Obecny język:
- PL Polski
Tłumaczenie tej strony zostało wygenerowane za pomocą tłumaczenia maszynowego.
Tłumaczenia maszynowe mogą zawierać błędy potencjalnie zmniejszające zrozumiałość i dokładność; Rzecznik Praw Obywatelskich nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek rozbieżności. Aby uzyskać najbardziej wiarygodne informacje i pewność prawną, należy zapoznać się z następującymi informacjami wersja źródłowa na angielski, do której odnośnik znajduje się powyżej.
Więcej informacji można znaleźć w naszej polityce językowej i tłumaczeniowej.
Tłumaczenia maszynowe mogą zawierać błędy potencjalnie zmniejszające zrozumiałość i dokładność; Rzecznik Praw Obywatelskich nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek rozbieżności. Aby uzyskać najbardziej wiarygodne informacje i pewność prawną, należy zapoznać się z następującymi informacjami wersja źródłowa na angielski, do której odnośnik znajduje się powyżej.
Więcej informacji można znaleźć w naszej polityce językowej i tłumaczeniowej.
Projekt zalecenia dla Komisji Europejskiej w sprawie skargi 109/98/ME
Zalecenie
Sprawa 109/98/ME - Otwarta Poniedziałek | 02 marca 1998 - Zalecenia w sprawie Wtorek | 18 stycznia 2000 - Decyzja z Poniedziałek | 03 lipca 2000
(Wykonane zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Rzecznika Praw Obywatelskich.(1))
W dniu 9 stycznia 1998 r. panowie R., S. i Ö. złożyli do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich połączoną skargę dotyczącą ich zaszeregowania w Komisji Europejskiej.
Skarżący zostali zatrudnieni przez Komisję Europejską jako inspektorzy rybołówstwa w listopadzie 1996 r. na podstawie ich pomyślnego udziału w konkursie 25/T/XIV/95. W ramach konkursu ogłoszono, że stanowiska te prowadzą do zatrudnienia w charakterze pracowników zatrudnionych na czas określony w grupach zaszeregowania B5/B4. Po rozpoczęciu zatrudnienia skarżący stwierdzili, że inni inspektorzy rybołówstwa, którzy posiadali takie same lub mniejsze kwalifikacje, zostali umieszczeni w wyższych grupach zaszeregowania, a mianowicie B3, B2 i B1. Te wyższe grupy zaszeregowania były przewidziane we wcześniejszych konkursach, na podstawie których zatrudniano tych innych inspektorów. Skarżący zauważyli później, że konkurs następujący po ich własnym polegał na ogłaszaniu zatrudnienia w charakterze inspektorów rybołówstwa w grupach zaszeregowania B3/B2.
Skarżący nie rozumieli, dlaczego tylko oni byli zatrudnieni w niższych grupach zaszeregowania. Ponieważ nie otrzymały one żadnych zadowalających powodów tych różnic, uznały, że doszło do nieuzasadnionego nierównego traktowania, i wszczęły wewnętrzną procedurę składania skarg w Komisji.
Procedura wewnętrzna obejmowała urzędników z Dyrekcji Generalnej XIV (rybołówstwo), Dyrekcji Generalnej IX (personel), Służby Prawnej i Kontroli Finansowej (DG XX). W trakcie postępowania okazało się, że ogłoszenie stanowisk w grupach zaszeregowania B4/B5 było konsekwencją błędu administracyjnego. Dział statutowy Dyrekcji Generalnej IX zaproponował, przy wsparciu Dyrekcji Generalnej XIV, aby zaradzić spowodowanej nierówności poprzez wyjątkową zmianę klasyfikacji z mocą wsteczną.
W decyzji ostatecznie podjętej przez wyższych urzędników Dyrekcji Generalnej IX nie wspomniano jednak, czy klasyfikacja była błędna, czy nie, ale stwierdzono, że w konkursie wyraźnie stwierdzono, że grupy zaszeregowania to B4/B5. W związku z tym żadne prawo do zmiany klasyfikacji nie mogłoby się urzeczywistnić.
