Okoliczności powstania skargi

1. W 2008 r. Komisja opublikowała ogłoszenie o zaproszeniu do składania wniosków dotyczących konkretnego projektu objętego siódmym programem ramowym („zaproszenie”). Celem projektu było zacieśnienie współpracy dwustronnej między Komisją a krajami, z którymi negocjuje ona umowę naukowo-technologiczną. Jednym z nich był X.

2. Niniejsza skarga została złożona przez profesora uniwersyteckiego działającego w imieniu uniwersytetu w Zjednoczonym Królestwie („skarżący”). Był koordynatorem konsorcjum złożonego z tego uniwersytetu i uniwersytetu w kraju X. Złożył wniosek („wniosek”).

3. W dniu 31 marca 2009 r. Komisja poinformowała skarżącego o wynikach oceny wniosku, która została przeprowadzona z pomocą panelu niezależnych ekspertów na podstawie trzech kryteriów opublikowanych w zaproszeniu. Pierwszym kryterium była doskonałość naukowa lub technologiczna (S&T); drugim z nich był potencjalny wpływ rezultatów projektu; a trzecim była jakość i skuteczność wdrażania i zarządzania. Propozycja uzyskała następujące oceny. W przypadku pierwszego kryterium 3 z 5; w przypadku drugiego kryterium – 3 z 5; a w przypadku trzeciego kryterium – 2,5 z 5.

4. Komisja powiadomiła skarżącego, że łączna kwota przyznana na wniosek spadła poniżej minimalnego progu wynoszącego 10. Podobnie znaki za trzecie kryterium znajdowały się poniżej progu minimalnego. W związku z tym Komisja postanowiła odrzucić wniosek. Do komunikatu Komisji dołączono sprawozdanie podsumowujące ocenę wniosku, sporządzone przez niezależnych ekspertów. Komisja poinformowała również skarżącego o jego prawie do wszczęcia procedury odwoławczej. Komunikat zawierał zastrzeżenie prawne, w którym stwierdzono, że procedura odwoławcza ma zastosowanie do sposobu, w jaki wniosek został rozpatrzony podczas procesu oceny i weryfikacji kwalifikowalności, ale że ocena odpowiednio wykwalifikowanych grup ekspertów nie zostanie zakwestionowana.

5. W dniu 7 kwietnia 2009 r. skarżący złożył do Komisji wniosek o zadośćuczynienie. Stwierdził, że uwagi ekspertów dotyczące treści wniosku w rozporządzeniu ESR wskazują, że nie wzięli oni pod uwagę wszystkich informacji zawartych we wniosku.

6. W dniu 7 lipca 2009 r. Komisja poinformowała skarżącego, że jego wniosek o zadośćuczynienie został rozpatrzony przez wewnętrzny komitet ds. oceny („komitet ds. środków odwoławczych”). Komisja odwoławcza stwierdziła, że dodatkowe wyjaśnienia przedstawione przez skarżącego we wniosku o zadośćuczynienie nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ zostały złożone po zakończeniu procesu oceny. Komisja ds. środków odwoławczych nie znalazła żadnych podstaw do poparcia wniosku skarżącego i w związku z tym oddaliła go.

7. W świetle odpowiedzi Komisji skarżący złożył skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

8. Rzecznik Praw Obywatelskich postanowił wszcząć niniejsze dochodzenie w sprawie następującego zarzutu i roszczenia:

Zarzut:

Skarżący twierdzi, że uzasadnienie Komisji dotyczące odrzucenia jego wniosku nie było uzasadnione, ponieważ rzekomo brakujące informacje zostały w rzeczywistości zawarte w pierwotnym wniosku.

Roszczenie:

Skarżący twierdzi zatem, że Komisja powinna ponownie ocenić jego wniosek, należycie uwzględniając wszystkie zawarte w nim informacje.

W przedmiocie dochodzenia

9. Skarga została wysłana do Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 10 lipca 2009 r. W dniu 23 września 2009 r. Rzecznik wszczął dochodzenie i skierował skargę do Komisji z wnioskiem o wydanie opinii. W dniu 17 grudnia 2009 r. Komisja przesłała swoją opinię, która została następnie przekazana skarżącemu wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag do dnia 28 lutego 2010 r. Nie otrzymano żadnych uwag od skarżącego.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Rzekomy brak uzasadnienia ze względu na nieuwzględnienie wszystkich informacji zawartych we wniosku i związanym z nim twierdzeniu

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

10. Skarżący twierdził, że uwagi ekspertów zawarte w rozporządzeniu ESR w odniesieniu do trzech ocenianych kryteriów (pierwsze: doskonałość naukowa i technologiczna („S&T”), druga: potencjalny wpływ rezultatów projektu, a trzeci: wdrażanie i zarządzanie), wykazali, że eksperci nie wzięli pod uwagę wszystkich informacji zawartych we wniosku.

