Strasburg, 17 stycznia 2014 r.

Szanowny Panie,

Dziękuję za Pańskie pismo z dnia 20 grudnia 2013 r. dotyczące decyzji Komisji o wszczęciu szczegółowego dochodzenia w sprawie finansowania publicznego niektórych hiszpańskich zawodowych klubów piłkarskich oraz mojego projektu zalecenia w tej sprawie.

Na wstępie chciałbym wyrazić zadowolenie z zapewnienia, że Komisja podtrzymuje swoje zobowiązanie do energicznego, sprawiedliwego i skutecznego egzekwowania reguł konkurencji w każdym przypadku. Z zadowoleniem przyjmuję również odniesienia do dobrej współpracy między Komisją a Rzecznikiem Praw Obywatelskich. W tym duchu uważam, że ważne jest skorygowanie pewnych nieporozumień i błędnych wyobrażeń w Pańskim liście, aby nie stały się one przeszkodą dla naszej dalszej dobrej współpracy w przyszłości.

Pierwsze nieporozumienie polega na tym, że mój projekt zalecenia "odwrócił" wcześniejszą propozycję Rzecznika dotyczącą polubownego rozwiązania. To nie jest tak. Przypomnijmy, że propozycja polubownego rozwiązania została przedstawiona w kontekście dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie skargi złożonej w dniu 19 grudnia 2011 r. dotyczącej opóźnienia w rozpatrywaniu przez Komisję skargi skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego złożonej do Komisji w dniu 11 listopada 2009 r.

Rozwiązanie polubowne zaproponowano w dniu 30 maja 2013 r., a termin udzielenia odpowiedzi wyznaczono na dzień 31 lipca 2013 r. W dniu 26 września 2013 r. Komisja udzieliła odpowiedzi z niemal dwumiesięcznym opóźnieniem. W odpowiedzi stwierdzono, że Komisja zaakceptowała wniosek i że „DG ds. Konkurencji zaproponuje wkrótce decyzję Komisji”. Ponad dwa miesiące później nie słyszałem nic więcej, ani formalnie, ani nieformalnie. W tych okolicznościach uznałem (jak wspomniano w pkt 91 projektu zalecenia), że Komisja nie wdrożyła rozwiązania polubownego. W związku z tym dnia 16 grudnia 2013 r. rano przesłałem Komisji projekt zalecenia. W projekcie zalecenia nie odrzucono propozycji rozwiązania polubownego. Przeciwnie, opierała się ona na tym samym stwierdzeniu nieuzasadnionego opóźnienia ze strony Komisji, a ponadto na niewdrożeniu przez nią rozwiązania polubownego.

Po południu dnia 16 grudnia 2013 r. podległe mi służby przesłały Sekretariatowi Generalnemu Komisji i Pańskiemu gabinetowi tekst komunikatu prasowego, który zaplanowałem na dzień 18 grudnia 2013 r. Wkrótce potem pański szef gabinetu zadzwonił do mojego szefa gabinetu i oświadczył, że decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego znajduje się w porządku obrad Komisji na dzień 18 grudnia. Stwierdził również, że komunikat prasowy Rzecznika Praw Obywatelskich jest w związku z tym „zbędny”. Była to pierwsza informacja otrzymana przeze mnie lub przez podległe mi służby, że Komisja zamierza podjąć decyzję w tej sprawie. Tego samego wieczoru (16 grudnia) hiszpańska telewizja transmitowała relację hiszpańskiego ministra spraw zagranicznych, ogłaszając decyzję Komisji, a wiadomości zaczęły szybko rozprzestrzeniać się w mediach.

W tych okolicznościach opublikowanie komunikatu prasowego Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 18 grudnia zgodnie z pierwotnym planem nie służyłoby już żadnemu użytecznemu celowi. W tym sensie pański szef gabinetu miał oczywistą rację, że został on "zbędny". W związku z tym 17 grudnia przygotowano i wydano zmieniony komunikat prasowy wyjaśniający mój projekt zalecenia. Komunikat prasowy zawierał odniesienie do tego, co już relacjonowało wiele mediów w Europie; Oznacza to, że następnego dnia Komisja miała podjąć formalną decyzję o wszczęciu dochodzenia. Ani hiszpański minister spraw zagranicznych, który ogłosił decyzję poprzedniego dnia, ani nikt inny nie dowiedział się o zbliżającej się decyzji Komisji od Rzecznika Praw Obywatelskich. Do czasu publikacji komunikatu prasowego był on powszechnie znany, a zatem wyraźnie nie był już poufny.

