WSTĘP DO SKARGI

1. Skarżący jest zdania, że władze niderlandzkie nie stosują prawidłowo rozporządzenia 1408/71 (1). Na podstawie art. 28 niniejszego rozporządzenia emeryt lub rencista, który korzysta z niderlandzkiej emerytury lub renty, ale mieszka poza Niderlandami, powinien otrzymywać świadczenia z zabezpieczenia społecznego w swoim kraju zamieszkania. W celu uzyskania tych przydziałów emeryt lub rencista powinien, zgodnie z art. 29 rozporządzenia 574/72 (2), zarejestrować się w organie odpowiedzialnym w swoim kraju zamieszkania i przedłożyć formularz E 121.

2. W dniu 1 stycznia 2006 r. weszła w życie tzw. „Zorgverzekeringswet” (ustawa o ubezpieczeniach zdrowotnych, zwana dalej „ustawą niderlandzką”) przyjęta przez władze niderlandzkie. Według skarżącego ustawa niderlandzka zobowiązuje holenderskich emerytów mieszkających za granicą, pod groźbą kary, do zarejestrowania się w „College voor Zorgverzekeringen” (CVZ, College for Health Insurance) i przewiduje wstrzymanie części ich emerytury. Zdaniem skarżącego jest to sprzeczne z wyżej wymienionymi zasadami wspólnotowymi. Niderlandzkie prawo dotyczy wielu holenderskich emerytów mieszkających za granicą (według skarżącego około 100 000 osób), a wielu z nich wszczęło spory sądowe dotyczące potrąceń z ich emerytur. Według skarżącego kolejnym skutkiem ustawy niderlandzkiej jest to, że poprzedni system ubezpieczeń, do którego przystąpili, został odebrany emerytom. Zdaniem skarżącego celem państwa niderlandzkiego wydaje się być wyłącznie osiągnięcie jak największego zysku finansowego, bez żadnego wynagrodzenia dla holenderskich emerytów za granicą, którzy obecnie mają do czynienia z anulowaniem swoich poprzednich systemów ubezpieczeniowych, bez żadnej gwarancji w zamian.

3. W związku z tym w dniu 9 lutego 2006 r. skarżący złożył do Komisji Europejskiej skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w której skarżył się na nierówne traktowanie holenderskich emerytów mieszkających za granicą oraz nieuzasadnione potrącanie im emerytur.

4. Pan C., kierownik działu w Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans Komisji, odpowiedział skarżącemu w dniu 27 marca 2006 r., stwierdzając, że służby Komisji nie rozważyły różnych elementów przywołanych przez skarżącego w jego skardze w celu stwierdzenia naruszenia prawa wspólnotowego i że w związku z tym nie będą interweniować u władz niderlandzkich. Zdaniem skarżącego odpowiedź ta była jedynie kopią pisma wysłanego w odpowiedzi na wcześniejszą skargę złożoną przez inną osobę. Skarżący uznał, że Komisja nie zareagowała na podniesione przez niego istotne kwestie i wydawała się uzasadniać zachowanie państwa niderlandzkiego. Stwierdził ponadto, że Komisja wydaje się bronić stanowiska, zgodnie z którym emeryci nie mieliby prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu. Skarżący stwierdził, że fakt, iż jeden z najwyższych urzędników Komisji naruszył obowiązujące prawo wspólnotowe, był poważnym powodem, dla którego złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich.

5. Po otrzymaniu odpowiedzi Komisji skarżący ponownie skierował pismo do Komisji w dniu 6 kwietnia 2006 r., podkreślając, że jego zdaniem fakt, iż Komisja nie zareagowała na istotne punkty jego skargi, może wynikać z niewłaściwego wykorzystania odpowiedzi wysłanej do innego obywatela, który również zwrócił się do Komisji. W związku z tym skarżący ponownie zwrócił się do Komisji o ustosunkowanie się do jego skargi. Zanim skarżący złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 24 czerwca 2006 r., nadal nie otrzymał odpowiedzi ani potwierdzenia odbioru w odniesieniu do swojego pisma z dnia 6 kwietnia 2006 r.

