Okoliczności powstania skargi

1. W latach 2003–2008 Komisja stosowała system awansów, w ramach którego „punkty awansu” przyznawane były corocznie urzędnikom na podstawie ich pracy w poprzednim roku kalendarzowym. Gdy liczba punktów zgromadzonych przez urzędnika osiągnęła próg awansu, urzędnik został awansowany do wyższej grupy zaszeregowania. Jeżeli liczba punktów zgromadzonych przez urzędnika przekroczyła próg, nadwyżki punktów zostały przeniesione na następny rok.

2. Urzędnikami mogą być asystenci (AST) lub administratorzy (AD). W systemie awansów Komisji, w przypadku zmiany urzędnika z asystenta na administratora, wszelkie punkty zgromadzone jako asystent zostały anulowane.

3. Skarżący zdał konkurs wewnętrzny w Komisji, co umożliwiło mu zmianę kategorii z asystenta na administratora.

4. Skarżący postanowił przyjąć stanowisko administratora w grupie zaszeregowania A*7. Uwzględnił przy tym informacje zawarte w obwieszczeniu administracyjnym na temat progów awansu. Na podstawie tych informacji obliczył, że pomimo utraty wszystkich punktów awansu, które zgromadził jako asystent, może spodziewać się awansu do grupy zaszeregowania AD 8 w 2008 r. (oparł to założenie na założeniu, że potrzebna liczba punktów awansu wyniesie 33 w 2008 r.).

5. W 2008 r. zmieniono jednak próg awansu dla grupy zaszeregowania AD 7 – próg ten zwiększono z 33 do 51. W rezultacie skarżący nie miał wystarczającej liczby punktów awansu, aby awansować w tym roku. Na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego złożył on zażalenie na decyzję o nieawansowaniu go w 2008 r., lecz Komisja oddaliła to zażalenie. Następnie zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

6. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie następujących zarzutów i roszczeń:

• W obwieszczeniu administracyjnym nr 40-2005 Komisja przedstawiła nieprawdziwe informacje dotyczące sposobu ustalania progu awansu dla grupy zaszeregowania A*7. Na podstawie tych informacji skarżący zdecydował się przyjąć stanowisko w tej grupie zaszeregowania.

Skarżący twierdził, że z powodu nieprawdziwych informacji dostarczonych przez Komisję jego kariera zawodowa uległa opóźnieniu o jeden rok.

• Skarżący twierdził, że Komisja powinna:

1) awansować go do grupy zaszeregowania AD 8 z mocą wsteczną (od dnia 1 marca 2008 r.);

2) wypłacić mu odpowiednie zaległości w wynagrodzeniu; oraz

(3) dodać nowe punkty promocyjne do swojego "plecaka"[1].

W przedmiocie dochodzenia

7. W dniu 28 sierpnia 2009 r. skarżący skierował swoje zastrzeżenia do Rzecznika Praw Obywatelskich. W dniu 20 października 2009 r. Rzecznik wszczął dochodzenie i przekazał skargę Komisji, która następnie przekazała swoją opinię Rzecznikowi. Opinia została przekazana skarżącemu, który przedstawił swoje uwagi w dniu 25 lutego 2010 r.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

Uwagi wstępne

8. W swoich uwagach skarżący twierdził, że Komisja nie odpowiedziała na jego e-maile z dnia 24 lipca 2007 r. i 30 sierpnia 2007 r., w których zadał on pytania dotyczące stopy awansu. Twierdził również, że podczas spotkania dotyczącego rozpatrywania jego skargi na podstawie art. 90 ust. 2 Komisja błędnie uznała, że pisemne informacje przekazane przez kierownika odpowiedzialnego działu nie są wiążące dla dyrekcji generalnej, a zatem nie można się na nie powoływać. Zarzuty te nie zostały wymienione w pierwotnej skardze i w związku z tym nie były częścią niniejszego dochodzenia. Ponadto skarżący nie podejmował żadnych wcześniejszych działań administracyjnych w tym zakresie. W związku z tym Rzecznik uznał, że nie należy ich rozpatrywać w niniejszym dochodzeniu.