W dniu 18 grudnia wydałem kolejny komunikat prasowy w związku z oficjalnym oświadczeniem Komisji, w którym z zadowoleniem przyjąłem decyzję o wszczęciu dochodzenia. Wbrew temu, co twierdzi Pan w swoim piśmie, komunikat prasowy nie zawierał wyraźnego ani dorozumianego twierdzenia, że DG ds. Konkurencji przygotowała odpowiednią decyzję Komisji w wyniku komunikatu prasowego z dnia 17 grudnia lub projektu zalecenia z dnia 16 grudnia. Nie zostało to też w ten sposób zrozumiane przez media. W komunikacie prasowym wyjaśniono, że Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził nieuzasadnione opóźnienie ze strony Komisji, wezwał Komisję do działania i z zadowoleniem przyjął fakt, że ostatecznie to zrobiła.

Wreszcie, twój list sprzeciwia się temu, co opisujesz jako "insynuację", że twoje poparcie dla Athletic Club Bilbao "może wyglądać na konflikt interesów". Jak wynika z odnośnego komunikatu prasowego, to nie Rzecznik Praw Obywatelskich, lecz skarżący zasugerowali, że „bezczynność Komisji w tej sprawie może być związana z faktem, że właściwy komisarz wspiera jedną z przedmiotowych drużyn piłkarskich i był ministrem w rządzie hiszpańskim, który wówczas decydował o korzyściach podatkowych”. W propozycji polubownego rozwiązania przedstawionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich oraz w projekcie zalecenia nie stwierdzono konfliktu interesów. We wniosku dotyczącym polubownego rozwiązania zwrócono się jednak do Komisji o zwrócenie szczególnej uwagi na potrzebę unikania stwarzania wrażenia konfliktu interesów. Jak stwierdzam w komunikacie prasowym z dnia 18 grudnia, jestem usatysfakcjonowany, że Komisja bada obecnie fakty, rozwiewając w ten sposób wszelkie podejrzenia o konflikt interesów. W związku z tym w pełni zgadzam się ze stwierdzeniem zawartym w Pańskim piśmie, że „samo wszczęcie dochodzenia w sprawie pomocy państwa w odniesieniu do Athletic Club Bilbao jest najlepszym dowodem na to, że zarzut ten jest nieuzasadniony”.

Na koniec przejdę do kwestii proceduralnej, aby uniknąć ryzyka pomyłki. Ani Pańskie pismo, ani niniejsza odpowiedź nie zawierają odniesienia do skargi Rzecznika Praw Obywatelskich. Rozumiem zatem, że podzielamy pogląd, iż kwestie poruszone w Pańskim piśmie nie odnoszą się do skargi jako takiej. W związku z tym pismo to nie powinno być uznawane za część akt skargi, a skarżący nie musi być wzywany do przedstawienia uwag w jego sprawie. Wynika z tego, że Komisja powinna nadal przesyłać szczegółową opinię na temat projektu zalecenia, która zostanie dodana do akt skargi i przesłana skarżącemu w celu przedstawienia ewentualnych uwag. W przypadku odmiennego stanowiska byłbym wdzięczny za niezwłoczne poinformowanie mnie o tym fakcie.

Na zakończenie pragnę jeszcze raz podziękować za pozytywny ton Pana uwag dotyczących dobrej współpracy między Komisją a Rzecznikiem Praw Obywatelskich oraz zapewnić, że zobowiązuję się do utrzymania i wzmocnienia tej współpracy, aby umożliwić obu naszym instytucjom jak najskuteczniejszą pracę na rzecz obywateli, którym służymy.

Z poważaniem,

Emily O'Reilly