6. Według skarżącego w Niderlandach toczyły się różne postępowania sądowe w tej sprawie. Wyrok został już wydany w postępowaniu uproszczonym, a postępowanie administracyjne również było w toku.

7. W dniu 27 czerwca 2006 r. Komisja odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 6 kwietnia 2006 r., potwierdzając swoją opinię, że ustawa niderlandzka nie narusza prawa wspólnotowego i że jest to również powód, dla którego pismo skarżącego nie zostało zarejestrowane jako skarga o naruszenie. Według skarżącego w odpowiedzi tej nie odniesiono się do zasadniczych kwestii poruszonych w jego piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r. Skarżący uznał, że jeżeli służby Komisji nie muszą odpowiadać na pismo, w którym szczegółowo opisano katastrofalne skutki holenderskiej ustawy dla około 100 000 holenderskich emerytów mieszkających za granicą oraz niezgodność tej ustawy z prawem wspólnotowym, nie sprzyja to budowaniu zaufania obywateli do Komisji i UE.

PRZEDMIOT POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO

8. Na podstawie powyższych informacji Rzecznik Praw Obywatelskich zrozumiał, że skarżący chciał przedstawić następujące zarzuty:

Komisja nie rozpatrzyła prawidłowo skargi skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r., powtórzonej przez skarżącego w dniu 6 kwietnia 2006 r.

WNIOSEK

9. Skarga została przekazana Komisji do zaopiniowania. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował również niderlandzkiego Rzecznika Praw Obywatelskich o wszczęciu dochodzenia, ponieważ w tym czasie prowadził on dochodzenie w sprawie skutków niderlandzkiego prawa, które było przedmiotem skarg dotyczących naruszenia.

10. W dniach 11 i 13 lipca 2006 r. skarżący przesłał Rzecznikowi kopię dalszej korespondencji z Komisją. W dniach 14 sierpnia i 1 września 2006 r. przesłał on dwa kolejne e-maile, które w piśmie z dnia 26 września 2006 r. rzecznik przekazał Komisji tytułem informacji. W dniach 8 października i 10 listopada 2006 r. skarżący ponownie przesłał Rzecznikowi kopię dalszej korespondencji, którą prowadził z Komisją w swojej sprawie.

11. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 8 listopada 2006 r., a skarżący przesłał swoje uwagi w dniu 8 grudnia 2006 r.

12. Po dokładnym rozważeniu opinii Komisji i uwag skarżącego Rzecznik nie był przekonany, że Komisja odpowiednio zareagowała na zarzut skarżącego i w związku z tym przedstawił Komisji propozycję polubownego rozwiązania.

13. W odpowiedzi z dnia 5 lutego 2008 r. na propozycję polubownego rozwiązania Komisja oświadczyła, że przyjęła propozycję i że ponownie rozpatrzy skargę skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r., biorąc również pod uwagę argumenty przedstawione przez niego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r. W dniu 26 lutego 2008 r. skarżący przesłał swoje uwagi dotyczące odpowiedzi Komisji, załączając ostatnią korespondencję, jaką prowadził z Komisją. W dniu 19 maja 2008 r. skarżący przekazał Rzecznikowi ostatnie pismo z dnia 29 kwietnia 2008 r., w którym Komisja poinformowała go o ponownym rozpatrzeniu jego skargi, a także jego odpowiedź z dnia 19 maja 2008 r. na to pismo. W rozmowach telefonicznych z Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich w dniach 18 lipca i 19 sierpnia 2008 r. skarżący potwierdził, że nie jest zadowolony z podejścia Komisji.

