Okoliczności powstania skargi

1. W omawianym okresie kluczowymi przepisami prawnymi i proceduralnymi dotyczącymi wynagrodzeń personelu miejscowego delegatury były: i) zasad ramowych z 1990 r. ustanawiających warunki zatrudnienia personelu miejscowego Komisji Wspólnot Europejskich pełniącego służbę w państwach trzecich ("zasady ramowe")[1]; (ii) przepisów określających szczególne warunki zatrudnienia personelu miejscowego pełniącego służbę w Gujanie ("SCE"); (iii) "Metoda ustalania i dostosowywania wynagrodzeń personelu miejscowego pełniącego służbę w państwach trzecich"("Metoda wynagrodzeń")[2] uzgodniona między (ówczesną) Dyrekcją Generalną ds. (iv) noty VM 0321/10 i VM 0335/10 DG RELEX skierowane do różnych delegacji, zawierające, odpowiednio, „wytyczne, które nie zastąpiły metody [wynagrodzenia], ale wyjaśniały główne kwestie” oraz przepisy dotyczące przynależności personelu miejscowego delegatur do systemów zabezpieczenia społecznego; oraz (v) uwagi wyjaśniające do metody wynagradzania („uwagi wyjaśniające”). Każdego roku wynagrodzenia i dodatki miejscowego personelu delegatur są dostosowywane zgodnie z miejscowym ustawodawstwem oraz zgodnie ze zmianami wynagrodzeń pracowników innych organów międzynarodowych i ambasad obecnych w kraju, wykorzystywanych jako pracodawcy referency („porównacze”). Wszelkie problemy wynikające ze stosowania metody wynagrodzeń były omawiane przez ESDZ i związki zawodowe/stowarzyszenia pracowników w grupie technicznej ds. wynagrodzeń, która spotyka się co najmniej raz w roku. Wszelkie kwestie powodujące utrzymujący się spór należy poddać „uzgodnieniu”[3].

2. W grudniu 2009 r. delegatura rozpoczęła rozpatrywanie przeglądu wynagrodzeń pracowników miejscowych za ten rok („przegląd wynagrodzeń z 2009 r.”). W dniu 20 lipca 2010 r. szef delegacji przesłał DG RELEX przegląd wynagrodzeń za 2009 r. Zaproponował, aby organ upoważniony do zawierania umów („AECC”) zaakceptował jako podmioty porównawcze trzy organizacje międzynarodowe obecne w Gujanie, a mianowicie Wspólnotę Karaibską („CARICOM”), Międzyamerykański Bank Rozwoju („IADB”) i Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju („UNDP”), oraz uwzględnił składki emerytalne dwóch ostatnio wymienionych instytucji przy ustalaniu wynagrodzeń miejscowego personelu delegatury. Ponadto zwrócił się o przyznanie miejscowym pracownikom dodatków na dziecko pozostające na utrzymaniu.

3. W dniu 7 marca 2011 r. szef delegatury przesłał ESDZ opisy stanowisk pracy dotyczące różnych kategorii personelu miejscowego w IADB i CARICOM. Szef delegacji podkreślił między innymi, że IADB potwierdził, iż przestrzega gujańskiego prawa pracy. Jeżeli chodzi o CARICOM, szef delegatury wskazał, że ta organizacja międzynarodowa wyjaśniła, iż jej personel lokalny nie był rekrutowany na podstawie lokalnego prawa Gujany, lecz na podstawie polityki i wytycznych Sekretariatu dotyczących rekrutacji, które zostały zatwierdzone przez wszystkie państwa członkowskie, w tym Gujanę. W związku z tym szef delegatury i personel miejscowy „uzasadnili” IADB i CARICOM jako niestandardowe komparatory. Jeżeli chodzi o systemy emerytalne, szef delegacji uznał za oczywiste, że Gujański Narodowy System Ubezpieczeń jest podstawowym systemem emerytalnym dla wszystkich podmiotów porównawczych (w tym UNDP) oraz że ich własne systemy emerytalne są komplementarne, a zatem nieobowiązkowe na mocy ustawodawstwa Gujany. Ponadto szef delegatury stwierdził, że personel lokalny oczekuje na uwagi ESDZ dotyczące dodatków na dziecko pozostające na utrzymaniu.

