Sprawa dotyczyła nieudzielenia przez Komisję Europejską odpowiednich odpowiedzi skarżącemu, który skarżył się na problem z pomocą państwa w Niemczech. Skarżący uznał, że Niemcy naruszają unijne zasady pomocy państwa ze względu na nowy system finansowania publicznego nadawania. Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że ponieważ Komisja ostatecznie udzieliła odpowiedniej odpowiedzi, nie doszło do niewłaściwego administrowania.  

Sprawa dotyczyła praktyki Komisji polegającej na odmowie, w kontekście formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa, udzielenia beneficjentom pomocy państwa i innym zainteresowanym stronom dostępu do jej akt dotyczących pomocy państwa.

Skarżący twierdził, że po wejściu w życie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej praktyka Komisji naruszała art. 41 (prawo do dobrej administracji) i art. 47 (prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu) Karty.

Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że praktyka Komisji jest zgodna z odpowiednimi rozporządzeniami proceduralnymi w sprawie pomocy państwa oraz z orzecznictwem sądów UE dotyczącym praw procesowych zainteresowanych stron. Fakt, że beneficjenci i inne zainteresowane strony nie mają dostępu do akt Komisji dotyczących pomocy państwa, odzwierciedla ich ograniczoną rolę w dochodzeniu w sprawie pomocy państwa oraz fakt, że dochodzenie w sprawie pomocy państwa wszczyna się przeciwko państwu członkowskiemu, a nie przeciwko beneficjentowi. W związku z tym Rzecznik stwierdził, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską skarżącemu, zainteresowanej stronie, dostępu do pierwotnego wniosku przemysłu unijnego o rozszerzenie ceł antydumpingowych na produkty amonowe z Rosji. Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że odmowa Komisji nie była uzasadniona w świetle obowiązujących przepisów rozporządzenia antydumpingowego i mogła naruszyć prawo skarżącego do obrony w tej procedurze. W związku z tym zaleciła Komisji ujawnienie odnośnego wniosku.

Chociaż Komisja nie zgodziła się z ustaleniem Rzecznika dotyczącym niewłaściwego administrowania, przyjęła ona jej zalecenie ujawnienia odnośnego wniosku. W związku z tym Rzecznik zamknęła sprawę.

Sprawa ta dotyczyła postępowania Komisji Europejskiej z informacjami przekazanymi przez skarżącego, opartymi na trzech przypadkach niezgodnej z prawem pomocy państwa przyznanej hiszpańskim klubom piłkarskim. Skarżący twierdził, że Komisja nie podjęła w rozsądnym terminie decyzji, czy powinna wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie domniemanej niezgodnej z prawem pomocy państwa. Ponieważ zdaniem skarżącego Komisja nie podjęła działań, skarżący złożył wniosek o dostęp do niektórych dokumentów dotyczących dwóch z tych spraw. Komisja odmówiła udzielenia dostępu ze względu na ochronę celu dochodzenia.

Sprawa dotyczyła domniemanego konfliktu interesów ze strony byłego komisarza w decyzji Komisji o nierozpatrywaniu skargi antymonopolowej wniesionej do Komisji. W skardze antymonopolowej do Komisji zarzucano naruszenie unijnych reguł konkurencji przez Unię Europejskich Związków Piłki Nożnej („UEFA”). Skarżący uznał, że przepisy UEFA Club Licensing and Financial Fair Play Regulations („FFP”) są niezgodne z prawem w zakresie, w jakim wymagają, aby w okresie trzech lat odpowiedni dochód klubu piłkarskiego odpowiadał co najmniej jego odpowiednim wydatkom. Komisja postanowiła nie rozpatrywać skargi ze względu na to, że kwestia ta nie stanowiła dla niej priorytetu. Zdaniem skarżącego na decyzję tę miał wpływ komisarz odpowiedzialny za konflikt interesów, ponieważ był on „stowarzyszonym” i silnym zwolennikiem jednego konkretnego klubu, dla którego FFP jest korzystna. Skarżący wskazał również na fakt, że komisarz wydał wspólne oświadczenie z przewodniczącym UEFA, wyrażając poparcie dla FFP ponad rok przed złożeniem skargi do Komisji.

W 2012 i 2014 r. ówczesny komisarz europejski ds. konkurencji wygłosił publiczne oświadczenia dotyczące trwającego dochodzenia w sprawie ewentualnego kartelu. Jedno z przedsiębiorstw objętych dochodzeniem złożyło skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że oświadczenia te naruszają zasadę bezstronności, ponieważ dają wrażenie, że komisarz już zdecydował, jaki będzie ostateczny wynik toczącego się dochodzenia.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że niektóre publiczne oświadczenia złożone przez komisarza można racjonalnie postrzegać jako sugerujące, że Komisja lub komisarz podjęli już decyzję w sprawie wyniku trwającego dochodzenia i że stanowi to niewłaściwe administrowanie. Rzecznik Praw Obywatelskich wydał zalecenie, które Komisja w przeważającej części uznała. Rzecznik zamknęła zatem sprawę stwierdzeniem niewłaściwego administrowania wynikającym z publicznych oświadczeń byłego komisarza z 2012 i 2014 r.

Sprawa dotyczyła rzekomego braku poinformowania skarżącego przez Komisję Europejską o priorytetowym statusie jego skargi dotyczącej pomocy państwa.

Rzecznik Praw Obywatelskich zainteresował się tą sprawą. W toku dochodzenia Komisja poinformowała skarżącego, że jego skarga nie jest traktowana jako sprawa priorytetowa. Komisja nie wyjaśniła jednak powodów swojej decyzji. Rzecznik zamknęła zatem skargę uwagą krytyczną dotyczącą faktu, że Komisja nie poinformowała skarżącego o tym, dlaczego nadała jego skardze dotyczącej pomocy państwa status podmiotu o niskim priorytecie.

Sprawa dotyczyła rzekomego braku podjęcia przez Komisję Europejską w rozsądnym terminie decyzji w sprawie pomocy państwa rzekomo przyznanej przez Niderlandy sektorowi stoczniowemu. Rzecznik wszczął dochodzenie w tej sprawie, w następstwie którego Komisja zakończyła wstępną ocenę, stwierdzając, że przedmiotowe środki nie stanowią pomocy państwa. Rzecznik stwierdziła, że nie doszło do niewłaściwego administrowania, i zamknęła sprawę.

The Ombudsman's inquiry concerned an alleged delay by the Commission in providing Infineon, a German IT company, which the Commission suspected to be a member of the Smart Card Chips cartel, with access to key evidence that the Commission intended to use against that company.

The Ombudsman inquired into the issue and found that the Commission had, without any good reason, delayed in providing access to that evidence, despite the fact that it was fully aware of the importance and relevance of that evidence. By incurring that delay, the Commission risked compromising its investigation.

The Ombudsman therefore criticised the Commission for the delay in giving Infineon access to that evidence.