ANALIZA I WNIOSKI RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH

14. Skarżący twierdził, że Komisja nie rozpatrzyła prawidłowo jego skargi w sprawie naruszenia z dnia 9 lutego 2006 r., co powtórzono w dniu 6 kwietnia 2006 r.

15. W swojej opinii Komisja wyjaśniła, że po zbadaniu przedmiotowych kwestii jej służby uznały, że ustawa niderlandzka jest zgodna z rozporządzeniem 1408/71 i art. 39 Traktatu WE. Poinformowały one skarżącego, że z tego powodu jego skarga z dnia 9 lutego 2006 r. przeciwko Niderlandom nie została zarejestrowana jako skarga dotycząca naruszenia. Informacje te zostały również przekazane wszystkim pozostałym niderlandzkim emerytom, którzy złożyli podobne skargi. Komisja stwierdziła, że pismo skarżącego z dnia 6 kwietnia 2006 r. nie zawierało nowych elementów w porównaniu z jego pismem z dnia 9 lutego 2006 r. W piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r. skarżący powtórzył swoje zarzuty wobec ustawy niderlandzkiej. Służby Komisji odpowiedziały w dniu 27 czerwca 2006 r., potwierdzając swoje stanowisko przedstawione w dniu 27 marca 2006 r., a mianowicie, że niderlandzkie ustawodawstwo dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego nie jest sprzeczne z prawem wspólnotowym. W odpowiedzi z dnia 7 sierpnia 2006 r. na kolejne pismo przesłane przez skarżącego służby Komisji ponownie potwierdziły swoje stanowisko, zgodnie z którym ustawa niderlandzka nie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, w szczególności z rozporządzeniem 1408/71.

Komisja wyraziła ubolewanie, że na pismo skarżącego z dnia 6 kwietnia 2006 r. nie udzielono odpowiedzi w terminie przewidzianym w Kodeksie dobrego postępowania administracyjnego. Opóźnienie to należało jednak rozpatrywać w kontekście masowego wysyłania listów przez holenderskich emerytów w okresie od stycznia do czerwca 2006 r. (ponad sto listów). Listy te miały czasem bardzo złożony charakter. Komisja udzieliła jednak odpowiedzi na wszystkie te pisma, starając się jednocześnie dotrzymać obowiązujących terminów. Niestety pismo Komisji do skarżącego zostało opóźnione.

16. W swoich uwagach skarżący podtrzymał skargę. W odniesieniu do odpowiedzi Komisji z dnia 27 marca 2006 r. na skargę z dnia 9 lutego 2006 r. skarżący powtórzył swoją opinię, że szczegółowa odpowiedź Komisji pochodzi z odpowiedzi na inną skargę i że Komisja nie zareagowała na jego własną skargę. Skarżący stwierdził, że dopiero po złożeniu skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich został poinformowany, że jego skarga nie została zarejestrowana, ponieważ stanowisko Komisji nie uległo zmianie.

W odniesieniu do swojej skargi z dnia 6 kwietnia 2006 r. oraz stanowiska Komisji, zgodnie z którym stanowi ona powtórzenie poprzedniej skargi z dnia 9 lutego 2006 r., skarżący zauważył, że w odpowiedzi na swoją pierwotną skargę otrzymał odpowiedź skopiowaną z pisma skierowanego do innego skarżącego. Kiedy skarżący wskazał, że w piśmie Komisji nie zareagowano na kwestie zawarte w jego pierwotnej skardze, Komisja jedynie podtrzymała swoje stanowisko.

W odniesieniu do wyrażenia przez Komisję ubolewania z powodu opóźnienia w odpowiedzi na pismo z dnia 6 kwietnia 2006 r. skarżący wskazał, że sto pism w ciągu pół roku oznacza odpowiedź na mniej niż jedno pismo dziennie. Ponadto odpowiedzi te były standardowymi pismami (w przypadku skarżącego kopią innego pisma).

