Strasburg, 10 stycznia 2008 r.

Szanowny Panie,

W dniu 20 września 2005 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą rocznej oceny personelu Parlamentu Europejskiego za rok 2003, a w szczególności przyznania Panu punktów za osiągnięcia.

W dniu 21 października 2005 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego.

W dniu 5 listopada 2005 r. zwrócił się Pan do mnie z prośbą o przekazanie Parlamentowi pewnych wyjaśnień dotyczących Pana zarzutów i twierdzeń. Uczyniłem to w piśmie z dnia 17 listopada 2005 r.

Parlament przesłał swoją opinię w dniu 17 marca 2006 r. Przekazałem go Panu w dniu 22 marca 2006 r. wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, które przesłał Pan w dniu 13 kwietnia 2006 r.

W dniu 26 czerwca 2006 r. skierowałem do Parlamentu wniosek w sprawie rozwiązania polubownego. Został Pan o tym poinformowany tego samego dnia.

W dniu 2 października 2006 r. Parlament przesłał odpowiedź na ten wniosek, którą przekazałem Panu w dniu 5 października 2006 r.

W piśmie z dnia 11 października 2006 r. poinformował mnie Pan, że zgadza się Pan z rozwiązaniem zaproponowanym przez Parlament pod dwoma warunkami. Pismem z dnia 24 października 2006 r. zwróciłem się do Parlamentu o opinię w sprawie tych warunków. Poinformowałem Pana o tym tego samego dnia. W piśmie z dnia 6 grudnia 2006 r. Parlament zaakceptował jeden z warunków i odrzucił drugi. Przekazałem Panu tę odpowiedź w dniu 12 grudnia 2006 r. W piśmie z dnia 20 grudnia 2006 r. podkreślił Pan, że drugi warunek również powinien zostać spełniony.

W piśmie z dnia 26 stycznia 2007 r. zwróciłem się do Parlamentu o dodatkowe informacje w tym zakresie. Poinformowałem Pana o tym tego samego dnia.

W dniu 12 marca 2007 r. Parlament przesłał odpowiedź, którą przekazałem Panu w dniu 20 marca 2007 r.

W dniu 23 kwietnia 2007 r. przedstawił Pan uwagi do odpowiedzi Parlamentu. W dniu 9 maja 2007 r. poinformował mnie Pan o rozwoju sytuacji w Pańskiej sprawie.

W dniu 14 czerwca 2007 r. skierowałem do Parlamentu projekt zalecenia. Został Pan o tym poinformowany tego samego dnia.

Parlament przesłał szczegółową opinię w dniu 26 października 2007 r. Przekazałem go Panu w dniu 31 października 2007 r. wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, które przesłał Pan w dniu 13 listopada 2007 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Kontekst

W momencie składania skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący był urzędnikiem Parlamentu Europejskiego. Pracował w Dyrekcji Generalnej (DG) II, zanim został oddelegowany, w interesie służby, od dnia 1 stycznia 2002 r.

Zgodnie z art. 37 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oddelegowany urzędnik „w dalszym ciągu korzysta ze wszystkich swoich praw na warunkach określonych w art. 38 i 39 (...) jako urzędnik instytucji macierzystej”. Zgodnie z art. 38 lit. f) obejmuje to możliwość ubiegania się o awans przez urzędników oddelegowanych w interesie służby.

Awanse w Parlamencie odbywają się na podstawie corocznej procedury oceny pracowników, w ramach której sporządza się sprawozdanie z oceny i przyznaje się maksymalnie trzy punkty za osiągnięcia.

W dniu 3 maja 2004 r. Prezydium Parlamentu przyjęło decyzję w sprawie „Politique de promotion et de programmation des carrières”(1) („decyzja Prezydium”). Zawiera ona następujące przepisy:

„I.1 Mérite et progression de la carrière

Le mérite d'un fonctionnaire/agent définit le rythme de progression de sa carrière. (...)

I.3 Continuité du mérite

(...) La notion de mérite recouvre, par exemple, la manière dont le fonctionnaire/agent s'acquitte des tâches qui lui sont confiées (...), le niveau des services rendus, une mobilité réussie, le niveau de responsabilité exercée, (...) la capacité d'assumer davantage de responsabilités.

I.4 Évaluation du mérite

I.4.1 Le mérite du fonctionnaire/agent est évalué chaque année.

Tout fonctionnaire/agent méritant reçoit des points de mérite dans une fourchette de 1 à 3 punkty (...). (...)

I.4.5 Ces principes s'appliquent à:

- tout fonctionnaire et tout agent temporaire visé à l'article 2 lit. a), du RAA (2), de grade 1 à 13;

- tout agent temporaire visé à l'article 2, lit. b), du RAA, de grade 1 à 13, et lauréat d'un concours de la même catégorie/du même groupe de fonctions;

- tout agent contractuel visé à l'article 3 bis, paragraphe 1, et à l'article 87 du RAA et appartenant au groupe de fonctions I conformément à l'article 80, paragraphe 2, du RAA.

I.5 Uznanie autorstwa annuelle des points de mérite

I.5.1 Chaque direction générale/unité autonome (...) reçoit, pour l'ensemble du personnel (3) visé:

- au point I.4.5, premier et deuxième tirets ci-dessus, un nombre total de points - à distribuer par grade - égal au double de son effectif (promouvable ou non), à l'exception des grades 14 à 16. À ce nombre s'ajoute une enveloppe de troisièmes points de mérite calculée sur la base de 1 point multiplié par 3% de l'effectif concerné (4). Le nombre total de points ainsi obtenu ne peut être dépassé;

- au point I.4.5, troisième tiret ci-dessus, un nombre total de points - à distribuer par grade - égal au double de cet effectif (promouvable ou non), à l'exception du grade 3.

I.5.3 Les points sont distribués au sein de chaque groupe de fonctions et grade à la suite d'un examen comparatif, grade par grade, des mérites des fonctionnaires/agents.

I.6 Réserve du Secrétaire général

I.6.1 Afin de corriger les distortions dues au nombre restreint de fonctionnaires d'un groupe de fonctions et d'un grade donnés existant dans certaines entités fonctionnelles, le Secrétaire général détient une réserve de points de mérite. Il peut l'utiliser, sur saisine dûment motivée des responsables d'entités fonctionnelles, en attribuant au plus, pour chacun d'entre elles, un point supplémentaire par grade dans un groupe de fonctions déterminé.

I.6.2 Cette réserve est également destinée à récompenser, le cas échéant, le mérite exceptionnel de fonctionnaires exerçant temporairement des fonctions spécifiques et dont le travail est difficilement comparable à celui d'autres notés. (...)

II.2 Les étapes de la procédure sont les suivantes:

- La proposition d'attribution des points de mérite est établie par le responsable d'entité fonctionnelle lors d'une réunion du collège des notateurs de cette entité. Ce collège a pour mission d'assurer la cohérence entre les points de mérite qui sont proposés au fonctionnaire/agent et l'évaluation résultant du dernier exercice de notation.

- Les propositions d'attribution de points sont communiquées aux notés et transmises, pour avis, au Comité des rapports.

- Le Secrétaire général transmet, pour avis, au Comité des rapports les propositions d'attribution de points de mérite sur sa réserve, établies conformément au point I.6 ci-dessus.

- Le Secrétaire général arrête sa décision d'attribution de points de mérite sur sa réserve après avis du Comité des rapports.

Les responsables d'entité fonctionnelle arrêtent les décisions d'attribution de points après avis du Comité des rapports et les communiquent aux notés. (...)”.

Załącznik do niniejszej decyzji zawiera szczegółowy harmonogram działań:

„1.6. Du 1er au 15 mars: walidacja, wrażenie i podpis rapports de notation

Le notateur final valide les rapports (...). Enfin, le noté lui-même est invité à signer son rapport selon la procédure actuellement en vigueur (ang.). (...)

1.7. Du 15 au 30 avril: délai de saisine du Comité des rapports sur le contenu du rapport de notation

Le noté a 10 jours ouvrables pour introduire un recours auprès du Comité des rapports (ang.).

1.8 Troisième semaine d'avril: établissement d'un classement par ordre de mérite et réunion du collège des notateurs au sein de chaque DG (...)

Lors de la réunion du collège des notateurs par direction générale, les propositions d'attribution de points de mérite sont arrêtées. (...)

Pobierz semaine d'avril - première semaine de mai, wersja 1.9 Informacje o notés sur les propositions de points de mérite

Chaque noté reçoit (...) la proposition qui est faite en ce qui le concerne. (...) Sur ce courrier figurent de façon très précise les modalités et le délai de saisine du Comité des rapports, pour le cas où le noté serait en désaccord avec la proposition. (...)

1.10 Mois de mai: examen des recours sur le contenu des rapports par le Comité des rapports

1.11 Mi-mai - fin juillet: egzaminen des recours quant aux propositions de points de mérite par le Comité des rapports (...)

1.12 Deuxième semaine de septembre: décision d'attribution des points de mérite par les DG (...)

Sur ce courrier [le courrier informant le noté de la décision] figurent aussi de façon très précise les modalités de réclamation (art. 90 ust. 2, du statut des fonctionnaires), pour le cas où le noté serait en désaccord avec la décision. (...)”.

Skarga do Rzecznika Praw Obywatelskich

W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący podniósł, że za lata 2002 i 2003 przyznano mu punkty za osiągnięcia przed sporządzeniem sprawozdań z oceny i bez właściwej oceny jego wyników w porównaniu z wynikami jego kolegów z tej samej kategorii, którym przyznano trzeci punkt za osiągnięcia.

Ponadto stwierdził on, że przez oba lata był pozbawiony możliwości uzyskania od komisji ds. sprawozdań oceny, czy proponowana liczba punktów za osiągnięcia, które miały mu zostać przyznane, była zgodna z jego sprawozdaniem z oceny przed podjęciem stosownej decyzji. Podniósł on również, że podejmując decyzję o przyznaniu punktów za osiągnięcia, Parlament nie wziął pod uwagę poziomu wykonywanych przez niego obowiązków.

Według skarżącego istotne fakty były następujące:

Za rok 2002 złożył on na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie do Parlamentu, który postanowił skonsultować się z komisją ds. sprawozdań. Po przeanalizowaniu jego akt i porównaniu sprawozdania z oceny z wynikami jego kolegów z kategorii A, którzy otrzymali trzeci punkt za osiągnięcia, Komitet doszedł do wniosku, że przyznanie trzeciego punktu za osiągnięcia było uzasadnione, a następnie sekretarz generalny postanowił przyznać mu trzeci punkt za osiągnięcia.

W odniesieniu do 2003 r. skarżący złożył skargę do komisji ds. sprawozdań w dniu 5 czerwca 2004 r., ponieważ otrzymał propozycję przyznania mu dwóch punktów za osiągnięcia, ale nie otrzymał sprawozdania z oceny.

W opinii z dnia 9 czerwca 2004 r. komitet ds. sprawozdań stwierdził, że nie przestrzegano odpowiedniej procedury. Z opinii tej wynikało, że (i) wniosek o przyznanie punktów za osiągnięcia został podpisany w dniu 18 maja 2004 r. i przesłany skarżącemu w dniu 24 maja 2004 r., natomiast sprawozdanie z oceny zostało sfinalizowane dopiero w dniu 18 maja 2004 r. i przedłożone skarżącemu do zaopiniowania dopiero w dniu 9 czerwca 2004 r.; oraz (ii) że asesorzy DG skarżącego spotkali się już w dniu 12 maja 2004 r. w celu omówienia przyznania punktów za osiągnięcia.

W dniu 24 czerwca 2004 r. sekretarz generalny Parlamentu poinformował skarżącego, że (i) podziela opinię komisji ds. sprawozdań, że nie zastosowano się do odnośnej procedury; (ii) zwróciłby się do dyrektora generalnego skarżącego o ponowne wszczęcie procedury „od etapu sprawozdania z oceny”(„de reprendre la procédure au stade du rapport the notation”); oraz (iii) nowy wniosek w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia zostanie przedstawiony na posiedzeniu oceniających.

W dniu 16 lipca 2004 r. przekazano mu nową wersję sprawozdania z oceny skarżącego, która była identyczna z wersją, którą przekazano mu wcześniej. Podpisał i zwrócił sprawozdanie z oceny w dniu 19 lipca 2004 r. Wyraźnie stwierdził, że zamierza zwrócić się do komisji ds. sprawozdań w przypadku, gdyby nowy wniosek o przyznanie punktów za osiągnięcia różnił się od decyzji dotyczącej 2002 r., tj. gdyby nie przyznano mu trzech punktów.

Skarżącemu nie przesłano jednak żadnej nowej propozycji przyznania punktów za osiągnięcia. W dniu 8 listopada 2004 r. otrzymał decyzję dyrektora generalnego o przyznaniu mu dwóch punktów za zasługi za rok 2003.

W dniu 14 stycznia 2005 r. skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W dniu 21 czerwca 2005 r. Parlament odrzucił zażalenie i poinformował go, że w jego sprawie nie zostały ujawnione ani błędy proceduralne, ani oczywiste błędy w ocenie. Z decyzji Parlamentu wynikało, że sprawozdanie z oceny skarżącego nie zostało porównane ze sprawozdaniem jego kolegów. Zamiast tego dyrektor generalny zwrócił się o przyznanie trzeciego punktu z rezerwy sekretarza generalnego, którą ten najwyraźniej odrzucił. Ponadto okazało się, że dwóm jego kolegom przyznano trzeci punkt z rezerwy sekretarza generalnego, co było uzasadnione ich doskonałymi i stale poprawiającymi się wynikami.