11. W odniesieniu do pierwszego kryterium, a mianowicie doskonałości S&T, eksperci uznali, że „zakres działań jest ograniczony do dwóch pakietów prac z sześcioma warsztatami bez szczegółów”(podkreślenie dodane przez skarżącego). Skarżący argumentował, że wniosek zawiera szczegółowy opis obu pakietów prac. Pierwszy pakiet prac opisano w sekcji 2.1 „Struktura i procedury zarządzania”, a drugi pakiet prac opisano odpowiednio w sekcjach 1.1 i 1.2, a mianowicie „Koncepcja i cele” oraz „Jakość i skuteczność mechanizmów wsparcia oraz powiązany plan prac.

12. W odniesieniu do drugiego kryterium, a mianowicie potencjalnego wpływu rezultatów projektu, w rozporządzeniu ESR stwierdzono, że „projekt rozpowszechnia wiedzę i wykorzystuje wyniki głównie za pośrednictwem stron internetowych i warsztatów, bez udziału urzędników rządowych, decydentów politycznych i zainteresowanych stron” oraz że „w projekcie nie planuje się bezpośredniej ani pośredniej pomocy dla potencjalnego udziału zespołów krajowych X w projektach UE”. Skarżący twierdził, że wniosek zawiera następujące informacje. Po pierwsze, w sekcji 1.1 „Koncepcja i cele” na stronie 4 w pkt 4 i 5 stwierdzono, że prezentacje na temat „Zaproszenia do składania wniosków” będą dokonywane przez urzędników Komisji lub zaproszonych przedstawicieli odpowiedniej europejskiej platformy technologicznej (odpowiednich europejskich platform technologicznych). Po drugie, stwierdzono, że niektórzy główni gracze na odpowiednich polach w kraju X zostaną zaproszeni wraz z urzędnikami z agencji rządowych kraju X. Po trzecie, na s. 7 i 8 sekcji 1.2 „Jakość i skuteczność mechanizmu wsparcia oraz związany z nim plan prac” przedstawiono projekt programu warsztatów. Po czwarte, pkt 1 na stronie 7 w sekcji 1.2 zawierał uzasadnienie wykorzystania konferencji akademickich lub wystaw przemysłowych, w tym stwierdzenie, że „zagwarantowałoby to dużą liczbę uczestników warsztatów z sektora, którego dotyczy wydarzenie, zarówno ze środowiska akademickiego, jak i przemysłu w kraju X”. Ponadto w sekcji 1.1 „Koncepcja i cele”, s. 5 i 8, wyjaśniono, w jaki sposób „warsztaty” i „strona internetowa projektu” powinny być „pośrednią” pomocą w potencjalnym udziale zespołów z X krajów w projektach UE. Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych argumentów w odniesieniu do trzeciego kryterium.

13. Komisja wskazała w swojej opinii, że wnioski zostały ocenione przez zespół niezależnych ekspertów. Wniosek został oceniony przez panel 2.4 (kraj X).

14. Komisja stwierdziła, że wniosek został odrzucony, ponieważ jego łączny wynik był poniżej minimalnego progu wynoszącego 10, a trzecie kryterium dotyczące wdrażania i zarządzania oceniono jako poniżej minimalnego progu. Eksperci uznali, że wniosek spełnia dwa pierwsze kryteria, chociaż konieczne będą ulepszenia, i ocenili wniosek jako „sprawiedliwy” w odniesieniu do trzeciego kryterium. Oznaczało to, że wniosek miał istotne niedociągnięcia w odniesieniu do trzeciego kryterium. Komisja stwierdziła, że niezależni eksperci należycie uzasadnili swoją decyzję, a przyznając oceny, w pełni przestrzegali kryteriów określonych przez Komisję w zaproszeniu do składania wniosków.

