(Wykonane zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich [1])

WSTĘP DO SKARGI

1. Syn skarżącego urodził się w 1979 r. Był upośledzony umysłowo.

2. Skarżący jest urzędnikiem Parlamentu Europejskiego. Zgodnie z art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego [2] w latach 1992–2004 skarżącemu przyznano podwojony miesięczny dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu w wysokości 521 EUR. Ponadto zgodnie z luksemburską ustawą z dnia 16 kwietnia 1979 r. luksemburski fundusz pomocy wzajemnej wypłacił skarżącemu, jako przedstawicielowi prawnemu jego niepełnosprawnego dziecka, 553 EUR miesięcznie, "zasiłek specjalny dla dzieci niepełnosprawnych" (zwany dalej "zasiłkiem luksemburskim").

3. W dniu 25 marca 2004 r. kierownik Działu Praw Indywidualnych Parlamentu poinformował skarżącego, że art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego [3] nie zezwala na pokrywanie się świadczeń wspólnotowych z świadczeniami z innych źródeł. Dodatek luksemburski na jego niepełnosprawne dziecko zostałby zatem od dnia 1 marca 2004 r. odliczony od podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu przyznanego przez Parlament, ponieważ obydwa dodatki miały ten sam charakter. W rezultacie skarżący w ogóle nie otrzymał podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, ponieważ był on niższy niż dodatek luksemburski.

4. W dniu 2 lutego 2004 r. inny urzędnik Parlamentu (W.), którego dziecko było również upośledzone umysłowo, wniósł do Sądu Pierwszej Instancji (zwanego dalej "SPI") skargę na decyzję Parlamentu, zgodnie z którą dodatek luksemburski musiał zostać potrącony z podwójnego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu wypłacanego przez Parlament (W. przeciwko Parlamentowi)[4].

5. W dniu 16 czerwca 2004 r. skarżący złożył skargę na decyzję Parlamentu z dnia 25 marca 2004 r. na mocy art. 90 ust. 2. W ramach tego zażalenia zakwestionował on potrącenie dodatku luksemburskiego z podwójnego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu należnego mu na mocy regulaminu pracowniczego i zwrócił się do organu powołującego o odroczenie decyzji w sprawie jego zażalenia w świetle wyżej wymienionej toczącej się sprawy.

6. Pismem z dnia 27 września 2004 r. Parlament odrzucił skargę wniesioną przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 ze względu na to, że oba dodatki miały ten sam charakter. Parlament odmówił ponadto odroczenia swojej decyzji w świetle toczącej się sprawy, ale nie podał żadnych powodów.

7. SPI odrzucił wniosek pana W. Następnie pan W. wniósł odwołanie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (zwanego dalej "ETS"). W wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r.[5] ("wyrok") ETS orzekł, że ze względu na swój przedmiot i cel luksemburski dodatek na niepełnosprawne dziecko nie ma takiego samego charakteru jak podwójny dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu przyznawany przez Parlament zgodnie z art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego. Parlament został zobowiązany do wypłacenia wnoszącemu odwołanie z mocą wsteczną odpowiedniego podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, a także narosłych odsetek.

8. W dniu 21 stycznia 2008 r. skarżący złożył do Parlamentu wniosek na podstawie art. 90 ust. 1. Na podstawie tego wyroku zwrócił się on do Parlamentu o wypłacenie mu podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu za okres od dnia 1 marca 2004 r. do dnia 1 kwietnia 2005 r., a także narosłych odsetek.

9. W dniu 7 lutego 2008 r. skarżący złożył wniosek o podwojenie dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, bez odliczenia dodatku luksemburskiego. Decyzją z dnia 4 marca 2008 r. przyznano to skarżącemu ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2008 r.

10. Skarżący złożył kolejny wniosek o wypłatę kwot potrąconych przez Parlament przed wydaniem wyroku w okresie od dnia 1 marca 2004 r. do dnia 1 kwietnia 2005 r. Potrącenia te zostały dokonane z podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu na podstawie art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

11. W dniu 15 lutego 2008 r. kierownik Działu Praw Indywidualnych Parlamentu odrzucił wniosek skarżącego ze względu na to, że wyrok dotyczący płatności z mocą wsteczną miał zastosowanie wyłącznie między stronami (inter partes) i nie mógł zostać zastosowany w przypadku skarżącego. Ponadto Parlament stwierdził, że w dniu 4 marca 2008 r. kierownik Działu Praw Indywidualnych poinformował skarżącego, że „od dnia 1 stycznia 2008 r. ma on prawo do podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu”.

