Sporządzono zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich [1]

Okoliczności powstania skargi

1. Niniejsza sprawa dotyczy zakresu obowiązków Komisji Europejskiej wobec byłego członka jej personelu, w imieniu którego wykonuje ona świadczenia alimentacyjne na rzecz osób trzecich.

2. Skarżący jest byłym urzędnikiem Komisji, który otrzymuje rentę inwalidzką. Na podstawie odpowiednich orzeczeń sądowych wypłaca on świadczenia alimentacyjne trzem osobom: A, B i C.

3. W 2001 r. Tribunal de Première instance de Bruxelles (sąd pierwszej instancji w Brukseli) wydał decyzję zobowiązującą skarżącego do zapłaty alimentów na rzecz A za kształcenie D, córki A urodzonej w 1991 r., której ojcostwo zostało przypisane skarżącemu decyzją sądową wydaną w 1999 r.

4. W swoim orzeczeniu Tribunal de Première Instance (sąd pierwszej instancji), działając na podstawie art. 336 belgijskiego kodeksu cywilnego, nakazał wypłatę świadczeń alimentacyjnych na rzecz D z mocą wsteczną od dnia 4 lipca 1996 r. i do czasu osiągnięcia przez D pełnoletności lub zakończenia studiów. W związku z tym każdego miesiąca kwota 347,05 EUR miała zostać potrącona z emerytury skarżącego i wpłacona przez Komisję na konto A.

5. Skarżący zaczął wypłacać świadczenia alimentacyjne na rzecz A w marcu 2002 r. Zgodnie z obliczeniami skarżącego wszystkie zaległe długi powinny były zostać uregulowane w grudniu 2006 r. Ponadto uznał on, że A została nienależnie wypłacona dodatkowa kwota.

6. Do stycznia 2006 r. Komisja przekazała skarżącemu szczegółowe informacje na temat odpowiednich kwot wypłaconych paniom A, B i C, zgodnie z jego wyciągiem z emerytury [2]. Jednak w lutym 2006 r. Komisja zaczęła podawać jedynie całkowitą zapłaconą kwotę, zamiast przedstawiać szczegółowe informacje. Wynikało to ze zmiany informatycznego systemu rozliczeń wynagrodzeń Komisji, która miała miejsce w lutym 2006 r.

7. W maju 2006 r. skarżący skierował pismo do Komisji w celu uzyskania szczegółowych informacji na temat odpowiednich kwot wypłaconych trzem beneficjentom. Nie otrzymawszy odpowiedzi, skarżący zatrudnił adwokata do prowadzenia sprawy. Odpowiedzi, których ostatecznie udzieliła Komisja, nie zadowoliły skarżącego. W szczególności uznał on, że informacje przekazane mu przez Komisję w odniesieniu do obliczenia dokonanych płatności nie odpowiadają jego własnym obliczeniom.

8. W dniu 17 września 2009 r. skarżący zwrócił się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

9. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie następujących zarzutów i roszczeń:

Zarzuty:

(1) Komisja nie odpowiedziała w odpowiedni sposób na wnioski skierowane do niej przez skarżącego lub jego adwokata.

Na poparcie swojego zarzutu skarżący argumentował, że (i) Komisja powinna była przedstawić pełne i szczegółowe informacje na temat obliczeń płatności dokonanych na rzecz beneficjentów; oraz że (ii) niesprawiedliwe było, że takie informacje nie zostały mu przekazane, biorąc pod uwagę, że obliczenia, które przedstawił Komisji, zostały najwyraźniej przekazane przez nią jednemu z prawników beneficjentów, a ze względu na powyższe niepowodzenie Komisja pozostawiła go w sytuacji, w której nie mógł w pełni zrozumieć potrąceń dokonanych z jego emerytury.

(2) Komisja niesłusznie uznała, że nie ma obowiązku sprawdzenia prawidłowości obliczeń przedstawionych jej przez trzech zainteresowanych beneficjentów.

Roszczenia:

(1) Komisja powinna przekazać mu pełne i szczegółowe informacje na temat obliczeń dotyczących płatności dokonanych na rzecz odnośnych beneficjentów.

(2) Komisja powinna uznać, że ma obowiązek sprawdzenia dokładności obliczeń przedłożonych jej przez trzech zainteresowanych beneficjentów. Powinna przynajmniej sprawdzić, czy odliczenia na poczet emerytury skarżącego są zgodne z odnośnymi orzeczeniami sądowymi.

