Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący jest urzędnikiem Komisji, który rozesłał informacje o koledze do określonych adresatów poczty elektronicznej, ale nie do zainteresowanego kolegi (zwanego dalej X). Niniejsza sprawa dotyczy sposobu, w jaki Komisja potraktowała informacje dostarczone przez skarżącego oraz reakcji pana X na przedmiotowe informacje.

Stan faktyczny

2. W 2006 r. skarżący uczestniczył w procedurze naboru dotyczącej pracownika zatrudnionego na czas określony w Komisji Europejskiej. Skarżący, po przeprowadzeniu wyszukiwania internetowego na temat pana X [1], natknął się na delegowanie sprawozdania z pytania parlamentarnego w brytyjskiej Izbie Gmin [w którym odniesiono się do sprawozdania – „sprawozdania Z” – dotyczącego zachowania niektórych urzędników, a w szczególności pana [X], byłego pracownika rządowego]. Skarżący poinformował członków komisji selekcyjnej oraz odpowiedzialną dyrekcję generalną, ale następnie postanowił zrezygnować z tej kwestii.

3. W styczniu 2010 r. skarżący dowiedział się, że X nadal pracował dla ośrodka analitycznego Komisji przy przewodniczącym Komisji („BEPA”). Skarżący poinformował przewodniczącego Komisji, szefa jego gabinetu oraz dyrektora generalnego Komisji ds. zasobów ludzkich („DG HR”) za pomocą poufnej wiadomości e-mail wysłanej w dniu 28 stycznia 2010 r.

4. W dniu 10 lutego 2010 r., wobec braku reakcji, a nawet potwierdzenia odbioru, skarżący przekazał treść swojej wiadomości e-mail wyżej wymienionym adresatom za pomocą wewnętrznego systemu komunikacji i rejestracji ARES Komisji, dodając do adresatów dyrektora w DG HR, kierownika służby pana X i innego współpracownika.

5. W dniu 15 lutego 2010 r. X zwrócił się do Komisji o pomoc na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego w związku ze zniesławiającymi zarzutami skarżącego.

6. W wiadomości elektronicznej z dnia 22 lutego 2010 r. urzędnik Biura Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych (IDOC) zadał skarżącemu kilka pytań dotyczących pana X.

7. W dniach 3 i 4 marca 2010 r. skarżący udzielił szczegółowych odpowiedzi, wskazując, że nic nie wie o X i nie ma do niego żadnych osobistych linków, ale przypadkowo natknął się na stronę internetową, na której jest mowa o X.

8. W dniu 25 marca 2010 r. urzędnik IDOC poinformował skarżącego, że w następstwie jego wiadomości elektronicznej z dnia 25 stycznia 2010 r. X zwrócił się do Komisji o pomoc zgodnie z art. 24 regulaminu pracowniczego w związku z zarzutami zniesławiającymi przedstawionymi przez skarżącego. Komisja zdecydowała, że najwłaściwszym sposobem udzielenia wnioskowanej pomocy jest wysłuchanie skarżącego zgodnie z art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

9. W tym samym dniu skarżący zapytał, w jakiej funkcji IDOC zwrócił się do niego o informacje dotyczące X, w odpowiedzi na co został poinformowany, również w wiadomości e-mail z dnia 25 marca 2010 r., że nie został oskarżony ani nie był traktowany jako świadek; że Komisja nie miała jeszcze opinii na temat jego e-maila i że chciałaby go wysłuchać przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji w sprawie działań następczych.

10. W dniu 19 kwietnia 2010 r. skarżący uczestniczył w przesłuchaniu z udziałem IDOC.

11. W dniu 9 czerwca 2010 r. Komisja zamknęła sprawę, ponieważ oświadczenia skarżącego nie zostały uznane za zniesławiające w ścisłym tego słowa znaczeniu. Komisja podjęła jednak decyzję o wydaniu ostrzeżenia na podstawie art. 3 lit. b) załącznika IX do regulaminu pracowniczego w związku z brakiem ostrożności w rozpowszechnianiu informacji, które uznała za niezweryfikowane [2].