Skarżący złożyli następnie skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że są ofiarami nierównego traktowania.
Opinia Komisji W
swojej opinii Komisja stwierdziła, że nie może być mowy o dyskryminowaniu skarżących. Oparła się ona na fakcie, że procedura naboru, która doprowadziła do zatrudnienia skarżących, nie była taka sama jak w przypadku inspektorów, którzy zostali umieszczeni w wyższej grupie zaszeregowania. Komisja stwierdziła również:
Uwagi skarżącego W
swoich uwagach skarżący podtrzymywali swoje zarzuty. W szczególności podkreślili, co jest dla nich oczywistą dyskryminacją, ponieważ wszyscy inspektorzy rybołówstwa zatrudnieni przed i po nich zostali umieszczeni w wyższych grupach zaszeregowania, mimo że wykonywali dokładnie tę samą pracę. Twierdziły one również, że fakt, iż w ogłoszeniu o konkursie wskazano grupy zaszeregowania B4/B5, nie zniósł spoczywającego na Komisji obowiązku wyjaśnienia obiektywnych powodów odmiennego traktowania osób posiadających te same kwalifikacje i doświadczenie oraz wykonujących tę samą pracę. Uznały one, że brak przedstawienia przez Komisję takich obiektywnych powodów potwierdza wcześniejszy wniosek, do którego doszli urzędnicy Komisji, że klasyfikacja była spowodowana błędem administracyjnym.
Po dokładnym zbadaniu akt Rzecznik uznał, że na pierwszy rzut oka doszło do niewłaściwego administrowania. Stwierdził również, że nadal możliwe jest zaradzenie niewłaściwemu administrowaniu i w związku z tym skierował pismo do Komisji zgodnie z art. 3 ust. 5 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich (2) w celu znalezienia polubownego rozwiązania skargi.
Odnosząc się do uwag skarżących, Rzecznik wskazał, że na podstawie dowodów zawartych w aktach Komisja nie starała się zaprzeczyć zarzutom przedstawionym przez skarżącego ani nie próbowała wyjaśnić zmian w grupach zaszeregowania. Rzecznik uznał, że działania Komisji w tej sprawie nie spełniają wysokich standardów, których można oczekiwać od instytucji wspólnotowych. W związku z tym Rzecznik zasugerował, aby Komisja dokonała przeglądu swojego stanowiska w odniesieniu do skargi.
W replice Komisja odniosła się do swojej nowej polityki naboru, przyjętej w listopadzie 1996 r., która oznaczała, że konkursy nie powinny być otwarte dla wszystkich grup zaszeregowania w ramach danej kategorii, jak to miało miejsce w przeszłości, lecz że grupy zaszeregowania powinny zostać określone w ogłoszeniu o konkursie w następstwie wyraźnego zapotrzebowania danej służby. W przypadku, gdy usługa nie stanowi inaczej, konkurs był przeznaczony dla najniższej grupy zaszeregowania. Na tej podstawie zorganizowano konkurs 25/T/XIV/95 dla grup zaszeregowania B5/B4, w związku z czym najwyższą możliwą grupą zaszeregowania do rekrutacji skarżących była grupa B4. Podstawową zasadą nowej polityki rekrutacyjnej było to, że konkursy powinny obejmować grupy zaszeregowania pośrednie, tj. A5/A4 i B3/B2. Przyszły konkurs 7T/XIV/97 dla inspektorów rybołówstwa został zatem zorganizowany zgodnie z tymi warunkami. Komisja wskazała ponadto, że musi przestrzegać grupy zaszeregowania, o której mowa w ogłoszeniu o konkursie, i że odstąpienie od niej nie byłoby zgodne z zasadami należytego zarządzania finansami. Zostałby on skrytykowany przez kontrolę finansową i mógłby zostać skrytykowany przez Trybunał Obrachunkowy. W związku z tym Komisja wyraziła ubolewanie, że nie może zastosować się do rozwiązania polubownego zaproponowanego przez Rzecznika Praw Obywatelskich.