17. Rzecznik po pierwsze zauważył, że zarzut skarżącego, że Komisja nie rozpatrzyła prawidłowo jego skargi z dnia 9 lutego 2006 r., jak powtórzono w dniu 6 kwietnia 2006 r., wydaje się w rzeczywistości dotyczyć czterech różnych aspektów, a mianowicie: 1) że jego skarga nie została zarejestrowana, 2) że odpowiedź Komisji z dnia 27 marca 2006 r. na jego skargę z dnia 9 lutego 2006 r. była zwykłą kopią pisma wysłanego do innego skarżącego i nie odnosiła się do zasadniczych punktów jego skargi, 3) że odpowiedź Komisji z dnia 27 czerwca 2006 r. nie odpowiadała na zasadnicze kwestie podniesione w jego piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r. oraz 4) że w odpowiedzi Komisji na jego pismo z dnia 6 kwietnia 2006 r. wystąpiły opóźnienia.

18. Po pierwsze, w odniesieniu do zarzutu, że skarga skarżącego dotycząca naruszenia nie została zarejestrowana, Rzecznik Praw Obywatelskich przypomniał odpowiednie przepisy zawarte w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego ("komunikat")(3), które stanowią, że z wyjątkiem ograniczonej liczby przypadków, o których mowa w pkt 3 komunikatu, skargi są rejestrowane. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że żaden z pięciu powodów nierejestrowania skargi, o których mowa w tym punkcie, nie wydaje się mieć zastosowania w przypadku skarżącego. W związku z tym wstępnie stwierdził, że niezarejestrowanie przez Komisję skargi o naruszenie lub niepoinformowanie skarżącego, że jego skarga nie musi zostać zarejestrowana z jednego z powodów wymienionych w pkt 3 komunikatu, stanowi przypadek niewłaściwego administrowania.

19. Po drugie, jeśli chodzi o zarzut skarżącego, że odpowiedź Komisji z dnia 27 marca 2006 r. na jego skargę z dnia 9 lutego 2006 r. była jedynie kopią pisma wysłanego do innego skarżącego i nie odnosiła się do zasadniczych punktów jego skargi, Rzecznik dokładnie przeanalizował treść pierwotnej skargi i odpowiedzi Komisji. Na podstawie tej analizy stwierdził, że w odpowiedzi z dnia 27 marca 2006 r. na pismo skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r. Komisja wykorzystała inne pismo (prawdopodobnie standardowe pismo, uznając, że Komisja wskazała, iż otrzymała ponad sto skarg od holenderskich emerytów mieszkających za granicą) jako podstawę do udzielenia odpowiedzi skarżącemu, nie dostosowując jej odpowiednio do konkretnej treści pisma skarżącego, na które Komisja miała odpowiedzieć.

20. Głównym argumentem przedstawionym przez skarżącego w skardze z dnia 9 lutego 2006 r. wydaje się być to, że skutkiem nowej ustawy niderlandzkiej było poważne ograniczenie prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu holenderskich emerytów, ponieważ obecnie muszą oni opłacać wyższe składki, mieszkając w innym państwie członkowskim, oraz że było to sprzeczne z zasadami prawa wspólnotowego. Rzecznik zauważył, że w odpowiedzi udzielonej skarżącemu Komisja wskazała, że jedynie osoby, które przenoszą się do innego państwa członkowskiego w celu wykonywania działalności zawodowej, mogą powoływać się na prawo do swobodnego przemieszczania się chronione na mocy art. 39 Traktatu WE oraz że osoby, które przenoszą się do innego państwa członkowskiego po przejściu na emeryturę, nie mogą być uznawane za pracowników migrujących, a zatem nie mogą powoływać się na ten artykuł. Skarżący nie powołał się jednak na art. 39 Traktatu WE, lecz ogólnie na prawo do swobodnego przepływu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów wspólnotowych (4) to ogólne prawo każdego obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich zostało ustanowione w art. 18 Traktatu WE. To ogólne prawo znajduje swój szczególny wyraz w art. 39 Traktatu WE w odniesieniu do swobodnego przepływu pracowników. Wydaje się zatem, że Komisja nie odpowiedziała jeszcze w pełni na główny argument przedstawiony przez skarżącego.

