WSTĘP DO SKARGI

1. Rozporządzenie nr 401/2004 [1] umożliwiło organizację otwartych konkursów na pracowników instytucji europejskich z 10 nowych państw członkowskich [2], które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. Zgodnie z rozporządzeniem EPSO zorganizowało szereg równoległych konkursów otwartych. Obejmowały one (i) konkursy mające na celu rekrutację urzędników z 10 nowych państw członkowskich („konkursy w nowych państwach członkowskich”) oraz (ii) konkursy mające na celu rekrutację urzędników, których głównym językiem jest jeden z 11 języków starych państw członkowskich. W drugiej serii konkursów mogli wziąć udział obywatele zarówno starych, jak i nowych państw członkowskich.

2. Skarżący (X) zgłosił się do konkursu otwartego EPSO/AD/61/06, którego celem było wyłonienie kandydatów, którzy mają znaleźć się na liście rezerwowej administratorów w dziedzinie europejskiej administracji publicznej/zasobów ludzkich, prawa, ekonomii i mikroekonomii/administracji przedsiębiorstw [3]. W konkursie EPSO/AD/61/06 wymagano, aby kandydaci byli obywatelami Słowenii posiadającymi „dogłębną znajomość” języka słoweńskiego jako głównego języka oraz „dostateczną znajomość” języka angielskiego, francuskiego lub niemieckiego jako drugiego języka. Skarżąca wybrała język słoweński jako język 1 (język główny), a język niemiecki jako język 2 (drugi język) w swoim wniosku.

3. W dniu 19 września 2006 r. EPSO potwierdziło rejestrację skarżącego i zwróciło się do X o ponowne sprawdzenie wyboru języków przez X, wskazując w stosownych przypadkach ewentualne zmiany. W dniu 20 września 2006 r. skarżący zwrócił się do EPSO z pytaniem, czy możliwa jest zmiana wyboru języka przez X. Dokładniej rzecz ujmując, skarżący zapytał, czy X może wybrać język włoski, język ojczysty X [4], jako główny język X. W odpowiedzi z dnia 27 września 2006 r. EPSO nie przyjęło wniosku skarżącego. EPSO uzasadniło swoją decyzję, powołując się na pkt 3 ogłoszenia o konkursie, zgodnie z którym kandydaci biorący udział w konkursie otwartym EPSO/AD/61/06 muszą posiadać „dogłębną znajomość” języka słoweńskiego.

4. W dniu 7 października 2006 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

PRZEDMIOT POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

5. Rzecznik zrozumiał, że skarżący zarzuca, iż jeden z wymogów ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/61/06, a mianowicie, że kandydaci posiadają gruntowną znajomość języka słoweńskiego, dyskryminuje obywateli Słowenii, których językiem ojczystym jest włoski. Na poparcie zarzutu X skarżący argumentował, że język włoski jest językiem urzędowym w Słowenii oraz że wymogi ogłoszenia o konkursie nie uwzględniają praw mniejszości językowych.

Rzecznik zrozumiał również, że skarżący twierdzi, iż istniała nieuzasadniona różnica w traktowaniu w odniesieniu do dostępu do stanowisk publicznych. Skarżący uzasadnił stanowisko X argumentując, że w innym konkursie otwartym (konkurs otwarty EPSO/AD/53/06) obywatele cypryjscy mogli wybrać jeden z języków urzędowych Unii jako swój główny język.

WNIOSEK

6. Rzecznik wszczął dochodzenie w dniu 16 listopada 2006 r. i zwrócił się do EPSO o wydanie opinii do dnia 28 lutego 2007 r. Opinia została przekazana skarżącemu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał uwagi w dniu 23 kwietnia 2007 r.

ANALIZA I WNIOSKI RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH

A. Rzekomy dyskryminacyjny charakter ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/61/06

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

7. EPSO najpierw opisało kontekst sprawy. Powołała się przy tym na art. 27 regulaminu pracowniczego, który ma następujące brzmienie:

„[R]rekrutacja ma na celu zapewnienie instytucji usług urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, rekrutowanych spośród obywateli państw członkowskich Wspólnot z uwzględnieniem możliwie najszerszego zasięgu geograficznego. Żadne stanowiska nie są zarezerwowane dla obywateli żadnego konkretnego państwa członkowskiego.”