W związku z tym okazało się, że nie można było osiągnąć polubownego rozwiązania skargi.
1 Zaszeregowanie kandydatów do grupy zaszeregowania B5/B4
1.1 Zapewnienie przestrzegania zasady równego traktowania i unikania dyskryminacji jest dobrym zachowaniem administracyjnym. Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie orzekał, że zasada równego traktowania ma fundamentalne znaczenie w odniesieniu do zatrudnienia.(3) Chociaż większość orzecznictwa Trybunału opiera się na art. 5 ust. 3 regulaminu pracowniczego, który nie ma zastosowania do pracowników zatrudnionych na czas określony, Trybunał ustalił, że zasada równego traktowania ma zastosowanie również do pracowników zatrudnionych na czas określony.(4) W przypadku odmiennego traktowania instytucje wspólnotowe muszą zapewnić, aby było ono uzasadnione obiektywnymi istotnymi cechami danej sprawy.
1.2 W niniejszej sprawie skarżący zostali zatrudnieni przez Komisję Europejską jako inspektorzy rybołówstwa i umieszczeni w grupach zaszeregowania B5/B4. Zatrudnieni już przez Komisję inspektorzy rybołówstwa, którzy byli jednakowo lub mniej wykwalifikowani, zostali jednak umieszczeni w wyższych grupach zaszeregowania, a mianowicie B3, B2 i B1. Po zatrudnieniu skarżących w konkursie organizowanym po ich własnym ogłoszeniu o zatrudnieniu w charakterze inspektorów rybołówstwa w grupach zaszeregowania B3/B2. Skarżący twierdzą, że ich zatrudnienie w niższych grupach zaszeregowania było wynikiem błędu administracyjnego.
1.3 Komisja wyjaśniła odmienne traktowanie faktem, że skarżący zostali zatrudnieni na podstawie ich pomyślnego udziału w konkursie 25/T/XIV/95. W ramach tego konkursu ogłaszano, że stanowiska prowadzą do zatrudnienia w grupach zaszeregowania B5/B4. Komisja wyjaśniła ponadto, że odmienne traktowanie jest częścią jej nowej polityki rekrutacji prowadzącej do tego, że przyszłe konkursy powinny obejmować grupy zaszeregowania pośrednie, tj. B3/B2. Jeżeli jednak służba nie wskazała inaczej, jak w niniejszej sprawie, konkurs był przeznaczony dla najniższej grupy zaszeregowania. Komisja twierdziła również, że naraziła się na krytykę ze strony kontrolera finansowego i Trybunału Obrachunkowego.
1.4 W tym kontekście Rzecznik doszedł do następujących wniosków:
Zasada równego traktowania ma fundamentalne znaczenie w odniesieniu do zatrudnienia. Wszelkie różnice w traktowaniu muszą być uzasadnione odpowiednimi obiektywnymi powodami. W niniejszej sprawie Komisja nie zakwestionowała, że ogłoszenia o naborze na stanowiska w niższych grupach zaszeregowania były wynikiem błędu administracyjnego. W związku z tym wydaje się, że powodem zatrudnienia skarżących w niższych grupach zaszeregowania jest błąd administracyjny Komisji. Ponieważ nie jest to obiektywny powód, który mógłby uzasadniać odmienne traktowanie, mamy do czynienia z naruszeniem zasady równego traktowania, a zatem z przypadkiem niewłaściwego administrowania.
1.5 Zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przedstawia on zatem Komisji następujący projekt zalecenia:
Komisja i skarżący zostaną poinformowani o niniejszym projekcie zalecenia. Zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja przesyła szczegółową opinię do dnia 30 kwietnia 2000 r. Szczegółowa opinia mogłaby polegać na przyjęciu projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich i opisie sposobu jego wdrożenia.
Z poważaniem,
Jacobie Södermanie.
WNIOSEK
W dniu 9 stycznia 1998 r. panowie R., S. i Ö. złożyli do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich połączoną skargę dotyczącą ich zaszeregowania w Komisji Europejskiej.