A. Zarzut podania nieprawdziwych informacji w obwieszczeniu administracyjnym nr 40-2005 i związanych z nim twierdzeń

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

9. Skarżący wskazał, że ważne jest, aby starannie wybrać moment przejścia z asystenta na administratora, ponieważ wszystkie zgromadzone punkty są anulowane przy zmianie kategorii. Jeśli urzędnik otrzymał wystarczającą liczbę punktów, aby awansować jako asystent, korzystniejsze może być oczekiwanie na tę promocję przed zmianą kategorii.

10. Skarżący twierdził, że w obwieszczeniu administracyjnym nr 40-2005 z dnia 27 maja 2005 r. Komisja stwierdziła, że od tego momentu grupa zaszeregowania A*7 będzie miała stały próg awansu wynoszący 33 punkty. Informacja ta była decydującym czynnikiem dla skarżącego, który przyjął stanowisko administratora w grupie zaszeregowania A*7. Podsumowując, skarżący przeanalizował swój rozwój zawodowy jako administrator A*7 i porównał go z tym, co by się stało, gdyby pozostał asystentem B*7 do czasu następnego awansu. Biorąc pod uwagę, że próg awansu wynosił 33 punkty dla administratorów A*7, uznał on, że w 2008 r. zostanie awansowany do grupy zaszeregowania 8 w obu kategoriach. Anulowanie jego punktów awansu w przypadku zmiany asystenta na administratora nie wpłynęłoby na jego szanse na awans, ponieważ ogłoszony próg dla A*7 był znacznie niższy niż próg oczekiwany dla grupy zaszeregowania B*7.

11. Próg awansu został podniesiony do 42 punktów w ramach procedury awansu w 2007 r., po tym jak w latach 2005 i 2006 utrzymał się na poziomie ogłoszonych 33 punktów. Skarżący i inni pracownicy w tej samej sytuacji poruszyli tę kwestię z właściwą Dyrekcją Generalną ds. Administracji (DG ADMIN). Doradzono im, aby przedłożyli swoje sprawy Komitetowi ds. Promocji. W 2008 r. skarżący zwrócił się do Komitetu ds. Promocji z wnioskiem o przyznanie mu dodatkowych punktów za awans w 2007 r., aby mógł zostać awansowany w 2008 r. Jego prośba o dodatkowe punkty została odrzucona.

12. Próg awansu został podniesiony do 51 punktów w ramach procedury awansu w 2008 r., czyli o ponad 50 % więcej niż 33 punkty zapowiedziane wcześniej przez Komisję.

13. Skarżący nie został zatem awansowany w 2008 r., podczas gdy jego zdaniem z pewnością otrzymałby awans w tym roku, gdyby pozostał asystentem.

14. W swojej opinii przedłożonej Rzecznikowi Komisja wyjaśniła, że obwieszczenie administracyjne nr 40-2005 z dnia 27 maja 2005 r. odnosiło się jedynie do orientacyjnego progu dla procedury awansu w 2005 r. i nie wspominało o żadnych przyszłych procedurach. Zamiast odwoływać się do przyszłych działań, omawiane informacje potwierdziły jedynie, że orientacyjny próg dla grupy zaszeregowania A*7 był już stabilny i wynosił 33 punkty w ramach postępowania w sprawie awansu z 2005 r. oraz że nie oczekiwano wzrostu aż do momentu podania określonych progów pod koniec tego postępowania. Informacje te były bardzo przydatne dla dyrektorów generalnych przy przydzielaniu punktów priorytetowych w 2005 r.

15. Komisja wyjaśniła ponadto, że regulamin pracowniczy nie przyznaje prawa do awansu ani do ustalenia konkretnego progu awansu. Gwarantują one jedynie określoną liczbę wolnych stanowisk w planie zatrudnienia każdej instytucji. Według Komisji uważna lektura obwieszczenia administracyjnego pokazuje, że skarżący nie mógł mieć pewności, że próg ten utrzyma się na poziomie 33 punktów w odniesieniu do jego następnego awansu.

16. Komisja zauważyła, że progi awansu określa się na podstawie dostępnych zasobów budżetowych. Ponadto w kontekście sformułowania zawartego w obwieszczeniu administracyjnym dotyczącego stałych progów grupę zaszeregowania A*7 można było uznać jedynie za podstawową grupę zaszeregowania urzędników, którzy zostali zatrudnieni do grupy zaszeregowania A8 przed dniem 1 maja 2004 r. W związku z tym „stały próg” miał zastosowanie wyłącznie do urzędników zatrudnionych przed dniem 1 maja 2004 r.