8. Jeżeli chodzi o zasadę obywatelstwa, EPSO zauważyło, że rozporządzenie nr 401/2004 [5] zezwala na organizację konkursów otwartych w celu rekrutacji pracowników instytucji europejskich z 10 nowych państw członkowskich, w drodze odstępstwa od zwykłych zasad rekrutacji ustanowionych na mocy regulaminu pracowniczego.

9. EPSO odniosło się również do art. 8 rozporządzenia Rady 1/58 [6], który stanowi, że „[j]eżeli państwo członkowskie ma więcej niż jeden język urzędowy, język, który ma być używany, podlega, na wniosek takiego państwa, ogólnym zasadom jego prawa.” W związku z tym Słowenia ani nie wystąpiła z wnioskiem o uznanie jej za państwo członkowskie posiadające więcej niż jeden język urzędowy, ani nie zwróciła się o stosowanie języka włoskiego w stosunkach z instytucjami wspólnotowymi, co mogłoby mieć miejsce w ramach art. 8 rozporządzenia Rady 1/58. Fakt, że język włoski jest używany przez mniejszość w Słowenii, nie pozwala na uznanie języka włoskiego za język urzędowy Słowenii w rozumieniu prawa WE”.

10. Ponadto EPSO stwierdziło, że gruntowna znajomość języków nowych państw członkowskich ma zasadnicze znaczenie dla realizacji polityki wspólnotowej.

11. Na zakończenie EPSO stwierdziło, że publikacja ogłoszeń o konkursach wymagających szczególnego obywatelstwa i gruntownej znajomości języka urzędowego danego państwa członkowskiego, jak miało to miejsce w przypadku konkursu otwartego EPSO/AD/61/06, była zgodna z treścią rozporządzenia Rady 1/58 i rozporządzenia Rady 401/2004.

12. Skarżący zauważył, że zgodnie z art. 11 konstytucji Republiki Słowenii [7] język włoski i węgierski są językami urzędowymi na niektórych terytoriach kraju. Zdaniem X EPSO niesłusznie utrzymywało, że języka włoskiego nie należy uznawać za język urzędowy w Słowenii. Okoliczność, że Słowenia wskazała język słoweński jako swój język urzędowy dopiero w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej, jest zdaniem X nieistotna.

13. Skarżący twierdził również, że odniesienie EPSO do art. 27 regulaminu pracowniczego jest również nieistotne, ponieważ kwestia podniesiona w zażaleniu X nie była nim objęta. Skarżąca twierdziła, że art. 27 nie zawiera żadnego odniesienia do kwestii językowej, tj. do kwestii podniesionej w jej skardze.

14. Ponadto wymóg obywatelstwa jednego z państw członkowskich, o którym mowa w rozporządzeniu nr 401/2004, a także wymóg posiadania „dogłębnej znajomości” głównego języka tego państwa nie są wymagane łącznie jako warunek rekrutacji.

15. Skarżący zauważył, że art. 1 rozporządzenia Rady nr 401/2004 stanowi jedynie, że:

„Nie naruszając przepisów art. 4 akapit drugi i trzeci, art. 7 ust. 1, art. 27 akapit trzeci oraz art. 29 ust. 1 lit. a), b) i c) regulaminu pracowniczego, do dnia 31 grudnia 2010 r. wolne stanowiska mogą zostać obsadzone, w granicach przydzielonej liczby, z uwzględnieniem dyskusji budżetowych, poprzez mianowanie obywateli Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowacji i Słowenii po faktycznym dniu przystąpienia zainteresowanych państw (...)”.

Artykuł 2 stanowi:

„Do dnia 31 grudnia 2010 r. organizowane są również konkursy ogólne na stanowiska urzędników, których głównym językiem jest jeden z 11 języków urzędowych; konkursy takie obejmują jednocześnie wszystkie te języki.”

16. Skarżący wskazał, że rozporządzenie nr 401/2004 nie zakazuje organizowania konkursów otwartych na mianowanie urzędników, których głównym językiem był jeden z języków urzędowych UE przed dniem 1 maja 2004 r. Ponadto rozporządzenie nr 401/2004 nie wymaga w przypadku takich konkursów, aby kandydat wybrał jako język główny język urzędowy odpowiadający językowi używanemu w państwie członkowskim kandydata - kandydaci mogą wybrać jako swój język główny jeden z języków, które były językami urzędowymi UE przed dniem 1 maja 2004 r.