Skarżący zostali zatrudnieni przez Komisję Europejską jako inspektorzy rybołówstwa w listopadzie 1996 r. na podstawie ich pomyślnego udziału w konkursie 25/T/XIV/95. W ramach konkursu ogłoszono, że stanowiska te prowadzą do zatrudnienia w charakterze pracowników zatrudnionych na czas określony w grupach zaszeregowania B5/B4. Po rozpoczęciu zatrudnienia skarżący stwierdzili, że inni inspektorzy rybołówstwa, którzy posiadali takie same lub mniejsze kwalifikacje, zostali umieszczeni w wyższych grupach zaszeregowania, a mianowicie B3, B2 i B1. Te wyższe grupy zaszeregowania były przewidziane we wcześniejszych konkursach, na podstawie których zatrudniano tych innych inspektorów. Skarżący zauważyli później, że konkurs następujący po ich własnym polegał na ogłaszaniu zatrudnienia w charakterze inspektorów rybołówstwa w grupach zaszeregowania B3/B2.
Skarżący nie rozumieli, dlaczego tylko oni byli zatrudnieni w niższych grupach zaszeregowania. Ponieważ nie otrzymały one żadnych zadowalających powodów tych różnic, uznały, że doszło do nieuzasadnionego nierównego traktowania, i wszczęły wewnętrzną procedurę składania skarg w Komisji.
Procedura wewnętrzna obejmowała urzędników z Dyrekcji Generalnej XIV (rybołówstwo), Dyrekcji Generalnej IX (personel), Służby Prawnej i Kontroli Finansowej (DG XX). W trakcie postępowania okazało się, że ogłoszenie stanowisk w grupach zaszeregowania B4/B5 było konsekwencją błędu administracyjnego. Dział statutowy Dyrekcji Generalnej IX zaproponował, przy wsparciu Dyrekcji Generalnej XIV, aby zaradzić spowodowanej nierówności poprzez wyjątkową zmianę klasyfikacji z mocą wsteczną.
W decyzji ostatecznie podjętej przez wyższych urzędników Dyrekcji Generalnej IX nie wspomniano jednak, czy klasyfikacja była błędna, czy nie, ale stwierdzono, że w konkursie wyraźnie stwierdzono, że grupy zaszeregowania to B4/B5. W związku z tym żadne prawo do zmiany klasyfikacji nie mogłoby się urzeczywistnić.
Skarżący złożyli następnie skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że są ofiarami nierównego traktowania.
WNIOSEK
Opinia Komisji W
swojej opinii Komisja stwierdziła, że nie może być mowy o dyskryminowaniu skarżących. Oparła się ona na fakcie, że procedura naboru, która doprowadziła do zatrudnienia skarżących, nie była taka sama jak w przypadku inspektorów, którzy zostali umieszczeni w wyższej grupie zaszeregowania. Komisja stwierdziła również:
- „Ponieważ w ogłoszeniu o konkursie (...) stwierdzono, że zamierzona kategoria wynagrodzenia to B4/B5, oczywiste jest, że zainteresowane osoby ubiegały się o stanowiska w Komisji na tym szczeblu i że nie mogą temu zaprzeczyć, ponieważ ubiegały się o te stanowiska dobrowolnie”. (tłumaczenie z sekretariatu Rzecznika Praw Obywatelskich)
Uwagi skarżącego W
swoich uwagach skarżący podtrzymywali swoje zarzuty. W szczególności podkreślili, co jest dla nich oczywistą dyskryminacją, ponieważ wszyscy inspektorzy rybołówstwa zatrudnieni przed i po nich zostali umieszczeni w wyższych grupach zaszeregowania, mimo że wykonywali dokładnie tę samą pracę. Twierdziły one również, że fakt, iż w ogłoszeniu o konkursie wskazano grupy zaszeregowania B4/B5, nie zniósł spoczywającego na Komisji obowiązku wyjaśnienia obiektywnych powodów odmiennego traktowania osób posiadających te same kwalifikacje i doświadczenie oraz wykonujących tę samą pracę. Uznały one, że brak przedstawienia przez Komisję takich obiektywnych powodów potwierdza wcześniejszy wniosek, do którego doszli urzędnicy Komisji, że klasyfikacja była spowodowana błędem administracyjnym.