21. W związku z powyższym Rzecznik doszedł do wniosku, że odpowiedź Komisji z dnia 27 marca 2006 r. na skargę skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r. stanowiła odpowiedź na argumenty, których skarżący w ogóle nie przedstawił lub które przedstawił w innej formie, podczas gdy Komisja nie udzieliła zadowalającej odpowiedzi na główny argument przedstawiony przez skarżącego. Tymczasowy wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich był zatem taki, że Komisja nie rozpatrzyła prawidłowo skargi skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r. i że uchybienie to stanowiło przypadek niewłaściwego administrowania.

22. Po trzecie, jeśli chodzi o zarzut, że w odpowiedzi Komisji z dnia 27 czerwca 2006 r. nie zareagowano na istotne kwestie poruszone w piśmie skarżącego z dnia 6 kwietnia 2006 r., Rzecznik zauważył, że w piśmie tym skarżący wskazał, iż Komisja w odpowiedzi z dnia 27 marca 2006 r. odpowiedziała na argumenty, których on nie podniósł, i nie odpowiedziała na argumenty, które on podniósł. Skarżący wspomniał w tym piśmie, że podejrzewa, iż Komisja wykorzystała pismo wysłane do innego skarżącego. Twierdził on ponadto, że Komisja nie odniosła się do następujących kwestii, które zdaniem skarżącego podniósł on w swojej skardze: 1) Zatrzymanie odpowiednich kwot z jego emerytury jedynie na podstawie art. 28 rozporządzenia 1408/71 było sprzeczne z europejskimi przepisami podatkowymi; 2) kwoty potrącone z jego emerytury były znacznie wyższe niż składki, które musiałby zapłacić, gdyby mieszkał w Niderlandach; 3) gdyby miał powołać się na art. 28 rozporządzenia 1408/71 i przystąpić do francuskiego systemu ubezpieczenia zdrowotnego, musiałby nadal ponosić, oprócz składek potrącanych z jego emerytury, jedną trzecią kosztów leczenia, co nie miałoby miejsca, gdyby mieszkał w Niderlandach. Zdaniem skarżącego stanowiło to nierówne traktowanie i ograniczenie prawa do swobodnego przemieszczania się.

23. Rzecznik po pierwsze wskazał, że wyżej wymienione argumenty nie zostały przedstawione w pierwotnej skardze skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r. Zauważył jednak, że chociaż Komisja wskazała w swojej odpowiedzi z dnia 27 czerwca 2006 r., że przeanalizowała argumenty przedstawione przez skarżącego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r., nie przedstawiła żadnych konkretnych uwag w odniesieniu do tych argumentów. Rzecznik Praw Obywatelskich przyznał, że Komisja nie jest zobowiązana do udzielenia odpowiedzi na każdy argument przedstawiony przez skarżącego na poparcie swojego stanowiska, zgodnie z którym nie doszło do naruszenia prawa wspólnotowego. Zauważył jednak, że w swojej odpowiedzi z dnia 27 czerwca 2006 r. Komisja ograniczyła się do sformułowania dość ogólnego stwierdzenia, po prostu powtarzając, że nie stwierdzono żadnego naruszenia prawa wspólnotowego przez władze niderlandzkie oraz że analiza argumentów skarżącego nie zmieniła wniosku Komisji. Rzecznik zauważył ponadto, że Komisja całkowicie nie ustosunkowała się do zarzutu skarżącego, że jej odpowiedź z dnia 27 marca 2006 r. stanowiła odpowiedź na argumenty, których on nie podniósł, i nie odpowiedziała na argumenty, które on podniósł. Rzecznik zauważył ponadto, że kwestie te również nie zostały uwzględnione w opinii Komisji w sprawie niniejszej skargi. W tych okolicznościach Rzecznik wstępnie stwierdził, że Komisja nie zareagowała na istotne kwestie poruszone przez skarżącego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r.