17. Zdaniem skarżącego łączny wymóg obywatelstwa i gruntownej znajomości głównego języka państwa obywatelstwa nie wydaje się proporcjonalny do celów rekrutacji. W rzeczywistości wymóg ten stanowiłby dyskryminację obywateli, którzy należą do grup mniejszościowych i którzy zasadniczo mogą wybrać jako swój główny język język język inny niż język urzędowy państwa, którego obywatelstwo posiadają. Na poparcie argumentu X skarżący stwierdził, że w innym otwartym konkursie zorganizowanym w 2005 r. obywatele włoscy należący do mniejszości niemieckiej mogli wybrać niemiecki zamiast włoskiego jako swój główny język.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

18. Artykuł 12 Traktatu WE stanowi, że: „W zakresie stosowania niniejszego Traktatu i bez uszczerbku dla zawartych w nim postanowień szczególnych zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową.”.

19. Ponadto art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stanowi, że: „Zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na (...) język, (...) przynależność do mniejszości narodowej (...)”.

20. W odniesieniu do traktowania kandydatów na stanowiska w instytucjach UE zasady określone w regulaminie pracowniczym mają zastosowanie do procesu rekrutacji [8]. Regulamin pracowniczy należy interpretować i stosować w sposób zgodny z art. 12 traktatu WE i art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Artykuł 27 regulaminu pracowniczego stanowi, że żadne stanowisko nie jest zarezerwowane dla obywatela określonego państwa członkowskiego. W związku z tym odzwierciedla ona wyżej wymienione przepisy.

21. Rozporządzenie 401/2004 stanowi odstępstwo od zasady obywatelstwa ustanowionej w art. 27 regulaminu pracowniczego. Artykuł 1 rozporządzenia stanowi, że przez ograniczony okres, tj. do dnia 31 grudnia 2010 r., wolne stanowiska w instytucjach mogą być obsadzane poprzez mianowanie obywateli nowych państw członkowskich. Zakres odstępstwa jest jednak ograniczony do obywatelstwa kandydatów. Wynika z tego, że pozostała część regulaminu pracowniczego, która nie jest objęta tym odstępstwem, ma nadal zastosowanie do naboru pracowników.

22. Artykuł 1d regulaminu pracowniczego ma następujące brzmienie:

„W stosowaniu niniejszego regulaminu pracowniczego zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną (...)”.

23. Artykuł 1d ust. 6 regulaminu pracowniczego stanowi jednak, że:

„każde ograniczenie stosowania [zasady niedyskryminacji i zasady proporcjonalności] musi być uzasadnione obiektywnymi i racjonalnymi powodami oraz musi być ukierunkowane na uzasadnione cele leżące w interesie ogólnym w ramach polityki kadrowej”.

Podsumowując, aby zapewnić zgodność z regulaminem pracowniczym, odmienne traktowanie musi być uzasadnione obiektywnymi i racjonalnymi powodami. Różnice w traktowaniu muszą również zmierzać do osiągnięcia „uzasadnionych celów”. Te uzasadnione cele muszą leżeć w interesie ogólnym w ramach polityki kadrowej.

24. Artykuł 28 lit. f) regulaminu pracowniczego stanowi:

„Każdy kandydat biorący udział w procedurze rekrutacyjnej musi posiadać gruntowną znajomość jednego z języków Wspólnot oraz zadowalającą znajomość innego języka Wspólnot w zakresie niezbędnym do wykonywania swoich obowiązków. Jest to minimalna wiedza językowa niezbędna do rekrutacji urzędników wspólnotowych, a instytucje mogą, w stosownych przypadkach, ustanowić bardziej rygorystyczne warunki językowe przy rekrutacji na konkretne stanowisko.”(podkreślenie dodane)

25. Zatem co do zasady art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego umożliwia każdemu kandydatowi biorącemu udział w konkursie na stanowisko w instytucji Unii wybór jednego z języków urzędowych Unii jako języka głównego lub drugiego języka [9]. Zasada ta ma zastosowanie niezależnie od statusu prawnego języka(-ów) urzędowego(-ych) UE wybranego(-ych) przez kandydata w jego państwie członkowskim. Stosując tę ogólną zasadę, nie ma znaczenia, czy wybrany język ma status „języka mniejszościowego” w państwie członkowskim kandydata.

26. Stosując powyższe uzasadnienie do niniejszej sprawy, Rzecznik uważa, że do celów stosowania art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego nie ma znaczenia, że język włoski ma lub nie ma statusu prawnego języka mniejszości w Słowenii.

27. Rzecznik uważa za nieistotne dla stosowania art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego, że Słowenia ani nie wnioskowała o używanie więcej niż jednego języka urzędowego, ani o używanie języka włoskiego w stosunkach z instytucjami wspólnotowymi.