SKUTKI OMBUDSMANA DO OSIĄGNIĘCIA PRZYJAZNEGO ROZWIĄZANIA
Po dokładnym zbadaniu akt Rzecznik uznał, że na pierwszy rzut oka doszło do niewłaściwego administrowania. Stwierdził również, że nadal możliwe jest zaradzenie niewłaściwemu administrowaniu i w związku z tym skierował pismo do Komisji zgodnie z art. 3 ust. 5 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich (2) w celu znalezienia polubownego rozwiązania skargi.
Odnosząc się do uwag skarżących, Rzecznik wskazał, że na podstawie dowodów zawartych w aktach Komisja nie starała się zaprzeczyć zarzutom przedstawionym przez skarżącego ani nie próbowała wyjaśnić zmian w grupach zaszeregowania. Rzecznik uznał, że działania Komisji w tej sprawie nie spełniają wysokich standardów, których można oczekiwać od instytucji wspólnotowych. W związku z tym Rzecznik zasugerował, aby Komisja dokonała przeglądu swojego stanowiska w odniesieniu do skargi.
W replice Komisja odniosła się do swojej nowej polityki naboru, przyjętej w listopadzie 1996 r., która oznaczała, że konkursy nie powinny być otwarte dla wszystkich grup zaszeregowania w ramach danej kategorii, jak to miało miejsce w przeszłości, lecz że grupy zaszeregowania powinny zostać określone w ogłoszeniu o konkursie w następstwie wyraźnego zapotrzebowania danej służby. W przypadku, gdy usługa nie stanowi inaczej, konkurs był przeznaczony dla najniższej grupy zaszeregowania. Na tej podstawie zorganizowano konkurs 25/T/XIV/95 dla grup zaszeregowania B5/B4, w związku z czym najwyższą możliwą grupą zaszeregowania do rekrutacji skarżących była grupa B4. Podstawową zasadą nowej polityki rekrutacyjnej było to, że konkursy powinny obejmować grupy zaszeregowania pośrednie, tj. A5/A4 i B3/B2. Przyszły konkurs 7T/XIV/97 dla inspektorów rybołówstwa został zatem zorganizowany zgodnie z tymi warunkami. Komisja wskazała ponadto, że musi przestrzegać grupy zaszeregowania, o której mowa w ogłoszeniu o konkursie, i że odstąpienie od niej nie byłoby zgodne z zasadami należytego zarządzania finansami. Zostałby on skrytykowany przez kontrolę finansową i mógłby zostać skrytykowany przez Trybunał Obrachunkowy. W związku z tym Komisja wyraziła ubolewanie, że nie może zastosować się do rozwiązania polubownego zaproponowanego przez Rzecznika Praw Obywatelskich.
W związku z tym okazało się, że nie można było osiągnąć polubownego rozwiązania skargi.
DECYZJA
1 Zaszeregowanie kandydatów do grupy zaszeregowania B5/B4
1.1 Zapewnienie przestrzegania zasady równego traktowania i unikania dyskryminacji jest dobrym zachowaniem administracyjnym. Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie orzekał, że zasada równego traktowania ma fundamentalne znaczenie w odniesieniu do zatrudnienia.(3) Chociaż większość orzecznictwa Trybunału opiera się na art. 5 ust. 3 regulaminu pracowniczego, który nie ma zastosowania do pracowników zatrudnionych na czas określony, Trybunał ustalił, że zasada równego traktowania ma zastosowanie również do pracowników zatrudnionych na czas określony.(4) W przypadku odmiennego traktowania instytucje wspólnotowe muszą zapewnić, aby było ono uzasadnione obiektywnymi istotnymi cechami danej sprawy.