Skarżący uznał, że wystąpiły oczywiste błędy dotyczące zarówno procedur, jak i samej decyzji Parlamentu w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia. Pogrupował je w trzy aspekty: (i) rzekomy brak oceny porównawczej jego wyników; (ii) rzekomy brak przesłania mu przez Parlament prawidłowo sporządzonego wniosku dotyczącego przyznania punktów za osiągnięcia, który w rzeczywistości pozbawił go możliwości zwrócenia się do komisji ds. sprawozdań; oraz (iii) domniemane nieuwzględnienie przez Parlament zakresu jego odpowiedzialności.

a) W przedmiocie rzekomego braku oceny porównawczej

Skarżący stwierdził, że jego wyniki nie zostały porównane z wynikami jego kolegów z dyrekcji generalnej. W decyzji w sprawie skargi złożonej na podstawie art. 90 ust. 2 Parlament uzasadnił to na podstawie pkt I.6.2 decyzji Prezydium w sprawie rezerwy sekretarza generalnego.

Skarżący twierdził, że brzmienie i kontekst przepisów dotyczących zastrzeżenia sekretarza generalnego sugerowały, że zastrzeżenie to miało stanowić dodatkową opcję w procedurze mającej na celu skorygowanie ewentualnych niesprawiedliwości w indywidualnych przypadkach po zakończeniu procedury w dyrekcjach generalnych. Nie wyklucza to zastosowania procedury, o której mowa w pkt I.5, z której nie wyłączono urzędników oddelegowanych w interesie służby. Żaden z tych przepisów nie pozwala na stwierdzenie, że oddelegowani urzędnicy powinni być od początku wyłączeni z oceny porównawczej, jak to miało miejsce w jego przypadku.

b) W przedmiocie rzekomego braku przesłania prawidłowo złożonej propozycji

Skarżący stwierdził, że komisja ds. sprawozdań miała decydujący wpływ, na jego korzyść, na decyzję Parlamentu o przyznaniu mu punktów za osiągnięcia za rok 2002. Z drugiej strony fakt, że nie miał on możliwości zwrócenia się do Komitetu w kwestii zgodności proponowanych punktów za osiągnięcia za 2003 r. z oceną jego wyników i że w przeciwieństwie do podejścia przyjętego w 2002 r. organ powołujący najwyraźniej nie zwrócił się do Komitetu, miał dla niego wyraźnie negatywne konsekwencje. Działania Parlamentu stanowiły wyraźne naruszenie odpowiednich przepisów, w szczególności pkt 1.9 załącznika do decyzji Prezydium, który stanowił, że wniosek o przyznanie punktów za osiągnięcia musi zostać przesłany pracownikowi, który ma zostać poddany ocenie, z wyjaśnieniem sposobów odwołania się do Komitetu.

Naruszenie przepisów proceduralnych stanowiło również naruszenie zasady ustanowionej w art. 43 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którą urzędnikowi należało przyznać prawo do wniesienia odwołania w ramach procedury oceny, z której należało skorzystać przed wniesieniem zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2.

Skarżący przypomniał, że w piśmie z dnia 24 czerwca 2004 r. sekretarz generalny stwierdził, że w jego przypadku nie przestrzegano przepisów proceduralnych. W odpowiedzi na skargę złożoną na podstawie art. 90 ust. 2 nie wspomniano jednak o tym piśmie ani nie odniesiono się do kwestii, dlaczego podjęte w nim zobowiązania nie zostały utrzymane. Nawet gdyby sekretarz generalny popełnił błąd w ocenie przepisów proceduralnych - co było mało prawdopodobne - skarżący mógł zasadnie oczekiwać, że wspomniane zobowiązania zostaną utrzymane.

c) W przedmiocie zarzucanego nieuwzględnienia zakresu jego odpowiedzialności

W skardze złożonej na podstawie art. 90 ust. 2 skarżący wskazał, że w ocenie porównawczej jego wyników należy wziąć pod uwagę charakter wykonywanych zadań. Obowiązek ten wynikał z art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego, który stanowił, że „w stosownych przypadkach należy uwzględnić poziom wykonywanych obowiązków”. W odniesieniu do 2002 r. komisja ds. sprawozdań uczyniła to, wskazując na wysoki poziom wykonywanych przez niego obowiązków. Dodał, że był to jeden z powodów, dla których uznał, że należy przyznać trzeci punkt za osiągnięcia.

Jego poziom odpowiedzialności w 2003 r. był jeszcze wyższy niż w 2002 r., ponieważ musiał wykonywać dodatkowe zadania ze względu na długotrwałą chorobę dyrektora. Ponadto uczestniczył w renegocjacjach ważnego porozumienia międzyinstytucjonalnego i wykonał szeroko zakrojone prace związane z wprowadzeniem nowego rozporządzenia finansowego.

Pomimo tych faktów, o których wspomniał w swoim sprawozdaniu z oceny, oraz wyraźnego wniosku zawartego w skardze złożonej na podstawie art. 90 ust. 2, kwestia ta nie została w ogóle uwzględniona w decyzji Parlamentu.

Skarżący twierdził, że należy znaleźć polubowne rozwiązanie, które mogłoby polegać na przyjęciu przez Parlament podobnego sposobu działania, jaki został podjęty przez sekretarza generalnego w odniesieniu do roku 2002. W związku z tym stwierdził, że organ powołujący powinien ponownie rozpatrzyć jego sprawę i zwrócić się do komitetu ds. sprawozdań o wydanie opinii. Opinia ta powinna zostać sformułowana na podstawie porównania ze wszystkimi kolegami z tej samej dyrekcji generalnej, którzy otrzymali trzeci punkt za zasługi za 2003 r. Powinien mieć możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia przed Komitetem. W ostatecznej decyzji należy odpowiednio uwzględnić poziom wykonywanych przez niego obowiązków.

Podsumowując, skarżący przedstawił następujące zarzuty i twierdzenia (5):

(1) Parlament naruszył obowiązujące przepisy proceduralne, nie porównując swoich osiągnięć z osiągnięciami kolegów w odniesieniu do roku 2003.

(2) Parlament naruszył obowiązujące przepisy proceduralne, ponieważ nie przedstawił mu prawidłowo sporządzonego wniosku dotyczącego przyznania punktów za osiągnięcia przed podjęciem decyzji o przyznaniu punktów za osiągnięcia.

(3) Zobowiązania podjęte wobec niego w piśmie sekretarza generalnego z dnia 24 czerwca 2004 r. nie zostały dotrzymane, chociaż mógł on zasadnie oczekiwać, że zostaną one dotrzymane.

(4) Parlament naruszył art. 43 regulaminu pracowniczego, nie dając mu możliwości wniesienia odwołania w ramach procedury sprawozdawczej.

(5) Dokonując oceny jego pracy, Parlament niesłusznie nie wziął pod uwagę zakresu jego odpowiedzialności w 2003 r., mimo że czynnik ten został wyraźnie wymieniony w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

(6) Decyzja o nieporównywaniu jego sprawozdania z oceny ze sprawozdaniami jego kolegów stanowiła naruszenie zasady równości, ponieważ art. 37 i 38 regulaminu pracowniczego przewidują, że urzędnikowi nadal przysługują wszystkie jego prawa w postępowaniu w sprawie awansu.

(7) Parlament potraktował go niesprawiedliwie, pozbawiając go możliwości odwołania się do komisji ds. sprawozdań w odniesieniu do kwestii, czy zaproponowane mu punkty merytoryczne były zgodne z jego wynikami.

Skarżący twierdził, że organ powołujący powinien ponownie ocenić jego wyniki za 2003 r. i w tym celu uzyskać, podobnie jak w przypadku oceny za 2002 r., opinię komitetu ds. sprawozdań. Opinia ta powinna opierać się na porównaniu ze wszystkimi współpracownikami skarżącego, którzy uzyskali trzeci punkt za zasługi za 2003 r. W tym względzie skarżący twierdził, że ma możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia przed Komitetem.

WNIOSEK

Opinia Parlamentu

W swojej opinii Parlament stwierdził, że Kolegium Oceniających w DG ds. Polityki Zewnętrznej spotkało się w dniu 12 maja 2004 r. i po uwzględnieniu ich osiągnięć i liczby dostępnych punktów postanowiło przyznać dziewięciu urzędnikom kategorii A trzeci punkt za osiągnięcia. W przypadku dwóch z tych urzędników dodatkowe punkty stały się dostępne po stwierdzeniu, że dwóch urzędników tej samej kategorii zasłużyło tylko na jeden punkt. W przypadku pięciu innych urzędników trzecie punkty pochodziły z dodatkowego przydziału dla dyrekcji generalnej. Ponadto dwóm urzędnikom kategorii A przyznano punkt z rezerwy sekretarza generalnego w uznaniu ich wkładu w prace konwencji.

W następstwie pisma sekretarza generalnego do skarżącego z dnia 24 czerwca 2004 r. i przesłania ostatecznej wersji sprawozdania z oceny w dniu 16 lipca 2004 r., w dniu 2 września 2004 r. odbyło się kolejne spotkanie oceniających w DG ds. Polityki Zewnętrznej. Po rozważeniu trudności w porównaniu osiągnięć urzędników oddelegowanych i urzędników DG, dyrektor generalny, p. N., zaproponował przyznanie skarżącemu dwóch punktów za osiągnięcia oraz złożenie wniosku o przyznanie trzeciego punktu z rezerwy sekretarza generalnego. Celem tej rezerwy było nagradzanie zasług w bardzo małych jednostkach oraz w przypadku oddelegowanych pracowników. Sekretarz generalny nie podjął jednak żadnych działań w związku z tą propozycją.

Co do procedury

W niniejszej sprawie nie zostało zakwestionowane, że nie dokonano porównania zasług skarżącego z zasługami jego kolegów. Powodem tego było to, że porównanie byłoby niezręczne ze względu na jego oddelegowanie. Dlatego też Kolegium Oceniających zaproponowało przyznanie dodatkowego punktu z rezerwy sekretarza generalnego, którego jednym z celów, zgodnie z pkt I.6.2 decyzji Prezydium, było „nagrodzenie, w stosownych przypadkach, wyjątkowych osiągnięć kolegów oddelegowanych do podmiotu, którego praca jest trudna do porównania z pracą innych ocenianych”.

Ze względu na jego oddelegowanie trudno było porównać zasługi skarżącego z zasługami jego kolegów, którzy pracowali w Parlamencie. Chociaż kryteria oceny były identyczne, porównanie pracy wykonanej w różnych instytucjach byłoby niewłaściwe, w szczególności ze względu na to, że w tym przypadku stanowisko skarżącego wiązało się ze szczególnymi obowiązkami. W związku z tym należy zastosować pkt I.6.2 decyzji Prezydium i zwrócić się o przeniesienie punktu z zastrzeżenia sekretarza generalnego.

W związku z tym Parlament podkreślił, że nie porównano również osiągnięć dwóch urzędników dyrekcji generalnej kategorii A, z których każdy otrzymał punkt z rezerwy sekretarza generalnego, oraz ich innych kolegów.

Ponadto skarżący nie wykazał naruszenia art. 37 i 38 regulaminu pracowniczego. W rzeczywistości nie był dyskryminowany w wyniku oddelegowania. Ponadto zachował prawo do ubiegania się o awans.

Ustanowiono precedens, zgodnie z którym równość traktowania oznacza, że pracownicy znajdujący się w identycznej sytuacji prawnej muszą być traktowani identycznie. Całkowicie zasadne było jednak odmienne traktowanie urzędników znajdujących się w różnych okolicznościach. Jeśli chodzi o przyznawanie punktów, rezerwa sekretarza generalnego była przeznaczona specjalnie na takie sytuacje.

Z tych powodów nieprawidłowości stwierdzone przez komitet ds. sprawozdań w opinii z dnia 9 czerwca 2004 r. były w praktyce nieistotne. W każdym razie porównanie z kolegami z Parlamentu skarżącego nie było wymagane i nie byłoby istotne.

W związku z tym procedura przewidziana w przepisach wewnętrznych Parlamentu została prawidłowo zastosowana.

W odniesieniu do niemożności zakwestionowania przez skarżącego wniosku o przyznanie punktów oraz domniemanego naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego

Argument skarżącego dotyczący domniemanego naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego nie był ani dopuszczalny, ani istotny. Nowy regulamin pracowniczy, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r., nie mógł być stosowany do sprawozdawczości personelu za 2003 r. Ponadto, o ile art. 43 rzeczywiście stanowił, że każde odwołanie wniesione przed złożeniem zażalenia musi zostać złożone w ramach procedury oceny pracowników, pod rygorem niedopuszczalności zażalenia, o tyle do każdej instytucji należało przyjęcie przepisów wewnętrznych dotyczących takich odwołań. Przepisy te zostały przyjęte przez Parlament w dniu 6 lipca 2005 r. i w związku z tym nie miały zastosowania do sytuacji skarżącego. Nowy art. 43 ograniczał dopuszczalność skarg. Skarżący mógł jednak skorzystać z art. 90 ust. 2 w celu wyegzekwowania swoich praw. Na koniec Parlament zwrócił uwagę, że skarżący nie miał żadnego interesu w kwestionowaniu wniosku przed komisją ds. sprawozdań, ponieważ z rezerwy sekretarza generalnego zaproponowano mu trzeci punkt. W związku z tym brak zgłoszenia propozycji przyznania punktów nie stanowił istotnego błędu proceduralnego.

Co do procedury przyznawania punktów w 2002 r.