28. Co do zasady art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego umożliwia każdemu kandydatowi biorącemu udział w konkursie na stanowisko w instytucji Unii wybór jednego z języków urzędowych UE jako języka głównego lub drugiego języka. Odstępstwo od tej ogólnej zasady może być jednak uzasadnione obiektywnymi i racjonalnymi powodami, pod warunkiem że odmienne traktowanie ma na celu osiągnięcie uzasadnionych celów, a te uzasadnione cele leżą w interesie ogólnym (zob. pkt 23 powyżej). W tym względzie sądy wspólnotowe stwierdziły, że jeżeli wymagają tego wymogi służby lub stanowiska, dana instytucja może zgodnie z prawem określić języki, w których wymagana jest gruntowna lub zadowalająca znajomość [10]. Podsumowując, instytucja może wymagać w ramach danego konkursu lub zestawu konkursów, aby kandydaci wykazali się kompetencjami w określonych językach urzędowych, pod warunkiem że instytucja wykaże, że wymogi dotyczące tych konkretnych języków są uzasadnione obiektywnymi i racjonalnymi powodami i służą uzasadnionym celom leżącym w ogólnym interesie polityki kadrowej.

29. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów wspólnotowych organ powołujący dysponuje szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi przy określaniu interesu służby, a w konsekwencji specyficznego profilu wymaganego od kandydatów. Na przykład w sprawie Ibarra [11] Sąd Pierwszej Instancji orzekł, że:

„Pod warunkiem przestrzegania przepisów regulaminu pracowniczego (...) organ powołujący dysponuje szerokim zakresem uznania przy podejmowaniu decyzji dotyczących kryteriów kwalifikacji wymaganych na stanowiskach, które mają zostać obsadzone, oraz przy określaniu, w świetle tych kryteriów i w interesie służby, zasad i warunków organizacji konkursu. Wybór podlegający temu szerokiemu zakresowi uznania musi oczywiście zawsze być dokonywany w odniesieniu do wymogów dotyczących stanowisk do obsadzenia oraz, bardziej ogólnie, interesu służby”.

30. Z powyższego wynika, że szczególny wymóg językowy w konkursie otwartym może być uzasadniony interesem służby [12]. Chociaż EPSO ma szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w określaniu interesów służby, dobrą administracją jest jasne wyjaśnienie przez EPSO powodów, które doprowadziły do dokonania konkretnego wyboru.

31. W niniejszej sprawie istotne uzasadnienie przedstawione przez EPSO polega na tym, że gruntowna znajomość języków nowych państw członkowskich miała zasadnicze znaczenie dla realizacji polityki wspólnotowej.

32. Rzecznik zauważa w tym względzie, że języki, które nowe państwa członkowskie uznały po przystąpieniu za języki urzędowe, z wyjątkiem języka greckiego [13], nie były językami urzędowymi Wspólnot przed dniem 1 maja 2004 r.[14]. W związku z tym uzasadnione jest założenie, że w momencie przystąpienia dziesięciu nowych państw członkowskich istniejące zasoby językowe instytucji były, również z wyjątkiem języka greckiego, niewystarczające do wdrożenia polityki wspólnotowej w językach urzędowych nowych państw członkowskich. W związku z tym konieczność zatrudnienia kandydatów posiadających gruntowną znajomość języków nowych państw członkowskich (z ewentualnym wyjątkiem języka greckiego) mogłaby być uzasadniona interesem służby (zob. pkt 29 powyżej).

33. Przedmiot niniejszej sprawy dotyczy w szczególności kwestii, czy obywatel Słowenii, którego językiem ojczystym jest język włoski, który nie miał możliwości wyboru języka włoskiego jako głównego języka w konkursie otwartym, był dyskryminowany. Włoski nie jest jednym z języków nowych państw członkowskich. Biorąc pod uwagę, że EPSO stwierdziło, iż rekrutacja osób znających języki nowych państw członkowskich ma zasadnicze znaczenie dla realizacji polityki wspólnotowej, uzasadnione byłoby również, aby EPSO nie przyznawało w tym czasie tak dużego priorytetu rekrutacji kandydatów mówiących po włosku. W związku z tym odmowa zezwolenia skarżącej na używanie języka włoskiego jako głównego języka była uzasadniona obiektywnym czynnikiem, opartym na ówczesnych potrzebach służby. Odmowa nie stanowiła zatem dyskryminacji.

34. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że EPSO nie dyskryminowało skarżącego. W związku z tym nie stwierdza niewłaściwego administrowania przez EPSO w odniesieniu do zarzutu skarżącego.

35. Dla jasności Rzecznik uważa, że należy zwrócić uwagę na następujące kwestie. Przedmiot niniejszego zażalenia nie dotyczy kwestii, czy EPSO mogło w ramach konkursu otwartego EPSO/AD/61/06 i innych podobnych konkursów dyskryminować tych kandydatów, którzy mogli chcieć wybrać jako swoje języki główne inne języki spośród języków urzędowych nowych państw członkowskich (z wyjątkiem języka greckiego).

B. Domniemana nieuzasadniona różnica w traktowaniu

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

36. Zdaniem EPSO sytuacja obywateli cypryjskich nie była porównywalna z sytuacją obywateli słoweńskich. EPSO podniosło, że organizując konkurs otwarty EPSO/AD/53/06, uwzględniło szczególny kontekst polityczny w Republice Cypryjskiej, a także oświadczenie Rady Europejskiej Luksemburga z dnia 26 kwietnia 2004 r. na rzecz zjednoczenia wyspy. W związku z tym, nawet jeśli rząd cypryjski wybrał grecki jako język urzędowy Unii, EPSO dostosowało wymogi dotyczące znajomości języka w celu uwzględnienia sytuacji obywateli cypryjskich mówiących po turecku.

37. EPSO uznało, że możliwość wyboru przez obywateli cypryjskich, których głównym językiem nie jest grecki, jednego z pozostałych języków Unii Europejskiej stanowi sprawiedliwe rozwiązanie ich szczególnej sytuacji.

38. Skarżący zauważył, że rząd cypryjski formalnie nie zwrócił się o używanie w stosunkach z instytucjami wspólnotowymi języka innego niż grecki. Podobnie rząd słoweński nie zwrócił się formalnie o używanie języka włoskiego w stosunkach z instytucjami wspólnotowymi. Pod tym względem sytuacja obu krajów jest porównywalna.

39. Sytuacja polityczna na Cyprze nie mogła stanowić uzasadnienia dla odmiennego traktowania obywateli cypryjskich posługujących się językiem tureckim w porównaniu z obywatelami innych państw członkowskich należącymi do mniejszości etnicznej lub językowej.

40. W związku z tym skarżący uznał, że EPSO nie uzasadniło swojej decyzji o zezwoleniu obywatelom cypryjskim na wybór jednego z języków urzędowych UE jako głównego języka danego konkursu otwartego.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

41. Co do zasady Rzecznik Praw Obywatelskich uważa za uzasadnione i w ramach swoich prerogatyw, aby instytucja przewidziała szczególne warunki lub wymogi dotyczące konkretnego konkursu otwartego. Takie uprawnienia dyskrecjonalne podlegają jednak zasadzie równości i odpowiednim przepisom, a mianowicie odpowiedniemu przepisowi regulaminu pracowniczego.

42. Jak zauważono powyżej w pkt 32, język grecki był już językiem urzędowym Wspólnot w momencie przystąpienia Cypru do UE w 2004 r. W związku z tym można racjonalnie domniemywać, że w momencie przystąpienia Cypru instytucje dysponowały już zasobami języka greckiego w celu realizacji polityki wspólnotowej. Trudno byłoby zatem uzasadnić, powołując się na interes służby, przeprowadzenie konkursu dla obywateli cypryjskich, w którym kandydaci nie mieliby możliwości wyboru jednego z języków urzędowych.

43. Rzecznik uważa, że przyznana obywatelom cypryjskim, których głównym językiem nie jest grecki, możliwość wyboru jednego z języków urzędowych Unii nie stanowi nieuzasadnionej różnicy w traktowaniu w odniesieniu do dostępu do stanowisk publicznych. Przeciwnie, mogłoby to być dyskryminujące i sprzeczne z art. 28 regulaminu pracowniczego, gdyby EPSO przeprowadziło konkurs otwarty, w którym kandydaci musieliby wybrać język grecki wyłącznie jako swój główny język.