12. W dniu 5 marca 2008 r. skarżący złożył do Parlamentu drugą skargę na mocy art. 90 ust. 2. Skarżący powołał się na zastosowanie wyroku erga omnes.

13. W piśmie z dnia 16 czerwca 2008 r. Parlament odrzucił skargę wniesioną przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 ze względu na to, że wyroku nie można uznać za nowy istotny fakt. Terminy wewnętrznych środków odwoławczych w sprawie skarżącego nie mogły zatem zostać ponownie otwarte.

14. W dniu 9 lipca 2008 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

PRZEDMIOT POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

15. W swojej skardze skarżący twierdził, że Parlament nie działał uczciwie i zgodnie z zasadą równego traktowania, nie uwzględniając w wystarczającym stopniu wyroku, w którym odmówił skarżącemu wypłaty z mocą wsteczną pełnego podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu za okres, w którym został on zmniejszony.

16. Skarżący wniósł o wypłacenie mu przez Parlament kwot potrąconych w okresie od dnia 1 marca 2004 r. do dnia 1 kwietnia 2005 r. z podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu przyznanego przez Parlament ze względu na luksemburski dodatek, który został mu przyznany na jego niepełnosprawne dziecko.

WNIOSEK

17. W dniu 30 lipca 2008 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie zarzutu i roszczenia skarżącego.

18. W dniu 11 listopada 2008 r. Parlament przesłał swoją opinię. Rzecznik przekazał go skarżącemu wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag, które przesłał w dniu 25 listopada 2008 r.

ANALIZA I WNIOSKI RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH

A. Domniemane niesprawiedliwe traktowanie

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

19. Skarżący twierdził, że Parlament nie działał sprawiedliwie i zgodnie z zasadą równego traktowania, nie uwzględniając w wystarczającym stopniu wyroku, gdy odmówił wypłaty mu z mocą wsteczną pełnego podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu za okres, w którym został on obniżony.

20. Skarżący domagał się, aby Parlament wypłacił mu kwotę, którą od dnia 1 marca 2004 r. do dnia 1 kwietnia 2005 r. potrącił z podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu przyznanego przez Parlament ze względu na luksemburski dodatek, który otrzymywał na niepełnosprawne dziecko.

21. W swojej opinii Parlament stwierdził, że częściowo [6] odrzucił skargę na mocy art. 90 ust. 2 z dnia 27 września 2004 r. Zgodnie z obowiązującym wówczas utrwalonym orzecznictwem egzekwowanie zasady niepokrywania się świadczeń, o której mowa w art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego, było uzasadnione [7], ponieważ obydwa dodatki miały porównywalny charakter i ten sam cel: „zarówno zasiłek ustawowy, jak i „zasiłek luksemburski” miały wyraźnie na celu zapewnienie pomocy w zakresie kosztów poniesionych w związku z pomocą i opieką niezbędną do opieki nad osobą poważnie upośledzoną”. W 2004 r. skarżący nie skorzystał jednak z sądowych procedur odwoławczych przewidzianych w art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego [8], za pomocą których mógł zaskarżyć decyzję Parlamentu. W rezultacie decyzja dotycząca jego sytuacji stała się ostateczna.

22. W sprawie W. przeciwko Parlamentowi ETS orzekł, że dodatek luksemburski nie ma charakteru podobnego do podwójnego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu przewidzianego w art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego. Parlament został zobowiązany do zapłaty zaległego dodatku na dziecko, który skarżący, pan W., powinien był otrzymać od dnia 1 lipca 2003 r. W świetle wyroku, w którym uchylono wyrok Sądu Pierwszej Instancji [9], Parlament postanowił zmienić swoją praktykę administracyjną.

23. Parlament uważa jednak, że nie może być zobowiązany do wypłaty skarżącym przedmiotowych dodatków z mocą wsteczną. Powaga rzeczy osądzonej dotycząca wyroku nie miała zastosowania do osób trzecich w sprawie, w odniesieniu do których wyrok nie może wywoływać żadnych skutków prawnych z mocą wsteczną. Wyrok miał zastosowanie wyłącznie do stron sporu (inter partes).

24. Parlament odniósł się do mającego zastosowanie orzecznictwa [10], zgodnie z którym, poza faktycznymi stronami w postępowaniu przed Trybunałem, skutki prawne wyroku Trybunału stwierdzającego nieważność dotyczą wyłącznie osób, których akt, którego nieważność stwierdzono, dotyczy bezpośrednio. Taki wyrok mógłby stanowić jedynie nowy element w odniesieniu do tych osób.