W przedmiocie dochodzenia

10. W dniu 1 marca 2010 r. Rzecznik zwrócił się do Komisji o wydanie opinii w sprawie skargi. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 25 czerwca 2010 r. Została ona przekazana skarżącemu, który przedstawił uwagi w dniu 30 lipca 2010 r.

11. W dniu 3 lutego 2012 r. służby Rzecznika zbadały akta Komisji dotyczące sprawy skarżącego. Kopia sprawozdania z kontroli została przekazana skarżącemu wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag, co uczynił on w dniu 16 kwietnia 2012 r.

Uwagi wstępne

12. Skarżący przedstawił dwa zarzuty i dwa zarzuty. Biorąc pod uwagę związek faktyczny między pierwszym zarzutem i pierwszym roszczeniem z jednej strony, a drugim zarzutem i drugim roszczeniem z drugiej strony, Rzecznik Praw Obywatelskich rozpatruje je łącznie.

13. W ramach drugiej uwagi wstępnej Rzecznik zauważa, że podczas kontroli akt skarżącego przedstawiciele Komisji przypomnieli, że powodem, dla którego od lutego 2006 r. skarżący nie otrzymywał już szczegółowych informacji na temat odcinków emerytury dotyczących kwot emerytury wypłacanej osobom trzecim, była zmiana systemu informatycznego odcinków płac Komisji. Dodały one, że skarżący nie złożył formalnego zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Rzecznik uważa, że uwaga ta nie oznacza, że Komisja chciała na tak zaawansowanym etapie dochodzenia podać w wątpliwość dopuszczalność niniejszej skargi.

14. W trzeciej uwadze wstępnej Rzecznik zauważa, że w swoich uwagach dotyczących opinii Komisji i sprawozdania z kontroli skarżący wyraził chęć uzyskania dowodu na to, że D, córka A, nie ukończyła jeszcze studiów, co uzasadniałoby wypłacanie jej świadczeń alimentacyjnych po osiągnięciu przez nią pełnoletności. W tym względzie Rzecznik Praw Obywatelskich przypomina, że zgodnie z art. 2 ust. 4 jego statutu składanie do niego skarg musi być poprzedzone uprzednim podejściem administracyjnym do danej instytucji. Nie wydaje się jednak, aby skarżący wcześniej podejmował wobec Komisji działania administracyjne w tym zakresie. W związku z tym ten aspekt zarzutu wydaje się niedopuszczalny. W każdym razie Rzecznik uważa, że podstawowa kwestia musiałaby zostać rozwiązana między skarżącym z jednej strony a paniami A i D z drugiej strony.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

Zarzut, że Komisja nie ustosunkowała się w odpowiedni sposób do próśb skarżącego i jego adwokata skierowanych do niej w pierwszej kolejności

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

15. W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący twierdził, że Komisja nie odpowiedziała w odpowiedni sposób na wnioski, które on lub jego prawnik do niej skierowali. Dokładniej rzecz ujmując, uznał on, że Komisja albo (i) w ogóle na nie nie odpowiedziała, (ii) nie dostarczyła żądanych informacji, albo (iii) po prostu doradziła mu, aby zwrócił się do adwokata A o dodatkowe informacje. W grudniu 2009 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że jego adwokat ostatecznie otrzymał kopię wyliczenia dokonanego przez adwokata pani A, ale jego zdaniem wyliczenie to nie odpowiada jego własnemu wyliczeniu opartemu na informacjach zawartych w jego wyciągu z emerytury. Podsumowując, uznał on, że Komisja nadal nie odpowiedziała w odpowiedni sposób na jego wnioski.

16. W swojej opinii w sprawie skargi Komisja uznała, że odpowiedziała na pisma skarżącego prawidłowo i w rozsądnym terminie. W odniesieniu do formalności nałożonych przez prawo belgijskie uznał, że należycie poinformował skarżącego o (i) odpowiednim orzeczeniu Tribunal de Première Instance, o którym mowa w pkt 3 powyżej, oraz o dostępnych środkach odwoławczych od tego orzeczenia; (ii) fakt, że decyzja była ostateczna i musiała zostać wykonana; (iii) fakt, że skarżący nie zastosował się do tej decyzji, w związku z czym narosło zadłużenie; (iv) fakt, że orzeczenie będzie egzekwowane na mocy prawa; (v) fakt, że Komisja, jako osoba trzecia, została powiadomiona o nakazie zajęcia (saisie-arrêt [3]), którego należy przestrzegać; oraz (vi) oświadczenie, które Komisja złożyła w jego sprawie jako dłużnika będącego osobą trzecią [4].