17. Ponieważ awanse są przyznawane na podstawie analizy porównawczej osiągnięć w podziale na grupy zaszeregowania, co oznacza odrębne traktowanie również grup funkcyjnych, oraz mając na uwadze zmianę kategorii skarżącego, nie mógł on oczekiwać, że będzie traktowany jako urzędnik zatrudniony w grupie zaszeregowania A8 przed dniem 1 maja 2004 r. do celów awansu. Jego sytuacja była bardziej porównywalna z sytuacją urzędnika awansowanego z A*6 na A*7 w 2006 r. niż z sytuacją urzędnika A*7, który został zatrudniony przed dniem 1 maja 2004 r. Zgodnie z wyżej wymienionymi zasadami próg mający zastosowanie w postępowaniu w sprawie awansu za 2008 r. został ustalony na 51 punktów poprzez pomnożenie średniego stażu pracy w grupie zaszeregowania przez 17, co stanowi rzetelną szacunkową średnią liczbę punktów przyznawanych każdego roku. W związku z tym informacje zawarte w obwieszczeniu administracyjnym nie wzbudziły żadnych uzasadnionych oczekiwań, które miałyby być promowane w 2008 r. W niniejszej sprawie administracja nie udzieliła żadnych precyzyjnych zapewnień co do awansu skarżącego w 2008 r. Takie zapewnienie nie byłoby również zgodne z odpowiednimi przepisami regulaminu pracowniczego, które przewidują w szczególności, że awanse muszą opierać się na zasługach. Jedynym wnioskiem, jaki skarżący mógł skutecznie wyciągnąć z informacji zawartych w komunikacie administracyjnym w odniesieniu do kolejnych postępowań w sprawie awansu, było to, że administrator w jego grupie zaszeregowania był średnio awansowany szybciej niż asystent w tej grupie zaszeregowania. W 2009 r. średnia szybkość awansu w tej grupie zaszeregowania wynosiła cztery lata w przypadku asystentów i tylko trzy lata w przypadku administratorów.

18. Komisja podkreśliła również, że skarżący, po zakwestionowaniu jego nieawansowania w 2008 r. w drodze zażalenia złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, kwestionuje obecnie zasadniczo swoją pierwotną decyzję o zmianie kategorii, argumentując, że podjął decyzję na podstawie nieprawdziwych informacji. Uznanie podwyższonego progu dla grupy zaszeregowania AD 7 za nowy i istotny fakt, który skłonił skarżącego do podjęcia innej decyzji w 2006 r., uzasadniałoby jedynie jego wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji o zmianie kategorii w 2006 r. Nie może ona mieć zastosowania do jego nieawansowania do grupy zaszeregowania AD 8 w 2008 r. Zauważyła, że skarżący mógł złożyć niniejszą skargę już po postępowaniu w sprawie awansu w 2007 r., podczas którego próg dla grupy zaszeregowania AD 7 został po raz pierwszy podwyższony.

19. Komisja uznała twierdzenia skarżącego za wysoce spekulacyjne. Nie było pewne, czy skarżący uzyskałby taką samą liczbę punktów za osiągnięcia i punktów awansu w latach 2007 i 2008, gdyby pozostał asystentem. Komisja nie rozumiała również, na jakiej podstawie skarżący domagał się dodatkowych punktów promocyjnych.

20. Ponadto Komisja wskazała, że skarżący został awansowany do grupy zaszeregowania AD 8.

21. W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący argumentował, że obwieszczenie administracyjne nr 40-2005 należy interpretować w związku z art. 13 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego, który stanowi, co następuje:

„Wprowadzeniu nowego systemu awansowania towarzyszy faza przejściowa, w której nieodbudowanie początkowej liczby punktów dających wyczerpujący obraz kariery urzędników w danej grupie zaszeregowania pociąga za sobą następujące konsekwencje:

progi awansu dla każdej grupy zaszeregowania wzrastają z roku na rok przed wyrównaniem po okresie uznanym za zbliżony do średniego czasu spędzonego w grupie zaszeregowania przez awansowanych urzędników [...].

Dyrekcja Generalna ds. Personelu i Administracji wskazuje grupy zaszeregowania, dla których zakończyła się faza przejściowa.”