4. W dniu 10 marca 2011 r. ESDZ odpowiedziała szefowi delegatury, że wszelkie niestandardowe dane porównawcze muszą być „uzasadnione” przez delegaturę i zatwierdzone przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę. ESDZ zauważyła, że CARICOM nie zatrudnia personelu miejscowego na mocy prawa lokalnego. W związku z tym CARICOM nie mógł zostać uznany za produkt porównawczy. Po drugie, jeśli chodzi o systemy emerytalne UNDP i IADB, ESDZ stwierdziła, że odpowiedzi tych organów wskazywały, iż nie wpłacają one składek do gujańskiego krajowego systemu ubezpieczeń. W związku z tym, zdaniem ESDZ, składek UNDP i IADB na ich własne systemy emerytalne nie można uznać za uzupełniające i z tego powodu nie należy ich uwzględniać w obliczeniach. ESDZ potrzebowałaby pisemnego potwierdzenia zarówno od UNDP, jak i IADB, że wniosły one wkład do krajowego systemu ubezpieczeń, aby móc uznać swoje systemy emerytalne za uzupełniające się. Ponadto ESDZ załączyła tabelę wynagrodzeń odnoszącą się do przeglądu wynagrodzeń z 2009 r. wraz z wynagrodzeniami brutto personelu miejscowego („wniosek”). Stwierdziła, że po uzyskaniu zgody delegacji na wniosek prześle jej oficjalną siatkę płac, która wejdzie w życie tego samego dnia co przegląd wynagrodzeń.

5. W dniu 28 kwietnia 2011 r. szef delegatury poinformował ESDZ, że personel miejscowy nie zgadza się z wnioskiem. Późniejsza wideokonferencja między ESDZ a personelem lokalnym delegatury nie doprowadziła do rozstrzygnięcia sporu. Dalsze spotkanie Grupy Technicznej ds. Wynagrodzeń między ESDZ a związkiem zawodowym również nie przyniosło skutku.

6. W dniu 25 listopada 2011 r. ESDZ potwierdziła swój wniosek w piśmie do szefa delegatury. Zachęciła go do przyjęcia wniosku i jak najszybszego rozpoczęcia kolejnego przeglądu wynagrodzeń w 2010 r. Szef delegacji odpowiedział, że pracownicy miejscowi odrzucili wniosek i że zamierzają podjąć dalsze działania w tej sprawie.

7. W dniu 27 lutego 2012 r. ESDZ przesłała szefowi delegatury przypomnienie dotyczące wniosku. Spodziewał się formalnego wniosku o techniczne "porozumienie"ze strony uznanego związku. Trzy miesiące po ostatniej nocie potwierdzającej wniosek delegacja nie otrzymała żadnej oficjalnej odpowiedzi. ESDZ musiała zamknąć przegląd wynagrodzeń z 2009 r., aby umożliwić delegaturze rozpoczęcie rewizji wynagrodzeń za lata 2010 i 2011. W związku z tym, działając jako organ upoważniony do zawierania umów o pracę, ESDZ podjęła oficjalną decyzję o zastosowaniu tabeli wynagrodzeń załączonej do jej wniosku.

8. W dniu 4 kwietnia 2012 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

9. Skarżący twierdził, że przeprowadzając przegląd wynagrodzeń z 2009 r., ESDZ nie przestrzegała: metody wynagradzania i zasad ramowych; (ii) uwagi wyjaśniające; (iii) SCE; oraz (iv) uwagi VM 0321/10 i VM 0335/10.

10. Skarżący twierdził, że ESDZ powinna przestrzegać wyżej wymienionej metody i zasad ramowych dotyczących wynagrodzeń, uwag wyjaśniających, SCE i not VM 0321/10 i VM 0335/10, korygując swoje stanowisko dotyczące kwalifikujących się podmiotów porównawczych, uzupełniających programów emerytalnych oraz dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu w przeglądzie wynagrodzeń z 2009 r. i w kolejnych przeglądach.