25. Skarżący nie był stroną w sprawie W. przeciwko Parlamentowi. W związku z tym środki unieważnione przez ETS nie dotyczyły go bezpośrednio. W związku z tym wyrok nie stanowił nowego czynnika. Ponadto upłynął termin na wniesienie odwołania od decyzji oddalającej jego zażalenie w 2004 r. W rezultacie decyzja administracyjna Parlamentu z dnia 25 marca 2004 r. stała się ostateczna i nie może zostać zmieniona. Skarżący nie może domagać się, na mocy zasady równego traktowania, zastosowania wyroku z mocą wsteczną do jego sytuacji osobistej i domagać się zwrotu kwot potrąconych z podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu.

Wstępna ocena Rzecznika Praw Obywatelskich prowadząca do sporządzenia projektu zalecenia

26. Bezsporne jest, że wyrok stwierdzający nieważność decyzji Parlamentu w sprawie pana W. i nakazujący zapłatę z mocą wsteczną jest prawnie wiążący tylko dla stron postępowania. Utrwalone orzecznictwo co do istoty jest zatem ograniczone, ograniczone przez osobiste, materialne i czasowe granice spornej materii.

27. Jednakże, nawet jeśli wyrok nie ma prostego skutku erga omnes de iure, nie jest wykluczone, że wyrok może mieć efekt erga omnes de facto. Nawet jeśli Parlament nie jest prawnie zobowiązany do wykonania wyroku w odniesieniu do urzędników w podobnych okolicznościach, ale którzy nie byli stroną w sprawie, Parlament z pewnością nie jest prawnie pozbawiony możliwości stosowania wykładni prawa wspólnotowego dokonanej przez Trybunał w odniesieniu do takich urzędników. Byłoby to nie tylko całkowicie legalne, ale również zgodne z zasadami dobrej administracji [11].

28. W pkt 99 wyroku [12] ETS orzekł, że luksemburski zasiłek dla osób niepełnosprawnych oraz wspólnotowy podwójny zasiłek na dziecko pozostające na utrzymaniu, wypłacany rodzicom dzieci niepełnosprawnych, nie mają tego samego charakteru. Decyzja Parlamentu z dnia 25 marca 2004 r. była zatem niezgodna z prawem, ponieważ stwierdzono w niej, że dodatek luksemburski przyznawany niepełnosprawnemu dziecku skarżącego oraz dodatek wspólnotowy przyznawany skarżącemu jako ojcu tego dziecka mają ten sam charakter. W odpowiedzi udzielonej skarżącemu w dniu 16 czerwca 2008 r. Parlament słusznie odniósł się do orzecznictwa w sprawie Centeno Mediavilla [13], potwierdzając, że zgodność z prawem aktu wspólnotowego należy oceniać na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jego przyjęcia. W 2004 r. istotne okoliczności faktyczne były jednak takie same jak w niniejszej sprawie, a mianowicie syn skarżącego był niepełnosprawny i miał prawo do dodatku luksemburskiego. Ponadto Rzecznik nie zna orzecznictwa poprzedzającego wydanie wyroku, w którym porównano wspólnotowy dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu z luksemburskim w rozumieniu art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

29. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem niezgodne z prawem administracyjne akty deklaratoryjne mogą zostać wycofane z mocą wsteczną. W świetle wyroku w sprawie Hoogovens [14] zasada, zgodnie z którą cofnięcie jest dopuszczalne jedynie w rozsądnym terminie, niekoniecznie wydaje się mieć zastosowanie do takich niezgodnych z prawem aktów o charakterze deklaratoryjnym [15].

30. W tym względzie Rzecznik zauważa, że Parlament odpowiednio zmienił swoją praktykę administracyjną od dnia wydania wyroku. Parlament uchylił jednak bezprawny środek ze skutkiem natychmiastowym (ex nunc), odmówił jednak uczynienia tego z mocą wsteczną (ex tunc) i wypłacił skarżącemu to, co zostało bezprawnie odliczone w jego sprawie. Rzecznik uważa jednak, że w niniejszej sprawie uzasadnione byłoby, aby uchylenie działało z mocą wsteczną, aby zapewnić zgodność z jego własnym celem.