1.2 W niniejszej sprawie skarżący zostali zatrudnieni przez Komisję Europejską jako inspektorzy rybołówstwa i umieszczeni w grupach zaszeregowania B5/B4. Zatrudnieni już przez Komisję inspektorzy rybołówstwa, którzy byli jednakowo lub mniej wykwalifikowani, zostali jednak umieszczeni w wyższych grupach zaszeregowania, a mianowicie B3, B2 i B1. Po zatrudnieniu skarżących w konkursie organizowanym po ich własnym ogłoszeniu o zatrudnieniu w charakterze inspektorów rybołówstwa w grupach zaszeregowania B3/B2. Skarżący twierdzą, że ich zatrudnienie w niższych grupach zaszeregowania było wynikiem błędu administracyjnego.
1.3 Komisja wyjaśniła odmienne traktowanie faktem, że skarżący zostali zatrudnieni na podstawie ich pomyślnego udziału w konkursie 25/T/XIV/95. W ramach tego konkursu ogłaszano, że stanowiska prowadzą do zatrudnienia w grupach zaszeregowania B5/B4. Komisja wyjaśniła ponadto, że odmienne traktowanie jest częścią jej nowej polityki rekrutacji prowadzącej do tego, że przyszłe konkursy powinny obejmować grupy zaszeregowania pośrednie, tj. B3/B2. Jeżeli jednak służba nie wskazała inaczej, jak w niniejszej sprawie, konkurs był przeznaczony dla najniższej grupy zaszeregowania. Komisja twierdziła również, że naraziła się na krytykę ze strony kontrolera finansowego i Trybunału Obrachunkowego.
1.4 W tym kontekście Rzecznik doszedł do następujących wniosków:
Zasada równego traktowania ma fundamentalne znaczenie w odniesieniu do zatrudnienia. Wszelkie różnice w traktowaniu muszą być uzasadnione odpowiednimi obiektywnymi powodami. W niniejszej sprawie Komisja nie zakwestionowała, że ogłoszenia o naborze na stanowiska w niższych grupach zaszeregowania były wynikiem błędu administracyjnego. W związku z tym wydaje się, że powodem zatrudnienia skarżących w niższych grupach zaszeregowania jest błąd administracyjny Komisji. Ponieważ nie jest to obiektywny powód, który mógłby uzasadniać odmienne traktowanie, mamy do czynienia z naruszeniem zasady równego traktowania, a zatem z przypadkiem niewłaściwego administrowania.
1.5 Zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przedstawia on zatem Komisji następujący projekt zalecenia:
- Komisja powinna podjąć niezbędne kroki w celu zaradzenia dyskryminacji skarżących w poprzedniej sytuacji w zakresie zatrudnienia.
Komisja i skarżący zostaną poinformowani o niniejszym projekcie zalecenia. Zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Rzecznika Praw Obywatelskich Komisja przesyła szczegółową opinię do dnia 30 kwietnia 2000 r. Szczegółowa opinia mogłaby polegać na przyjęciu projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich i opisie sposobu jego wdrożenia.
Z poważaniem,
Jacobie Södermanie.
(1) Decyzja 94/262 Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich, Dz.U. L 113 z 1994 r., s. 15.
(2) "W miarę możliwości Rzecznik Praw Obywatelskich poszukuje wraz z zainteresowaną instytucją lub organem rozwiązania mającego na celu wyeliminowanie przypadku niewłaściwego administrowania i zaspokojenie skargi".
(3) Zob. na przykład: Sprawa 119/83 Appelbaum przeciwko Komisji, Rec. 1985, s. 2423, sprawy połączone 129 i 274/82, Charles Lux przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. 1984, s. 4127 oraz sprawa 92/85 Hamai przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, Rec. 1986, s. 3157.
(4) Zob. na przykład: T-207/95, Ibarra Gil przeciwko Komisji, RecFP [1997] 1A-0013, II-0031 i T-211/95, Petite-Laurent przeciwko Komisji, RecFP [1997] 1A-0021, II-0057.