Skarżący nie mógł zasadnie twierdzić, że zasadne było oczekiwanie, iż jego zasługi będą systematycznie porównywane z zasługami jego kolegów z Parlamentu. W 2002 r. Kolegium Oceniających nie wystąpiło z wnioskiem o przyznanie trzeciego punktu z rezerwy sekretarza generalnego. W związku z tym należało sprawdzić, czy przy przyznawaniu „zwykłych” dodatkowych punktów nie popełniono oczywistego błędu. Ponieważ procedura dotycząca roku 2003 była inna, organ powołujący nie był w żaden sposób związany wcześniej przyjętymi decyzjami.

Co się tyczy decyzji o przyznaniu dwóch punktów za osiągnięcia (w szczególności w świetle art. 45 regulaminu pracowniczego)

Możliwość, że porównanie osiągnięć było utrudnione ze względu na oddelegowanie do innej instytucji, została wyraźnie dopuszczona w pkt I.6.2 decyzji Prezydium. W takiej sytuacji sekretarz generalny mógłby, w uzasadnionych przypadkach, wynagrodzić wyjątkowe zasługi oddelegowanych urzędników. W tym przypadku należało rozważyć, czy w przypadku procedury z 2003 r. zasługi skarżącego były wyjątkowe, czy też nie.

Jego sprawozdanie z oceny zawierało uwagi faktyczne wskazujące na wysoki standard wykonania. Ocena jego menedżera była następująca: „Biorąc pod uwagę charakter [jego] zadań i wysoki standard jego wykonania, zdecydowanie zalecam przyznanie mu łącznie trzech punktów awansu.” Ostateczny oceniający stwierdził, że był pod wrażeniem poziomu oceny. Jednakże oprócz dodania dwóch zadań sprawozdanie z oceny skarżącego za 2003 r. było identyczne ze sprawozdaniem za 2002 r.

Skarżący zdawał się uważać, że fakt, iż sprawozdania były równoważne, był wystarczający, aby uzasadnić przyznanie dodatkowego punktu za 2003 r., ponieważ dodatkowy punkt został przyznany za 2002 r. O ile można było sobie w pełni wyobrazić, że urzędnik otrzyma trzy punkty w kolejnych latach ze względu na utrzymanie bardzo wysokiego standardu wykonania, o tyle nie można było tego oczekiwać od samego początku. Pomocne było zatem przyjrzenie się sprawozdaniom z oceny za lata 2002 i 2003 dwóch urzędników, którym przyznano trzeci punkt z rezerwy sekretarza generalnego i których praca była również mniej porównywalna z pracą ich kolegów, biorąc pod uwagę, że byli oni zaangażowani w prace nad konwencją. W ich sprawozdaniach wprowadzono kilka zmian w uwagach, a przede wszystkim w ocenach oceniających, co sugerowało poprawę ich wyników. W przypadku jednego z urzędników do jego obowiązków dodano dwa zadania, a ocena oceniającego była następująca: „Okazał się wyjątkowo zdolny i bardzo zmotywowany, zarówno na Konwencie (na ostatnim etapie), jak i podczas złożonych negocjacji na konferencji międzyrządowej, co bardzo pozytywnie wpłynęło na stanowisko i wizerunek Parlamentu.” W sprawozdaniu z oceny za 2003 r. dla drugiego urzędnika można było zauważyć, że realizowane zadania uległy rozszerzeniu. Jego kierownik dokonał następującej oceny: „Wyjątkowo zdolny w skomplikowanych okolicznościach i pod stałą presją (IGC i konwencja). Dobra umiejętność pracy zespołowej."Niezaprzeczalnie obaj urzędnicy poprawili swój poziom wydajności.

Przyznawanie punktów z rezerwy sekretarza generalnego wchodziło w zakres uprawnień dyskrecjonalnych organu powołującego: przewidziano, że rezerwa sekretarza generalnego zostanie wykorzystana wyłącznie w drodze wyjątku. W tym przypadku organ powołujący racjonalnie uznał, że zasługi skarżącego za rok 2003 nie uzasadniają przyznania trzeciego punktu.

W związku z tym Parlament zwrócił uwagę na decyzję Rzecznika Praw Obywatelskich 1634/2003/(ADB)GG w następstwie skargi urzędnika, któremu nie przyznano trzeciego punktu z limitu punktów przyznanych każdej kategorii. W decyzji tej Rzecznik Praw Obywatelskich wyraźnie uznał uprawnienia dyskrecjonalne organu powołującego, pod warunkiem że nie popełniono oczywistego błędu w ocenie. Uzasadnione było uznanie, że przyznawanie punktów z rezerwy sekretarza generalnego jest również kwestią uznaniową.

W tym przypadku jednak, ponieważ wyniki skarżącego nie uległy poprawie, podczas gdy wyniki jego dwóch kolegów wykonujących określone obowiązki uległy dalszej poprawie, sekretarz generalny prawidłowo ocenił sprawozdanie z oceny skarżącego, potwierdzając, że zostaną mu przyznane dwa punkty.

Wreszcie w odniesieniu do zarzucanego naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym należy uwzględnić zakres wykonywanych obowiązków, należy stwierdzić, że argument ten jest niedopuszczalny i bezzasadny. Skarżący ponownie powołał się na nowy regulamin pracowniczy, który nie miał zastosowania do sprawozdawczości personelu za 2003 r. Ponadto art. 45 odnosił się wyraźnie do promocji. Przyznawanie punktów było jednak inną procedurą, która nie wchodziła w zakres art. 45.

Podsumowując, całościowe rozpatrzenie sprawy wykazało, że decyzja o przyznaniu dwóch punktów za osiągnięcia została podjęta po zakończeniu prawidłowo przeprowadzonego postępowania i że była ona zasadna.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący wskazał przede wszystkim na szereg nieścisłości i błędów w opinii Parlamentu. Opis jego stanowiska w Parlamencie i jego nowego stanowiska był niedokładny. Przedmiot skargi, którą złożył on do komisji ds. sprawozdań w dniu 5 czerwca 2004 r., został przeinaczony. Ponadto Parlament stwierdził w swojej opinii, że pan N. zaproponował na spotkaniu oceniających w dniu 2 września 2004 r. przyznanie mu dwóch punktów za osiągnięcia. Z protokołu tego posiedzenia załączonego do opinii Parlamentu wynika jednak, że de facto postanowił on przyznać mu dwa punkty (6).

Nie było to zgodne z przepisami proceduralnymi. Zgodnie z tymi przepisami wniosek musiałby zostać złożony w pierwszej kolejności. Propozycja ta musiałaby zostać mu przedłożona, po czym musiałby mieć dziesięć dni roboczych na zwrócenie się do komisji ds. sprawozdań.

W cytacie Parlamentu z decyzji Prezydium brakowało dwóch przypisów. Przypisy te miały szczególne znaczenie dla jego sprawy, ponieważ określały, kto powinien kwalifikować się do otrzymania punktów, a kto powinien zostać od początku wykluczony z postępowania (7).

Protokół ze spotkania oceniających w dniu 2 września 2004 r. zawierał następującą notatkę jednego z uczestników: „(...) M. X fait référence (...) au retard avec lequel le supérieur hiérarchique [du plaignant] (...) a soumis le projet de rapport.” W rzeczywistości jego przełożony został poproszony o ocenę dopiero w dniu 29 kwietnia 2004 r., która została przekazana w dniu 6 maja 2004 r. W związku z tym opóźnienia nie można przypisać jego przełożonemu, ale Parlamentowi.

Odnośnie porównania z kolegami

Z opinii Parlamentu wynika, że jego dyrekcja generalna przyznała trzecie punkty za osiągnięcia siedmiu kolegom z kategorii A, z których pięć pochodziło z dodatkowych środków dyrekcji generalnej. Pozostałe dwa punkty stały się dostępne po ustaleniu, że dwóch urzędników tej samej kategorii zasługiwało tylko na jeden punkt. Od samego początku był on wykluczony z podziału tych siedmiu punktów . W żadnym momencie nie było przynajmniej próby porównania jego sprawozdania z oceny z sprawozdaniem jego kolegów.

Jak stwierdził w swojej skardze, stanowiło to naruszenie zasad określonych w pkt I.5 decyzji Prezydium. Parlament nie wypowiedział się na temat tych przepisów i ich skutków. W związku z tym stwierdził, że w przepisach dotyczących zastrzeżenia sekretarza generalnego nie ma niczego, co od samego początku wykluczałoby procedurę przewidzianą w pkt I.5. Gdyby Prezydium zamierzało od początku wykluczyć oddelegowanych urzędników z procedury, o której mowa w pkt I.5, zostałoby to wyraźnie wspomniane, tak jak miało to miejsce na przykład w przypadku urzędników przebywających na urlopie z przyczyn osobistych.

W przedmiocie porównywalności jego wyników

Skarżący stwierdził, że z pewnością zdarzały się przypadki, w których praca urzędników wykonujących specjalne obowiązki była trudna do porównania z pracą innych ocenianych, jak na przykład w przypadku kolegów oddelegowanych do organizacji pozarządowych. Twierdził jednak, że w jego przypadku ocena porównawcza nie byłaby zbyt trudna. Jego obecne zadania były podobne do tych związanych z niektórymi stanowiskami w DG II Parlamentu. Skarżący załączył opis stanowiska pracy na swoim stanowisku.

Najwyraźniej przy sporządzaniu sprawozdania z oceny nie było żadnych trudności w ocenie jego wyników. Pierwszy oceniający wyraźnie poparł ocenę swojego przełożonego w całości: "Taka sama ocena jak bezpośredniego przełożonego". Wydaje się, że oceniający końcowy również nie miał żadnych wątpliwości („Jestem pod wrażeniem oceny [...]”).

Ponadto komisja ds. sprawozdań nie miała żadnych trudności z porównaniem jego wyników z wynikami jego kolegów z DG II, po wyraźnym zwróceniu się do niej o to przez sekretarza generalnego w trakcie procedury z 2002 r.(8). W 2004 r. Komitet ponownie porównał jego wyniki z wynikami jego kolegów bez żadnych widocznych trudności. Skarżący załączył kopię opinii Komitetu, wydanej w dniu 27 września 2005 r., która zawiera następujące oświadczenie:

"Le Comité des rapports estime, sur la base d'une analysis comparative avec les trois fonctionnaires du grade A*11 ayant été proposés pour 3 points de mérite par sa Direction générale, que le noté a des mérites équivalents voire supérieurs au moins à deux d'entre eux."

Pismo sekretarza generalnego z dnia 24 czerwca 2004 r.

Podobnie jak w odpowiedzi na zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2, Parlament ponownie nie wypowiedział się na temat znaczenia pisma sekretarza generalnego z dnia 24 czerwca 2004 r.

Zaangażowanie komitetu ds. sprawozdań

Skarżący utrzymywał, że fakt, iż został pozbawiony możliwości zwrócenia się do komisji ds. sprawozdań, stanowił poważny błąd proceduralny, który miał dla niego negatywne konsekwencje. Parlament nie wyjaśnił, dlaczego Komitet nie był zaangażowany w całą procedurę, chociaż jego życzenie, aby tak się stało, było jasne. W szczególności nie wyjaśniono, dlaczego nie uznano nawet za konieczne zaangażowania komitetu przy podejmowaniu decyzji w sprawie jego skargi na podstawie art. 90 ust. 2. Po złożeniu skargi na podstawie art. 90 ust. 2 w odniesieniu do 2002 r. organ powołujący zwrócił się do Komitetu. Byłby to oczywisty sposób postępowania również w odniesieniu do roku 2003.

W przedmiocie stosowania regulaminu pracowniczego

Parlament podniósł, że nowy regulamin pracowniczy, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r., nie ma zastosowania do okresu odniesienia 2003. Nowy regulamin pracowniczy rzeczywiście zawierał szereg przepisów przejściowych. Nie dotyczyły one jednak art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego. W związku z tym należało założyć, że obowiązywały one i miały zastosowanie od dnia 1 maja 2004 r. Nie można zarzucać mu, że Prezydium Parlamentu w swojej decyzji najwyraźniej nie uwzględniło w pełni nowych przepisów i że w przypadku art. 43 zostało to uwzględnione dopiero w dniu 6 lipca 2005 r. Ponadto, gdyby przyjąć argument, że nowy regulamin pracowniczy nie ma zastosowania, należałoby również stwierdzić, że decyzja Prezydium z dnia 3 maja 2004 r., na którą Parlament oparł się w swojej opinii, nie ma zastosowania w odniesieniu do okresu odniesienia 2003.

Poziom odpowiedzialności

Skarżący utrzymywał, że w odniesieniu do podziału punktów z rezerwy sekretarza generalnego był dyskryminowany, ponieważ w ocenie nie uwzględniono poziomu obowiązków, które wykonywał, chociaż było to wyraźnie przewidziane w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

Parlament stwierdził, że podział punktów jest inną procedurą, która nie wchodzi w zakres art. 45. Podział punktów nie został jednak w ogóle przewidziany w regulaminie pracowniczym. Była to procedura opracowana przez Parlament w celu ustalenia związku między oceną a awansem.

Zgodnie z pkt I.1 i I.4.1 decyzji Prezydium awans zależał w decydujący sposób od liczby przyznanych punktów za osiągnięcia. Poziom wykonywanych obowiązków musiał zostać uwzględniony już przy podziale punktów za osiągnięcia, aby kryterium to mogło odgrywać rolę w decyzji w sprawie awansów, która jest obecnie wyraźnie przewidziana w nowym regulaminie pracowniczym.

Poza art. 45 regulaminu pracowniczego pkt I.3 decyzji Prezydium zawierał obowiązek uwzględnienia poziomu odpowiedzialności („La notion de mérite recouvre [...] le niveau de responsabilités exercée [...]”). Porównanie jego sprawozdań z oceny z sprawozdaniami jego kolegów, którym przyznano trzeci punkt z rezerwy sekretarza generalnego, wykazało, że poziom wykonywanych obowiązków najwyraźniej nie został uwzględniony w decyzji sekretarza generalnego. Łatwo było zauważyć, że żaden z tych dwóch kolegów nie wykonywał zadań związanych z zarządzaniem ani zadań związanych z odpowiedzialnością finansową.

