WSTĘP DO SKARGI

1. Skarżący, będący spółką belgijską, był członkiem trzech konsorcjów, które realizowały finansowane przez Komisję Europejską projekty w dziedzinie planowania transportu.

2. Po przeprowadzeniu audytu Komisja uznała, że niektóre koszty zgłoszone przez skarżącego były „niekwalifikowalne” i w związku z tym nie mogły zostać zwrócone przez Komisję.

• „Koszty osobowe”, o które wnioskowano, były „niekwalifikowalne”, ponieważ osoby, które wykonywały pracę, nie były pracownikami skarżącego. Koszty te należało zatem zaklasyfikować jako „koszty podwykonawstwa”, których nie można było zwrócić, ponieważ zwrot kosztów podwykonawstwa nie był przewidziany w umowie.
• Koszty podróży i utrzymania zgłoszone w odniesieniu do jednego projektu były „niekwalifikowalne”, ponieważ skarżący nie przedłożył wszystkich niezbędnych dokumentów potwierdzających.
• Koszty podróży i utrzymania zgłoszone w odniesieniu do dwóch pozostałych projektów należało sklasyfikować jako „koszty podwykonawstwa”. Ponieważ w umowach nie przewidziano kosztów podwykonawstwa, koszty podróży i pobytu również były „niekwalifikowalne”.
• Ponieważ koszty ogólne obliczono na podstawie kwalifikowalnych kosztów personelu, a nie było kwalifikowalnych kosztów personelu, zdaniem Komisji nie było kwalifikowalnych kosztów ogólnych dla projektów.

3. Łącznie sporna kwota wynosiła 490 960,77 EUR.

PRZEDMIOT POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

4. Skarżący twierdził, że Komisja popełniła błąd, nie akceptując przedstawionej przez skarżącego interpretacji „kwalifikowalnych” kosztów osobowych oraz nie płacąc wszystkich odpowiednich kosztów osobowych i kosztów ogólnych.

5. Skarżący twierdził, że Komisja nie powinna wymagać od skarżącego zwrotu pieniędzy już mu wypłaconych z tytułu poniesionych kosztów oraz że Komisja powinna pokryć wszystkie koszty, których jeszcze nie zwróciła.

WNIOSEK

6. Skarga została wysłana do Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 10 sierpnia 2007 r. W dniu 18 września 2007 r. Rzecznik wszczął dochodzenie. W dniu 19 grudnia 2007 r. Komisja przekazała Rzecznikowi swoją opinię dotyczącą skargi, która następnie została przekazana skarżącemu w celu przedstawienia uwag. W dniu 25 lutego 2008 r. skarżący przekazał swoje uwagi Rzecznikowi Praw Obywatelskich. W dniu 16 lipca 2008 r. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Komisji propozycję polubownego rozwiązania. W dniu 20 października 2008 r. Komisja udzieliła Rzecznikowi odpowiedzi. W dniu 3 listopada 2008 r. do skarżącego wysłano kopię tej odpowiedzi wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag. Skarżący przedstawił swoje uwagi w dniach 29 listopada 2008 r., 24 grudnia 2008 r. i 27 stycznia 2009 r.

ANALIZA I WNIOSKI RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH

Uwagi wstępne

Zakres przeglądu Rzecznika Praw Obywatelskich

7. Rzecznik Praw Obywatelskich jest uprawniony do przyjmowania skarg dotyczących przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji lub organów wspólnotowych [1]. Składający petycję uważa, że niewłaściwe administrowanie ma miejsce, gdy organ publiczny nie działa zgodnie z wiążącym go przepisem lub zasadą [2]. Niewłaściwe administrowanie można zatem stwierdzić również w przypadku wykonania zobowiązań wynikających z umów zawartych przez instytucje lub organy Wspólnot.

8. Rzecznik uważa jednak, że zakres kontroli, którą może przeprowadzić w takich przypadkach, jest z konieczności ograniczony. W szczególności uważa on, że nie powinien dążyć do ustalenia, czy doszło do naruszenia umowy przez którąkolwiek ze stron, jeżeli sprawa jest sporna. Kwestia ta mogłaby zostać skutecznie rozstrzygnięta jedynie przez właściwy sąd, który miałby możliwość wysłuchania argumentów stron dotyczących odpowiedniego prawa krajowego i oceny sprzecznych dowodów w odniesieniu do wszelkich spornych kwestii faktycznych.