22. Według skarżącego następujące oświadczenie zawarte w obwieszczeniu administracyjnym nr 40-2005, mające na celu wypełnienie wyżej wymienionego obowiązku: „Od tej pory podstawowe grupy zaszeregowania A*7, B*5 i C*2 będą miały stały próg.” Argumentował, popierając to faktem, że w informacji administracyjnej 26-2006 stwierdzono, co następuje: „W związku z tym zakończono fazę przejściową dla następujących grup zaszeregowania: A*7, B*5, C*2 i D*2.„Odnotował również, że oświadczenie zawarte w obwieszczeniu administracyjnym nr 40-2005 jest następujące: „Pozostałe progi awansu wzrosną mniej gwałtownie niż w latach 2003–2004.” Jego zdaniem zdanie pierwsze nie może dotyczyć tylko jednego awansu, jeżeli zdanie drugie dotyczy kilku awansów.

23. Skarżący uznał, że jeśli interpretacja obwieszczenia administracyjnego nr 40-2005 dokonana przez Komisję jest prawidłowa, powinna ona była podjąć pilne działania w celu skorygowania powszechnego nieporozumienia, którego źródłem były te informacje. Dodał, że dwa związki zawodowe, a także wewnętrzna gazeta Komisji [2], rozumieją oświadczenie Komisji w taki sam sposób, jak on.

24. Miał on, jego zdaniem, uzasadnione oczekiwania co do awansu w grupie zaszeregowania AD 7, gdy tylko zgromadzone przez niego punkty przekroczą próg 33 punktów. Ponieważ nie został awansowany zgodnie z oczekiwaniami, chociaż działał w dobrej wierze w oparciu o rozsądną interpretację informacji przekazanych wówczas przez Komisję, uważał, że Komisja powinna zrekompensować mu opóźnienie, którego doznał. Na koniec podkreślił nieodłączną niesprawiedliwość sytuacji. Ciężko pracował, aby zdać konkurs, a ponieważ przyjął nowe i bardziej wymagające obowiązki, jego rozwój kariery został opóźniony.

25. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem Komisji, że progi awansu ustala się na podstawie dostępnych zasobów budżetowych. Wskaźnik awansów w 2007 r. (4%) i 2008 r. (5,8%) był niższy niż przewidziany w regulaminie pracowniczym (33%).

26. Wyjaśnił, że nigdy nie twierdził, że otrzymał zapewnienia od administracji, że zostanie awansowany w 2008 r. Gwarancje dotyczyły jedynie przyszłych progów dla urzędników A*7/AD 7 zatrudnionych przed dniem 1 maja 2004 r., którzy nie zostali jeszcze awansowani na mocy nowego regulaminu pracowniczego.

27. Zwrócił również uwagę, że skontaktował się z właściwym działem DG ADMIN, gdy tylko dowiedział się, że progi nieoczekiwanie wzrosną w 2007 r. Twierdził, że uzyskał od tej jednostki uspokajające informacje i był przekonany, że odwołanie się do komitetu ds. awansu pozwoli mu na awans w 2008 r. Z tego powodu nie skarżył się oddzielnie na tę kwestię.

28. Jego ocena, zgodnie z którą zostałby awansowany w 2008 r., gdyby nie zdał konkursu wewnętrznego, opierała się na założeniu, że uzyskałby taką samą liczbę punktów, gdyby pozostał w tej samej grupie zaszeregowania w poprzedniej pracy. Zauważył w tym względzie, że stanowisko AD jest trudniejsze niż stanowisko AST.

29. Na koniec zauważył, że średnia prędkość kariery zawodowej urzędników A*7 zatrudnionych przed dniem 1 maja 2004 r. wynosiła 2,1 roku w latach poprzedzających reformę. Pomimo dobrych raportów z oceny musiał czekać dłużej niż ta średnia.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

30. Na wstępie Rzecznik zauważa, że w swojej opinii skierowanej do Rzecznika Komisja podniosła fakt, że można rozumieć, iż skarżący kwestionuje swoją pierwotną decyzję o zmianie kategorii, ponieważ doprowadziła ona do utraty wszystkich punktów zgromadzonych jako urzędnik AST. Rzecznik uważa, że nie może zająć się tą kwestią w ramach niniejszego dochodzenia, które dotyczy jedynie kwestii zmiany progu awansu po zmianie kategorii skarżącego z asystenta na administratora.