12. Skarżący wszczął następnie szereg procedur administracyjnych, które Komisja odrzuciła.

13. W dniu 5 czerwca 2012 r. skarżący złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Ramy prawne

14. Artykuł 2 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego stanowi:

„2. Organ powołujący informuje zainteresowaną osobę o zakończeniu dochodzenia i przekazuje jej wnioski ze sprawozdania z dochodzenia oraz, na wniosek i z zastrzeżeniem ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, wszystkie dokumenty bezpośrednio związane z zarzutami wysuniętymi przeciwko niej.”;

15. Artykuł 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego stanowi:

„Na podstawie sprawozdania z dochodzenia, po powiadomieniu zainteresowanego urzędnika o wszystkich dowodach znajdujących się w aktach i po wysłuchaniu zainteresowanego urzędnika, organ powołujący może:

a) zadecydować, że nie można wnieść sprawy przeciwko urzędnikowi, o czym urzędnik jest odpowiednio informowany na piśmie; lub

b) zadecydować, nawet jeśli doszło lub wydaje się, że doszło do niedopełnienia obowiązków, że nie zostaną podjęte żadne środki dyscyplinarne i, w stosownych przypadkach, skierować do urzędnika ostrzeżenie; lub

c) w przypadku nieprzestrzegania obowiązków w rozumieniu art. 86 regulaminu pracowniczego:

podjąć decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przewidzianego w sekcji 4 niniejszego załącznika, lub

(ii) podjąć decyzję o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przed Komisją Dyscyplinarną.”

W przedmiocie dochodzenia

16. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie skargi i zidentyfikował następujące zarzuty i zarzuty:

Zarzuty:

1. Decyzja Komisji z dnia 9 czerwca 2010 r. o skierowaniu do skarżącego ostrzeżenia była nieprawidłowa.

2. Komisja nielegalnie przekazała poufne informacje X, członkowi personelu Komisji, co było nieproporcjonalne i stanowiło naruszenie komunikatu wyraźnie oznaczonego jako poufny. Nawet gdyby X został zniesławiony, ujawnienie mu nazwiska skarżącego nie byłoby konieczne.

Roszczenie:

Komisja powinna uchylić decyzję z dnia 9 czerwca 2010 r.

17. W trakcie dochodzenia Rzecznik otrzymał opinię Komisji w sprawie skargi, a następnie uwagi skarżącego w odpowiedzi na opinię Komisji ´s. Prowadząc dochodzenie, Rzecznik uwzględnił argumenty i opinie przedstawione przez strony.

18. Niniejsza sprawa dotyczy postępowania i wyniku dochodzenia administracyjnego prowadzonego przez Komisję. Rzecznik konsekwentnie stoi na stanowisku, że organ powołujący dysponuje szerokim zakresem uznania przy podejmowaniu decyzji, którą z opcji określonych w art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego będzie realizował. W związku z tym przypadek niewłaściwego administrowania w tym zakresie można stwierdzić tylko wtedy, gdy organ powołujący popełnił oczywisty błąd w ocenie, nadużycie władzy lub błędy proceduralne.

Zarzut, że decyzja z dnia 9 czerwca 2010 r. była błędna i żądanie uchylenia decyzji

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

19. Skarżący przedstawił szereg argumentów w celu wykazania, że decyzja z dnia 9 czerwca 2010 r. była nieprawidłowa.

20. Po pierwsze, jego zdaniem decyzja była skażona nieprawidłowościami proceduralnymi, ponieważ, po pierwsze, IDOC zażądał od niego wyjaśnień w odniesieniu do informacji, które ujawnił, zanim IDOC poinformował go o zamiarze wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, a po drugie, IDOC naruszył art. 2 i 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, nie sporządzając sprawozdania z dochodzenia.