9. W sprawach dotyczących sporów umownych Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że uzasadnione jest ograniczenie dochodzenia do zbadania, czy instytucja lub organ Wspólnoty przedstawiły mu spójne i racjonalne uzasadnienie swoich działań oraz powody, dla których uważa, że jego opinia na temat stanowiska umownego jest uzasadniona. W takim przypadku Rzecznik stwierdzi, że jego dochodzenie nie ujawniło przypadku niewłaściwego administrowania. Wniosek ten nie będzie miał wpływu na prawo stron do tego, aby ich spór umowny został zbadany i prawomocnie rozstrzygnięty przez właściwy sąd.

Wywiady z Rzecznikiem Praw Obywatelskich i składanie zeznań

10. W swoich uwagach skarżący zwrócił się o rozmowę z Rzecznikiem Praw Obywatelskich. Zwróciła się również do niego o przyjęcie zeznań osoby wyznaczonej przez Komisję na stanowisko kierownika projektu [3] w odniesieniu do dwóch pierwszych umów.

11. Rzecznik Praw Obywatelskich podkreśla, że składane do niego skargi są zasadniczo rozpatrywane wyłącznie w drodze procedury pisemnej. Po dokładnym zbadaniu wszystkich dokumentów przedłożonych mu przez skarżącego i Komisję Rzecznik Praw Obywatelskich nie znalazł w niniejszej sprawie podstaw do dalszego rozpatrywania wniosku skarżącego o przesłuchanie.

12. W odniesieniu do wniosku o przyjęcie zeznań od urzędnika odpowiedzialnego za projekt Rzecznik Praw Obywatelskich nie uznał, biorąc pod uwagę posiadane informacje i wnioski, że konieczne jest przyjęcie zeznań od urzędnika odpowiedzialnego za projekt.

A. Domniemana błędna interpretacja kwalifikowalnych kosztów personelu i powiązanego wniosku

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

13. Skarżący był zdania, że umowy mogły być wykonywane albo przez pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę, albo przez pracowników podwykonawców. Skarżący nie zatrudniał pracowników i zawsze zlecał prace podwykonawcom. Zdaniem skarżącego Komisja była świadoma tej praktyki, biorąc pod uwagę, że bilans skarżącego został jej wcześniej dostarczony. Ponadto Komisja podpisała dwie inne umowy ze skarżącym, nie wskazując, że chciałaby, aby skarżący zatrudniał pracowników.

14. W związku z tym skarżący uznał, że Komisja powinna uznać koszty zadeklarowane w odniesieniu do personelu, jak również koszty zadeklarowane w odniesieniu do kosztów ogólnych, za „kwalifikowalne”.

15. Skarżący twierdził również, że Komisja nie odpowiedziała na jego wnioski, złożone w marcu 2000 r., o wyjaśnienie pojęcia bezpośrednich kosztów personelu. Skarżący odniósł się również do podobnych wniosków złożonych w dniach 13, 17 i 25 września 2001 r.; 17–19 października 2001 r.; 5 listopada 2001 r. i 5 grudnia 2004 r.

16. Skarżący twierdził również, że decyzja Komisji o odmowie pokrycia kosztów poniesionych przez skarżącego była nieproporcjonalna, biorąc pod uwagę, że prace zostały wykonane w sposób zadowalający Komisję.