17. W swojej opinii Komisja wskazała również, że jako osoba trzecia jej rola ogranicza się do egzekucji długu. Wydawało się, że jako osoba trzecia nie miała żadnego szczególnego obowiązku informowania skarżącego o konkretnych faktach i wydarzeniach, które wraz z odpowiednimi przepisami krajowymi i orzeczeniami sądowymi stanowią podstawę zajęcia i zajęcia emerytury skarżącego: „son obligation est d'exécuter ce que le créancier demande via son conseil ou via l'huissier de justice instrumentant. C'est donc plutôt par sollicitude que l'administration de la Commission communique quand même avec les débiteurs dont le salaire ou la pension ont été saisis [...]”.

18. W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący zasadniczo podtrzymał swoje stanowisko. Przypomniał swój wcześniejszy argument, zgodnie z którym Komisja nie przekazała mu wszystkich istotnych informacji. Skarżący uznał również, że w jego opinii Komisja nadal nie wyjaśniła, dlaczego tak uczyniła. Stwierdził on ponadto, że w przeszłości, gdy wszystkie istotne informacje były dostępne na jego wyciągu z emerytury, nie miał on żadnych problemów w tym względzie. Powtórzył swoją opinię, że nie odmówił zapłaty, ale po prostu chciał mieć pewność, że zapłacił prawidłowe kwoty.

19. Skarżący stwierdził, że gdyby Komisja wykonała swoją pracę prawidłowo i odpowiedziała na jego korespondencję, nie musiałby długo z nią korespondować i zatrudniać prawnika. Wyraził również wątpliwości, czy Komisja skonsultowała się ze Służbą Prawną w jego sprawie, i podkreślił, że Komisja powinna rozpatrywać jego sprawę, a nie sprawę A.

Wyniki wglądu do akt skarżącego

20. Po sprawdzeniu akt skarżącego Komisja poinformowała służby Rzecznika Praw Obywatelskich, że co miesiąc zajmuje się około 180-200 sprawami, w których musi dokonywać płatności na rzecz osób trzecich. Odcinki wypłaty zawarte w niewielkiej liczbie tych plików wskazują na jeden kod, mimo że istnieje kilku beneficjentów. Stanowią one od 2 do 3 % całkowitej liczby plików.

21. Podczas kontroli Komisja stwierdziła również, że system informatyczny obowiązujący od lutego 2006 r. został ustanowiony dla spraw standardowych, a nie dla spraw wyjątkowych dotyczących wielu wierzycieli. Wyjaśniła ponadto, że dołożyła wszelkich starań, aby pomóc skarżącemu w jego sprawie. Jednak po tym, jak skarżący obraził urzędnika odpowiedzialnego za jego akta, ten ostatni nie chciał już działać jako pośrednik w tej sprawie. W swoich uwagach dotyczących sprawozdania z kontroli skarżący zakwestionował to stwierdzenie i uznał, że nigdy nie otrzymał odpowiedniej pomocy ze strony Komisji.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich prowadząca do sporządzenia projektu zalecenia

22. W przedmiotowej sprawie skarżący chciał uzyskać szczegółowe informacje na temat kwot wypłaconych odpowiednio A, B i C. Podkreślił, że takie informacje otrzymywał do stycznia 2006 r.

23. W tym względzie, biorąc pod uwagę, że sprawa dotyczy stosunków między instytucją Unii a jednym z jej byłych urzędników, należy przypomnieć, że instytucje mają obowiązek dbałości o urzędników [5] oraz obowiązek starannego i bezstronnego zbadania istotnych aspektów poszczególnych spraw [6].

24. Rzecznik zauważa ponadto, że prawo UE uznaje podstawowe prawo dostępu do akt oraz prawo dostępu do własnych danych osobowych (art. 41 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej). Oczywiste jest, że komunikując się z pracownikami, w tym z byłymi pracownikami, Komisja powinna mieć na uwadze te prawa podstawowe.