31. Skarżący sformułował zarzut dotyczący podawania nieprawdziwych informacji. Roszczenia skarżącego (awans z mocą wsteczną, wypłata odpowiednich zaległości płacowych i przyznanie nowych punktów awansu) mogłyby jednak zostać uwzględnione tylko wtedy, gdyby informacje zawarte w obwieszczeniu administracyjnym nr 40-2005 w sprawie progów awansu wzbudziły uzasadnione oczekiwania, że zostanie on awansowany w 2008 r. Rzecznik rozumie zatem zarzut skarżącego, że informacje zawarte w obwieszczeniu administracyjnym wzbudziły uzasadnione oczekiwania co do jego przyszłego awansu.

Uzasadnione oczekiwania co do progu awansu

32. Zgodnie z odpowiednim orzecznictwem istnienie uzasadnionych oczekiwań wymaga łącznego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze, zainteresowanemu należy udzielić dokładnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień pochodzących z uprawnionych i wiarygodnych źródeł. Po drugie, udzielone zapewnienia muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami [3]. Po trzecie, zapewnienia te powinny być tego rodzaju, aby rodziły uzasadnione oczekiwania osoby, do której są skierowane.

Precyzyjne, bezwarunkowe i spójne zapewnienia

33. Rzecznik zauważa, że zgodnie z obwieszczeniem administracyjnym nr 40-2005

„progi awansu nie są ustalane z wyprzedzeniem, ale na koniec corocznego postępowania w sprawie awansu ... przez komitety ds. awansu i organ powołujący ... nie można określić ostatecznego progu awansu dla danej grupy zaszeregowania na początku postępowania. Na początku działania DG ADMIN szacuje jednak orientacyjny próg na podstawie symulacji statystycznych.” (Podkreślenie dodane).

34. W związku z tym Rzecznik rozumie, że progi wymienione w obwieszczeniu administracyjnym nr 40-2005 były progami orientacyjnymi. W związku z tym mogły one ulec zmianie w trakcie każdego postępowania w sprawie awansu.

35. W związku z tym Rzecznik uważa, że skarżący nie otrzymał żadnych bezwarunkowych i spójnych zapewnień z obwieszczenia administracyjnego nr 40-2005, że próg dla A*7 pozostanie taki sam do 2008 r.

36. W istocie Rzecznik ma wątpliwości, czy istniały jakiekolwiek gwarancje, biorąc pod uwagę, że próg dla A*7 pozostanie taki sam do 2008 r. W odniesieniu do art. 13 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego (zob. pkt 21 powyżej) Rzecznik zauważa, że zawarte w nim stwierdzenia mają charakter opisowy, a nie nakazowy . Zawarte w nim stwierdzenia opisują, jak szybko powinna nastąpić promocja, pod warunkiem że wszystkie czynniki pozostaną takie same. Opis ten był możliwy, ponieważ prosta analiza, wykorzystująca średni czas spędzony w danej grupie zaszeregowania i średnią liczbę punktów przyznanych urzędnikom, wskazywałaby, kiedy awans był prawdopodobny dla każdej grupy zaszeregowania. Oczywiście, gdyby wszystkie czynniki pozostały równe, w sumie, gdyby średni czas spędzony w danej grupie zaszeregowania i średnia liczba punktów przyznanych urzędnikom pozostały równe na przestrzeni lat, takie prognozy również pozostałyby stabilne. Gdyby jednak zmieniły się czynniki wykorzystywane do przeprowadzenia tej analizy statystycznej, tj. gdyby zmienił się średni czas spędzony w danej grupie zaszeregowania i średnia liczba punktów przyznanych urzędnikom, zmieniłaby się również liczba punktów wymaganych do awansu. W związku z tym, gdyby ze względów budżetowych wydłużono średni czas spędzony w danej grupie zaszeregowania, tym bardziej wzrosłaby również liczba punktów wymaganych do awansu. Podobnie, gdyby wzrosła średnia liczba punktów przyznawanych urzędnikom, wzrosłaby również liczba punktów wymaganych do awansu.

37. Rzecznik zauważa w tym względzie, że w wyniku symulacji statystycznych próg dla A*7 oszacowano na 33 punkty za rok 2005. Ten orientacyjny próg dla działań promocyjnych w 2005 r. stał się jednak ostateczny dopiero pod koniec 2005 r. Orientacyjny próg na 2005 r. nie był wiążący, nawet w odniesieniu do 2005 r.[4], i tym bardziej nie mógł być wiążący w odniesieniu do kolejnych lat.