17. Komisja wyjaśniła, że skarżący otrzymał łącznie 490 960,77 EUR za trzy umowy. Po przeprowadzeniu kontroli trzech umów Komisja stwierdziła, że:

• Zgłoszone „koszty osobowe” nie były kwalifikowalne, ponieważ nie były poparte odcinkami wynagrodzenia. Powinny one zatem zostać zaklasyfikowane jako „koszty podwykonawstwa”. Komisja zauważyła następnie, że w umowie nie przewidziano „kosztów podwykonawstwa”.
• 61,17 % kosztów podróży i pobytu zadeklarowanych w odniesieniu do jednego projektu było niekwalifikowalnych, ponieważ nie zostały one poparte dokumentami potwierdzającymi.
• Koszty podróży i pobytu zgłoszone w odniesieniu do dwóch pozostałych projektów należało zaklasyfikować jako koszty podwykonawstwa. W umowach nie przewidziano „kosztów podwykonawstwa”.
• Podwykonawstwo nie było przewidziane w umowach ani wymagane przez skarżącego w trakcie wykonywania umów. Audytorzy zauważyli również, że nie podpisano żadnych umów między skarżącym a firmami konsultingowymi, którym zlecił on podwykonawstwo.
• Ponieważ koszty ogólne obliczono na podstawie kwalifikowalnych kosztów personelu, nie było kwalifikowalnych kosztów personelu i nie było kwalifikowalnych kosztów ogólnych.

18. Komisja zauważyła, że we wnioskach przedłożonych Komisji w celu wygrania przetargu publicznego skarżący nigdy nie wspomniał, że nie ma stałego personelu i współpracuje wyłącznie z podwykonawcami. Wszyscy eksperci, do których skarżący odniósł się w swoim wniosku, aby wykazać swoją wiedzę fachową, zostali wymienieni w rubryce „personel kluczowy”. Ponadto preliminarz budżetowy przedstawiony przez skarżącego nie odzwierciedlał rzeczywistej sytuacji skarżącego, tj. w pozycji „podwykonawstwo” nie wymieniono żadnych kosztów, a wszystkie koszty ujęto w pozycji „koszty personelu”.

19. Zdaniem Komisji skarżący powinien był poinformować ją z wyprzedzeniem, że planuje zlecić podwykonawstwo projektów. Skarżący powinien był również przedstawić szczegółowe faktury zawierające odniesienia do umów o podwykonawstwo i projektów. Skarżący nie spełnił żadnego z tych warunków.

20. Jeżeli chodzi o kwalifikowalność kosztów, Komisja wyjaśniła, że należy dokonać wyraźnego rozróżnienia między „kosztami personelu” a „kosztami podwykonawstwa”. Koszty mogą być zakwalifikowane jako koszty personelu tylko wtedy, gdy osoba wykonująca pracę podpisała umowę o pracę z głównym wykonawcą i pracowała pod jego nadzorem. Każda godzina powinna być rozliczona i powinna zawierać składki na ubezpieczenie społeczne. Skarżący nie podpisał umów o pracę z osobami wykonującymi pracę i nie był w stanie wykazać, że opłacał składki na ubezpieczenie społeczne. W związku z tym Komisja odmówiła zakwalifikowania kosztów osób wykonujących prace jako „kosztów personelu”.

21. Jeżeli chodzi o brak odpowiedzi Komisji na prośby skarżącego o wyjaśnienia, Komisja wskazała, że skarżący skontaktował się z członkami konsorcjum [4] w sprawie problemu opłat pobieranych od jego podwykonawców. W tej sprawie nie skontaktowała się z Komisją. Skarżący nie wspomniał o problemie podwykonawstwa w swojej korespondencji z Komisją. Korespondencja ta dotyczyła umów o pracę w niepełnym wymiarze godzin. W związku z tym Komisja nie otrzymała od skarżącego żadnych dokładnych informacji dotyczących jego zamiaru współpracy z podwykonawcami oraz ewentualnej kwalifikowalności związanych z tym kosztów jako „kosztów personelu”.

22. Jeżeli chodzi o domniemaną wcześniejszą wiedzę Komisji na temat praktyki skarżącego w zakresie współpracy z podwykonawcami, Komisja argumentowała, że nie była świadoma tej praktyki. W związku z tym zwróciła się do skarżącego o przedstawienie bilansów w celu sprawdzenia rentowności finansowej przedsiębiorstwa i oceny użyteczności gwarancji bankowej. Wniosek o przedstawienie bilansów nie został złożony w celu sprawdzenia, czy przedsiębiorstwo posiadało stały personel.

23. W odniesieniu do rzekomego nieproporcjonalnego charakteru stanowiska Komisji Komisja argumentowała, że jest zobowiązana do stosowania przepisów umownych.