Ocena jego sprawozdania z oceny

Parlament stwierdził, że oprócz dwóch nowych zadań jego sprawozdania z oceny za lata 2002 i 2003 były „identyczne”. Było to podstawą twierdzenia Parlamentu, że jego wyniki nie uległy poprawie, podczas gdy wyniki jego kolegów uległy poprawie. Sprawozdania z oceny za lata 2002 i 2003 nie były jednak w ogóle identyczne. Podczas gdy w sprawozdaniu z oceny za 2002 r. stwierdzono, że „zdolność do kierowania swoim działem i zarządzania zespołem”: „W pełni wywiązuje się ze swoich zadań nawet w trudnych okolicznościach”, wpis w tej samej sekcji na 2003 r. brzmiał: „Z powodzeniem zarządzano dodatkowymi zadaniami ze względu na przedłużającą się nieobecność dyrektora”. W związku z tym z powodzeniem wykazał się zdolnością do przejęcia nowych obowiązków zgodnie z wymogami pkt I.3 decyzji Prezydium. Pokazało to, że jego wyniki poprawiły się w 2003 r., czego organ powołujący nie zauważył, ponieważ najwyraźniej nie zbadał jego sprawozdania z oceny z należytą starannością. Był to oczywisty błąd w ocenie, który miał dla niego negatywne konsekwencje.

Skarżący potwierdził swoje życzenie znalezienia polubownego rozwiązania. Ponieważ Parlament nie skomentował jego propozycji, aby organ powołujący mógł ponownie rozpatrzyć jego sprawę w oparciu o udział komisji ds. sprawozdań, założył on, że Parlament przynajmniej nie wykluczył tej możliwości.

SKUTKI OMBUDSMANA DO OSIĄGNIĘCIA PRZYJAZNEGO ROZWIĄZANIA

Uwagi Rzecznika
Praw Obywatelskich

Po dokładnym rozważeniu opinii Parlamentu i uwag skarżącego Rzecznik nie był przekonany, że Parlament odpowiednio zareagował na argumenty skarżącego. Stanowisko to opierało się na następujących przesłankach:

1 Rzecznik Praw Obywatelskich przypomniał, że z utrwalonego orzecznictwa sądów wspólnotowych wynika, iż:

„w ramach oceny interesu służby oraz kwalifikacji i osiągnięć kandydatów, które należy wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o awansie na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego, organ powołujący dysponuje szerokim zakresem uznania i w związku z tym kontrola sądu wspólnotowego powinna ograniczać się do kwestii, czy w świetle różnych względów, które wpłynęły na ocenę administracji, ta ostatnia nie przekroczyła rozsądnych granic i nie skorzystała ze swoich uprawnień w sposób oczywiście błędny. Sąd wspólnotowy nie może zatem zastąpić oceny kwalifikacji i osiągnięć kandydatów oceną organu powołującego”(9).

W swojej decyzji w sprawie skargi 1634/2003/(ADB)GG Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że jego własna kontrola powinna opierać się na tym samym podejściu. W związku z tym kontrola w niniejszej sprawie ograniczała się do sprawdzenia, czy Parlament zastosował właściwe procedury przy podejmowaniu decyzji i czy decyzja ta była obarczona oczywistym błędem.

Skarżący przedstawił siedem zarzutów i jedno roszczenie. Ponieważ jednak niektóre zarzuty były ze sobą powiązane, rozpatrzono je w czterech kategoriach: (i) rzekomy brak oceny porównawczej zasadności skargi; (ii) domniemane nieprzestrzeganie przez Parlament zobowiązań podjętych w piśmie sekretarza generalnego z dnia 24 czerwca 2004 r.; (iii) domniemanego nieprzestrzegania prawidłowych procedur podczas oceny personelu w odniesieniu do 2003 r.; oraz (iv) domniemane nieuwzględnienie przez Parlament poziomu odpowiedzialności skarżącego w 2003 r.

2 W odniesieniu do rzekomego braku oceny porównawczej Rzecznik zauważył, że Parlament nie zakwestionował braku porównania zasług skarżącego z zasługami jego kolegów. Parlament stwierdził, że porównanie byłoby niezręczne ze względu na oddelegowanie skarżącego. Dlatego też Kolegium Oceniających zaproponowało przyznanie dodatkowego punktu z rezerwy sekretarza generalnego, którego jednym z celów, zgodnie z pkt I.6.2 decyzji Prezydium, było „nagrodzenie, w stosownych przypadkach, wyjątkowych osiągnięć kolegów oddelegowanych do podmiotu, którego praca jest trudna do porównania z pracą innych ocenianych”.

Rzecznik zauważył jednak również, że nic w decyzji Prezydium nie wskazuje na to, że urzędnicy oddelegowani do innych instytucji mają zostać wykluczeni z oceny porównawczej zgodnie z pkt I.5. Jak słusznie zauważył skarżący, przypis 3 do pkt I.5.1 wyłącza jedynie pracowników, którzy byli nieobecni w całym okresie odniesienia z powodu choroby lub CCP (nieobecność z przyczyn osobistych), z „zespołu pracowników”, do którego ma zastosowanie pkt I.5. Ponadto francuska wersja pkt I.6.2 decyzji Prezydium w sprawie zastrzeżenia sekretarza generalnego była jaśniejsza niż wersja angielska zacytowana w opinii Parlamentu. Brzmi on następująco: „Cette réserve est également destinée à récompenser, le cas échéant, le mérite exceptionnel de fonctionnaires exerçant temporairement des fonctions spécifiques et dont le travail est difficilement comparable à celui d'autres notés.”(podkreślenie dodane) Oznaczałoby to, że oba warunki, a mianowicie wykonywanie funkcji specjalnych i trudność w porównaniu pracy, muszą być spełnione łącznie, aby przepis ten mógł mieć zastosowanie. Sam fakt, że urzędnicy pełnią szczególne funkcje, nie uzasadnia zatem sam w sobie wniosku, że ich praca jest trudna do porównania z pracą ich kolegów, co wydaje się być poglądem Parlamentu.

Na podstawie dostarczonych mu materiałów Rzecznik Praw Obywatelskich nie był w stanie ustalić, czy praca związana z obecnym stanowiskiem skarżącego i praca związana z pewnym stanowiskiem w Parlamencie są rzeczywiście podobne, jak twierdził skarżący. Zauważył jednak, że komisja ds. sprawozdań, która z pewnością jest lepiej przygotowana do wydania opinii w tej sprawie, nie wydaje się mieć żadnych trudności w porównaniu pracy skarżącego z pracą jego kolegów w Parlamencie. W swojej opinii z dnia 4 maja 2004 r. dotyczącej ćwiczenia w 2002 r. Parlament doszedł do wniosku „après examen du dossier et comparaison de son rapport de notation avec ceux de ses collègues de catégorie A de la Direction Générale des Commissions et Délégations du Parlement européen ayant reçu un troisième point”. W opinii z dnia 27 września 2005 r. dotyczącej ćwiczenia z 2004 r., którą skarżący przedstawił wraz ze swoimi uwagami, komitet ds. sprawozdań dokonał „jednolitej analizy porównawczej avec les trois fonctionnaires du grade A*11 ayant été proposés pour 3 points de mérite par sa Direction générale”.

Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył ponadto, że w odniesieniu do roku 2002 sekretarz generalny w piśmie z dnia 26 kwietnia 2004 r. wyraźnie zwrócił się do komitetu ds. sprawozdań o kontynuowanie „à un examen comparatif de vos mérites avec ceux de vos collègues de catégorie A de la Direction Générale des Commissions et Délégations s'étant vus attribuer un troisième point de promouvabilité”. W związku z tym sam Parlament uznał, że możliwe jest porównanie zasług skarżącego z zasługami jego kolegów.

Uwaga Parlamentu, że nie porównano zasług dwóch urzędników dyrekcji generalnej kategorii A, którym przyznano punkt z rezerwy sekretarza generalnego, i ich innych kolegów, również nie wydaje się stanowić ważnego argumentu w opinii Rzecznika Praw Obywatelskich. Fakt, że pewna praktyka była konsekwentnie stosowana w podobnych okolicznościach, niekoniecznie oznaczał, że była ona prawidłowa.

W związku z tym Rzecznik wstępnie stwierdził, że brak porównania przez Parlament zalet skarżącego z zaletami jego kolegów może stanowić nieprzestrzeganie właściwych procedur, a tym samym przypadek niewłaściwego administrowania. Ponadto na podstawie tego wniosku nie można wykluczyć, że uchybienie to może stanowić naruszenie zasady równości, ponieważ skarżący mógł nie być traktowany na równi z kolegami w identycznych okolicznościach prawnych.

3 W odniesieniu do rzekomego niedotrzymania przez Parlament zobowiązań podjętych w piśmie sekretarza generalnego z dnia 24 czerwca 2004 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył, że w swoim piśmie sekretarz generalny stwierdził, iż zgadza się z opinią komisji ds. sprawozdań, że w przypadku skarżącego nie przestrzegano odpowiednich przepisów proceduralnych. W liście zauważono:

„J'adresse donc une note en ce sens au directeur général des Politiques externes en lui demandant de reprendre la procédure au stade du rapport de notation. Puis, après validation de l'exercice de notation par les différents intervenants, une nouvelle proposition d'attribution des points de mérite vous concernant devra être établie lors d'une réunion du Collège des notateurs de votre direction générale.”

Rzecznik uznał, że fragment ten jest jednoznacznie jasny w odniesieniu do stanowiska sekretarza generalnego oraz w odniesieniu do wznowienia procedury oceny skarżącego. Uznał on zatem, że skarżący mógł rzeczywiście zasadnie oczekiwać, że zobowiązania podjęte w niniejszym piśmie zostaną utrzymane.

Parlament nie zakwestionował faktu, że skarżący nie otrzymał nowego wniosku o przyznanie punktów za osiągnięcia. Jak słusznie zauważył skarżący, z protokołu ze spotkania oceniających z dnia 2 września 2004 r. wynika, że nie zaproponowano przyznania dwóch punktów za osiągnięcia, jak stwierdził Parlament w swojej opinii, ale decyzja o przyznaniu tych punktów została podjęta (zob. przypis 7 powyżej).

W związku z tym Rzecznik wstępnie stwierdził, że niespełnienie przez Parlament uzasadnionych oczekiwań skarżącego może również stanowić przypadek niewłaściwego administrowania.

4 Jeżeli chodzi o rzekomy brak przesłania przez Parlament prawidłowo złożonego wniosku, Rzecznik zauważył, że z przepisów proceduralnych, w szczególności z pkt II.2 decyzji Prezydium i załącznika do tej decyzji, jasno wynika, że wniosek o przyznanie punktów za osiągnięcia musi zostać przesłany ocenianym przed podjęciem decyzji w tych kwestiach oraz że oceniany musi mieć możliwość zwrócenia się do komisji ds. sprawozdań, jeżeli nie zgadza się z wnioskiem (pkt 1.9 załącznika do decyzji Prezydium).

Parlament argumentował, że fakt, iż skarżącemu nie przesłano nowego wniosku, nie stanowi istotnego błędu proceduralnego. Twierdził ponadto, że skarżący nie miałby interesu w zwróceniu się do komisji ds. sprawozdań, biorąc pod uwagę, że zwrócono się do niego o trzeci punkt z rezerwy sekretarza generalnego. Rzecznik nie uznał tego argumentu za przekonujący. Okoliczność, że taki wniosek został złożony, nie oznacza, jak wykazano w niniejszej sprawie, że ten trzeci punkt zostanie przyznany. Ponadto skarżący wyraźnie stwierdził, że jego zdaniem należało dokonać porównania jego wyników z wynikami siedmiu kolegów z jego dyrekcji generalnej, którym przyznano „zwykły” trzeci punkt. W związku z tym Parlament w żaden sposób nie miał prawa sądzić, że skarżący nie miałby interesu w zakwestionowaniu wniosku.

Skarżący twierdził również, że pozbawienie go możliwości zwrócenia się do komisji ds. sprawozdań było niesprawiedliwe. Rzecznik zauważył, że Komitet rzeczywiście wydawał się odgrywać ważną rolę w sprawie skarżącego w odniesieniu do procedury z 2002 r. i uznał, że ogólnie rzecz biorąc, wydaje się być organem, który jest dobrze przygotowany do wykrywania ewentualnych niesprawiedliwości w procedurze oceny personelu. Biorąc pod uwagę, że wszyscy oceniani mają możliwość zwrócenia się do Komitetu po otrzymaniu wniosku o przyznanie punktów za osiągnięcia, odmowa przyznania skarżącemu takiej możliwości mogłaby być rzeczywiście niesprawiedliwa.

W związku z tym Rzecznik wstępnie stwierdził, że biorąc pod uwagę, iż skarżący mógł zasadnie oczekiwać, że procedura zostanie ponownie wszczęta od etapu sprawozdania z oceny, nieprzesłanie przez Parlament skarżącemu nowego wniosku o przyznanie punktów za osiągnięcia może stanowić naruszenie obowiązujących przepisów proceduralnych, a zatem może również stanowić przypadek niewłaściwego administrowania.

5 W odniesieniu do rzekomego nieuwzględnienia przez Parlament zakresu odpowiedzialności skarżącego Rzecznik uznał, że z przedłożonych mu materiałów nie wynika w pełni jasno, czy Parlament rzeczywiście nie uwzględnił tego kryterium przy ocenie wyników skarżącego w 2003 r. Ponieważ w każdym razie Rzecznik doszedł do wstępnego wniosku, że mogło dojść do niewłaściwego administrowania w odniesieniu do trzech pozostałych aspektów skargi, nie uznał on za konieczne dalszego badania tej kwestii.