21. Po drugie, Komisja nie opisała prawidłowo faktów, ponieważ (iii) błędnie zakwalifikowała informacje dostarczone przez skarżącego jako niezweryfikowane, (iv) skarżący podkreślił te same informacje w 2006 r., co zostało uznane za pozytywne przez adresatów w tym czasie, (v) podczas przesłuchania skarżącego w dniu 19 kwietnia 2010 r. okazało się, że przedstawione przez niego informacje były istotne i prawidłowe.

22. Po trzecie, skarżący uznał, że podejście Komisji do niego było stronnicze, ponieważ (vi) Komisja nie zbadała naruszenia poufności w odniesieniu do sposobu, w jaki pismo(-a) skarżącego zawierające sporne informacje zostało(-y) przekazane X, (vii) decyzja Komisji z dnia 9 czerwca 2010 r. błędnie zinterpretowała funkcję IDOC oraz (viii) decyzja ta celowo zignorowała okoliczności łagodzące.

23. W swojej opinii Komisja odrzuciła argumenty skarżącego i przedstawiła następujące uwagi.

Argument (i): IDOC zwrócił się o wyjaśnienia, zanim poinformował skarżącego o swoim dochodzeniu.

24. Komisja podkreśliła, że istnieje etap wstępnej oceny w celu ustalenia, czy dochodzenie byłoby odpowiednie, koncentrując się w szczególności na charakterze domniemanej nieprawidłowości, powadze sprawy i źródle informacji oraz sposobie ich weryfikacji. Jeżeli istnieją wystarczające dowody, zainteresowany zostaje wezwany na przesłuchanie zgodnie z art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

Argument (ii): IDOC naruszył art. 2 i 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, nie sporządzając sprawozdania z dochodzenia.

25. Komisja wskazała, że zgodnie z pkt 107 podręcznika IDOC dochodzenie administracyjne IDOC może zostać wszczęte tylko wtedy, gdy fakty nie są wystarczająco jasne lub udowodnione.[3] W przypadku skarżącego fakty zostały wystarczająco udowodnione i wszczęcie dochodzenia nie było konieczne.

Argument (iii): Komisja błędnie zakwalifikowała informacje dostarczone przez skarżącego jako niezweryfikowane.

26. Komisja wskazała, że skarżący wysłał e-maile dotyczące pana X w dniach 28 stycznia i 10 lutego 2010 r., które zawierały informacje znalezione w Internecie. Informacje te nie potwierdziły jednak uchybień ze strony X. Wręcz przeciwnie, zgodnie ze sprawozdaniem Z X był w rzeczywistości ofiarą uchybień niektórych urzędników brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów. Wyjęte z kontekstu informacje przekazane przez skarżącego mogły przynajmniej wzbudzić wątpliwości wśród odbiorców wiadomości co do uczciwości pana X. W związku z tym skarżący nie wykazał niezbędnej ostrożności przy przekazywaniu niezweryfikowanych informacji, które znalazł w Internecie.

Argumenty (iv) i (v): te same informacje zostały uznane za pozytywne w 2006 r. i podczas rozprawy okazało się, że przedstawione informacje były trafne i prawdziwe.

27. Komisja uznała, że argument skarżącego (iv) jest nieistotny i że okoliczności są zupełnie inne, ponieważ w porównaniu z przedmiotową sprawą procedura w 2006 r. dotyczyła procesu rekrutacji i komisji selekcyjnej. Argument skarżącego (v) był bezzasadny.

Argument (vi): brak dochodzenia w sprawie naruszenia poufności.