Wstępna ocena Rzecznika Praw Obywatelskich prowadząca do propozycji polubownego rozwiązania

24. Rzecznik zauważył, że w podsumowaniach kosztów załączonych do trzech umów skarżący zgłosił koszty w pozycji „koszty osobowe”.

25. Artykuł 14 ust. 1 warunków ogólnych załączonych do umów stanowi, co następuje w odniesieniu do „kosztów personelu”:

„Umowa może obejmować jedynie koszty godzin faktycznie przepracowanych przez osoby bezpośrednio wykonujące prace naukowe i techniczne w ramach projektu. Zgodnie z art. 8 ust. 3 niniejszego załącznika osoby takie muszą:

być bezpośrednio zatrudnione przez głównego wykonawcę zgodnie z jego ustawodawstwem krajowym,

znajdują się pod wyłącznym nadzorem technicznym tego ostatniego,

oraz

być wynagradzane zgodnie z normalną praktyką głównego wykonawcy, pod warunkiem że zostanie to uznane za możliwe do przyjęcia przez Komisję.”

Z powyższego wynika, że aby koszty można było zakwalifikować jako „koszty osobowe”, wykonawca i osoby wykonujące prace na rzecz wykonawcy muszą pozostawać w relacji pracownik-pracodawca.

26. Artykuł 41 rozporządzenia finansowego [5] mającego zastosowanie w momencie podpisywania umów ma następujące brzmienie:

„1. Zatwierdzenie wszelkich wydatków jest uwarunkowane przedłożeniem dokumentów potwierdzających roszczenie wierzyciela i wykonaną usługę lub istnienie dokumentu uzasadniającego płatność.”;

27. Skarżący nie dostarczył Komisji kopii umów o pracę. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że Komisja słusznie uznała, iż kosztów tych nie można zaliczyć do „kosztów personelu” (zgodnie z definicją zawartą w umowie). Stwierdził on zatem, że nie doszło do niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu skargi.

28. W odniesieniu do nieudzielenia przez Komisję odpowiedzi na wnioski skarżącego o wyjaśnienia Rzecznik zauważył, co następuje:

• e-maile z dnia 18 i 21 marca 2000 r., 13, 17 i 25 września 2001 r. oraz 17 października 2001 r. zostały wysłane przez skarżącego do członka konsorcjów (kierownika projektu);
• e-mail z dnia 5 grudnia 2004 r. został wysłany przez skarżącego do osoby pracującej w Dyrekcji Generalnej ds. Ten e-mail nie dotyczył kwalifikowalności „kosztów personelu”, ale raczej faktu, że kierownik skarżącego zgodził się nie otrzymywać żadnego wynagrodzenia. Wydaje się, że skarżącemu nie przesłano żadnej pisemnej odpowiedzi. Otrzymała jednak odpowiedzi ustne.

W związku z tym Rzecznik nie stwierdził również niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tych aspektów skargi.

29. Wiadomości e-mail z dnia 19 października 2001 r. i 5 listopada 2001 r., wysłane przez kierownika projektu do Komisji, dotyczyły w rzeczywistości problemów związanych z kwalifikowalnością "kosztów personelu". W wiadomościach elektronicznych z dnia 19 października 2001 r. kierownik projektu napisał do Komisji, co następuje:

„Zapytałem [X] o problem, który nasi wykonawcy chcieliby wyjaśnić w odniesieniu do zwrotu kosztów personelu (...) Czy umowy o pracę (tj. nieregularne wypłaty ryczałtowe na rzecz osób fizycznych) podlegają zwrotowi jako koszty personelu (...)? Nasi partnerzy mają profesorów itp. w swoich zespołach, którzy mają takie warunki zatrudnienia ze swoimi głównymi pracodawcami, którzy odmawiają (np. Kontrola pracy, odpowiedzialność, administracja i w związku z tym koszty ogólne zostałyby naturalnie zachowane w zatrudniającej firmie.