31. Po pierwsze, wydaje się, że tylko skarżący i pan W mają dzieci, którym przyznawany jest dodatek luksemburski. Są zatem jedynymi urzędnikami Parlamentu, którzy mogą czerpać korzyści z odwołania teraz i w przyszłości. Sytuacja pana W. została już naprawiona. Aby zaradzić bezprawnym działaniom wobec skarżącego, Parlament powinien uchylić swoją decyzję z mocą wsteczną (ex tunc), tak jak miało to miejsce w przypadku pana W., po wydaniu wyroku.

32. Po drugie, o ile celem wspólnotowego podwojonego zasiłku na dziecko pozostające na utrzymaniu jest pomoc urzędnikom w radzeniu sobie z wysokimi wydatkami potrzebnymi do opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym, o tyle luksemburski zasiłek ma na celu pokrycie kosztów umożliwiających osobie niepełnosprawnej funkcjonowanie w społeczeństwie. Obie korzyści mają silny cel społeczny. Poprzez bezprawne działania w niniejszej sprawie Parlament zaprzecza temu celowi i zagraża uzasadnionym oczekiwaniom osoby niepełnosprawnej dotyczącym lepszego życia. W tym względzie Rzecznik Praw Obywatelskich przywołuje art. 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że Unia uznaje i szanuje prawo osób niepełnosprawnych do korzystania ze środków mających zapewnić im niezależność, integrację społeczną i zawodową oraz udział w życiu społeczności.

33. Wreszcie w odpowiedzi z dnia 26 czerwca 2008 r. Parlament powołał się na zasadę pewności prawa, aby uzasadnić niecofnięcie z mocą wsteczną (ex tunc) spornej niezgodnej z prawem decyzji. Rzecznik nie jest przekonany, że tylko dlatego, że skarżący nie dotrzymał terminu na złożenie odwołania do Trybunału, uzasadnione jest poświęcenie jego i ostatecznie prywatnego interesu jego upośledzonego dziecka. Jak stwierdził Trybunał w swoim „klasycznym” wyroku w sprawie Snupat, dotyczącym cofnięcia niezgodnego z prawem aktu administracyjnego, „zasada poszanowania pewności prawa, niezależnie od jej znaczenia, nie może być stosowana w sposób bezwzględny, lecz jej stosowanie musi być połączone z zasadą legalności; kwestia, która z tych zasad miałaby pierwszeństwo w każdym konkretnym przypadku, zależy od porównania interesu publicznego z interesami prywatnymi [16]”. W tym samym kierunku ETS stwierdził w wyroku: „W odniesieniu do ustalenia praw wnoszącego odwołanie decyzja o odliczeniu doręczona w dniu 18 września 2000 r. stała się ostateczna ze wszystkimi jej skutkami finansowymi, ponieważ nie została zaskarżona w terminie do wniesienia skargi. Trybunał orzeka jednak, że Parlament musi wypłacić wnoszącemu odwołanie kwoty, które zostały niesłusznie potrącone z jego wynagrodzenia od dnia 1 lipca 2003 r., czyli od dnia, w którym decyzja z dnia 26 czerwca 2003 r. stała się skuteczna, wraz z odsetkami”.

34. W świetle powyższego Rzecznik uważa, że odmowa zrekompensowania skarżącemu niezgodnego z prawem odliczenia dodatku wspólnotowego, a tym samym odmowa pomocy finansowej już mocno obciążonemu rodzicowi niepełnosprawnego dziecka, nie jest zgodna z zasadami dobrej administracji. Stanowi to przypadek niewłaściwego administrowania. Sytuację pogarsza fakt, że w swojej pierwszej skardze złożonej na podstawie art. 90 ust. 2 skarżący wyraźnie zwrócił się do Parlamentu o oczekiwanie na wynik sprawy pana W. przed dokonaniem odliczenia, ale Parlament odmówił.

35. W związku z powyższym Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawia poniżej odpowiedni projekt zalecenia, zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

B. Projekt zalecenia

Na podstawie swoich dochodzeń w sprawie tej skargi Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawia Parlamentowi następujący projekt zalecenia:

Parlament powinien z mocą wsteczną wypłacić skarżącemu podwojony dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu za okres od dnia 1 marca 2004 r. do dnia 1 kwietnia 2005 r., a mianowicie kwotę 5 500 EUR.

Parlament i skarżący zostaną poinformowani o tym projekcie zalecenia. Zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich Parlament przesyła szczegółową opinię do dnia 30 listopada 2009 r. Szczegółowa opinia mogłaby polegać na przyjęciu projektu zalecenia i opisie sposobu jego wdrożenia.