W przedmiocie dochodzenia

11. Rzecznik przekazał skargę do ESDZ w celu uzyskania opinii. Skarżący przedstawił uwagi dotyczące tej opinii.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

Uwaga wstępna

12. W dniu 30 sierpnia 2012 r., kiedy ESDZ przedłożyła Rzecznikowi swoją opinię w sprawie skargi, po raz pierwszy poinformowano go, że związek zawodowy nie podjął działań następczych w związku z wnioskiem personelu miejscowego o „porozumienie” oraz że personel miejscowy delegatury nie odwołał się od ostatecznej decyzji ESDZ w sprawie przeglądu wynagrodzeń z 2009 r., zgodnie z obowiązującymi przepisami.

13. Rzecznik docenia fakt, że ESDZ nie zakwestionowała dopuszczalności skargi i odpowiedziała na zarzuty i zarzuty przedstawione przez skarżącego.

A. Zarzut nieprzestrzegania obowiązujących przepisów i powiązane roszczenie

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

14. Na poparcie swojego zarzutu skarżący argumentował, że delegatura dostarczyła ESDZ wystarczające dowody na poparcie tego twierdzenia: (i) przyjęcie CARICOM jako komparatora; (ii) przyjęcie programów emerytalnych CARICOM, IADB i UNDP jako uzupełniających programów emerytalnych; oraz (iii) rozważenie przyznania dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu.

15. W swojej opinii ESDZ uznała, że przegląd wynagrodzeń z 2009 r. był w pełni zgodny z obowiązującymi przepisami, i odpowiedziała na indywidualne argumenty skarżącego.

W przedmiocie dopuszczalności CARICOM jako komparatora

16. Zdaniem skarżącego CARICOM spełnił kryteria kwalifikowalności komparatorów określone w nocie VM 0321/10. Umowy z pracownikami CARICOM były zgodne z przepisami Gujany, a dowody przedstawione przez szefa delegatury w ESDZ wykazały, że 80 % personelu CARICOM stanowili pracownicy miejscowi.

17. W swojej opinii ESDZ zapewniła skarżącego, że przeanalizowała informacje przedłożone przez delegaturę. Według ESDZ informacje te wykazały, że chociaż pracownicy CARICOM byli porównywalni z urzędnikami i pracownikami kontraktowymi w delegaturach Unii, nie byli oni porównywalni z personelem lokalnym delegatury. Według ESDZ urzędnicy CARICOM potwierdzili pocztą elektroniczną, że umowy o pracę CARICOM „są zgodne z prawem Gujany, ale CARICOM rekrutuje swoich pracowników na podstawie własnego regulaminu pracowniczego, a nie prawa lokalnego, tak jak urzędnicy UE.” W związku z tym CARICOM nie kwalifikował się jako podmiot porównawczy.

18. W swoich uwagach skarżący uznał, że chociaż CARICOM zatrudniał pracowników na podstawie własnego regulaminu pracowniczego, musiał przestrzegać lokalnego prawa. Podkreślił również, że regulamin pracowniczy UE jest zgodny z lokalnymi przepisami za pośrednictwem SCE. Zdaniem skarżącego interpretacja ESDZ, zgodnie z którą personel lokalny CARICOM był porównywalny z urzędnikami i pracownikami kontraktowymi w delegaturach, była bezpodstawna. CARICOM rekrutuje personel lokalny "z poszanowaniem i zgodnie z prawem Gujany", co czyni go porównawczym. Ponadto skarżący podkreślił, że organ upoważniony do zawierania umów o pracę zaakceptował już CARICOM jako podmiot porównawczy w przeszłości, a mianowicie podczas przeglądu wynagrodzeń w 2005 r.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

19. Na wstępie Rzecznik zauważa, że pkt 4 „Kwalifikowalność podmiotów porównawczych” noty VM 321/10 ma następujące brzmienie:

„zgodnie z metodą wynagradzania podmioty porównawcze muszą zatrudniać pracowników na podstawie prawa miejscowego [...]