28. Komisja stwierdziła, że wysyłając wiadomość e-mail do przewodniczącego Komisji, jak również do szeregu wysokich rangą urzędników, skarżący stwarzał ryzyko, że X mógłby zostać poinformowany o tej wiadomości, biorąc pod uwagę, że konta e-mail adresatów są często zarządzane przez asystentów lub sekretarzy. Komisja podkreśliła, że sytuację należy również rozpatrywać z perspektywy danego urzędnika, pracownika zatrudnionego na czas określony, którego zachowanie stało się bez jego wiedzy i bez szczególnego powodu przedmiotem wiadomości skierowanej bezpośrednio i jednocześnie do przewodniczącego Komisji, szefa gabinetu przewodniczącego, dyrektora generalnego DG HR, osoby wcześniej odpowiedzialnej za BEPA i innych osób. W celu lepszego zrozumienia sytuacji pan X, jako osoba wyraźnie potrzebująca wiedzy, został poinformowany o wiadomości e-mail, w której w niejasny sposób powoływano się na sytuację, która go dotyczyła.

Argument (vii): decyzja Komisji z dnia 9 czerwca 2010 r. błędnie zinterpretowała funkcję IDOC.

29. Komisja podkreśliła, że kwestie sprawozdawcze, które dotyczą osoby trzeciej, w szczególności jeśli można je interpretować jako zarzut wobec tej osoby trzeciej, wymagają szczególnego stopnia taktu i swobody uznania, równoważąc potrzebę informowania instytucji z potrzebą ochrony reputacji osoby trzeciej. Podejście skarżącego wykazało brak swobody uznania. Wystarczyłoby poinformować DG HR lub służbę, do której przydzielono pana X, aby mogły one podjąć wszelkie środki, jakie uznają za konieczne. Dlatego też Komisja odniosła się do możliwości zwrócenia się do służby takiej jak IDOC, która mogłaby podjąć niezbędne środki i przeprowadzić wszelkie kontrole. Wbrew temu, co stwierdził skarżący w swojej skardze, niekoniecznie byłoby to postępowanie dyscyplinarne.

Argument (viii): świadomie ignorując okoliczności łagodzące.

30. Komisja zaprzeczyła, jakoby nie uwzględniła pewnych okoliczności łagodzących. Podkreśliła, że wobec skarżącego nie wszczęto postępowania dyscyplinarnego w rozumieniu art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Ponadto Komisja stwierdziła, że podejmując decyzję, wzięła pod uwagę wszystkie aspekty sprawy.

31. W swoich uwagach skarżący podkreślił, że regulamin pracowniczy ma pierwszeństwo przed podręcznikiem IDOC (który stanowi wewnętrzną wytyczną Komisji) i że Komisja nie może odstąpić od wyraźnego wymogu sporządzenia sprawozdania z dochodzenia.

32. Skarżący twierdził, że nigdy nie wygłaszał negatywnych ani uwłaczających uwag na temat pana X. Działał on w związku ze swoim obowiązkiem wynikającym z art. 21 regulaminu pracowniczego, informując urzędników Komisji o pytaniu poselskim dotyczącym sprawozdania pana Z.

33. Okoliczność, że sprawozdanie Z dotyczyło mobbingu X, nie mogła zostać zweryfikowana. Skarżący nie mógł się bronić w tym zakresie, co narusza jego prawo do obrony.

34. Skarżący skrytykował stwierdzenie Komisji, że konta poczty elektronicznej przewodniczącego Komisji oraz wielu wysokich rangą urzędników są często zarządzane przez asystentów lub sekretarzy, ponieważ uważa, że poufne wiadomości e-mail powinny być traktowane jako poufne.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

Argument (i)

35. Argument ten dotyczy faktu, że śledczy IDOC skontaktował się ze skarżącym pocztą elektroniczną w dniu 22 lutego 2010 r., prosząc go o wyjaśnienia w odniesieniu do informacji, które rozpowszechnił na temat X. Biorąc pod uwagę, że IDOC poinformował skarżącego w dniu 25 marca 2010 r., że X zwrócił się o pomoc zgodnie z art. 24 regulaminu pracowniczego, skarżący uznał, że podejście IDOC jest wątpliwe.