24. W świetle powyższych ustaleń w dniu 30 października 2007 r. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Komisji następującą propozycję polubownego rozwiązania:

„Komisja mogłaby rozważyć ponowne zbadanie, na podstawie przepisów swojego komunikatu do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w związku z naruszeniami prawa wspólnotowego, skargi skarżącego dotyczącej naruszenia prawa z dnia 9 lutego 2006 r. oraz dalszych argumentów przedstawionych przez skarżącego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r.”.

25. Po czwarte, jeśli chodzi o zarzut opóźnienia w odpowiedzi Komisji na pismo skarżącego z dnia 6 kwietnia 2006 r., Rzecznik zauważył, że zarzut ten był zawarty w jego pierwotnej skardze z dnia 24 czerwca 2006 r., w czasie, gdy skarżący nadal nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo. Okazało się jednak, że Komisja udzieliła odpowiedzi wkrótce potem, mianowicie w dniu 27 czerwca 2006 r., i przeprosiła za zaistniałe opóźnienie. W swojej opinii Komisja wyraziła również ubolewanie wobec skarżącego w związku z tym opóźnieniem. W tych okolicznościach dalsze dochodzenie w sprawie tego aspektu skargi nie wydawało się konieczne.

26. Komisja poinformowała Rzecznika, że przyjęła jego propozycję polubownego rozwiązania i oświadczyła, że ponownie rozpatrzy skargę skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r., uwzględniając również argumenty przedstawione przez niego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r.

27. W swoich dodatkowych uwagach skarżący wyraził zadowolenie, że Komisja ponownie rozpatrzy jego skargę z dnia 9 lutego 2006 r. Skarżący załączył pismo, które Komisja skierowała do niego w dniu 14 listopada 2007 r. W piśmie tym Komisja potwierdziła odbiór i rejestrację skargi skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r. i oświadczyła, że będzie na bieżąco informować skarżącego o wynikach dochodzenia w sprawie jego skargi.

28. W dniu 19 maja 2008 r. skarżący przekazał Rzecznikowi pismo z dnia 29 kwietnia 2008 r., które otrzymał od Komisji, oraz swoją odpowiedź z dnia 19 maja 2008 r. na to pismo. W piśmie z dnia 29 kwietnia 2008 r. służby Komisji poinformowały skarżącego o swoich wnioskach dotyczących skargi w sprawie naruszenia (tj. o braku naruszenia) oraz o tym, że zaproponują Komisji zamknięcie sprawy. Służby Komisji wskazały jednak, że skarżący miał możliwość poinformowania Komisji w terminie czterech tygodni o wszelkich nowych elementach, które mogłyby wykazać istnienie naruszenia. Skarżący przesłał Komisji nowe informacje w piśmie z dnia 19 maja 2008 r.

29. W rozmowach telefonicznych z Biurem Rzecznika Praw Obywatelskich w dniach 18 lipca i 19 sierpnia 2008 r. skarżący potwierdził, że nie jest zadowolony z pisma Komisji z dnia 29 kwietnia 2008 r. Zdaniem skarżącego pismo to nie stanowiło zadowalającej odpowiedzi na propozycję polubownego rozwiązania przedstawioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarżący stwierdził, że Komisja nie powinna zamykać badania jego skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, jak wskazała w tym piśmie. Wskazał ponadto, że Komisja nie zareagowała na jego ostatnie pismo z dnia 19 maja 2008 r., w którym przekazał Komisji nowe informacje.

30. Rzecznik zauważa, że Komisja wyraźnie zaakceptowała jego propozycję polubownego rozwiązania. Musi on jednak sprawdzić, czy zasadniczo Komisja wdrożyła propozycję polubownego rozwiązania, a mianowicie czy należycie ponownie rozpatrzyła skargę skarżącego o naruszenie z dnia 9 lutego 2006 r. oraz dalsze argumenty przedstawione przez skarżącego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r.