Rozumiem, że nasi partnerzy prowadzą normalne śledzenie czasu i kosztów wydatków, a płatności są bezpośrednio z tym związane. Moim zdaniem różnica w stosunku do zwykłej umowy o pracę polega na tym, że każdy okres pracy jest zwykle uzgadniany z wyprzedzeniem i że wypłaty wynagrodzeń nie są dokonywane za pośrednictwem zwykłej listy płac, ale za pośrednictwem faktur wysyłanych przez te osoby (...)”.

„Wydaje mi się, że cały problem polega na definicji „bezpośrednio zatrudnionego” zgodnie z prawem krajowym i „otrzymuje wynagrodzenie zgodnie ze zwykłymi praktykami głównego wykonawcy, pod warunkiem że są one możliwe do zaakceptowania przez Komisję” w art. 14 ust. 1 załącznika II do warunków ogólnych. To, co się dzieje (...), to

istnieje niestała umowa między pracodawcą a pracownikiem zazwyczaj na wykonanie określonego zadania

- odpowiedzialność za pracę spoczywa na pracodawcy

- pracodawca wypłaca kwotę ryczałtową na podstawie zakodowanych godzin i stawki godzinowej wynagrodzenia

Pracodawca płaci należne składki na ubezpieczenie społeczne

- pracodawca dodaje normalną stawkę kosztów ogólnych do wynagrodzenia, które jest następnie obciążane projektem (...)"[6]

30. Odpowiedź Komisji z dnia 7 listopada 2001 r. była następująca:

„Zasady, których należy przestrzegać, to zasady określone w umowie (i załącznikach do niej). Niemniej jednak, jeżeli [wytyczne] nie są sprzeczne z Umową (i załącznikami do niej), wytyczne te mogą mieć zastosowanie. Zewnętrznie bardzo trudno jest dać ci "blanc-seing" (pełna zgoda), może to powiedzieć tylko audyt na miejscu."[7]

31. Rzecznik zauważył, że Komisja otrzymała bardzo precyzyjne pytanie dotyczące tego, czy możliwe jest zaklasyfikowanie jako „kosztów osobowych” tych kosztów poniesionych na podstawie umów z osobami, które nie mają umów o pracę z wykonawcami. Jej odpowiedź na to bardzo precyzyjne pytanie była oczywiście niewystarczająca. Jeżeli postawione zostanie pytanie dotyczące znaczenia umowy, nie wystarczy, aby Komisja ograniczyła się do odesłania danej osoby do postanowień umowy i jej załączników. W tym względzie zasady dobrego postępowania administracyjnego wymagają, aby odpowiedzi na korespondencję były w miarę możliwości pomocne i odpowiadały na zadawane pytania. Nie miało to miejsca w odpowiedzi Komisji skierowanej do kierownika projektu.

32. Kierownik projektu, a nie skarżący, przedłożył Komisji powyższe pytanie. Rzecznik uznał jednak, że fakt ten nie ma wpływu na jego ocenę błędu popełnionego przez Komisję. W związku z tym wstępnie stwierdził, że brak precyzyjnej odpowiedzi na wniosek kierownika projektu o wyjaśnienia stanowi przypadek niewłaściwego administrowania.

33. Jeżeli chodzi o domniemaną wcześniejszą wiedzę Komisji na temat praktyki skarżącego w zakresie współpracy z podwykonawcami, Rzecznik zauważył, że skarżący dostarczył Komisji dwa zestawy dokumentów, z których oba zawierały informacje na temat pracowników.

34. Pierwszy zestaw dokumentów, który dostarczono Komisji na etapie przygotowywania umowy, obejmował dwa bilanse. W jednym z bilansów stwierdzono, że skarżący nie miał pracowników. W innym bilansie odpowiednia sekcja pozostała pusta.

35. Chociaż Komisja stwierdziła, że celem bilansów było sprawdzenie „rentowności finansowej” przedsiębiorstwa oraz ocena użyteczności gwarancji bankowej, nie zmienia to faktu, że zawierały one specjalną sekcję dotyczącą liczby pracowników. Ponadto wyjaśnienia przedstawione na stronie internetowej Wspólnotowego Serwisu Informacyjnego Badań i Rozwoju dla Nauki, Badań i Rozwoju ("CORDIS")[8], gdzie dostępna jest kopia bilansu, wyraźnie wskazują, że bilanse zostały wykorzystane przez Komisję w celu sprawdzenia, czy organizacja dysponowała zasobami ludzkimi i finansowymi niezbędnymi do wykonania prac.