25. Rzecznik uważa zatem, że punktem wyjścia w tej sprawie powinno być zapewnienie urzędnikowi znajdującemu się w sytuacji skarżącego pełnego dostępu do informacji na temat faktów i wydarzeń, które ostatecznie decydują o sposobie podziału jego emerytury między różnych beneficjentów. Komisja powinna, przestrzegając obowiązku dochowania należytej staranności wobec urzędnika, w razie potrzeby udzielać odpowiednich wyjaśnień. Każda decyzja o nieudzieleniu takich informacji lub wyjaśnień musi być należycie uzasadniona w odniesieniu do odpowiednich przepisów lub zasad prawnych.

26. W związku z powyższym Rzecznik Praw Obywatelskich musi ocenić, czy Komisja przekazała skarżącemu wystarczające informacje dotyczące podziału jego emerytury między różnych beneficjentów począwszy od lutego 2006 r.

27. Rzecznik zauważa, że Komisja regularnie odpowiadała na wnioski skarżącego o udzielenie informacji. Jednak pomimo otrzymanych odpowiedzi skarżący nie uzyskał żądanych przez siebie informacji, a w szczególności kwoty wypłaconej odpowiednio pani A, pani B i pani C. W tym względzie warto przypomnieć, że Komisja dostarczała mu tego rodzaju informacji w przeszłości.

28. Rzecznik zauważa, że jak stwierdzono w pkt 21 powyżej, sama Komisja przyznała podczas kontroli, że posiadana przez nią aplikacja informatyczna została zaprojektowana do obsługi standardowych spraw, które nie dotyczyły wielu wierzycieli. Uznała również w sposób dorozumiany, że wniosek nie jest dostosowany do spraw takich jak sprawa skarżącego. Jednocześnie wydaje się jednak, że nie ma powodu, aby uważać, że skarżący nie był już uprawniony do tych informacji po lutym 2006 r. Jak stwierdzono w pkt 34 poniżej, wydaje się, że Komisja przekazała skarżącemu pewne informacje dotyczące indeksacji, które jednak nie są wystarczające. Ponadto, jak wskazano w pkt 20 powyżej, liczba spraw dotyczących wielu wierzycieli, którymi zajmuje się Komisja, wydaje się bardzo niewielka.

29. W świetle powyższych rozważań Rzecznik uważa, że fakt, iż od lutego 2006 r. Komisja nie dostarczyła skarżącemu pełnych i szczegółowych informacji na temat kwot wypłaconych paniom A, B i C, stanowi przypadek niewłaściwego administrowania. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawi zatem poniżej projekt zalecenia.

B. Zarzut, że Komisja powinna uznać, iż ma obowiązek sprawdzenia dokładności przedłożonych jej obliczeń i drugi zarzut

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

30. W skardze skarżący twierdził, że Komisja niesłusznie uznała, iż nie ma obowiązku sprawdzania dokładności obliczeń przedłożonych jej przez trzech przedmiotowych beneficjentów. Stwierdził on, że Komisja powinna uznać, iż ma taki obowiązek, a przynajmniej powinna sprawdzić, czy odliczenia na poczet emerytury skarżącego są zgodne z odnośnymi orzeczeniami sądowymi.

31. W swojej opinii Komisja przypomniała, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają odpowiednie przepisy belgijskiego kodeksu postępowania sądowego. Przepisy te zawierają podstawę prawną, na której potrąca się pełną emeryturę skarżącego (ze względu na jego obowiązek alimentacyjny).

32. Na podstawie odpowiednich przepisów belgijskiego kodeksu postępowania sądowego emerytura skarżącego jest dzielona między trzech beneficjentów, z których wszyscy otrzymują świadczenia alimentacyjne. Komisja stwierdziła następnie, że to wierzyciel za pośrednictwem komorników informuje wykonawcę o istnieniu roszczenia i udziela mu szczegółowych instrukcji dotyczących sposobu "zamrożenia" niektórych kwot w razie potrzeby. W przypadku wielu wierzycieli komornik przekazuje również instrukcje dotyczące sposobu podziału kwot między nimi. Komisja stwierdziła ponadto, że rola wykonawcy (w przedmiotowej sprawie Komisja) jest całkowicie bierna. Podstawą prawną roli Komisji w sprawie skarżącego jest art. 1451 belgijskiego kodeksu postępowania sądowego z dnia 10 października 1967 r. Zgodnie z tym artykułem, jeżeli rachunek dłużnika podlega potrąceniom, odnośne kwoty muszą zostać "zamrożone" w całości na rachunku tymczasowym do czasu wydania dalszych instrukcji przez komornika sądowego lub właściwego wierzyciela. Wykonawca nie może zatem ingerować w określanie kwoty, która ma zostać zapłacona na rzecz wierzyciela.