Standardowymi komparatorami [są] UNDP, ambasada brytyjska lub Brytyjska Wysoka Komisja, ambasada amerykańska, ambasada holenderska [...]

Kwalifikowalność i dopasowywanie stanowisk wszelkich „niestandardowych” podmiotów porównawczych musi [być] uzasadnione przez szefa delegatury i zatwierdzone przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę. Wymaga to w szczególności sprawdzenia, czy kojarzenie ofert pracy z poszukującymi zatrudnienia dotyczy wyłącznie pracowników miejscowych (tj. wyłącznie pracowników zatrudnionych na podstawie umów prawa miejscowego wykonujących zadania porównywalne z zadaniami wykonywanymi przez pracowników miejscowych delegatur).

Porównawcy muszą uwierzytelnić pieczęcią i podpisem dokumenty przedłożone do przeglądu wynagrodzeń. Porównawcy muszą podać wystarczającą ilość informacji (wykres organizacyjny, opisy stanowisk pracy, regulamin pracowniczy itp.), aby umożliwić organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę zatwierdzenie dopasowania stanowisk pracy.”(podkreślenie dodane)

20. Rzecznik rozumie powyższy przepis w ten sposób, że nietypowy podmiot porównawczy, aby kwalifikować się do pomocy, musi przedstawić dowody potwierdzające zatrudnienie personelu (wykonującego zadania porównywalne z zadaniami miejscowego personelu delegatury) na mocy prawa lokalnego.

21. Z dowodów, którymi dysponuje Rzecznik Praw Obywatelskich, wynika, że CARICOM dostarczył delegaturze kopie opisów stanowisk pracy odnoszących się do różnych kategorii personelu miejscowego. W dniu 7 marca 2011 r. szef delegatury przesłał te kopie ESDZ, podkreślając domniemane potwierdzenie CARICOM, że:

„Pracownicy miejscowi nie są zatrudniani na podstawie lokalnych umów prawa Gujany, lecz raczej na podstawie polityki i wytycznych sekretariatu CARICOM dotyczących rekrutacji, które z kolei zostały zatwierdzone przez wszystkie państwa członkowskie CARICOM, w tym Gujanę.”(podkreślenie dodane przez szefa delegatury)

22. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że z powyższego zdania wynika, iż CARICOM nie może być podmiotem porównawczym, ponieważ jego pracownicy miejscowi nie są zatrudniani na podstawie umów prawa miejscowego. W związku z tym stanowisko ESDZ, zgodnie z którym w sumie CARICOM nie spełnia warunków kwalifikowalności do statusu pracodawcy referencyjnego przewidzianych w nocie VM 321/10, wydaje się prawidłowe.

23. Ponadto Rzecznik zauważa, że kwestia ta została omówiona w Grupie Technicznej ds. Wynagrodzeń zgodnie z metodą wynagrodzeń [4]. Rzecznik rozumie zatem, że wszystkie zaangażowane strony, tj. ESDZ i związek zawodowy reprezentujący skarżącego oraz personel lokalny delegatury, miały możliwość przedstawienia swoich odmiennych poglądów i dalszych argumentów (mianowicie argumentów dotyczących tego, że CARICOM rzekomo był, zgodnie z uwagami skarżącego, podmiotem porównawczym podczas przeglądu wynagrodzeń w 2005 r.) w ramach Grupy Technicznej ds. Wynagrodzeń.

24. Wreszcie, biorąc pod uwagę, że przegląd wynagrodzeń jest corocznym ćwiczeniem, nie jest wykluczone, że w przypadku dalszego braku porozumienia sprawa zostanie ostatecznie doprowadzona do "uzgodnienia", zgodnie z metodą wynagrodzeń.