36. Drugi zestaw dokumentów składał się głównie z zestawień kosztów załączonych do umów podpisanych z Komisją, w których wyraźnie stwierdzono, że skarżący ponosił „koszty osobowe”.

37. Rzecznik uznał, że na podstawie dokumentów dostarczonych przez skarżącego na etapie przygotowywania umowy Komisja powinna była mieć pewne wątpliwości co do tego, czy skarżący jest bezpośrednim pracodawcą. Na tym etapie dobrą praktyką administracyjną byłoby zadawanie skarżącym pytań w celu wyjaśnienia tej kwestii.

38. Skarżący przedstawił następnie Komisji dalsze dokumenty, w których wyraźnie stwierdził, że ponosi „koszty osobowe”. W świetle definicji „kosztów personelu” opisanej w pkt 25 powyżej oraz biorąc pod uwagę dokumenty dostarczone przez skarżącego i załączone do umów, Rzecznik nie uznał za nieuzasadnione, aby Komisja ostatecznie założyła, że skarżący faktycznie zatrudniał pracowników.

39. W odniesieniu do rzekomego nieproporcjonalnego charakteru stanowiska Komisji Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził w pkt 27 powyżej, że Komisja słusznie nie zaklasyfikowała kosztów przedstawionych przez skarżącego jako „koszty osobowe”, ponieważ zostały one poniesione w wyniku prac wykonywanych przez podwykonawców. W związku z tym odmowa Komisji rozważenia dokonania płatności na podstawie „kosztów osobowych” nie może być uznana za nieproporcjonalną.

40. Jednakże art. 5 [9] i art. 14 ust. 3 [10] warunków ogólnych dołączonych do wszystkich trzech umów przewidują możliwość korzystania z podwykonawstwa, pod warunkiem że Komisja wyrazi uprzednią zgodę na korzystanie z podwykonawstwa. Dobrą praktyką administracyjną instytucji jest zapewnienie, aby przyjmowane przez nie środki były proporcjonalne do zamierzonego celu [11]. Komisja nie zakwestionowała faktu, że skarżący prawidłowo i całkowicie wykonał prace określone w umowach. Niemniej jednak starała się odzyskać całą kwotę wypłaconą skarżącemu, tj. 490 960,77 EUR.

41. Fakt, że skarżący przed skorzystaniem z podwykonawstwa nie zwrócił się do Komisji o zezwolenie na podwykonawstwo, wynika przynajmniej częściowo z faktu, że Komisja nie udzieliła adekwatnej odpowiedzi na szczegółowe pytania kierownika projektu (zob. pkt 31–32). Aby wyeliminować ten potencjalny przypadek niewłaściwego administrowania, Rzecznik uznał, że jeżeli skarżący miałby obecnie wystąpić z wnioskiem o zezwolenie na podwykonawstwo, Komisja powinna rozważyć zasadność takiego wniosku. W związku z tym skarżący powinien wraz z tym wnioskiem przedłożyć odpowiednie dokumenty potwierdzające, w tym umowy z podwykonawcami oraz faktury dotyczące takich podwykonawców. W związku z powyższym Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował następujące rozwiązanie polubowne:

„Rzecznik Praw Obywatelskich przypomina, że dobrą praktyką administracyjną instytucji jest zapewnienie, aby przyjmowane przez nie środki były proporcjonalne do zamierzonego celu.