15. Komisja przedstawiła szczegółowe wyjaśnienie oceny ekspertów w odniesieniu do każdego kryterium.

16. W odniesieniu do pierwszego kryterium Komisja wyjaśniła, że zaproszenie do składania wniosków zawierało dokument zatytułowany „Program prac w zakresie zdolności 7PR na 2009 r.: Działalność w zakresie współpracy międzynarodowej” („WP 2009”). W programie prac na 2009 r. szczegółowo przedstawiono proponowane działania, które należy rozwinąć we wnioskach, aby osiągnąć cele zaproszenia do składania wniosków. Działania te zostały wymienione na s. 14 i 15 programu prac na 2009 r., a inne działania specyficzne dla państwa obszaru 2.4 X zostały wymienione na s. 19 programu prac na 2009 r. Za pierwsze kryterium skarżący otrzymał 3 z maksymalnie 5 punktów. Wynikało to z faktu, że w porównaniu z liczbą działań zaproponowanych w programie prac na 2009 r. skarżący zaproponował jedynie ograniczoną liczbę działań, a mianowicie tylko dwa pakiety prac z sześcioma warsztatami. Ponadto na s. 15 programu prac na 2009 r. stwierdzono, że „udział organów państw trzecich odpowiedzialnych za działania następcze w związku z umową o współpracy S&T lub wszelkich organizacji, które otrzymały niezbędne upoważnienie od organów krajowych, uznaje się za niezbędny dla projektu i zostanie on odzwierciedlony w ocenie”. Komisja wskazała jednak, że we wniosku nie przedstawiono żadnych dowodów na taki mandat. Zdaniem Komisji to niepowodzenie „z pewnością” miało duże znaczenie w opinii niezależnych ekspertów, którzy napisali w rozporządzeniu ESR, że „w projekcie uczestniczyło w ograniczonym stopniu zarówno UE, jak i państwa X”.

17. W odniesieniu do drugiego kryterium Komisja przytoczyła opinię niezależnych ekspertów przedstawioną przez nich w rozporządzeniu ESR. Brzmi on następująco: „Dokłada się wyraźnych starań, aby [promować] rozpowszechnianie informacji poprzez warsztaty, sprawozdania, stronę internetową i różne dokumenty. Bezpośrednim i najłatwiej wymiernym skutkiem wniosku byłoby zwiększenie udziału X krajów w projektach 7PR. Sami wnioskodawcy wskazują jednak, że nie można tego zagwarantować przynajmniej w czasie realizacji projektu. Konsorcjum ma tylko 2 uniwersytety o ograniczonym międzynarodowym doświadczeniu w zakresie współpracy S&T, więc ich wkład na poziomie europejskim będzie niski. Jeśli chodzi o wyniki rozpowszechniania, grupy docelowe oraz stosowane kanały rozpowszechniania nie reprezentują wysokiego poziomu zaangażowania i ambicji. W ten sposób projekt upowszechnia wiedzę i wykorzystuje wyniki głównie za pośrednictwem strony internetowej i warsztatów, bez udziału urzędników rządowych, decydentów politycznych i zainteresowanych stron. Ze względu na ograniczony zakres i dogłębność działań zawartych we wniosku oczekuje się, że potencjalny wpływ projektu będzie umiarkowany.”

18. W świetle powyższego cytatu Komisja stwierdziła, że eksperci należycie uzasadnili wynik 3 z 5, który przyznali za drugie kryterium, biorąc pod uwagę fakt, że wyjaśnili, w jaki sposób można wprowadzić ulepszenia w celu zwiększenia potencjalnego wpływu wniosku.

19. Ponadto Komisja zajęła stanowisko w sprawie twierdzenia skarżącego. Po pierwsze, Komisja stwierdziła, że zgodnie z „zasadami składania wniosków i związanymi z nimi procedurami oceny, wyboru i przyznawania dotacji” procedura odwoławcza obejmuje wyłącznie kwestie proceduralne. Rozpatrując jednak wniosek skarżącego o zadośćuczynienie, komisja ds. środków odwoławczych sprawdziła również, czy niezależni eksperci zostali wybrani w odpowiedni sposób i czy posiadali kwalifikacje niezbędne do oceny wniosków, które zostały przedłożone do oceny. Dokonano tego poprzez zbadanie życiorysów ekspertów. Jak stwierdzono w piśmie informującym skarżącego o wyniku jego wniosku o zadośćuczynienie, Komitet ds. Odszkodowań stwierdził, że „oceniający [byli] odpowiednio doświadczeni i wykwalifikowani do przeprowadzania ocen w tym celu”. Komitet stwierdził również, że ocena została przeprowadzona w pełnej zgodności z przepisami. W związku z tym uwagi zgłoszone przez zespół ekspertów, przedstawione w rozporządzeniu ESR, nie mogły zostać zakwestionowane.