Tymczasowy wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich był zatem taki, że brak porównania przez Parlament zasług skarżącego z zasługami jego kolegów, niespełnienie przez Parlament jego uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do pisma sekretarza generalnego z dnia 24 czerwca 2004 r. oraz nieprzesłanie skarżącemu prawidłowo złożonej propozycji przyznania punktów za osiągnięcia mogą być przypadkami niewłaściwego administrowania.

Propozycja rozwiązania polubownego

Art. 3 ust. 5 statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich nakazuje mu poszukiwanie, w miarę możliwości, rozwiązania we współpracy z zainteresowaną instytucją w celu wyeliminowania przypadków niewłaściwego administrowania i usatysfakcjonowania skarżącego.

W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Parlamentowi następującą propozycję polubownego rozwiązania:

Parlament mógłby rozważyć ponowne rozpatrzenie swojej decyzji w sprawie przyznania skarżącemu punktów za osiągnięcia za 2003 r., przesyłając mu prawidłowo sporządzony wniosek o przyznanie punktów za osiągnięcia za ten rok, wznawiając procedurę na tym etapie i doprowadzając ją do końca zgodnie z przepisami ustanowionymi w tym celu przez Parlament.

Odpowiedź Parlamentu na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich

W odpowiedzi na wniosek Rzecznika Parlament uznał, że zastosował się do procedury przewidzianej w jego przepisach wewnętrznych.

Podkreślił, że w piśmie z dnia 24 czerwca 2004 r. sekretarz generalny poinformował skarżącego, że jego sprawa zostanie ponownie rozpatrzona przez kolegium asesorów. Przegląd ten został rzeczywiście przeprowadzony na posiedzeniu Kolegium w dniu 2 września 2004 r. W związku z tym organ powołujący dotrzymał zobowiązania podjętego wobec skarżącego.

Parlament stwierdził ponadto, że art. I.6.2 decyzji Prezydium został prawidłowo zastosowany do sprawy skarżącego.

Jednak w celu rozwiązania tej kwestii Parlament zaproponował, aby akta skarżącego zostały przekazane komisji ds. sprawozdań w celu dokonania oceny porównawczej jego osiągnięć za rok 2003 „z wynikami jego kolegów z kategorii A w DG ds. Polityki Zewnętrznej, którzy otrzymali trzeci punkt”. Po zakończeniu tej oceny organ powołujący mógł podjąć nową decyzję dotyczącą skarżącego, na którą można by złożyć zażalenie zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

Uwagi skarżącego

W odpowiedzi na odpowiedź Parlamentu skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że zaakceptuje wniosek Parlamentu pod dwoma warunkami:

(1) po pierwsze, że jego zasługi należy porównywać nie tylko z zasługami jego kolegów z dzisiejszej DG ds. Polityki Zewnętrznej, ale także z zasługami wszystkich jego kolegów z byłej DG II, którzy otrzymali trzeci punkt za 2003 r.; oraz

(2) po drugie, że nota, którą załączył do swojego pisma, powinna zostać przedstawiona Komitetowi ds.

Dalsze dochodzenia Wniosek
Rzecznika Praw Obywatelskich o udzielenie dalszych informacji

W związku z uwagami skarżącego Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Parlamentu o opinię na temat warunków sformułowanych przez skarżącego.

Odpowiedź Parlamentu

Parlament poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że sekretarz generalny przekazał już sprawę skarżącego komisji ds. sprawozdań.

Jeżeli chodzi o pierwszy warunek skarżącego, Parlament stwierdził, że „w 2003 r. [skarżący] był zatrudniony w Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Zewnętrznej. W związku z tym porównanie osiągnięć [skarżącego] z osiągnięciami jego kolegów spoza jego dyrekcji generalnej byłoby sprzeczne z [odpowiednią] zasadą”.

Jeżeli chodzi o drugi warunek skarżącego, Parlament poinformował Rzecznika, że zgodnie z życzeniem skarżącego do wniosku dołączono kopię odpowiedniego dokumentu.

Uwagi skarżącego

W kolejnym piśmie skierowanym do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący stwierdził, że – jak już wskazał w poprzednich pismach skierowanych do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich – przed oddelegowaniem pracował w DG II (komisje i delegacje) Parlamentu. W międzyczasie dyrekcja ta została podzielona na dwie dyrekcje generalne. Stanowisko, na które zostanie przydzielony po zakończeniu oddelegowania, znajdowało się w DG ds. Polityki Wewnętrznej. Skarżący podkreślił, że nigdy nie pracował w DG ds. Polityki Zewnętrznej.

Dodał, że o przyznaniu punktów za osiągnięcia za 2003 r. nadal wspólnie decydowali wszyscy asesorzy z byłej DG II. Wynikało to jasno z protokołów spotkań oceniających z dnia 17 maja 2004 r. i 6 września 2004 r. W związku z tym skarżący utrzymywał, że jego zasługi należy porównać z zasługami wszystkich jego kolegów z byłej DG II, którzy otrzymali trzeci punkt w 2003 r.

Drugi wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o udzielenie dalszych informacji

W świetle tych przeciwstawnych stanowisk Rzecznik Praw Obywatelskich postanowił zwrócić się do Parlamentu o dodatkowe informacje. Poprosił ją o wyjaśnienie zmian, które zaszły w trakcie reorganizacji struktury dyrekcji generalnych, co wydaje się stanowić podstawę problemu, który nadal występuje w niniejszej sprawie.

Rzecznik zwrócił się do Parlamentu o wyjaśnienie, w której DG skarżący był zatrudniony w 2003 r., oraz o skomentowanie twierdzenia skarżącego, że wszyscy asesorzy z byłej DG II wspólnie podjęli decyzję o przyznaniu punktów za osiągnięcia za 2003 r.

Odpowiedź Parlamentu

W replice Parlament wskazał, że w 2003 r. skarżący, mimo że został oddelegowany, został przydzielony do celów administracyjnych do DG II, której przewodniczył pan N.

W dniu 1 stycznia 2004 r. dyrekcja ta została podzielona na dwie dyrekcje generalne w celu utworzenia Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej, na czele z panem W., oraz Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Zewnętrznej, na czele z panem N. Od tego czasu skarżący został przydzielony do celów administracyjnych do Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej.

Jeśli chodzi o ocenę personelu przydzielonego do DG II w 2003 r., sekretarz generalny postanowił, że pan N. będzie nadzorował procedurę oceny i przewodniczył posiedzeniu kolegium oceniających. Rozwiązanie to umożliwiło wszystkim pracownikom byłej DG II dokonanie oceny przez przełożonych, pod których zwierzchnictwem pracowali przez cały okres referencyjny 2003 r., niezależnie od tego, do której dyrekcji zostali przydzieleni w 2004 r. Zdaniem Parlamentu „bezsporne było zatem, że w okresie referencyjnym 2003 r.[skarżący] porównał swoje zasługi z zasługami swoich kolegów z byłych komisji i delegacji DG II”. Widać to wyraźnie w protokołach ze spotkań oceniających.

Ponadto Parlament stwierdził, że również przy rozpatrywaniu skargi skarżącego jego zasługi zostały porównane z zasługami jego kolegów z byłej DG II, którym przyznano trzeci punkt. Tę samą procedurę zastosował komitet ds. sprawozdań, dokonując przeglądu tej kwestii.

Parlament argumentował, że z tych powodów procedura zastosowana w tej sprawie była ważna.

Poinformowała ona Rzecznika Praw Obywatelskich, że sekretarz generalny, w następstwie opinii wydanej przez komisję ds. sprawozdań, przyjął nową decyzję w sprawie przyznania skarżącemu punktów za osiągnięcia za rok 2003. Jeżeli skarżący sobie tego życzy, może złożyć zażalenie na tę decyzję zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

Dalsze pisma skarżącego

W piśmie z dnia 23 kwietnia 2007 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich o ostatnich wydarzeniach w jego sprawie. Wskazał on, że w dniu 15 stycznia 2007 r. sekretarz generalny poinformował go, że po otrzymaniu i ocenie opinii komisji ds. sprawozdań postanowił nie przyznawać mu trzeciego punktu za osiągnięcia. Według skarżącego z decyzji tej wynikało, że sekretarz generalny ocenił jedynie opinię Komitetu. Nie porównał jednak swoich osiągnięć z osiągnięciami kolegów z dyrekcji generalnej, w której pracował w danym momencie.

Skarżący poinformował również, że w dniu 6 lutego 2007 r. uzyskał dostęp do opinii Komitetu, w której Komitet, po przeprowadzeniu oceny porównawczej swojego sprawozdania z oceny z opinią kolegów, wyciągnął wniosek „que le rapport de notation [du plaignant] est d'un niveau excellent et que les mérites du noté sont d'un niveau comparable à ceux des collègues précités”. Ponadto Komitet podkreślił, że wypowiedział się już w tej samej sprawie w opinii z dnia 13 października 2004 r.

Skarżący stwierdził, że do tej pory Parlament doprowadził go do przekonania, że komisja ds. sprawozdań nie wydała takiej opinii. Poinformował Rzecznika, że zwrócił się do Parlamentu o dostęp do tego dokumentu, który wydaje się znajdować w posiadaniu Parlamentu od października 2004 r. Wskazał on również, że w dniu 7 kwietnia 2007 r. złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na decyzję sekretarza generalnego z dnia 15 stycznia 2007 r.

Jeśli chodzi o odpowiedź Parlamentu, skarżący z zadowoleniem przyjął fakt, że Parlament przyznał, iż w 2003 r. należał do DG II, a w 2004 r. do DG ds. Polityki Wewnętrznej. Przypomniał, że Parlament wielokrotnie twierdził coś przeciwnego w swoich pismach do Rzecznika Praw Obywatelskich. Stwierdził jednak, że nowy wniosek Parlamentu zawiera niestety nowe informacje wprowadzające w błąd, a mianowicie, że Parlament nagle stwierdził, iż „niepodważalne” jest to, że jego osiągnięcia w 2003 r. zostały porównane z osiągnięciami jego kolegów z byłej DG II, zarówno na posiedzeniach oceniających w dniach 17 maja 2004 r. i 6 września 2004 r., jak i podczas rozpatrywania jego skargi.

Skarżący stwierdził, że stwierdzenie to jest wyraźnie sprzeczne z uwagami Parlamentu zawartymi w jego opinii w przedmiotowej sprawie oraz z oświadczeniami przewodniczącego Parlamentu zawartymi w jego piśmie do niego z dnia 21 czerwca 2005 r. Stwierdził, że fakt, iż Parlament nagle zajął stanowisko, które było sprzeczne z jego poprzednim stanowiskiem, spowodował zamieszanie i zwiększył ryzyko, że osoby odpowiedzialne w Parlamencie wyciągną błędne wnioski. Ponadto podejrzewał, że nowe oświadczenie posłuży organowi powołującemu jako uzasadnienie braku przeprowadzenia oceny porównawczej jego osiągnięć w ramach podejścia do polubownego rozwiązania uzgodnionego z Rzecznikiem Praw Obywatelskich.

Skarżący podsumował, stwierdzając, że jego zdaniem propozycja polubownego rozwiązania nie powiodła się. Ponadto uznał, że wystąpiły następujące nowe przypadki niewłaściwego administrowania:

(1) Organ powołujący ponownie nie przeprowadził oceny porównawczej jego osiągnięć z wynikami jego kolegów z DG II. Oznaczało to, że Parlament ponownie naruszył swoje wewnętrzne przepisy proceduralne, przeciwko którym złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich.

(2) Parlament niesłusznie twierdził, że jego osiągnięcia zostały już porównane z osiągnięciami jego kolegów na wcześniejszych etapach procedury.

(3) Okazało się, że od października 2004 r. Parlament posiadał opinię komisji ds. sprawozdań w tej sprawie. Naruszeniem zasad uczciwej procedury było to, że Parlament do tej pory przechowywał te informacje przed nim.

Skarżący podziękował Rzecznikowi Praw Obywatelskich za jego wsparcie i zwrócił się do niego o „wezwanie Parlamentu do uporządkowania sprawy w odpowiedni sposób”, aby zapewnić, że przynajmniej jego nowa skarga na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zostanie rozpatrzona zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W innym piśmie z dnia 9 maja 2007 r. skarżący poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że uzyskał dostęp do opinii komitetu ds. sprawozdań z dnia 13 października 2004 r. Stwierdził, że z opinii tej wynika, iż Komitet uznał, że należy mu przyznać trzeci punkt za osiągnięcia i stwierdził, że trzeci punkt jest dostępny („avis positif avec point disponible”).

PROJEKT ZALECENIA RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH

1 Uwagi Rzecznika
Praw Obywatelskich

Po dogłębnej ocenie uwag Parlamentu i skarżącego Rzecznik zauważył, że skarżący przedstawił dwa nowe zarzuty dotyczące niewłaściwego administrowania. Po pierwsze, twierdził on, że Parlament niesłusznie stwierdził, iż jego osiągnięcia zostały już porównane z osiągnięciami jego kolegów na wcześniejszych etapach postępowania. Po drugie, twierdził, że Parlament ukrył przed nim pewne informacje. Rzecznik uznał, że istnieją wystarczające podstawy do zbadania tych nowych zarzutów. Biorąc jednak pod uwagę, że aby uwzględnić te nowe aspekty w swojej ocenie niniejszej sprawy, musiałby zwrócić się do Parlamentu o opinię w ich sprawie, co nieuchronnie opóźniłoby jego decyzję w sprawie pierwotnych zarzutów skarżącego, Rzecznik nie uznał za właściwe dalszego zajmowania się tymi kwestiami w ramach niniejszej sprawy.