45. Rzecznik stwierdza zatem, że EPSO nie dopuściło się niewłaściwego administrowania w tym aspekcie sprawy.

46. Niezależnie od powyższego Rzecznik zauważa, że EPSO nie przedstawiło zadowalającego wyjaśnienia w odniesieniu do drugiego zarzutu. W swojej opinii EPSO dość ogólnie odniosło się do „szczególnej sytuacji” Cypru i jego „szczególnego kontekstu politycznego”. Rzecznik uznał to wyjaśnienie za nieprzekonujące i nieistotne dla celów niniejszej sprawy. Zgadza się ze skarżącym, że „szczególna sytuacja” lub „szczególny kontekst polityczny” mogą wystąpić w wielu regionach, w których występują mniejszości etniczne i językowe lub w których współistnieją różne grupy etniczne i językowe. Ponieważ jednak Rzecznik był w stanie przeanalizować drugi zarzut na podstawie ogólnych informacji dostarczonych w związku z pierwszym zarzutem oraz biorąc pod uwagę, że kwestia dotycząca adekwatności wyjaśnień EPSO nie była częścią pierwotnych zarzutów, Rzecznik nie uważa za konieczne prowadzenia dalszych dochodzeń w tej sprawie.

C. Wnioski

Na podstawie swoich dochodzeń w sprawie tej skargi Rzecznik stwierdza, że EPSO nie dopuściło się niewłaściwego administrowania. Poczynił on jednak następującą uwagę.

Rzecznik Praw Obywatelskich przypomina, że zasady dobrej administracji wymagają, aby instytucje przedstawiały dokładne i precyzyjne uzasadnienie swoich decyzji. W związku z tym Rzecznik zwraca się do EPSO o dopilnowanie, by w przyszłych przypadkach udzielało obywatelom przekonujących i istotnych wyjaśnień w odpowiedzi na ich zapytania.

Rzecznik poinformuje skarżącego i EPSO o tej decyzji.

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

Sporządzono w Strasburgu dnia 18 grudnia 2008 r.

---

[1] Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 401/2004 z dnia 23 lutego 2004 r. wprowadzające, w związku z przystąpieniem Cypru, Republiki Czeskiej, Estonii, Węgier, Łotwy, Litwy, Malty, Polski, Słowacji i Słowenii, specjalne tymczasowe środki rekrutacji urzędników Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 67, s. 1.

[2] Termin „nowe państwa członkowskie” odnosi się do dziesięciu państw członkowskich, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004 r., natomiast termin „stare państwa członkowskie” odnosi się do 15 państw członkowskich, które były członkami UE przed przystąpieniem nowych państw członkowskich.

[3] Dz.U. 2006, C 172 A, s. 3.

[4] W tym względzie Rzecznik zauważa, że w swoim przesłaniu do EPSO z dnia 20 września 2006 r. skarżąca nie zwróciła się wyraźnie o to, by język włoski był jej „językiem głównym”. Zauważyła, że włoski jest jej "językiem ojczystym" i zapytała, czy można przystąpić do testu w języku włoskim i niemieckim. (oryginał niemiecki brzmi następująco: „Da Bezug auf 'Sprachen' (Plural) genommen wird, würde ich gerne wissen, ob es möglich wäre, auch die zweite Sprache zu ändern. Ich habe Deutsch und Slowenisch als Sprachen gewählt. Ich bin Slowenische Staatsbürgerin und habe Italienish als Muttersprache. Wenn es möglich wäre, würde ich gerne die Prüfung auf Deutsch und Italienisch ablegen".

[5] Zob. przypis 1.

[6] Rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, Dz.U. 1958, P 17, s. 385, zmienione rozporządzeniem Rady 920/2005, Dz.U. 2005, L 156, s. 3.

[7] Artykuł 11 konstytucji Republiki Słowenii, przyjętej w dniu 23 grudnia 1991 r., stanowi, że „Językiem urzędowym w Słowenii jest język słoweński. W gminach, w których zamieszkują włoskie lub węgierskie wspólnoty narodowe, język włoski lub węgierski są również językami urzędowymi”.

[8] Sprawa T-185/05 Włochy przeciwko Komisji, wyrok z dnia 20 listopada 2008 r., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 118.

[9] Skarżący brał udział w konkursie w 20 językach urzędowych.

[10] Sprawa T-185/05, cytowana powyżej, pkt 134.

[11] Sprawa T-207/95 Ibarra Gil przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-13 i II-31, pkt 66.

[12] Sprawa T-376/03 Hendrickx przeciwko Radzie, Zb.Orz.SP s. I-A-83 i II-379, pkt 26.

Grecki jest językiem urzędowym od 1981 roku, kiedy Grecja przystąpiła do Europejskich Wspólnot Gospodarczych.

[14] Nowe języki urzędowe w tym czasie to czeski, estoński, węgierski, łotewski, litewski, maltański, polski, słoweński i słowacki.