25. W związku z powyższym Rzecznik stwierdza, że dalsze dochodzenia w sprawie tego aspektu skargi nie są uzasadnione.

W sprawie porównywalnych systemów emerytalno-rentowych

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

26. W swojej skardze skarżący argumentował, że krajowy system ubezpieczeń jest jedynym podstawowym i obowiązkowym systemem emerytalnym przewidzianym w lokalnych przepisach Gujany. W związku z tym wszystkie inne systemy, które nie są wymagane na mocy przepisów lokalnych, uzupełniały się i powinny być uwzględniane przy obliczaniu wynagrodzenia. Według skarżącego podmioty porównawcze potwierdziły przedstawicielstwu, że ich programy nie są obowiązkowe na mocy lokalnych przepisów Gujany.

27. W swojej opinii ESDZ argumentowała, że ponieważ ani CARICOM, ani IADB, ani UNDP nie wnoszą składek do systemów krajowych, ich systemy emerytalne były zawsze podstawowe, a zatem wyłączone z przeglądu wynagrodzeń.

28. W swoich uwagach skarżący powtórzył swoje argumenty.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

29. Zgodnie z uwagami wyjaśniającymi,

„[c] składki na podstawowe zabezpieczenie społeczne nie są uznawane za część wynagrodzenia i nie są włączane do programu wsparcia.

W większości krajów Komisja wnosi wkład nie tylko do lokalnego systemu zabezpieczenia społecznego, ale także ustanowiła uzupełniający program emerytalny [...]

Uwzględnione zostaną również wszelkie składki pracodawców referencyjnych na system emerytalny uzupełniający lokalny system zabezpieczenia społecznego, który nie jest obowiązkowy na mocy przepisów lokalnych. W związku z tym wymagane są szczegółowe dane dotyczące uzupełniającego(-ych) programu(-ów) emerytalnego(-ych) oraz płatności pracodawców referencyjnych, które muszą być przekazywane do siedziby głównej.”;

30. Rzecznik rozumie powyższy przepis w ten sposób, że aby można było uwzględnić składkę porównawczą do systemu emerytalnego, ten system emerytalny musi stanowić uzupełnienie podstawowego systemu zabezpieczenia społecznego i musi być dobrowolny. Innymi słowy, jeżeli podmiot porównawczy wpłaca wyłącznie do obowiązkowego podstawowego systemu emerytalnego, składka ta nie jest brana pod uwagę. Jeżeli oprócz składek na obowiązkowy system podstawowy podmiot porównawczy dobrowolnie wpłaca również składki na uzupełniający system emerytalny (jak, zgodnie z uwagami wyjaśniającymi, czyni to Komisja w większości państw), nieobowiązkowa składka uzupełniająca jest uwzględniana w programie wsparcia [5].

31. Według skarżącego podstawowym systemem zabezpieczenia społecznego w Gujanie jest krajowy system ubezpieczeń, ponieważ porównywalne systemy emerytalne nie są ani obowiązkowe, ani wymagane na mocy prawa lokalnego. Zdaniem ESDZ żaden z trzech podmiotów porównawczych, a mianowicie CARICOM, IADB lub UNDP, nie uczestniczy jednak w tym systemie krajowym. Zamiast tego mają własne systemy emerytalne. Rzecznik rozumie zatem stanowisko ESDZ w następujący sposób: chociaż jedynym podstawowym systemem zabezpieczenia społecznego w Gujanie jest krajowy system ubezpieczeń, wyżej wymienione organizacje międzynarodowe są zwolnione z obowiązku wnoszenia składek do tego systemu. W związku z tym, ponieważ każdy z wyżej wymienionych podmiotów porównawczych wnosi składki wyłącznie do własnego systemu emerytalnego, nie można racjonalnie uznać, że wszystkie te systemy emerytalne mają charakter uzupełniający, a nie obowiązkowy. Różni się to od sytuacji w delegaturze, ponieważ, jak zauważa Rzecznik, delegatura jest zobowiązana do włączenia swoich pracowników miejscowych do krajowego systemu ubezpieczeń, w związku z czym wszystkie pozostałe składki muszą uzupełniać ten podstawowy system emerytalny [6].