Jeśli chodzi o pierwotną skargę, Rzecznik zauważył, że w odpowiedzi na jego propozycję polubownego rozwiązania Parlament podjął pewne kroki w celu uwzględnienia obaw skarżącego. Biorąc jednak pod uwagę, że skarżący nie był usatysfakcjonowany wynikiem tych działań, Rzecznik był zobowiązany stwierdzić, że nie był w stanie osiągnąć polubownego rozwiązania w tej sprawie.

W związku z tym Rzecznik zbadał, czy działania podjęte przez Parlament były wystarczające do wyeliminowania niewłaściwego administrowania wskazanego w jego propozycji rozwiązania polubownego, czy też w świetle działań podjętych przez Parlament nie było potrzeby podejmowania dalszych działań z jego strony.

W swojej propozycji polubownego rozwiązania Rzecznik uznał, że Parlament powinien przygotować nowy wniosek w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia za 2003 r. i wznowić procedurę na tym etapie. Propozycja ta była zgodna z podejściem przedstawionym przez Sekretarza Generalnego w piśmie do skarżącego z dnia 24 czerwca 2004 r. W celu przygotowania takiego nowego wniosku należałoby porównać zasługi skarżącego z zasługami jego kolegów ze służby, do której wówczas należał. Przez cały czas trwania niniejszego dochodzenia skarżący zwracał uwagę, że w tym czasie, niezależnie od oddelegowania, należał do DG II. Rzecznik wyraził ubolewanie z powodu niepotrzebnego zamieszania spowodowanego naleganiem przez Parlament w piśmie z dnia 6 grudnia 2006 r., że „w 2003 r. [skarżący] był zatrudniony w Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Zewnętrznej”. Zauważył jednak, że w odpowiedzi z dnia 12 marca 2007 r. na wniosek o udzielenie dodatkowych informacji Parlament potwierdził, że w 2003 r. skarżący został przydzielony do DG II i że kierownik DG II nadzorował procedurę oceny za 2003 r. Tym samym nie wydaje się już kwestionowane, że zasługi skarżącego należy porównywać z zasługami jego kolegów z byłej DG II.

Okazało się, że zamiast wznowić procedurę na etapie przygotowywania nowego wniosku o przyznanie punktów za osiągnięcia Parlament postanowił skonsultować się z komisją ds. sprawozdań. W związku z tym Rzecznik zbadał, czy takie podejście doprowadziło do porównania zalet skarżącego z zaletami jego kolegów z DG II. Zdaniem Parlamentu komisja ds. sprawozdań porównała zasługi skarżącego z zasługami jego kolegów z byłej DG II, którzy otrzymali trzeci punkt za osiągnięcia. Rzecznik zauważył jednak, że opinia Komitetu pochodzi z dnia 14 grudnia 2006 r., a zatem została sporządzona wkrótce po wysłaniu przez Parlament pisma do Rzecznika Praw Obywatelskich, w którym nalegał on, aby porównywać zasługi skarżącego jedynie z zasługami jego kolegów z DG ds. Polityki Zewnętrznej. Ponadto sama opinia Komitetu odnosiła się do skarżącego jako członka „DG Politiques externes” i nie precyzowała, którzy koledzy służyli jako grupa odniesienia do celów porównania jego osiągnięć.

W związku z tym Rzecznik uznał, że nie jest do końca jasne, czy komisja ds. sprawozdań rzeczywiście porównała zasługi skarżącego z zasługami jego kolegów z byłej dyrekcji generalnej. Poniższe rozważania opierały się na założeniu, że tak właśnie było.

Jeśli chodzi o nową decyzję Parlamentu podjętą po konsultacji z komisją ds. sprawozdań, Rzecznik przypomniał, że zgodnie z pkt I.5.3 decyzji Prezydium punkty za osiągnięcia są rozdzielane w Parlamencie po dokonaniu oceny porównawczej osiągnięć urzędników. Oznacza to, że urzędnicy, którzy wykazali się równoważnymi osiągnięciami, powinni otrzymać taką samą liczbę punktów za osiągnięcia. W przypadku gdy liczba dostępnych punktów za osiągnięcia nie jest wystarczająca, aby przyznać punkty trzecie wszystkim zasłużonym urzędnikom, jasne było, że należy podjąć decyzję co do tego, którzy urzędnicy otrzymają trzeci punkt awansu, a którzy nie. W tym ostatnim przypadku należałoby rozważyć możliwość przyznania trzeciego punktu awansu w ramach rezerwy sekretarza generalnego przewidzianej w pkt I.6 decyzji Prezydium.

Z opinii komisji ds. sprawozdań wynika, że wartość merytoryczna skarżącego wydaje się być porównywalna z wartością merytoryczną jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt merytoryczny. W celu podjęcia decyzji o przyznaniu punktów trzecich Parlament musiał zatem dokonać starannego porównania osiągnięć zainteresowanych urzędników i na podstawie wszystkich istotnych faktów zdecydować, komu należy przyznać trzeci punkt za osiągnięcia. Oczywiste było, że decyzja ta musiała wiązać się z dużym marginesem swobody. Wydaje się jednak, że w swojej nowej decyzji w sprawie skarżącego sekretarz generalny Parlamentu oparł się na przekonaniu, że aby uzasadnić przyznanie skarżącemu trzeciego punktu za osiągnięcia, zasługi skarżącego muszą być lepsze niż zasługi jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt. Rzecznik uznał, że takie podejście byłoby niewłaściwe. Gdyby, jak stwierdziła komisja ds. sprawozdań, zasługi skarżącego były porównywalne z zasługami jego kolegów, Parlament musiałby, jak wspomniano powyżej, dokonać starannego porównania osiągnięć i na podstawie wszystkich istotnych faktów zdecydować, komu należy przyznać trzeci punkt za osiągnięcia. Nic nie wskazywało na to, że takie badanie zostało przeprowadzone w niniejszej sprawie. Rzecznik nie był zatem przekonany, że podejście Parlamentu jest wystarczające do wyeliminowania stwierdzonego przez niego niewłaściwego administrowania.

Rzecznik zauważył, że w międzyczasie Parlament podjął nową decyzję w sprawie skarżącego i że skarżący zaskarżył tę decyzję w drodze zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Okoliczności te rodziły pytanie, czy właściwe byłoby zaprzestanie przez Rzecznika oceny niniejszej sprawy na tym etapie, biorąc pod uwagę, że skarżący mógł zwrócić się do niego ponownie, gdyby nie był usatysfakcjonowany wynikiem postępowania na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

Rzecznik zauważył jednak, że kwestie leżące u podstaw sporu skarżącego z Parlamentem były już przedmiotem starannej i szczegółowej analizy przez Rzecznika, w tym propozycji polubownego rozwiązania. Gdyby niniejsze dochodzenie zostało przerwane i gdyby skarżący złożył skargę na decyzję Parlamentu w sprawie swojej skargi na podstawie art. 90 ust. 2 dotyczącej nowej decyzji, Rzecznik Praw Obywatelskich musiałby rozważyć wszczęcie nowego dochodzenia i ponownie zwrócić się do Parlamentu o opinię. Biorąc pod uwagę dalsze opóźnienia i dodatkowe prace, jakie takie działanie pociągnęłoby za sobą dla wszystkich zainteresowanych stron, nie wydawało się ono najbardziej ekonomiczne i właściwe. Zdaniem Rzecznika zamknięcie niniejszej sprawy bez dalszych działań byłoby zatem sensowne tylko wtedy, gdyby można było bezpiecznie założyć, że zbliżająca się decyzja Parlamentu w sprawie skargi złożonej przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 doprowadziłaby do ostatecznego i zadowalającego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Rzecznik uznał jednak, że nie jest jasne, czy rzeczywiście tak będzie.

Na podstawie tych rozważań Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że zamknięcie niniejszej sprawy na tym zaawansowanym etapie dochodzenia nie byłoby właściwe. Uznał ponadto, że podejście, które zaproponował w swojej propozycji rozwiązania polubownego, nadal stanowi właściwy sposób rozwiązania tej kwestii.

Projekt zalecenia

W związku z powyższym Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Parlamentowi następujący projekt zalecenia, zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich:

Parlament powinien ponownie przeanalizować swoją decyzję w sprawie przyznania skarżącemu punktów za osiągnięcia za 2003 r., przesyłając mu prawidłowo sporządzony wniosek o przyznanie punktów za osiągnięcia za ten rok ,, wznawiając procedurę na tym etapie i doprowadzając ją do końca zgodnie z przepisami ustanowionymi w tym celu przez Parlament.

Szczegółowa opinia Parlamentu

W swojej szczegółowej opinii Parlament podsumował ustalenia Rzecznika Praw Obywatelskich jako prowadzące do wniosku, że mając na uwadze oddelegowanie skarżącego, ocena porównawcza jego osiągnięć „nie została przeprowadzona w sposób całkowicie sprawiedliwy”. Parlament oświadczył, że przyjął późniejszą propozycję Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą polubownego rozwiązania. Po złożeniu przez skarżącego skargi na decyzję sekretarza generalnego z dnia 15 stycznia 2007 r. na podstawie art. 90 ust. 2 przewodniczący Parlamentu przeprowadził nową ocenę porównawczą zasadności skargi. Pismem z dnia 16 października 2007 r. oddalił on jednak zażalenie. Parlament zwrócił uwagę, że skarżący może wnieść odwołanie od tej decyzji.

Parlament uznał, że procedura przyznawania skarżącemu punktów za osiągnięcia za rok 2003, „powtórzona zgodnie z zaleceniami Rzecznika Praw Obywatelskich”, została przeprowadzona prawidłowo i zgodnie z zasadą dobrej administracji. Parlament załączył kopię swojej decyzji z dnia 16 października 2007 r. W decyzji tej Parlament przypomniał, że decyzja sekretarza generalnego z dnia 15 stycznia 2007 r. została podjęta „w ramach polubownego rozwiązania, które zostało osiągnięte w następstwie odwołania [skarżącego] i za pośrednictwem Rzecznika Praw Obywatelskich”(10). Zdaniem Parlamentu Rzecznik uznał, że biorąc pod uwagę oddelegowanie skarżącego, porównanie jego osiągnięć z osiągnięciami kolegów z jego byłej dyrekcji generalnej „nie było zbyt jasne”(11).

W odniesieniu do rzekomego braku uzasadnienia decyzji sekretarza generalnego z dnia 15 stycznia 2007 r. Parlament uznał, że zgodnie z odpowiednim orzecznictwem sądów wspólnotowych zaskarżona decyzja zawiera wystarczające uzasadnienie, aby umożliwić skarżącemu ocenę, czy powinien wnieść sprawę do sądu. Parlament stwierdził, że sprawozdanie z oceny skarżącego zostało starannie i dokładnie porównane ze sprawozdaniem jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt z limitu dostępnego dla urzędników grupy zaszeregowania A oraz z rezerwy sekretarza generalnego. Biorąc pod uwagę rozwój i zakres jego obowiązków, porównanie to wykazało, że jego sprawozdanie z oceny nie przewyższało sprawozdań z oceny tych urzędników, którzy, biorąc pod uwagę ich grupę zaszeregowania i zakres odpowiedzialności, bez wyjątku wykazali się wyjątkowymi osiągnięciami. Zdaniem Parlamentu urzędnicy ci, w przeciwieństwie do skarżącego, przejęli nowe zadania, uczestniczyli w projektach, które wykraczały poza zwykłe, osiągały wyjątkowe osiągnięcia lub wykazywały poprawę jakości ich pracy.

Parlament przypomniał, że w opinii wydanej w sprawie skarżącego komisja ds. sprawozdań nie doszła do wniosku, że zasługi skarżącego przewyższają zasługi jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt. Biorąc pod uwagę, że dyrekcja generalna udostępniła limit punktów, całkowicie zasadne było przyznawanie punktów trzecich, w granicach tego limitu, tylko tym urzędnikom, którzy udowodnili, że ich osiągnięcia przewyższają osiągnięcia innych urzędników.

W związku z tym Parlament stwierdził, że organ powołujący prawidłowo ocenił zalety skarżącego i nie przekroczył przysługującego mu szerokiego zakresu uznania.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący wskazał, że pomimo dwóch przedłużeń terminu na wydanie szczegółowej opinii przez Parlament w ogóle nie odpowiedział na projekt zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich. Ani pismo Parlamentu do Rzecznika Praw Obywatelskich, ani załączone do niego dokumenty nie zawierały uwag na temat treści tego projektu zalecenia. W piśmie przewodnim skierowanym do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich Parlament w sposób mylący odniósł się do „wniosku o szczegółową opinię w sprawie proponowanego rozwiązania polubownego”. Skarżący przypomniał, że projekt zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich stał się konieczny tylko dlatego, że nie udało się osiągnąć polubownego rozwiązania.

Skarżący uznał, że brak komentarza Parlamentu do projektu zalecenia i odniesienie się do propozycji rozwiązania polubownego może prowadzić jedynie do wniosku, że Parlament całkowicie zignorował projekt zalecenia.