33. Jeżeli chodzi o obliczenia dotyczące podziału emerytury skarżącego, Komisja stwierdziła, że obliczenia długu nigdy nie dokonuje się wyłącznie na podstawie samego długu, lecz podlega ono również opłatom należnym od dłużnika. W rezultacie "dłużnik może łatwo pomylić się przy dokonywaniu własnych obliczeń, co może sprawiać wrażenie, że obliczył całkowitą kwotę". Beneficjenci, których to dotyczy, otrzymują obecnie od skarżącego, tytułem świadczeń alimentacyjnych, co miesiąc następujące kwoty: A otrzymuje 412,78 EUR, B otrzymuje 1 660,08 EUR, a C otrzymuje 784,54 EUR. Na aktualnym pasku emerytalnym skarżącego kod „PRA” („Przerwa prawna, do odliczenia”) wskazuje całkowitą kwotę wypłaconą paniom A i B.

34. W odniesieniu do indeksacji świadczeń alimentacyjnych Komisja stwierdziła, że „zgodnie z informacjami dostępnymi w Internecie indeksacja świadczeń alimentacyjnych jest ogólnie akceptowana przez prawo belgijskie, nawet w przypadku braku wyraźnego orzeczenia sądu”. Dodał jednak, że w piśmie z dnia 27 lipca 2009 r. adwokat A wyjaśnił, że wyraźnie zażądał indeksacji świadczeń alimentacyjnych wypłacanych A.

35. Komisja powtórzyła, że jako osoba trzecia niekoniecznie otrzymuje kopie orzeczeń sądowych, na których opierają się odliczenia od wynagrodzeń lub emerytur. W związku z tym osoba trzecia nie musi, a nawet nie może sprawdzać szczegółów ani dokonywać dokładnych obliczeń. Stwierdziła jednak, że w sprawie skarżącego prawidłowo wykonała swoje zadanie.

36. W swoich uwagach skarżący zakwestionował pogląd Komisji, że obliczenia długu nigdy nie dokonuje się wyłącznie na podstawie samego długu, lecz podlega on również opłatom należnym od dłużnika. Skarżący zastanawiał się, jakie mogą być te zarzuty. Zgodził się, że opłaty komornicze należą do tej kategorii, ale zastanawiał się, czy Komisja dodała do przedmiotowego długu również opłaty takie jak honoraria adwokatów i księgowych.

37. Skarżący zastanawiał się ponadto, co Komisja chciała ukryć, nie weryfikując przedłożonych jej obliczeń. Następnie stwierdził, że rola Komisji jest daleka od biernej, jeśli sama podejmuje decyzje dotyczące indeksacji. Skarżący argumentował ponadto, że osoba trzecia nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych kroków sprzecznych z przedmiotowymi orzeczeniami sądowymi, a jeżeli nie będzie na bieżąco informować dłużnika o długu, dłużnik nie ma szans na sprawdzenie prawidłowości sprawy. W takim przypadku Komisja sama powinna zostać pociągnięta do odpowiedzialności za ewentualne błędy. Skarżący zakwestionował wreszcie (i) internet jako źródło informacji Komisji dotyczących indeksacji świadczeń alimentacyjnych oraz (ii) indeksację świadczeń alimentacyjnych A przez Komisję.

Wyniki wglądu do akt skarżącego

38. Przedstawiciele Komisji podkreślili podczas kontroli akt skarżącego, że w przedmiotowej sprawie oparł się on zasadniczo na informacjach uzyskanych od prawników trzech zainteresowanych beneficjentów. Jako osoba trzecia Komisja nie kwestionuje prawidłowości przedłożonych jej obliczeń, lecz może jedynie wykonywać zlecenia. Jeżeli jedna ze stron nie zgadza się z obliczeniami, osoba ta powinna skontaktować się z adwokatem drugiej strony, a w przypadku nieudanego rozstrzygnięcia wnieść sprawę do sądu. Postępowanie Komisji było zgodne z mającymi zastosowanie przepisami prawa belgijskiego.