20. Komisja stwierdziła, że (i) cele zaproszenia do składania wniosków zostały jasno wyjaśnione w programie prac na 2009 r.; (ii) eksperci należycie uzasadnili swoją opinię na temat wniosku skarżącego zawartego w rozporządzeniu ESR; oraz (iii) oceny przyznane przez ekspertów były w pełni zgodne z kryteriami ustalonymi przez Komisję. Ponadto eksperci zostali wybrani w odpowiedni sposób i posiadali odpowiednie kwalifikacje do oceny wniosków. Ponadto postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone zgodnie ze szczegółowymi wymogami. Komitet ds. środków odwoławczych zauważył, że niektóre informacje przedłożone przez skarżącego wraz z wnioskiem o rekompensatę nie zostały uwzględnione w pierwotnym wniosku, takie jak wyjaśnienie budżetu, które nie było dobrze wyważone, fakt podkreślony przez niezależnych ekspertów w ich rozporządzeniu ESR oraz wyjaśnienie, co zdaniem skarżącego pomogłoby, bezpośrednio lub pośrednio, w potencjalnym udziale X zespołów krajowych. Te nowe informacje nie mogły zostać uwzględnione na etapie dochodzenia roszczeń.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

Uwagi wstępne dotyczące standardu kontroli Rzecznika Praw Obywatelskich

21. Rzecznik przypomina, że zarzutem skarżącego jest zasadniczo to, że ocena jego wniosku była zasadniczo błędna. W tym względzie Rzecznik zwraca uwagę, że ocena propozycji badań rodzi złożone pytania naukowe. Rzecznik uważa, że w ramach badania takiego zarzutu jego kontrola powinna zwykle ograniczać się do oceny istnienia oczywistego błędu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rzecznik zauważa, że podejście to jest zgodne ze standardem stosowanym przez sądy Unii [1].

Procedura oceny wniosków

22. Na wstępie Rzecznik zwraca uwagę, że zasady oceny wniosków złożonych w ramach zaproszenia do składania wniosków zawarte są w "Zasadach składania wniosków oraz związanych z nimi procedurach oceny, wyboru i przyznawania dotacji"[2] ("Zasady"). „Przewodnik dla wnioskodawców w ramach zaproszenia do składania wniosków” („przewodnik”) został opracowany na podstawie przepisów. Przepisy przewidują dwuetapową analizę wniosków, które mają być finansowane przez UE. Na pierwszym etapie każdy wniosek jest analizowany przez niezależnych ekspertów zewnętrznych [3]. Następnie Komisja klasyfikuje wnioski w kategoriach na podstawie punktów przyznanych przez ekspertów. Na drugim etapie Komisja dokonuje wyboru i sporządza wykaz wniosków, które mają być finansowane przez UE.

23. Niniejsza skarga dotyczy jedynie pierwszego etapu postępowania, w którym Komisję wspomagają niezależni eksperci, którzy są odpowiedzialni za rozpatrywanie wniosków zgodnie ze ścisłą procedurą określoną w przepisach oraz za sporządzenie rozporządzenia ESR dla każdego wniosku. W przedmiotowej sprawie eksperci zewnętrzni ocenili i ocenili wniosek skarżącego na podstawie kryteriów określonych przez Komisję w załączniku 2 do programu prac na 2009 r. (skopiowanym w przewodniku, załącznik 2, s. 30). W załączniku 2 szczegółowo określono trzy kryteria, sposób ich punktacji, znaczenie punktacji oraz minimalną wymaganą liczbę punktów.

24. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa, że przepisy przewidują, iż Komisja może być w pewnym stopniu zaangażowana w prace ekspertów, jak opisano poniżej. Komisja najpierw tworzy bazę danych ekspertów. Zawiera on szczegółowe informacje na temat odpowiednich kandydatów, którzy odpowiedzieli na zaproszenia do zgłaszania kandydatur opublikowane w Dzienniku Urzędowym. W celu oceny wniosków otrzymanych w odpowiedzi na konkretne zaproszenie do składania wniosków Komisja sporządza listę odpowiednich ekspertów zaczerpniętą z bazy danych. Wyznaczając ekspertów, "Komisja musi podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że nie stoją oni w obliczu konfliktu interesów w odniesieniu do wniosków, w sprawie których są zobowiązani do wydania opinii."[4] Eksperci następnie analizują wnioski na podstawie kryteriów oceny, ich wagi (jeśli istnieją), skali punktowej i progów, z których wszystkie zostały wcześniej ustalone przez Komisję. W tym względzie Komisja informuje ekspertów przed sesjami oceniającymi. Eksperci oceniają wnioski indywidualnie, a następnie odbywają spotkanie konsensualne moderowane przez przedstawiciela Komisji. Jeżeli nie zostanie osiągnięty konsensus w sprawie wyników, Komisja może zwrócić się do trzech dodatkowych ekspertów o przeanalizowanie danego wniosku. Komisja zapewnia jakość sprawozdania opartego na konsensusie (jego jasność, spójność i odpowiedni poziom szczegółowości). Po podpisaniu sprawozdania konsensualnego następuje przegląd panelu. Głównym zadaniem na etapie przeglądu panelowego jest sformułowanie zaleceń ekspertów dla Komisji. Zespołowi przewodniczy Komisja lub ekspert wyznaczony przez Komisję. W obu przypadkach "Komisja zapewni sprawiedliwe i równe traktowanie wniosków w dyskusjach panelu"[5].