36. Prawdą jest, że śledczy IDOC skontaktował się ze skarżącym pocztą elektroniczną w dniu 22 lutego 2010 r., czyli siedem dni po złożeniu przez X wniosku o udzielenie pomocy, a śledczy IDOC w obu przypadkach [4] wydaje się być taki sam. Rzecznik zauważa jednak, że pytania IDOC skierowane do skarżącego miały charakter czysto faktyczny. Rzecznik uważa zatem, że nie można stwierdzić niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu sprawy.

Argument (ii)

37. Rzecznik uważa za konieczne podkreślenie, że art. 2 ust. 2 i art. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego wyraźnie stanowią, że organ powołujący „przekazuje [zainteresowanej osobie] wnioski ze sprawozdania z dochodzenia” oraz że przyjmuje decyzję „na podstawie sprawozdania z dochodzenia”(podkreślenie dodane). Ani w tych artykułach, ani w żadnym innym przepisie załącznika IX do regulaminu pracowniczego nie ma niczego, co sugerowałoby, że można odstąpić od sprawozdania z dochodzenia. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że – jak słusznie zauważył skarżący – podręcznik IDOC, który jest dokumentem wewnętrznym, nie może stanowić odstępstwa od przepisów regulaminu pracowniczego. W związku z tym Rzecznik stwierdza, że Komisja postąpiła niesłusznie, nie przygotowując sprawozdania z dochodzenia.

38. Należy jednak zauważyć, że skarżący nie skrytykował braku sprawozdania z dochodzenia jako takiego, ale argumentował, że brak takiego sprawozdania sprawia, że decyzja z dnia 9 czerwca 2010 r. jest niezgodna z prawem. Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest przekonany do tego argumentu. Choć brak sprawozdania z dochodzenia jest godny ubolewania, nic nie wskazuje na to, by miało ono wpływ na decyzję wydaną przez Komisję. Nie można zatem stwierdzić niewłaściwego administrowania w odniesieniu do wyżej wymienionego, konkretnego argumentu. Rzecznik Praw Obywatelskich zwróci jednak poniżej uwagę na brak przygotowania sprawozdania z dochodzenia.

Argument (iii)

39. Prawdą jest, że skarżący jedynie zwrócił uwagę adresatów swojego e-maila na link, który znalazł w Internecie. Nie można jednak pominąć faktu, że powiązanie to zawierało konkretne informacje dotyczące pana X odnoszące się do sprawozdania Z. Skarżący przyznał, że nie starał się zweryfikować treści sprawozdania Z. W związku z tym stwierdzenia, że skarżący przekazał niezweryfikowane informacje, nie można uznać za niezgodne ze stanem faktycznym. W związku z tym nie można stwierdzić niewłaściwego administrowania w tym zakresie.

Argumenty (iv) i (v)

40. W odniesieniu do argumentu (iv) skarżący argumentował, że w 2006 r. pozostali członkowie panelu pozytywnie zareagowali na jego czujność. Należy jednak zauważyć, że sytuacja w tamtym czasie była zupełnie inna niż w niniejszej sprawie. Oczywiste jest, że w 2006 r. komisja selekcyjna i Komisja nie uznały, że informacje przedstawione przez skarżącego powinny stanowić przeszkodę w zatrudnieniu pana X. Ponadto sam skarżący stwierdził, że przekazał te informacje wyłącznie członkom komisji selekcyjnej. Skarżący nie mógł zatem założyć, że przekazanie tych samych informacji szerszemu gronu odbiorców w 2010 r. było uzasadnione.