32. Rzecznik zauważa, że w piśmie z dnia 10 marca 2011 r. ESDZ przyznała jednak, że porównywalne systemy emerytalne mogą być rzeczywiście postrzegane jako uzupełniające i nieobowiązkowe, o ile podmioty te potwierdziły na piśmie, że wpłacają składki do Gujańskiego Krajowego Systemu Ubezpieczeń. Rzecznik stwierdza zatem, że dowody przedstawione przez szefa delegatury w piśmie do ESDZ z dnia 7 marca 2011 r. były niewystarczające, aby spełnić wymóg zawarty w uwagach wyjaśniających, zgodnie z którym „wymagane są zatem szczegółowe dane dotyczące systemu(-ów) uzupełniającego(-ych) i płatności pracodawców referencyjnych”.

33. Skarżący nie przedstawił Rzecznikowi żadnych dowodów na to, że powyższy wniosek ESDZ został spełniony. Wynika z tego, że skarżący nie mógł podać w wątpliwość stanowiska ESDZ w sprawie kwalifikowalności systemów emerytalnych CARICOM, IADB i UNDP.

34. W związku z powyższym Rzecznik stwierdza, że dalsze dochodzenia w sprawie tego aspektu skargi nie są uzasadnione.

Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

35. W swojej skardze skarżący odniósł się do metody wynagradzania, uwag wyjaśniających i SCE i stwierdził, że wykazały one, iż dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu może zostać uwzględniony podczas przeglądu wynagrodzeń w 2009 r. Skarżący podkreślił, że szef delegatury należycie poinformował ESDZ, że zarówno IADB, jak i UNDP wypłacały swoim pracownikom dodatki na dziecko pozostające na utrzymaniu.

36. W swojej opinii ESDZ argumentowała, że nie jest zobowiązana do przyznawania dodatków na dziecko pozostające na utrzymaniu, nawet jeśli robią to inni pracodawcy, ale może podjąć decyzję o przyznaniu tych dodatków, biorąc pod uwagę lokalną sytuację na rynku pracy. Zgodnie z metodą wynagradzania i notą VM 0321/10 w przeglądzie wynagrodzeń uwzględnia się wyłącznie dodatki przyznawane przez delegaturę i podmioty porównawcze większości personelu miejscowego traktowanego jako grupa. Dodatki indywidualne, to znaczy te, które są wypłacane tylko niektórym członkom personelu miejscowego (w zależności na przykład od składu ich rodziny), takie jak dodatki na dziecko pozostające na utrzymaniu, nie są uwzględniane w przeglądzie wynagrodzeń.

37. ESDZ wyjaśniła ponadto, że przyznawanie dodatków na dziecko pozostające na utrzymaniu wiąże się z długotrwałym procesem, który jest odrębny od przeglądu wynagrodzeń. OUZU przyznaje ten zasiłek, gdy jest on obowiązkowy lub gdy pracodawcy referency przyznają podobne zasiłki jako ogólną praktykę. ESDZ mogłaby zatem przyznać personelowi miejscowemu delegatury dodatki na dziecko pozostające na utrzymaniu, biorąc pod uwagę podobne dodatki wypłacane przez innych pracodawców. Aby jednak ustalić, że istnieje taka ogólna praktyka, ESDZ potrzebuje większej próby pracodawców referencyjnych niż ta, która jest brana pod uwagę przy przeglądzie wynagrodzeń.