25. Jeżeli jednak chodzi o wynik „przeglądu” panelu, z których jednym jest rozporządzenie ESR dla każdego wniosku, w tym uwagi i wyniki ekspertów, zaangażowanie Komisji jest ograniczone. „Komisja nie zmieni zaleceń ESR, które stanowią część sprawozdania zespołu orzekającego, chyba że będzie to konieczne w celu poprawy czytelności lub, wyjątkowo, usunięcia wszelkich błędów rzeczowych lub nieodpowiednich uwag, które mogły umknąć wcześniejszej korekcie. Wyniki nigdy nie zostaną zmienione".[6] Ponadto wewnętrzny mechanizm dochodzenia roszczeń (Komitet ds.

26. Niedociągnięcia zarzucane przez skarżącego nie są jednak porównywalne z błędami, które „mogły uniknąć wcześniejszej weryfikacji przez [Komisję]”. Odnoszą się one do samych zalet oceny niezależnych ekspertów. Powstaje zatem pytanie, czy Komisja może zostać uznana za odpowiedzialną za taką ocenę.

27. Rzecznik uważa, że odpowiedź na powyższe pytanie powinna być twierdząca. Komisja podejmuje ostateczną decyzję w sprawie wniosków złożonych w zaproszeniu i w związku z tym musi przyjąć opinie ekspertów do celów własnej decyzji, która jest następnie przekazywana uczestnikom zaproszenia. W swojej decyzji Komisja musi przedstawić własne powody odrzucenia wniosku, jeżeli tak jest. Rozsądnie rzecz biorąc, rozporządzenie ESR stanowiłoby zasadniczy element uzasadnienia odrzucenia wniosku przez Komisję. W świetle ustaleń zawartych w pkt 21 powyżej Rzecznik oceni zatem jakość takiego rozumowania w niniejszej sprawie. Jak zauważono w pkt 25 powyżej, Komisja uważa, że jej rola nie wiąże się z istotną zmianą rozporządzenia ESR ani punktacji. Biorąc jednak pod uwagę, że Komisja podejmuje ostateczną decyzję i musi przedstawić odpowiednie uzasadnienie swojej decyzji, Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że Komisja może i powinna podjąć odpowiednie działania w przypadku zwrócenia jej uwagi na jakiekolwiek oczywiste błędy.

Jakość przedmiotowego rozporządzenia ESR w ramach rozumowania Komisji

28. W tym względzie zauważa on po pierwsze, że zgodnie z przepisami każde rozporządzenie ESR powinno odzwierciedlać konsensus osiągnięty przez ekspertów, w tym ostateczny przegląd dokonany przez zespół ekspertów. „Zawiera on uwagi i oceny punktowe dotyczące każdego kryterium oraz ogólną ocenę punktową, a także, w stosownych przypadkach, ogólne uwagi. Zarejestrowane uwagi muszą zawierać wystarczające i jasne uzasadnienie punktacji oraz, w stosownych przypadkach, wszelkie zalecenia dotyczące zmian we wniosku w przypadku pozostawienia go do negocjacji. W wyjątkowych przypadkach można wskazać możliwości grupowania lub łączenia z innymi wnioskami. W przypadku wniosków odrzuconych po nieosiągnięciu progu oceny uwagi zawarte w rozporządzeniu ESR mogą być kompletne jedynie w odniesieniu do kryteriów zbadanych do momentu, w którym próg nie został osiągnięty.”[7]

29. Rzecznik zbadał ponadto program prac na 2009 r., który został załączony do skargi, w szczególności opis działania 7.2 „Koordynacja dwustronna na rzecz wzmocnienia i rozwoju partnerstw S&T – państwo Z–obszar X”, wniosek i przedmiotowy ESR.