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

Sporządzono w Strasburgu dnia 7 września 2009 r.

[1] Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (94/262/EWWiS, WE, Euratom), Dz.U. L 113, s. 15.

[2] Artykuł 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie: „Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu może zostać podwojony na mocy specjalnej uzasadnionej decyzji organu powołującego opartej na dokumentach medycznych stwierdzających, że dane dziecko cierpi na upośledzenie umysłowe lub fizyczne, które wiąże się z wysokimi wydatkami urzędnika.”;

[3] Artykuł 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie: „Urzędnicy otrzymujący dodatki rodzinne określone w niniejszym artykule zgłaszają dodatki o podobnym charakterze wypłacane z innych źródeł; te ostatnie dodatki odejmuje się od dodatków wypłacanych na mocy art. 1, 2 i 3 załącznika VII.”;

[4] Sprawa T-33/04 Weißenfels przeciwko Parlamentowi Europejskiemu [2006] Zb.Orz. I-A-2-1.

[5] Sprawa C-135/06 P Weißenfels przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Zb.Orz. 2007, s. I-12041.

[6] W odpowiedzi na skargę złożoną przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 Parlament stwierdził, że anulował decyzję o obniżeniu dodatku luksemburskiego do zwykłego ustawowego dodatku na dziecko, gdy dzieci skarżącego osiągnęły wiek 26 lat, ponieważ te dwa dodatki nie miały tego samego charakteru.

[7] Sprawa T-147/95 Pavan przeciwko Parlamentowi, Rec. 1996, s. I-A-291.

[8] Artykuł 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie: „Odwołania na mocy ust. 2 wnosi się w terminie trzech miesięcy. Okres ten rozpoczyna się:

- w dniu powiadomienia o decyzji podjętej w odpowiedzi na zażalenie;

w dniu upływu terminu na udzielenie odpowiedzi, jeżeli odwołanie dotyczy dorozumianej decyzji oddalającej zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2; niemniej jednak w przypadku odrzucenia zażalenia w drodze wyraźnej decyzji po jego odrzuceniu w drodze dorozumianej decyzji, ale przed upływem terminu na wniesienie odwołania, termin na wniesienie odwołania zaczyna biec od nowa.”;

[9] Zob. przypis 4.

[10] Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 1997 r.: Sprawa T-16/97 Chauvin przeciwko Komisji, Rec. 1997, s. II-681, pkt 43.

[11] Rzecznik przypomina, że w przeszłości Parlament stosował wobec swoich urzędników erga omnes wykładnię prawną sądu wspólnotowego w konkretnej zawisłej przed nim sprawie. Miało to miejsce w odniesieniu do środków przejściowych przewidzianych w załączniku XIII do nowego regulaminu pracowniczego. Takie działanie potwierdza, że wbrew temu, co obecnie uważa Parlament, stosowanie przez instytucję wykładni prawnej sądu lub sądów wspólnotowych jest całkowicie zgodne z prawem.

[12] Sprawa C-135/06 P Weißenfels przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Zb.Orz. 2007, s. I-12041, w szczególności pkt 99:

„W związku z tym dodatek na podstawie regulaminu pracowniczego i dodatek luksemburski nie mają podobnego charakteru w rozumieniu art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego”.

[13] Wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-443/07 P Isabel Clara Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

[14] Sprawa 14/61 Koninklijke Nederlandsche Hoogovens en Staalfabrieken N.V. przeciwko Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [1962] Rec. s. 253.

[15] Sprawa 14/61 Koninklijke Nederlandsche Hoogovens en Staalfabrieken N.V. przeciwko Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [1962], Rec., pkt 6.

„Ponadto należy dokonać rozróżnienia, ponieważ zasada, zgodnie z którą cofnięcie musi nastąpić w rozsądnym terminie, różni się co do istoty i zakresu w zależności od okoliczności. W rzeczywistości zasada ta, która może mieć istotne znaczenie, gdy chodzi o decyzje ustanawiające prawa indywidualne, ma mniejsze znaczenie, gdy chodzi o decyzje czysto deklaratoryjne [...]. Kwestia rozsądnego terminu nie mogła mieć decydującego znaczenia w niniejszej sprawie, ale stanowiła tylko jeden element szczególnego interesu wnioskodawcy w poszanowaniu zasady pewności prawa, zasady, do której wysoki organ był zobowiązany i którą brał pod uwagę.

[16] Sprawy połączone 42 i 49/59 SNUPAT przeciwko Wysokiej Władzy [1961] Rec. 1953, s. 78.