Ponadto skarżący wskazał, że oświadczenie Parlamentu zawierało szereg nieprawidłowych oświadczeń. (1) Parlament stwierdził, że Rzecznik doszedł do wniosku, że porównanie jego osiągnięć "nie zostało przeprowadzone w całkowicie sprawiedliwy sposób". Rzecznik Praw Obywatelskich doszedł jednak do wniosku, że nie dokonano żadnego porównania jego osiągnięć. (2) Parlament stwierdził, że przeprowadził nową ocenę porównawczą jego osiągnięć w następstwie skargi złożonej na podstawie art. 90 ust. 2. Oznaczało to, że przed podjęciem przez sekretarza generalnego decyzji z dnia 15 stycznia 2007 r. przeprowadzono ocenę porównawczą. Nic jednak nie wskazywało na to, że taka ocena miała miejsce. (3) Parlament stwierdził, że procedura przyznawania mu punktów za osiągnięcia została "powtórzona zgodnie z zaleceniami Rzecznika Praw Obywatelskich". Jednakże, w przeciwieństwie do propozycji Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącej polubownego rozwiązania, Parlament nie przesłał mu prawidłowo złożonej propozycji przyznania punktów za osiągnięcia za 2003 r. i nie wznowił procedury na tym etapie.

Skarżący oświadczył, że nie zamierza składać nowej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich na decyzję Parlamentu z dnia 16 października 2007 r. Uznał on, że ze względu na „nieustępliwość” Parlamentu taka skarga ewidentnie nie miałaby żadnych szans powodzenia. Skarżący podziękował Rzecznikowi Praw Obywatelskich za jego wsparcie i oświadczył, że z niecierpliwością oczekuje na jego decyzję.

DECYZJA

1 Domniemane nieprawidłowości w procedurze oceny personelu

1.1 W chwili wniesienia skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący był urzędnikiem Parlamentu Europejskiego. Pracował w Dyrekcji Generalnej Parlamentu (DG) II (Komitety i Delegacje)(12), zanim został oddelegowany, w interesie służby, od dnia 1 stycznia 2002 r. Skarżący zarzucił szereg nieprawidłowości w procedurze oceny jego pracowników za rok 2003, a w szczególności w przyznawaniu mu punktów za osiągnięcia. Rzecznik Praw Obywatelskich przeprowadził dochodzenie w sprawie siedmiu zarzutów i jednego zarzutu, które zasadniczo dotyczyły (i) domniemanego braku oceny porównawczej zasadności skarżącego; (ii) domniemane nieprzestrzeganie przez Parlament zobowiązań podjętych w piśmie skierowanym do skarżącego przez sekretarza generalnego w dniu 24 czerwca 2004 r.; (iii) domniemane nieprzestrzeganie przez Parlament prawidłowych procedur podczas oceny personelu za 2003 r.; oraz (iv) domniemanego nieuwzględnienia poziomu odpowiedzialności skarżącego w 2003 r.

1.2 Po dokładnym zbadaniu opinii Parlamentu i uwag skarżącego Rzecznik doszedł do wstępnego wniosku, że (1) brak porównania przez Parlament zalet skarżącego z zaletami jego kolegów, (2) niespełnienie jego uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do pisma sekretarza generalnego z dnia 24 czerwca 2004 r. oraz (3) nieprzesłanie skarżącemu prawidłowo złożonej propozycji przyznania punktów za osiągnięcia może stanowić przypadek niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Parlamentowi następującą propozycję polubownego rozwiązania:

Parlament mógłby rozważyć ponowne rozpatrzenie swojej decyzji w sprawie przyznania skarżącemu punktów za osiągnięcia za 2003 r., przesyłając mu prawidłowo sporządzony wniosek o przyznanie punktów za osiągnięcia za ten rok ,, wznawiając procedurę na tym etapie i doprowadzając ją do końca zgodnie z przepisami ustanowionymi w tym celu przez Parlament.

1.3 W odpowiedzi na wniosek Rzecznika Parlament uznał, że przestrzegał on swoich przepisów wewnętrznych. Jednakże, w celu rozstrzygnięcia sprawy, Komisja zaproponowała, aby akta skarżącego zostały przekazane Komitetowi ds. Po zakończeniu tej oceny organ powołujący podejmie nową decyzję w sprawie skarżącego. Skarżący zgodził się na tę propozycję pod warunkiem, że (1) porównanie powinno odbywać się w ramach właściwej grupy referencyjnej oraz że (2) załączona przez niego nota powinna zostać przedstawiona Komitetowi przed podjęciem decyzji w sprawie jego opinii. Parlament zaakceptował drugi warunek, ale nalegał na grupę referencyjną, do której się odnosił. W następstwie dalszych dochodzeń Rzecznika Praw Obywatelskich Parlament w sposób dorozumiany uznał jednak, że stanowisko skarżącego w odniesieniu do grupy referencyjnej było prawidłowe.

1.4 Następnie, w swojej opinii w sprawie skarżącego, Komitet ds. sprawozdań stwierdził, że "que le rapport de notation [du plaignant] est d'un niveau excellent et que les mérites du noté sont d'un niveau comparable à ceux des collègues précités". Ponadto Komitet podkreślił, że wypowiedział się już w tej samej sprawie w opinii z dnia 13 października 2004 r. Jednakże w dniu 15 stycznia 2007 r. sekretarz generalny Parlamentu postanowił nie przyznawać skarżącemu trzeciego punktu.

1.5 W związku z tymi wydarzeniami skarżący napisał do Rzecznika Praw Obywatelskich, że organ powołujący ponownie nie przeprowadził oceny porównawczej jego osiągnięć. Oznaczało to, że Parlament ponownie naruszył swoje wewnętrzne przepisy proceduralne, przeciwko którym wniósł skargę. Skarżący uznał, że propozycja polubownego rozwiązania nie powiodła się. W dniu 7 kwietnia 2007 r. skarżący złożył zażalenie na nową decyzję sekretarza generalnego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W korespondencji z Rzecznikiem skarżący przedstawił również dwa nowe zarzuty dotyczące niewłaściwego administrowania, a mianowicie, że (1) Parlament niesłusznie stwierdził, że jego osiągnięcia zostały już porównane z osiągnięciami jego kolegów na wcześniejszych etapach procedury oraz (2) że Parlament ukrył przed nim pewne informacje. Rzecznik uznał, że istniały wystarczające podstawy do zbadania tych nowych zarzutów. Biorąc jednak pod uwagę, że uwzględnienie tych kwestii w toczącym się dochodzeniu nieuchronnie opóźniłoby jego decyzję w sprawie pierwotnych zarzutów skarżącego, nie uznał on za właściwe dalszego zajmowania się tymi kwestiami w ramach niniejszej sprawy.

1.6 Rzecznik zauważył, że w odpowiedzi na jego propozycję polubownego rozwiązania Parlament podjął pewne kroki w celu uwzględnienia obaw skarżącego. Biorąc jednak pod uwagę, że skarżący nie był usatysfakcjonowany wynikiem tych działań, Rzecznik był zobowiązany stwierdzić, że nie był w stanie osiągnąć polubownego rozwiązania. W związku z tym Rzecznik zbadał, czy działania podjęte przez Parlament były wystarczające do wyeliminowania niewłaściwego administrowania wskazanego we wniosku dotyczącym rozwiązania polubownego, czy też w świetle działań podjętych przez Parlament nie było potrzeby podejmowania dalszych działań z jego strony.

1.7 W swojej propozycji polubownego rozwiązania Rzecznik uznał, że Parlament powinien przygotować nowy wniosek w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia za rok 2003 i na tym etapie wznowić procedurę. Okazało się jednak, że zamiast tego Parlament postanowił skonsultować się z komisją ds. sprawozdań. W związku z tym Rzecznik zbadał, czy takie podejście doprowadziło do porównania zalet skarżącego z zaletami jego kolegów z DG II. Zdaniem Parlamentu komisja ds. sprawozdań porównała zasługi skarżącego z zasługami jego kolegów z byłej DG II, którzy otrzymali trzeci punkt za osiągnięcia. Rzecznik zauważył jednak, że opinia Komitetu pochodzi z dnia 14 grudnia 2006 r. i w związku z tym została sporządzona wkrótce po wysłaniu przez Parlament pisma do Rzecznika Praw Obywatelskich, w którym nalegał on, aby porównywać zasługi skarżącego jedynie z zasługami jego kolegów z DG ds. Polityki Zewnętrznej. Ponadto sama opinia Komitetu odnosiła się do skarżącego jako członka „DG Politiques externes” i nie precyzowała, którzy koledzy służyli jako grupa odniesienia do celów porównania jego osiągnięć. W związku z tym Rzecznik uznał, że nie jest do końca jasne, czy komisja ds. sprawozdań rzeczywiście porównała zasługi skarżącego z zasługami jego kolegów z byłej dyrekcji generalnej. Rozważania przedstawione poniżej opierały się na założeniu, że tak właśnie było.

1.8 Jeśli chodzi o nową decyzję Parlamentu podjętą po konsultacji z komisją ds. sprawozdań, Rzecznik przypomniał, że zgodnie z pkt I.5.3 decyzji Prezydium punkty za osiągnięcia są rozdzielane w Parlamencie po dokonaniu porównawczej oceny osiągnięć urzędników. Oznacza to, że urzędnicy, którzy wykazali się równoważnymi osiągnięciami, powinni otrzymać taką samą liczbę punktów za osiągnięcia.

W przypadku gdy liczba dostępnych punktów za osiągnięcia nie była wystarczająca, aby przyznać punkty trzecie wszystkim zasłużonym urzędnikom, było jasne, że należy podjąć decyzję, którzy urzędnicy otrzymają trzeci punkt awansu, a którzy nie. W tym ostatnim przypadku należałoby rozważyć możliwość przyznania trzeciego punktu awansu w ramach rezerwy sekretarza generalnego przewidzianej w pkt I.6 decyzji Prezydium. Z opinii komisji ds. sprawozdań wynika, że wartość merytoryczna skarżącego wydaje się być porównywalna z wartością merytoryczną jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt merytoryczny. W celu podjęcia decyzji o przyznaniu punktów trzecich Parlament musiał zatem dokonać starannego porównania osiągnięć zainteresowanych urzędników i na podstawie wszystkich istotnych faktów zdecydować, komu należy przyznać trzeci punkt za osiągnięcia. Oczywiste było, że decyzja ta musiała wiązać się z dużym marginesem swobody. Wydaje się jednak, że w swojej nowej decyzji w sprawie skarżącego sekretarz generalny Parlamentu oparł się na poglądzie, że aby uzasadnić przyznanie skarżącemu trzeciego punktu za osiągnięcia, zasługi skarżącego muszą być lepsze niż zasługi jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt za osiągnięcia. Rzecznik uznał, że takie podejście byłoby niewłaściwe. Nic nie wskazywało na przeprowadzenie w niniejszej sprawie dokładnej analizy porównawczej zasadności skargi. Rzecznik nie był zatem przekonany, że podejście Parlamentu jest wystarczające do wyeliminowania stwierdzonego przez niego niewłaściwego administrowania.

1.9 W związku z nową skargą złożoną przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 Rzecznik zbadał, czy właściwe byłoby zaprzestanie przez niego oceny niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę, że skarżący mógł zwrócić się do niego ponownie, gdyby nie był zadowolony z wyniku postępowania na podstawie art. 90 ust. 2. Zdaniem Rzecznika byłoby to sensowne tylko wtedy, gdyby można było bezpiecznie założyć, że zbliżająca się decyzja Parlamentu ostatecznie i zadowalająco rozwiąże przedmiotową kwestię. Rzecznik uznał jednak, że nie jest jasne, czy rzeczywiście tak będzie. Uznał ponadto, że podejście, które zaproponował w swojej propozycji polubownego rozwiązania, nadal stanowi właściwy sposób rozwiązania tej kwestii. W związku z tym powtórzył swoją propozycję polubownego rozwiązania jako projekt zalecenia o następującym brzmieniu:

Parlament powinien ponownie przeanalizować swoją decyzję w sprawie przyznania skarżącemu punktów za osiągnięcia za 2003 r., przesyłając mu prawidłowo sporządzony wniosek o przyznanie punktów za osiągnięcia za ten rok ,, wznawiając procedurę na tym etapie i doprowadzając ją do końca zgodnie z przepisami ustanowionymi w tym celu przez Parlament.

1.10 W swojej szczegółowej opinii Parlament stwierdził, że po złożeniu przez skarżącego skargi na decyzję sekretarza generalnego z dnia 15 stycznia 2007 r. na podstawie art. 90 ust. 2 jego przewodniczący dokonał nowej oceny porównawczej zasadności skargi. Pismem z dnia 16 października 2007 r. oddalił on jednak zażalenie. Parlament uznał, że procedura przyznawania skarżącemu punktów za osiągnięcia za rok 2003, „powtórzona zgodnie z zaleceniami Rzecznika Praw Obywatelskich”, odbyła się prawidłowo i zgodnie z zasadą dobrej administracji. Parlament załączył kopię swojej decyzji z dnia 16 października 2007 r. W decyzji tej Parlament stwierdził, że sprawozdanie z oceny skarżącego zostało starannie i dokładnie porównane ze sprawozdaniem jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt z limitu dostępnego dla urzędników grupy zaszeregowania A oraz z rezerwy sekretarza generalnego. Biorąc pod uwagę rozwój i zakres jego obowiązków, porównanie to wykazało, że jego sprawozdanie z oceny nie przewyższało sprawozdań z oceny tych urzędników, którzy, biorąc pod uwagę ich grupę zaszeregowania i obowiązki, bez wyjątku wykazali się nadzwyczajnymi osiągnięciami. Parlament przypomniał, że w opinii wydanej w sprawie skarżącego komisja ds. sprawozdań nie doszła do wniosku, że zasługi skarżącego przewyższają zasługi jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt. Biorąc pod uwagę, że dyrekcja generalna udostępniła limit punktów, całkowicie zasadne było przyznawanie punktów trzecich, w granicach tego limitu, tylko tym urzędnikom, którzy udowodnili, że ich osiągnięcia przewyższają osiągnięcia innych urzędników. W związku z tym Parlament stwierdził, że organ powołujący prawidłowo ocenił zalety skarżącego i nie przekroczył przysługującego mu szerokiego zakresu uznania.