41. W odniesieniu do argumentu (v) skarżący twierdził, że na rozprawie okazało się, że sprawozdanie zawierało negatywne elementy dotyczące pana X. W tym względzie Rzecznik zauważa, że skarżący nie sprecyzował dokładniej, jakie były te uwagi, ani, jak słusznie wskazała Komisja, nie ma żadnych wskazówek co do takich informacji zawartych w sprawozdaniu skarżącego z przesłuchania. Wręcz przeciwnie, sprawozdanie z przesłuchania sugeruje, że skarżący stwierdził, iż sprawozdanie Z odnosiło się wyłącznie do X jako ofiary mobbingu.

42. Należy również zauważyć, że Komisja nie wystosowała ostrzeżenia do skarżącego na tej podstawie, że sprawozdanie Z mogło zawierać jakiekolwiek negatywne informacje na temat pana X, ale ponieważ uznała między innymi, że skarżący nie powinien był przekazywać tych informacji szerokiemu gronu odbiorców. W rzeczywistości z oświadczeń Komisji wynika, że Komisja nie zgłosiłaby żadnych zastrzeżeń, gdyby skarżący zwrócił się do IDOC. W tych okolicznościach Rzecznik uważa, że stanowisko Komisji w tej sprawie jest uzasadnione. W związku z tym nie można również stwierdzić niewłaściwego administrowania w odniesieniu do argumentu (v).

Argument (vi)

43. Rzecznik uważa, że w świetle jej ustaleń dotyczących drugiego zarzutu (zob. pkt 51–53 poniżej) nie można stwierdzić niewłaściwego administrowania w odniesieniu do domniemanego braku dochodzenia w sprawie przekazania pism skarżącego X.

Argument (vii)

44. Skarżący twierdził, że w decyzji Komisji z dnia 9 czerwca 2010 r. Komisja błędnie zinterpretowała funkcję IDOC, sugerując, że powinien on w przyszłości odnieść się do takich informacji w sposób bardziej dyskretny i do jednej służby, takiej jak IDOC. Według skarżącego jego zamiarem było jedynie poinformowanie przełożonych, a nie wszczęcie dochodzenia przez IDOC.

45. Warto zauważyć, że w decyzji z dnia 9 czerwca 2010 r. doradzono skarżącemu, aby zwrócił się do jednej usługi, takiej jak IDOC. W związku z tym porada była oferowana jako przykład dyskretnego skontaktowania się z usługą, bez sugerowania, że IDOC jest usługą wyłącznie właściwą w każdym przypadku. Ponadto Komisja stwierdziła, że wbrew temu, co sugerował skarżący, IDOC podjąłby odpowiednie środki i weryfikacje, co niekoniecznie wiązałoby się z postępowaniem dyscyplinarnym. Ponadto nie jest łatwo zrozumieć, w jaki sposób porady dotyczące zwrócenia się w przyszłości do IDOC mogłyby wykazać stronniczość wobec skarżącego. W związku z tym nie można stwierdzić niewłaściwego administrowania w odniesieniu do argumentu (vii).

Argument (viii)

46. Rzecznik zauważa, że Komisja nie nałożyła na skarżącego żadnej kary dyscyplinarnej w rozumieniu art. 9 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Ponadto należy dodać, że Komisja, jako organ powołujący, dysponowała szerokim zakresem uznania w odniesieniu do elementów, które wzięła pod uwagę, oraz wagi, jaką przywiązywała do nich. W swojej opinii Komisja stwierdziła, że uwzględniła wszystkie aspekty sprawy. Biorąc pod uwagę szeroki zakres uznania Komisji w takich sprawach, Rzecznik uważa, że nie można stwierdzić niewłaściwego administrowania w odniesieniu do argumentu (viii).

Wnioski

47. Dochodzenie Rzecznika nie wykazało niewłaściwego administrowania w odniesieniu do decyzji Komisji z dnia 9 czerwca 2010 r.

B. Zarzut, że Komisja bezprawnie przekazała informacje poufne X

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

48. Skarżący twierdził, że Komisja bezprawnie przekazała poufne informacje panu X. Nawet gdyby pan X został zniesławiony, ujawnienie mu nazwiska skarżącego nie byłoby konieczne.