30. Zauważa, że w zaproszeniu przewidziano, że szczególny nacisk należy położyć na następujące proponowane działania w ramach współpracy państw UE X S&T: i) organizowanie wydarzeń, warsztatów i seminariów mających na celu określenie priorytetów S&T będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz nawiązywanie kontaktów w ramach partnerstw; (ii) określenie najlepszych praktyk i promowanie ich stosowania zarówno w sektorze prywatnym, jak i publicznym; (iii) zajęcie się kwestiami mającymi wpływ na uczestnictwo X organizacji krajowych w programie ramowym, w szczególności w odniesieniu do kwestii administracyjnych; (iv) poszukiwanie synergii i „komplementarności” z inicjatywami takimi jak sieć ERA-LINK.

31. Kryteria oceny zostały szczegółowo określone w załączniku 2 do programu prac na 2009 r. oraz w załączniku 2 do przewodnika w następujący sposób. Pierwsze kryterium „doskonałość naukowa lub technologiczna” obejmuje ocenę „prawidłowości koncepcji i jakości celów” oraz „jakości i skuteczności mechanizmów działań wspierających i związanego z nimi planu prac”. Drugie kryterium „Potencjalny wpływ poprzez opracowywanie, rozpowszechnianie i wykorzystywanie wyników projektów” będzie obejmowało ocenę „wkładu na szczeblu europejskim i międzynarodowym w oczekiwane skutki wymienione w programie prac w ramach odpowiedniego tematu/działania/obszaru” oraz „stosowności środków na rzecz rozpowszechniania doskonałości, wykorzystywania wyników i rozpowszechniania wiedzy poprzez współpracę z zainteresowanymi stronami i ogółem społeczeństwa”. Ocena w ramach trzeciego kryterium „Jakość i skuteczność wdrażania i zarządzania” obejmuje ocenę „odpowiedniości struktury i procedur zarządzania”; „jakość i odpowiednie doświadczenie poszczególnych uczestników, jakość konsorcjum jako całości, adekwatność przydziału i uzasadnienie zasobów, które mają zostać zaangażowane”.

32. Rzecznik zauważa, że w przedmiotowym rozporządzeniu ESR niezależni eksperci odnieśli się do każdego kryterium oddzielnie i przedstawili swoje odpowiednie uwagi opisowe. Ocenili oni wniosek w odniesieniu do każdego kryterium, a także przyznali ostateczny wynik. W odniesieniu do każdego kryterium eksperci przedstawili przegląd całego wniosku i zidentyfikowali jego niedociągnięcia [8]. Rzecznik uważa zatem, że rozporządzenie ESR zostało sporządzone zgodnie z procedurą ustanowioną w regulaminie oraz że eksperci wzięli pod uwagę kryteria i cele zaproszenia.

33. Ponadto Rzecznik zauważa, że w dniu 31 marca 2009 r. Komisja przekazała skarżącemu swoją decyzję. Stwierdzono w nim, że „jego wniosek nie będzie zgodny z rankingiem Komisji”. Komisja stwierdziła, że wniosek „nie spełnił co najmniej jednego z progów oceny” i załączyła do wniosku rozporządzenie ESR. Ponieważ rozporządzenie ESR, które stanowi część rozumowania Komisji, zostało, jak stwierdzono powyżej, właściwie zredagowane, Rzecznik uważa, że takie uzasadnienie było wystarczające, biorąc pod uwagę kontekst decyzji, aby umożliwić skarżącemu ustalenie, czy jest ono uzasadnione lub czy właściwe byłoby wystąpienie do Trybunału lub Rzecznika o wszczęcie procedury odwoławczej w celu kontroli jego zgodności z prawem [9]. Skarżący rzeczywiście to uczynił, składając niniejszą skargę.

Wyjaśnienie przedstawione przez Komisję w opinii

34. Ponadto w swojej opinii w sprawie skargi (przekazanej skarżącemu przez Rzecznika Praw Obywatelskich) Komisja zmieniła i wyjaśniła uzasadnienie odrzucenia projektu.

35. W odniesieniu do pierwszego kryterium w rozporządzeniu ESR stwierdzono, że przewidziane działania nie zostały opisane wystarczająco szczegółowo. Skarżący wskazał jednak, że wniosek zawiera szczegółowy opis dwóch zaproponowanych pakietów prac i sześciu warsztatów. W swojej opinii Komisja zmieniła swoje stanowisko, aby skoncentrować się na niewystarczającej liczbie działań.

36. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa w tym względzie, że WP 2009 rzeczywiście odnosi się do szeregu takich działań, w tym do przepisu, zgodnie z którym w proponowanych działaniach dotyczących współpracy państw UE–X S&T należy położyć szczególny nacisk na następujące kwestie: (i) organizacja wydarzeń, warsztatów i seminariów mających na celu określenie priorytetów naukowo-technicznych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz nawiązanie kontaktów w ramach partnerstw; (ii) określenie najlepszych praktyk i promowanie ich stosowania zarówno w sektorze prywatnym, jak i publicznym; (iii) zajęcie się kwestiami mającymi wpływ na uczestnictwo X organizacji krajowych w programie ramowym, w szczególności w odniesieniu do kwestii administracyjnych; (iv) poszukiwanie synergii i „komplementarności” z inicjatywami takimi jak sieć ERA-LINK. W zaproszeniu do składania wniosków nie sprecyzowano, ile działań zostanie uznanych za wystarczające, a kwestia ta leżała w gestii oceniających. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że zmienione rozumowanie Komisji, zgodnie z którym wniosek zawierał niewystarczającą liczbę działań i że uzasadniało to punktację przyznaną przez oceniających, jest uzasadnione. Rzecznik zauważa w tym kontekście, że skarżący nie przedstawił uwag kwestionujących zmienione uzasadnienie.

37. Ponadto w swojej opinii Komisja wyjaśniła znaczenie oświadczenia ekspertów zawartego w rozporządzeniu ESR w sprawie „ograniczonego udziału w projekcie zarówno UE, jak i państw X”. Komisja wyjaśniła, że eksperci chcieli zwrócić uwagę, że we wniosku nie wskazano żadnej organizacji upoważnionej przez organy krajowe do podejmowania działań następczych w związku z umową o współpracy S&T, zgodnie z wymogami zaproszenia do składania wniosków. Chociaż Rzecznik Praw Obywatelskich odnotował odniesienia do szeregu stron internetowych niektórych stowarzyszeń akademickich z X krajów, nie był w stanie znaleźć we wniosku nazwy żadnej konkretnej organizacji.

38. W odniesieniu do drugiego kryterium Komisja wyjaśniła w swojej opinii, że wpływ proponowanych projektów zależy od zaangażowania strony krajowej X. Eksperci nie uznali, że przewidziany przez skarżącego udział X państw byłby wystarczający, i uznali, że sam skarżący nie mógłby go zagwarantować („Najistotniejszym wykorzystaniem wyników projektu byłyby projekty 7PR z udziałem X państw utworzone w wyniku warsztatów, jednak nie można tego zagwarantować.”[10]).

39. To wyjaśnienie jest rozsądne. Rzecznik zauważa w tym względzie, że chociaż skarżący poczynił we wniosku kilka odniesień do „uczestników z X krajów”, nie zostali oni wyraźnie zidentyfikowani. Użyto na przykład następującego sformułowania: „niektóre główne podmioty w odpowiednich dziedzinach w kraju X”,„urzędnicy z agencji rządowych”,„instytucje kraju X uczestniczące w programach ramowych (jeżeli takie istnieją)”.

40. Rzecznik zauważa, że Komisja nie odniosła się do oceny ekspertów w ramach trzeciego kryterium. Skarżący również nie wypowiedział się na ten temat w swojej skardze. Rzecznik uważa jednak, że ogólne wyjaśnienie przedstawione przez Komisję w jej opinii było rozsądne.

41. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że w rozumowaniu Komisji zmienionym i wyjaśnionym w jego opinii nie wystąpił oczywisty błąd, w związku z czym nie stwierdza przypadku niewłaściwego administrowania w odniesieniu do zarzutu skarżącego.

42. W odniesieniu do argumentu skarżącego Rzecznik uważa, że wyjaśnienie przedstawione przez Komisję w jej opinii (pkt 19 powyżej i ostatnie zdanie w pkt 20 powyżej) jest również uzasadnione. Żądanie to nie może zatem zostać podtrzymane.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 14 października 2010 r.

---

[1] Zob. sprawa T-13/99 Pfizer Animal Heath SA przeciwko Radzie [1999]ECR-II-1961, pkt 169.

[2] Wersja 3, sierpień 2008 r., C(2008)4617. Dokument ten został złożony wraz ze skargą.

[3] Zgodnie z przepisami pracownicy odpowiednich wyspecjalizowanych agencji UE są uznawani za ekspertów zewnętrznych.