1.11 W swoich uwagach skarżący wskazał, że Parlament w ogóle nie odpowiedział na projekt zalecenia Rzecznika. Uznał on, że może to prowadzić jedynie do wniosku, że Parlament całkowicie zignorował projekt zalecenia. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że oświadczenie Parlamentu zawierało szereg nieprawidłowych oświadczeń: (1) Parlament stwierdził, że Rzecznik doszedł do wniosku, że porównanie jego osiągnięć "nie zostało przeprowadzone w całkowicie sprawiedliwy sposób". Rzecznik Praw Obywatelskich doszedł jednak do wniosku, że nie dokonano żadnego porównania jego osiągnięć. (2) Parlament stwierdził, że przeprowadził nową ocenę porównawczą jego osiągnięć w następstwie skargi złożonej na podstawie art. 90 ust. 2. Oznaczało to, że przed podjęciem przez sekretarza generalnego decyzji z dnia 15 stycznia 2007 r. przeprowadzono ocenę porównawczą. Nic jednak nie wskazywało na to, że taka ocena miała miejsce. (3) Parlament stwierdził, że procedura przyznawania mu punktów za osiągnięcia została "powtórzona zgodnie z zaleceniami Rzecznika Praw Obywatelskich". Jednakże, w przeciwieństwie do propozycji Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącej polubownego rozwiązania, Parlament nie przesłał mu prawidłowo złożonej propozycji przyznania punktów za osiągnięcia za 2003 r. i nie wznowił procedury na tym etapie. Skarżący oświadczył, że nie zamierza składać nowej skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich na decyzję Parlamentu z dnia 16 października 2007 r. Uznał on, że ze względu na „nieustępliwość” Parlamentu taka skarga ewidentnie nie miałaby żadnych szans powodzenia. Skarżący podziękował Rzecznikowi Praw Obywatelskich za jego wsparcie i oświadczył, że z niecierpliwością oczekuje na jego decyzję.

1.12 Rzecznik zauważa, że Parlament nie przesłał skarżącemu nowego wniosku o przyznanie punktów za osiągnięcia za rok 2003 i nie wznowił procedury na tym etapie. Zamiast tego ograniczyła się do przekazania Rzecznikowi swojej decyzji w sprawie nowego zażalenia skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego i stwierdziła, że procedura przyznawania skarżącemu punktów za osiągnięcia, „powtórzona zgodnie z zaleceniami Rzecznika Praw Obywatelskich, odbyła się prawidłowo i zgodnie z zasadą dobrej administracji”.

1.13 Rzecznik przypomina, że w odpowiedzi na jego propozycję polubownego rozwiązania Parlament przyjął inne podejście niż zaproponowane przez Rzecznika. Zdaniem Rzecznik podejście to nie okazało się wystarczające do wyeliminowania stwierdzonego przez niego niewłaściwego administrowania. Z tego powodu Rzecznik powtórzył treść swojej propozycji polubownego rozwiązania jako projekt zalecenia. W związku z tym Rzecznik nie rozumie, na jakiej podstawie Parlament uważa, że powtórzył procedurę „zgodnie z zaleceniami Rzecznika”.

1.14 Rzecznik wyraża ubolewanie, że Parlament nie skomentował nawet treści projektu zalecenia. Ogromnie ubolewa nad tym faktem, a także nad tym, że Parlament błędnie podsumował jego wnioski. Jak słusznie zauważył skarżący, Rzecznik nie stwierdził, że „porównawcza ocena merytoryczna (...) nie została przeprowadzona w całkowicie sprawiedliwy sposób” lub że „porównanie (...) nie było bardzo jasne”, jak stwierdził Parlament odpowiednio w swojej szczegółowej opinii i decyzji w sprawie skargi skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2. Zamiast tego Rzecznik stwierdził, że wydaje się, iż Parlament w ogóle nie przeprowadził żadnej oceny porównawczej zalet skarżącego (13). Rzecznik uważa, że to co najmniej niedbałe potraktowanie okoliczności faktycznych sprawy świadczy o braku szacunku dla uzasadnionych obaw skarżącego, a także dla wysiłków Rzecznika zmierzających do znalezienia rozwiązania, które jest do przyjęcia dla obu stron.

1.15 Artykuł 3 ust. 6 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich stanowi:

„Jeżeli Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdzi, że doszło do niewłaściwego administrowania, informuje o tym zainteresowaną instytucję lub zainteresowany organ, w stosownych przypadkach przedstawiając projekt zaleceń. Poinformowana w ten sposób instytucja lub organ przesyła Rzecznikowi Praw Obywatelskich szczegółową opinię w terminie trzech miesięcy.”

Art. 8 ust. 3 przepisów wykonawczych stanowi, że „szczegółowa opinia może polegać na przyjęciu decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich i opisie środków podjętych w celu wdrożenia projektu zaleceń”.

Z przepisów tych wynika, że instytucja, do której Rzecznik Praw Obywatelskich kieruje projekt zalecenia, musi odpowiedzieć na ten projekt zalecenia w formie tzw. „szczegółowej opinii”. Termin ten oznacza, że odpowiedź instytucji powinna dokładnie obejmować wszystkie aspekty sprawy i należycie uwzględniać wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczące stwierdzonego przez niego niewłaściwego administrowania. Biorąc pod uwagę, że w tym przypadku Parlament w ogóle nie skomentował treści projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich i nieprawidłowo podsumował ważne fakty, Rzecznik uważa, że uzasadnione byłoby naleganie na uzyskanie odpowiedniej szczegółowej opinii Parlamentu. Jednak w swoich uwagach skarżący wyraźnie stwierdził, że nie chce złożyć skargi na nową decyzję Parlamentu i oczekuje na decyzję Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie jego skargi. W związku z tym, zgodnie z życzeniem skarżącego, Rzecznik Praw Obywatelskich nie będzie ponownie zwracał się do Parlamentu, lecz podejmie decyzję na podstawie otrzymanych do tej pory informacji.

1.16 W świetle szczegółowej opinii Parlamentu Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdza, że Parlament nie wdrożył jego projektu zalecenia. Musi jednak również zbadać, czy decyzja Parlamentu w sprawie skargi złożonej przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 wyeliminowała stwierdzone przez niego niewłaściwe administrowanie, a tym samym zasadniczo, czy rozpatrzenie skargi przez Parlament skutkowało właściwą oceną porównawczą zalet skarżącego z zaletami jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt merytoryczny.

1.17 Rzecznik zauważa, że w swojej szczegółowej opinii Parlament nie odniósł się do podniesionej w projekcie zalecenia kwestii, czy komisja ds. W decyzji Parlamentu w sprawie skargi złożonej przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 nie określono również, w ramach której grupy referencyjnej porównano zalety skarżącego. W związku z tym Rzecznik uważa, że kwestia właściwej grupy odniesienia nadal nie została wyjaśniona w zadowalający sposób.

1.18 Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich z rozczarowaniem zauważa, że Parlament najwyraźniej nie wziął pod uwagę jego stanowiska, zgodnie z którym oczekiwanie, że skarżący udowodni, iż jego zasługi przewyższają zasługi jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt, było niewłaściwe, zamiast wykazywać "jedynie" porównywalne zasługi. Wręcz przeciwnie, Parlament ponownie argumentował w swojej decyzji w sprawie skargi złożonej przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2, że porównanie wykazało, iż sprawozdanie z oceny skarżącego „nie było lepsze” od sprawozdania jego kolegów, którzy otrzymali trzeci punkt, i przypomniał, że komisja ds. sprawozdań „nie doszła do wniosku, że zasługi skarżącego były lepsze” od zasług jego kolegów.

1.19 W związku z tym Rzecznik uważa, że decyzja Parlamentu w sprawie skargi złożonej przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 nie wyeliminowała stwierdzonego przez niego niewłaściwego administrowania, ponieważ nie doprowadziła do właściwej oceny porównawczej zasadności skargi w 2003 r.

2 Wnioski

2.1 Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi należy poczynić następującą uwagę krytyczną:

Dobrą administracją jest, aby organ powołujący przeprowadzał okresową ocenę swoich pracowników zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady niedyskryminacji i uzasadnionych oczekiwań swoich pracowników. W niniejszej sprawie Parlament (1) nie przeprowadził właściwej oceny porównawczej zasług skarżącego w 2003 r. z zasługami jego kolegów, (2) nie spełnił uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do pisma wysłanego do niego przez sekretarza generalnego Parlamentu w dniu 24 czerwca 2004 r. oraz (3) nie przesłał skarżącemu prawidłowo złożonej propozycji przyznania punktów za osiągnięcia. Stanowi to niewłaściwe administrowanie.

2.2 Rzecznik zauważa, że Parlament nie wdrożył projektu zalecenia, które przedłożył mu w celu zaradzenia wyżej wymienionemu niewłaściwemu administrowaniu.

2.3 Art. 3 ust. 7 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich stanowi, że po przedstawieniu projektu zalecenia i otrzymaniu szczegółowej opinii zainteresowanej instytucji lub organu Rzecznik Praw Obywatelskich przesyła sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu oraz zainteresowanej instytucji lub zainteresowanemu organowi.

2.4 W swoim sprawozdaniu rocznym za rok 1998 Rzecznik Praw Obywatelskich podkreślił, że możliwość przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania specjalnego ma nieocenioną wartość dla jego pracy. Dodał, że w związku z tym sprawozdania specjalne nie powinny być przedstawiane zbyt często, lecz jedynie w odniesieniu do ważnych spraw, w przypadku których Parlament może podjąć działania w celu udzielenia pomocy Rzecznikowi Praw Obywatelskich (14). Sprawozdanie roczne za rok 1998 zostało przedłożone Parlamentowi Europejskiemu i przez niego zatwierdzone.

2.5 Rzecznik zauważa, że niniejsza sprawa dotyczy oceny osiągnięć poszczególnych urzędników. Ponadto skarżący wyraźnie stwierdził, że nie chce kontynuować swojej sprawy. W tych okolicznościach Rzecznik stwierdza, że nie należy przedkładać Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania specjalnego. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

2.6 Przewodnicząca Parlamentu Europejskiego również zostanie poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) PE 339.512/BUR. Wersja tej decyzji, która została udostępniona Rzecznikowi, jest w języku francuskim, a cytaty z niej w niniejszym tekście są w języku francuskim.

(2) "Régime applicable aux autres agents" (Warunki zatrudnienia innych pracowników).

(3) "À l'exception des fonctionnaires/agents absents pendant toute l'année de référence pour raison de maladie ou de CCP, dont les points éventuels sont attribués par la DG Personnel et des fonctionnaires/agents n'ayant pas accompli une période minimale de trois mois de travail dans une institution européenne pendant l'année de référence, pour lesquels l'entité reçoit 1 point."

(4) "L'ensemble des fonctionnaires/agents pouvant recevoir des points, le total obtenu étant, le cas échéant, arrondi selon le principe mathématique."

(5) W piśmie z dnia 5 listopada 2005 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika o wyjaśnienie trzech zarzutów (nr 2, 3 i 5) oraz o dodanie dwóch dalszych zarzutów (nr 6 i 7). Rzecznik Praw Obywatelskich postanowił przyjąć ten wniosek i przekazał zmienione zarzuty Parlamentowi. Obecna wersja jest wersją ostateczną.

(6) Odpowiedni fragment protokołu brzmi: „(...) M. N. proponuje de s'en tenir à la jurisprudence constante de cette Direction générale à travers les années, c'est-à-dire d'attribuer 2 points de promouvabilité et de s'en remettre pour un éventuel 3ème point au Secrétaire général. Il prend, par conséquent, la décision d'attribuer 2 points de promouvabilité pour l'année 2003 à [le plaignant] et d'inviter le Secrétaire général à considérer l'attribution d'un 3ème point de mérite de sa réserve.”

(7) Zob. przypis 4 powyżej.

(8) W piśmie z dnia 26 kwietnia 2004 r., które skarżący załączył do swojej skargi, sekretarz generalny stwierdził, że w odniesieniu do roku 2002 postanowił zwrócić się do komitetu ds. sprawozdań o kontynuowanie prac „à un examen comparatif de vos mérites avec ceux de vos collègues de catégorie A de la Direction Générale des Commissions et Délégations s'étant vus attribuer un troisième point de promouvabilité”. W opinii z dnia 4 maja 2004 r. komitet ds. sprawozdań doszedł do wniosku „après examen du dossier et de comparaison de son rapport de notation avec ceux de ses collègues de catégorie A de la Direction Générale des Commissions et Délégations du Parlement européen ayant reçu un troisième point”.

(9) Sprawa C-277/01 P Parlament przeciwko Samper, Rec. 2003, s. I-3019, pkt 35.

(10) "In diesem Zusammenhang sollte daran erinnert werden, dass diese neue Entscheidung über die Punktevergabe im Rahmen einer gütlichen Einigung erfolgte, die nach einer von Ihnen eingereichten Klage unter Vermittlung des Bürgerbeauftragten erzielt wurde."

(11) "(...), dass der Vergleich Ihrer Verdienste mit denjenigen Ihrer Kollegen in Ihrer ursprünglichen Generaldirektion nicht sehr eindeutig war".

(12) Dnia 1 stycznia 2004 r. DG II została podzielona na dwie części w celu utworzenia DG ds.

(13) Zob. pkt 2.2 projektu zalecenia w tej sprawie.

(14) Sprawozdanie roczne za 1998 r., s. 27-28.