38. W swoich uwagach skarżący, powtarzając w sumie swoje wcześniejsze argumenty, podkreślił, że ESDZ potrzebowała już około dwóch lat na ocenę wniosku personelu miejscowego o dodatki na dziecko pozostające na utrzymaniu i że nie otrzymano żadnej aktualizacji w tym zakresie.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

39. Rzecznik z zadowoleniem przyjmuje oświadczenia ESDZ zawarte w jej opinii, że rozpatruje ona wniosek personelu miejscowego o dodatki na dziecko pozostające na utrzymaniu i że może przyznać mu te dodatki [7]. W związku z tym dalsze dochodzenie w sprawie tego aspektu skargi nie jest uzasadnione. Jeżeli chodzi o uwagi skarżącego, że nie otrzymano żadnych dalszych informacji w odniesieniu do powyższego wniosku, Rzecznik Praw Obywatelskich skieruje do ESDZ kolejną uwagę poniżej.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Dalsze dochodzenie w sprawie skargi nie jest uzasadnione.

Skarżący i dyrektor operacyjny ESDZ zostaną poinformowani o tej decyzji.

Dalsza uwaga

ESDZ może poinformować pracowników miejscowych delegatury o tym, w jaki sposób rozpatrzyła ich wniosek o dodatki na dziecko pozostające na utrzymaniu, w szczególności o tym, czy podjęła i wdrożyła decyzję o przyznaniu im tych dodatków, a jeżeli nie, o tym, kiedy zamierza podjąć lub wdrożyć decyzję w sprawie tych dodatków.

 

Emily O'Reilly

Sporządzono w Strasburgu dnia 14 marca 2014 r.

---

[1] Ogłoszenia administracyjne, wydanie specjalne z dnia 22 czerwca 1990 r.

[2] Nota dyrektora generalnego DG RELEX z dnia 27 listopada 2001 r. (D(2001)103353).

[3] Punkt XI „Grupa techniczna ds. wynagradzania” metody wynagradzania.

[4] Punkt XI "Grupa techniczna ds. wynagradzania" metody wynagradzania stanowi, że: „Powołuje się grupę techniczną ds. wynagrodzeń personelu miejscowego. W jego skład wchodzą przedstawiciele DG RELEX oraz związków zawodowych i stowarzyszeń pracowniczych.

Grupa ta zbiera się co najmniej raz w roku w celu rozpatrzenia sprawozdań DG RELEX na temat funkcjonowania tej metody. Omawia i proponuje rozwiązania wszelkich problemów wynikających ze stosowania metody lub jej interpretacji. Ma ona dostęp do wszystkich informacji dotyczących metody...”.

[5] Zob. również pkt 5 „Porównanie wynagrodzeń brutto” w nocie VM 321/10: „Porównane wynagrodzenie jest wynagrodzeniem brutto, w tym wszystkimi dodatkami ogólnymi [...]. Odbywa się to poprzez: [...]

dostosowanie do różnic między podmiotami porównawczymi a delegowaniem uprawnień w ramach uzupełniających funduszy zabezpieczenia społecznego. Jeżeli przedstawiciele lokalni delegatury są powiązani z funduszem rezerwowym, korekta z tytułu różnicy w wysokości 5 % jest dokonywana bezpośrednio na podstawie średniej. Nie ma dostosowania w odniesieniu do podstawowego zabezpieczenia społecznego”. (podkreślenie dodane)

[6] Uwaga VM 335/10 stanowi: „[i] jest jasne, że delegatura musi włączyć swoich pracowników miejscowych do systemu zabezpieczenia społecznego nie tylko wtedy, gdy przepisy lokalne zobowiązują ją do tego, ale także wtedy, gdy system lokalny daje jej taką możliwość [...].

Ponadto afiliacja powinna być przeprowadzana niezależnie od praktyki innych ambasad lub organizacji międzynarodowych w państwie przyjmującym [...].

Ponadto należy pamiętać, że uzupełniający system ubezpieczenia chorobowego (CSISLA) i fundusz emerytalny Komisji (FdP) są systemami uzupełniającymi. Należy podkreślić, że ich rola nie ma stać się podstawową ochroną w odniesieniu do lokalnych systemów bezpieczeństwa...”(podkreślenie dodane)

[7] Zgodnie z opinią ESDZ „[d] dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu może zostać przyznany przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę, ale nie może zostać uwzględniony w przeglądzie wynagrodzeń, ponieważ jest to długotrwały i odrębny proces, który jest obecnie w toku”.