[4] Punkt 3.3 "Warunki powołania, kodeks postępowania i konflikt interesów", strona 10 Regulaminu.

[5] Punkt 3.8 „Szczegółowa ocena oceny wniosku”, sekcja d) „Przegląd zespołu orzekającego”, s. 16 przepisów.

[6] Punkt 3.9 „Informacje zwrotne dla wnioskodawców”, s. 18 regulaminu.

[7] Punkt 3.9 „Informacje zwrotne dla wnioskodawców”, s. 19 regulaminu

[8] W ramach pierwszego kryterium eksperci stwierdzili, co następuje:

„Wniosek jest w pełni adekwatny do zakresu programu BILAT, ponieważ opiera się na spostrzeżeniu, że udział X krajów w programach ramowych UE nie jest tak wysoki jak w innych krajach W, takich jak M lub N. W związku z tym wniosek ma na celu dostarczenie informacji docelowym odbiorcom w X, kraju, w celu zidentyfikowania przeszkód i umożliwienia organizacjom X krajów uczestnictwa w programie ramowym. Określono w nim jasną strukturę promowania współpracy S & T między UE a krajem X, ze szczególnym uwzględnieniem programu ramowego UE. Zarówno koncepcja wniosku, jak i jakość jego celów nie spełniają jednak w pełni wymaganych kryteriów ze względu na niedociągnięcia w następujących aspektach: 1) Zakres działań jest ograniczony do dwóch pakietów roboczych z sześcioma warsztatami bez szczegółów oraz utworzeniem strony internetowej . 2) Ograniczony udział w projekcie zarówno ze strony UE, jak i X krajów.

W ramach drugiego kryterium eksperci stwierdzili, co następuje:

„Dokłada się wyraźnych starań, aby [promować] rozpowszechnianie informacji poprzez warsztaty, sprawozdania, stronę internetową i różne dokumenty. Bezpośrednim i najłatwiej wymiernym skutkiem wniosku byłoby zwiększenie udziału X krajów w projektach 7PR. Jednakże sami wnioskodawcy wskazują, że nie można tego zagwarantować, przynajmniej w ramach czasowych projektu. W rzeczywistości konsorcjum ma tylko 2 uniwersytety o ograniczonym międzynarodowym doświadczeniu w zakresie współpracy S & T, więc ich wkład na poziomie europejskim będzie niski. Jeśli chodzi o rozpowszechnianie wyników, grupy docelowe oraz stosowane kanały rozpowszechniania nie reprezentują wysokiego poziomu zaangażowania i ambicji. W ten sposób projekt rozpowszechnia wiedzę i wykorzystuje wyniki głównie za pośrednictwem strony internetowej i warsztatów, bez udziału urzędników rządowych, decydentów politycznych i zainteresowanych stron. Ze względu na ograniczony zakres i dogłębność działań zawartych we wniosku oczekuje się, że potencjalny wpływ projektu będzie umiarkowany. W niniejszym dokumencie nie uwzględniono luki między informacjami na temat udostępnionych programów UE (zgodnie z planem w projekcie) a faktycznym zaangażowaniem uczestników z X krajów w nowe projekty UE. W projekcie nie planuje się bezpośredniej ani pośredniej pomocy w [promowaniu] potencjalnego udziału X zespołów krajowych w projektach UE. Dlatego wzrost udziału X krajów po warsztatach pozostaje nieprzewidywalny.”

W ramach trzeciego kryterium eksperci stwierdzili, co następuje:

„Projekt będzie zarządzany przez zespół projektowy ściśle ograniczony do dwóch partnerów, którzy będą współkierować dwoma głównymi pakietami roboczymi, co oznacza brak wsparcia zarówno na poziomie organizacyjnym, jak i politycznym. Koordynator nie ma dużego doświadczenia w projektach współpracy S & T. Konsorcjum wykazuje słabą komplementarność i nie wykazuje wystarczających zdolności i odpowiednich umiejętności lub wcześniejszych osiągnięć w organizowaniu działań promocyjnych w ramach PR. W związku z tym wydaje się, że jest on zbyt ograniczony pod względem zdolności i kompetencji, aby zapewnić znaczący wpływ na udział X państw w projektach 7PR UE. Budżet nie jest dobrze zrównoważony (budżet koordynatora jest dwukrotnie większy niż budżetu partnera o podobnym wysiłku w osobo-miesięcy).”

[9] Zob. sprawa C-269/90 Technische Universität München [1991]ECR I-5469, pkt 26.

[10] Strona 24 wniosku, ostatnie zdanie.