39. W swoich uwagach dotyczących sprawozdania z kontroli skarżący zakwestionował oświadczenie Komisji i argumentował, że Komisja powinna przynajmniej upewnić się, że obliczenia są zgodne z odpowiednimi orzeczeniami sądowymi. Wątpił również, czy kwoty, które zapłacił, były zgodne z tymi decyzjami, i zakwestionował propozycję wniesienia sprawy do sądu.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

40. Rzecznik Praw Obywatelskich przypomina, że rolą Komisji jako strony trzeciej jest wykonywanie odpowiednich orzeczeń sądowych. Na tej podstawie Rzecznik uważa, że zasadniczo nie można oczekiwać od Komisji aktywnego sprawdzania prawdziwości informacji zawartych w dokumentach, które są jej przekazywane w tym kontekście. Nie można również oczekiwać, że Komisja sama dokona skomplikowanych obliczeń. Gdyby skarżący uznał, na podstawie informacji, które Komisja ma mu przekazać na temat kwot wypłaconych przez niego paniom A, B i C, że wystąpiły błędy, to do niego należałoby podniesienie tej kwestii przed sądami, które wydały decyzje stanowiące podstawę płatności dokonanych przez Komisję.

41. Rzecznik uważa jednak, że Komisja nie może zostać uznana za całkowicie zwolnioną z obowiązku sprawdzenia dokładności obliczeń stanowiących podstawę odliczeń od emerytury skarżącego. Należy bowiem przypomnieć, że – jak stwierdzono powyżej – instytucje mają obowiązek dochowania należytej staranności wobec swoich urzędników, a także obowiązek starannego i bezstronnego zbadania istotnych aspektów poszczególnych spraw. Z akt sprawy skarżącego wynika, że Komisja przyznała, iż raz dokonała błędnego obliczenia kwoty około 700 EUR w odniesieniu do jednej z płatności alimentacyjnych. Świadczy to o tym, że Komisja zdaje się uznawać, iż ma pewien obowiązek sprawdzania informacji otrzymywanych od osób trzecich.

42. Rzecznik uważa jednak, że stosowny obowiązek należy uznać za ograniczony do obowiązku sprawdzenia, czy przedłożone mu dokumenty zawierają oczywiste i oczywiste błędy. Na podstawie wyników kontroli akt Komisji Rzecznik uważa, że nic nie wskazuje na to, że Komisja nie wywiązała się ze swoich obowiązków w przedmiotowej sprawie. W związku z tym nie stwierdza on niewłaściwego administrowania w odniesieniu do drugiego zarzutu i drugiego zarzutu.

C. Projekt zalecenia

Komisja powinna dostarczyć skarżącemu pełne i szczegółowe informacje na temat kwot wypłaconych paniom A, B i C od lutego 2006 r. W tym celu powinien on dostarczać tego samego rodzaju szczegółowych informacji, co do stycznia 2006 r., kiedy to funkcjonował jego stary system informatyczny.

Komisja i skarżący zostaną poinformowani o niniejszym projekcie zalecenia. Zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja przesyła szczegółową opinię do dnia 30 czerwca 2013 r. Szczegółowa opinia mogłaby polegać na przyjęciu projektu zalecenia i opisie sposobu jego wdrożenia.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 3 kwietnia 2013 r.

 

---

[1] Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (94/262/EWWiS, WE, Euratom), Dz.U. L 113, s. 15.

[2] Skarżący płaci alimenty na rzecz B od 1999 r. i C od 2000 r.

[3] Saisie-arrêt stanowi środek zabezpieczający przewidziany w art. 1452 belgijskiego kodeksu postępowania sądowego.

[4] Zgodnie z prawem belgijskim w sprawie takiej jak sprawa skarżącego Komisja musi złożyć oświadczenie osoby trzeciej w terminie 15 dni od powiadomienia o załączonych kwotach.

[5] sprawa T-352/03 Lebedef przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I-A-165 i II-741, pkt 46; Sprawa C-255/90 P Burban przeciwko Parlamentowi, Rec. 1992, s. I-2253, pkt 7.

[6] Sprawa F‑53/08 Bouillez i in. przeciwko Radzie, wyrok z dnia 5 maja 2010 r., nieopublikowany w Zbiorze, pkt 51; Sprawa F-39/07 Campos Valls przeciwko Radzie, wyrok z dnia 6 maja 2009 r., niepublikowany w Zbiorze, pkt 41; Sprawa T‑404/06 P Europejska Fundacja Kształcenia przeciwko Landgren, Zb.Orz. 2009, s. II-2841, pkt 163.