38. Podsumowując, Rzecznik nie jest w stanie zaakceptować opinii skarżącego, że obwieszczenie administracyjne nr 40-2005 było zobowiązaniem do ustalenia liczby punktów awansu na określonym poziomie. Podobnie składający petycję nie uważa, aby obwieszczenie administracyjne nr 40-2005 zawierało nieprawdziwe informacje na temat progów awansu.

Gwarancje zgodne z obowiązującymi przepisami

39. Rzecznik zauważa również, że zgodnie z orzecznictwem sądów unijnych regulamin pracowniczy nie przyznaje prawa do awansu [5]. Awans opiera się na porównywalnych osiągnięciach, zgodnie z art. 45 regulaminu pracowniczego:

„Promocja odbywa się wyłącznie w drodze wyboru spośród urzędników [...] po rozważeniu porównywalnych osiągnięć urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans.”

40. W orzecznictwie stwierdzono ponadto, że „praktyka automatycznego awansowania [...] stanowiłaby wyraźne naruszenie art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Decyzje w sprawie awansu zakładają, że organ powołujący porównał osiągnięcia urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans z ich sprawozdaniami w ramach każdego postępowania w sprawie awansu."[6]

41. W związku z tym każdy argument, zgodnie z którym urzędnikowi przysługuje automatyczne prawo do awansu niezależnie od porównywalnych osiągnięć innych urzędników, byłby sprzeczny z mającymi zastosowanie przepisami prawa. W związku z tym skarżący nie mógł twierdzić, że istnieją jakiekolwiek uzasadnione oczekiwania.

Gwarancje dające podstawy do uzasadnionych oczekiwań

42. Jeżeli chodzi o argumenty skarżącego, że zmienił kategorię z powodu informacji zawartych w obwieszczeniu administracyjnym nr 40-2005 i że w związku z tym jego kariera zawodowa została opóźniona (skarżący twierdzi, że awansowałby w 2008 r., gdyby pozostał asystentem [7]), może się zdarzyć, że skarżący wziął pod uwagę swoje rozumienie obwieszczenia administracyjnego nr 40-2005 przy podejmowaniu decyzji o zmianie kategorii. Jednakże, jak zauważono powyżej, po uprzednim zapoznaniu się z obwieszczeniem administracyjnym nr 40-2005, obwieszczenie administracyjne nr 40-2005 nie mogło wzbudzić uzasadnionych oczekiwań, że awans nastąpi automatycznie po uzyskaniu określonej liczby punktów.

43. Rzecznik stwierdza zatem, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania i że roszczenia skarżącego nie mogą zostać podtrzymane.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 5 listopada 2010 r.

---

[1] Termin „torebka” jest używany w odniesieniu do liczby punktów awansu gromadzonych każdego roku przez urzędnika.

[2] Komisja en Direct nr 365 stwierdziła, co następuje: „[les seuils de promotion] vont cesser d'augmenter lorsque la nouvelle méthode de promotion aura été suffisamment longtemps en vigueur”.

[3] Zob. sprawa T-203/97 Forvass przeciwko Komisji, RecFP s. I-A-129 i II-705, pkt 70; sprawa T-199/01 G przeciwko Komisji, RecFP s. I-A-217 i II-1085, pkt 38; Sprawa T-347/03 Branco przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2005, s. II-2555, pkt 102.

[4] Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że orientacyjny próg na 2007 r. wynosił 51 punktów, podczas gdy ostateczny próg na ten rok był znacznie niższy, a mianowicie 42 punkty.

[5] Sprawa T-284/02 Dionyssopoulou przeciwko Radzie, Zb.Orz.SP s. II-597, pkt 19–20.

[6] Sprawa C-446/00 P Cubero Vermurie przeciwko Komisji, Rec. 2001, s. I-10315, pkt 36. Zob. również sprawa T-311/04 Buendía Sierra przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I-A-2-221 i II-A-2-1135; oraz sprawa T-492/07 P Sanchez Ferriz przeciwko Komisji, wyrok z dnia 24 kwietnia 2009 r., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

[7] Niezależnie od powyższego Rzecznik uważa, że stanowisko to ma charakter spekulacyjny.