Rzecznik uważa zatem, że gdyby skarżący zwrócił się teraz o zatwierdzenie ustaleń dotyczących podwykonawstwa, Komisja mogłaby rozważyć zasadność takiego wniosku. W przypadku gdy Komisja uzna takie upoważnienie za uzasadnione, a skarżący przedstawi niezbędne dowody wydatków poniesionych w wyniku podwykonawstwa, Komisja powinna anulować swój nakaz odzyskania środków.”;

Argumenty przedstawione Rzecznikowi po jego propozycji polubownego rozwiązania

42. Komisja z zadowoleniem przyjęła wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, że słusznie uznano, iż zadeklarowanych kosztów nie można zaliczyć do „kosztów osobowych”. Uznano, że związek między pytaniem koordynatora dotyczącym umów o pracę na czas określony a działalnością podwykonawczą skarżącego może być przedmiotem dalszej dyskusji. Niemniej jednak podzieliła troskę Rzecznika o wypracowanie polubownego rozwiązania w tej sprawie. Była gotowa rozpatrzyć każdy wniosek skarżącego o podwykonawstwo, pod warunkiem że skarżący przedłoży wraz z tym wnioskiem odpowiednie dokumenty potwierdzające. Uzgodniła, że skontaktuje się ze skarżącym w celu złożenia wniosku o podpisanie zmiany do umowy. Poprawka klasyfikuje koszty podwykonawstwa jako „koszty kwalifikowalne”. Po otrzymaniu niezbędnych dokumentów Komisja zmniejszyłaby odpowiednio nakaz odzyskania środków, biorąc pod uwagę, że o koszty ogólne można ubiegać się wyłącznie w odniesieniu do zatrudnionych pracowników.

43. W swoich uwagach skarżący wyraził zadowolenie, że Komisja jest gotowa zaakceptować koszty podwykonawstwa jako „koszty kwalifikowalne”. Zwróciła się do Komisji o zastosowanie przepisów dotyczących podwykonawstwa oraz o zaakceptowanie fakturowania kosztów ogólnych. Wyraziła nadzieję, że uda się znaleźć rozsądne rozwiązanie, i podziękowała Rzecznikowi za jego pracę.

Ocena Rzecznika po jego propozycji polubownego rozwiązania

44. Rzecznik z zadowoleniem przyjmuje pozytywną reakcję Komisji na jego propozycję polubownego rozwiązania. Na podstawie uwag skarżącego Rzecznik rozumie, że skarżący jest usatysfakcjonowany odpowiedzią Komisji na propozycję rozwiązania polubownego. W związku z tym stwierdza, że osiągnięto polubowne rozwiązanie skargi.

B. Wnioski

W wyniku dochodzenia Rzecznika osiągnięto polubowne rozwiązanie skargi w sposób zadowalający skarżącego. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

Sporządzono w Strasburgu dnia 7 kwietnia 2009 r.

---

[1] Artykuł 195 traktatu WE stanowi, co następuje: „Parlament Europejski mianuje Rzecznika Praw Obywatelskich uprawnionego do przyjmowania skarg od każdego obywatela Unii lub każdej osoby fizycznej lub prawnej mającej miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w państwie członkowskim, dotyczących przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji lub organów wspólnotowych, z wyjątkiem Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji pełniących funkcje sądowe.”

[2] Zob. sprawozdanie roczne za 1997 r.

[3] Urzędnik ds. projektów jest osobą pracującą w Komisji.

[4] Rzecznik rozumie, że Komisja pragnie zwrócić się do kierownika projektu.

[5] Rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. mające zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 356, s. 1).

[6] Oryginalna wersja angielska.

[7] Oryginalna wersja angielska.

[8] CORDIS jest oficjalnym źródłem informacji na temat zaproszeń do składania wniosków w ramach programu ramowego i jest zarządzany przez Urząd Publikacji. W dniu 11 lipca 2008 r. załącznik II został znaleziony pod następującym adresem: http://cordis.europa.eu/fp5/cpf_annex2.htm.

[9] Artykuł 5 stanowi: „Główni wykonawcy mogą zawierać umowy podwykonawstwa, jeżeli okaże się to niezbędne do wykonywania ich pracy (...) wymagana jest uprzednia zgoda Komisji (...)”.

[10] Artykuł 14 ust. 3 stanowi: „(...) Każdy główny wykonawca jest upoważniony do przesunięcia budżetu przewidzianego w tabeli indykatywnego podziału szacunkowych kosztów kwalifikowalnych na kategorie kosztów, [pod warunkiem że poinformuje Komisję o takim przesunięciu] (...)”.

[11] Decyzja w sprawie skargi 1840/2002/GG.