49. W swojej opinii Komisja argumentowała, że poufność musi być zgodna z zasadami prawa regulującymi służbę cywilną Unii Europejskiej, a w szczególności z prawem do bycia wysłuchanym. Zgodnie z zasadą prawa do bycia wysłuchanym należy umożliwić osobom skuteczne przedstawienie ich opinii na temat wszelkich informacji, które mogą zostać wzięte pod uwagę i które mogą być dla nich niekorzystne. Z tego powodu pan X otrzymał te informacje, aby móc się do nich ustosunkować. Konieczność zapewnienia mu tej możliwości była naturalną konsekwencją działań skarżącego, który bez uprzedniego przeprowadzenia niezbędnych weryfikacji zdecydował się przekazać informacje, które mogły zaszkodzić interesom pana X. W związku z tym Komisja nie działała niezgodnie z prawem, przekazując panu X e-mail skarżącego.

50. Skarżący nie przedstawił dalszych uwag na temat tego zarzutu.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

51. Rzecznik zauważa, że skarżący oznaczył swoje e-maile jako poufne i że w związku z tym mógł normalnie oczekiwać, że będą one traktowane jako takie. Komisja mogła zatem przekazać te wiadomości e-mail osobie trzeciej tylko wtedy, gdy miała ku temu uzasadniony powód. W swojej opinii Komisja argumentowała, że ujawnienie tych dokumentów panu X było konieczne w celu zagwarantowania mu prawa do bycia wysłuchanym. Komisja nie odniosła się jednak do żadnej procedury, którą ewentualnie prowadziła w odniesieniu do X, a której wynik mógł mieć negatywny wpływ na X. Jedyną procedurą dotyczącą X, którą zajmowała się Komisja, była procedura wszczęta na wniosek X złożony na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego. Wydaje się jednak oczywiste, że wniosek ten został złożony po tym, jak Komisja ujawniła mu e-mail skarżącego.

52. Rzecznik zgadza się jednak, że wyraźnie właściwe było umożliwienie X wyrażenia jego opinii, niezależnie od tego, czy było to konieczne w celu poszanowania jego prawa do bycia wysłuchanym. W rzeczywistości dobrą praktyką administracyjną jest, aby instytucja informowała swoich pracowników o wszelkich informacjach, które mogłyby potencjalnie wpłynąć na ich reputację, tak aby umożliwić im przedstawienie ich opinii. Należy jednak zbadać, czy dotyczy to również ujawnienia nazwiska skarżącego. Rzecznik uważa, że Komisja nie wyjaśniła, dlaczego konieczne byłoby natychmiastowe ujawnienie tożsamości skarżącego panu X. W rzeczywistości w pełni wystarczające byłoby poinformowanie pana X, że Komisja zwróciła uwagę na sprawozdanie pana Z oraz na możliwość, że sprawozdanie to może zawierać informacje, które mogłyby negatywnie wpłynąć na reputację pana X. Pozwoliłoby to X wyjaśnić, że został on wymieniony w tym sprawozdaniu jako ofiara mobbingu. Po otrzymaniu tych informacji powinno być oczywiste dla Komisji, że nie było potrzeby ujawniania tożsamości skarżącego panu X, chyba że istniały powody, aby przypuszczać, że skarżący działał w złej wierze. Jednakże, co potwierdza jej ostateczna decyzja, Komisja nie twierdzi, że tak było. Należy w tym miejscu dodać, że Komisja byłaby w stanie skierować taki wniosek o udzielenie informacji do X; Potwierdza to fakt, że IDOC sam skierował do skarżącego w dniu 22 lutego 2010 r. wniosek o udzielenie informacji na temat faktów.

53. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że Komisja wykroczyła poza to, co było konieczne i proporcjonalne w przedmiotowej sprawie, niezwłocznie ujawniając tożsamość skarżącego panu X.

Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka ją następującymi wnioskami i uwagami krytycznymi:

Dobrą praktyką administracyjną jest informowanie pracowników instytucji o wszelkich informacjach, które mogłyby potencjalnie wpłynąć na ich reputację, aby umożliwić im przedstawienie ich opinii. W niniejszej sprawie jednak Komisja nie tylko przekazała zainteresowanemu istotne informacje, które otrzymała, ale także wskazała skarżącego jako źródło tych informacji, mimo że na tym etapie nie było takiej potrzeby i mimo że skarżący zwrócił się o zachowanie poufności. Działając w ten sposób, Komisja wykroczyła zatem poza to, co było konieczne i proporcjonalne. Stanowi to przypadek niewłaściwego administrowania.

W odniesieniu do pozostałej części niniejszego zarzutu nie stwierdzono niewłaściwego administrowania.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

Dalsza uwaga

Komisja powinna zadbać o to, by po każdym dochodzeniu administracyjnym prowadzonym na podstawie regulaminu pracowniczego sporządzano sprawozdanie z dochodzenia.

 

Emily O'Reilly

Sporządzono w Strasburgu dnia 25 czerwca 2014 r.

 

---

[1] W razie potrzeby nazwiska i inne odniesienia, które mogą prowadzić do ujawnienia danych osobowych, zostały utajnione w całej niniejszej decyzji.

[2] Pismo podpisane przez dyrektora generalnego DG HR brzmi: „Au vu du compte-rendu de votre audition au titre de l'article 3 de l'annexe IX du statut le 19 avril 2010, j'ai décidé, en ma qualité d'autorité investie du pouvoir de nomination, de classer sans suite le dossier en objet, compte tenu du fait que les allégations en cause n'étaient pas diffamatoires au sens strict du terme. Toutefois, je considère que vous avez fait preuve d'un manque de circonspection, en adressant une information non-vérifiée au Président de la Commission, à son chef de Cabinet, à moi-même ainsi qu'à d'autres fonctionnaires de la Commission. J'ai, dès lors, décidé de vous adresser une mise en garde (qui n'est pas une sanction disciplinaire), au titre de l'article 3 de l'annexe IX du statut, afin que vous exerciez à l'avenir davantage de retenue et de prudence et que vous ne réitériez pas la conduite qui vous est reprochée. Je vous zaprosić à adresser le cas échéant, à l'avenir, de telles informations de façon plus discrète et à un (seul) service - par exemple l'IDOC - pour vérification ultérieure."

[3] Odpowiedni przepis stanowi, że „wszczęcie tego etapu postępowania na mocy art. 3 nie jest w żaden sposób prawnie przedmiotem dochodzenia wstępnego, chociaż w praktyce zazwyczaj prowadzone jest dochodzenie.

Dochodzenie należy postrzegać jako środek dowodowy, a nie jako obowiązkowy etap postępowania prowadzącego do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Innymi słowy, jeżeli organ powołujący uważa, że posiada już dowody odpowiedzialności, może wszcząć postępowanie na podstawie art. 3 bez przeprowadzania dochodzenia. Na tym etapie przed ewentualnym wszczęciem postępowania dyscyplinarnego zainteresowany pracownik będzie oczywiście miał prawo do zapoznania się ze wszystkimi dowodami znajdującymi się w aktach i do bycia wysłuchanym przez organ powołujący. (...)

W takich przypadkach dochodzenie w rozumieniu art. 1 i 2 załącznika IX nie jest wymagane, a organ powołujący może, nie naruszając praw zainteresowanego członka personelu, wszcząć postępowanie na podstawie art. 3 bez jego wszczęcia.”;

[4] Rozpatrzenie wniosku pana X o udzielenie pomocy i zwrócenie się do skarżącego o wyjaśnienia pocztą elektroniczną z dnia 22 lutego 2010 r.