31. Rzecznik zauważa po pierwsze, że Komisja ostatecznie zarejestrowała skargę skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r. jako skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Z pisma Komisji do skarżącego z dnia 14 listopada 2007 r. wynika, że skarga skarżącego otrzymała numer rejestracyjny 2007/4853. Rzecznik stwierdza zatem, że Komisja nie dopuszcza się już niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu sprawy.

32. W odniesieniu do ponownego rozpatrzenia skargi skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r. oraz dalszych argumentów przedstawionych przez skarżącego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r. Rzecznik zauważa, że w trzystronicowym piśmie z dnia 29 kwietnia 2008 r. Komisja udzieliła szczegółowej odpowiedzi na różne kwestie poruszone w pismach skarżącego. Na podstawie szczegółowej analizy Komisja stwierdziła, że ustawa niderlandzka nie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym. W piśmie z dnia 19 maja 2008 r. skarżący podziękował Komisji za uwagę, jaką poświęciła jego skardze. Następnie wspomniał jednak o 7 nowych punktach, które jego zdaniem świadczyły o istnieniu naruszenia, i zwrócił się do Komisji o uwzględnienie tych punktów.

33. Na podstawie powyższych ustaleń Rzecznik stwierdza, że Komisja należycie ponownie rozpatrzyła skargę skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i w związku z tym podjęła odpowiednie kroki w celu wdrożenia rozwiązania polubownego zaproponowanego przez Rzecznika. Wydaje się jednak, że skarżący nadal nie jest usatysfakcjonowany wynikiem badania przez Komisję jego skargi dotyczącej naruszenia przepisów. Rzecznik doszedł zatem do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie udało się osiągnąć polubownego rozwiązania między Komisją a skarżącym. Należy jednak zauważyć, że niniejsza skarga dotyczyła zarzutu niewłaściwego rozpatrzenia przez Komisję skargi skarżącego z dnia 9 lutego 2006 r., powtórzonego przez skarżącego w dniu 6 kwietnia 2006 r. Biorąc pod uwagę, że Komisja ponownie rozpatrzyła zasadność skargi skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, Rzecznik jest zdania, że nie ma już przypadku niewłaściwego administrowania przez Komisję w odniesieniu do tego aspektu skargi.

34. Na podstawie informacji przekazanych przez skarżącego Rzecznik rozumie, że Komisja nie przyjęła jeszcze ostatecznej decyzji w sprawie skargi dotyczącej uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Rzecznik ufa, że Komisja należycie uwzględni nowe argumenty przedstawione przez skarżącego w jego piśmie z dnia 19 maja 2008 r. przy podejmowaniu decyzji w sprawie stanowiska, jakie należy zająć w odniesieniu do skargi skarżącego dotyczącej naruszenia przepisów. Skarżący może jednak złożyć nową skargę dotyczącą ostatecznej decyzji Komisji, jeżeli będzie niezadowolony z tej decyzji.

Rzecznik z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie przez Komisję jego propozycji polubownego rozwiązania. Biorąc jednak pod uwagę, że skarżący jest nadal niezadowolony z istoty sprawy, stwierdza on, że w przedmiotowej sprawie nie można było osiągnąć polubownego rozwiązania.

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że nie ma już przypadku niewłaściwego administrowania przez Komisję. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Skarżący i Komisja, a także holenderski Rzecznik Praw Obywatelskich zostaną poinformowani o tej decyzji.

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

Sporządzono w Strasburgu dnia 14 października 2008 r.

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1972, L 74, s. 1).

(3) COM (2002) 141 wersja ostateczna, Dz.U. C 244, s. 5.

(4) Sprawa C-208/05, ITC, Zb.Orz. 2007, s. I-181, pkt 64.