Strasburg, 27 stycznia 2006 r.

Szanowna Pani B.,

W dniu 9 marca 2005 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą Pana powołania przez Parlament Europejski w następstwie Pana sukcesu w konkursie otwartym EUR/C/23.

W dniu 19 kwietnia 2005 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Parlamentu, prosząc go o przedstawienie opinii w sprawie Pańskiej skargi do końca lipca 2005 r. W dniu 3 sierpnia 2005 r. Parlament poinformował mnie, że jego służby nadal badają Pana sprawę i w związku z tym zwrócił się o przedłużenie terminu. Pismem z dnia 30 sierpnia 2005 r. zgodziłem się z wnioskiem Parlamentu i przedłużyłem termin do dnia 30 września 2005 r. Tego samego dnia poinformowałem Pana o tym fakcie.

W dniu 12 października 2005 r. Parlament przesłał swoją opinię, którą przekazałem Panu w dniu 4 listopada 2005 r., z prośbą o przedstawienie uwag, jeśli Pan sobie tego życzy. Ponieważ Parlament oznaczył swoją opinię jako „poufną”, chociaż nie zwrócił się Pan o poufne traktowanie Pańskiej skargi, tego samego dnia (4 listopada 2005 r.) napisałem do jego przewodniczącego. W moim piśmie przypomniałem, że art. 10 ust. 1 przepisów wykonawczych Rzecznika (1) przewiduje, że na wniosek skarżącego Rzecznik uznaje skargę za poufną. Ponieważ nie prosił Pan o poufność podczas składania skargi, rozpatrywałem ją publicznie. Ponadto w moim piśmie, w którym zwróciłem się do Pana o przedstawienie uwag na temat opinii Parlamentu, stwierdziłem, że ma Pan możliwość zwrócenia się o poufne rozpatrzenie Pańskiej sprawy, jeżeli wyrazi Pan taką wolę.

Przesłał mi Pan swoje uwagi dotyczące opinii Parlamentu w dniu 25 listopada 2005 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Kontekst

Dnia 12 kwietnia 2000 r. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał trzy skargi (545/2000/IP, 546/2000/IP i 547/2000/IP) złożone przez trzech urzędników Parlamentu przeciwko Parlamentowi. Skargi te dotyczyły powołania skarżących przez Parlament po ich sukcesie w konkursie otwartym EUR/C/23.

Skarżący uczestniczyli w konkursie otwartym EUR/C/23, zorganizowanym wspólnie przez Parlament i Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Po wygraniu konkursu nazwiska skarżących zostały umieszczone na liście rezerwowej laureatów. Następnie zostali zatrudnieni przez Parlament w grupie zaszeregowania C5 stopień 3. W swoich skargach skarżący twierdzili, że byli wówczas dyskryminowani w porównaniu z innymi kandydatami, którzy uczestniczyli w tym samym konkursie i którzy zostali zatrudnieni w grupie zaszeregowania C4 stopień 3.

Skargi 545/2000/IP i 547/2000/IP zostały uznane za dopuszczalne i w dniu 25 maja 2000 r. wszczęto dochodzenie. W odniesieniu do skargi 546/2000/IP, złożonej przez skarżącego w niniejszej sprawie, została ona zamknięta na podstawie art. 2 ust. 8 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich, ponieważ wewnętrzne środki odwoławcze nie zostały wyczerpane.

W dniu 18 maja 2001 r. Rzecznik Praw Obywatelskich skierował do Parlamentu projekt zalecenia zgodnie z art. 3 ust. 6 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach 545/2000/IP i 547/2000/IP (2). W projekcie zalecenia Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił następujące uwagi:

„Zasada niedyskryminacji i równego traktowania jest jedną z podstawowych zasad prawa wspólnotowego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów wspólnotowych wymaga ona, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w inny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione.

W wyroku w sprawie T-92/96 (Monako przeciwko Parlamentowi)(3) Sąd Pierwszej Instancji uznał, że kandydatów biorących udział w tym samym konkursie należy zasadniczo uznać za znajdujących się w podobnej sytuacji. Ponadto Trybunał stwierdził, że instytucja narusza zasadę równego traktowania i niedyskryminacji, jeżeli stosuje do urzędnika zatrudnionego w ramach konkursu przepisy nowych dyrektyw wewnętrznych przewidujące bardziej rygorystyczne stosowanie art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego, podczas gdy inni urzędnicy zatrudnieni w ramach tego samego konkursu przez instytucję przed wejściem w życie nowych dyrektyw wewnętrznych zostali zaklasyfikowani zgodnie z poprzednimi dyrektywami wewnętrznymi.

Trybunał uznał, że jedyne odniesienie do nowych przepisów przyjętych w międzyczasie przez Parlament nie stanowiło wystarczającego uzasadnienia dla rekrutacji kandydatów, którzy wygrali ten sam konkurs na różnych warunkach umownych.

Rzecznik uznał, że należy przypomnieć, iż konkurs, w którym uczestniczył skarżący, został zorganizowany wspólnie przez Parlament i Trybunał Sprawiedliwości.

Jednakże po wyroku Sądu Pierwszej Instancji w wyżej wymienionej sprawie Trybunał Sprawiedliwości z własnej inicjatywy zmienił zaszeregowanie tych urzędników, którzy po wejściu w życie nowych dyrektyw wewnętrznych zostali zatrudnieni na warunkach mniej korzystnych niż warunki mające zastosowanie do kandydatów zatrudnionych na podstawie poprzednich dyrektyw wewnętrznych.

Rzecznik uznał, że nawet jeśli wyrok w sprawie Monako nie miał zastosowania do skarżącego jako nowy element, organ powołujący miał możliwość zmiany warunków zatrudnienia skarżącego, tak jak uczynił to Trybunał Sprawiedliwości.

Na podstawie tych rozważań Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że decyzja Parlamentu o zatrudnieniu skarżącej stosującej do niej nowe dyrektywy wewnętrzne, w przypadku gdy inni kandydaci zatrudnieni z tej samej listy rezerwowej zostali sklasyfikowani zgodnie z poprzednimi dyrektywami wewnętrznymi, skutkowała dyskryminacyjnym traktowaniem skarżącej. Fakt, że instytucja nie działała w świetle zasady wyrażonej przez Sąd Pierwszej Instancji w sprawie T-92/96 i że odmówiła ponownego rozpatrzenia swojej decyzji, stanowił zatem przypadek niewłaściwego administrowania”.

Projekt zalecenia ma następujące brzmienie:

„Parlament powinien pójść za przykładem Trybunału Sprawiedliwości i przeklasyfikować skarżących do grupy zaszeregowania C 4 stopień 3 ze skutkiem od dnia ich powołania na urzędników służby cywilnej”.

Po początkowej odmowie przyjęcia projektu zalecenia przez Parlament Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich wystosował w dniu 23 stycznia 2002 r. kolejne pismo do Parlamentu Europejskiego, w którym stwierdził, że „Rzecznik Praw Obywatelskich przypomina, że Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, który jest najwyższym organem w zakresie znaczenia i wykładni prawa wspólnotowego, konsekwentnie stwierdza, że ogólna zasada równości jest jedną z podstawowych zasad prawa wspólnotowej służby cywilnej. Trybunał uznał, że rekrutacja wspólnotowa musi być zgodna z zasadą równości. Zasada ta wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie zróżnicowanie jest obiektywnie uzasadnione.

Ponadto Sąd uznał, że kandydatów biorących udział w tym samym konkursie należy co do zasady uznać za znajdujących się w podobnej sytuacji. Zdaniem Trybunału instytucja narusza zasadę równego traktowania i niedyskryminacji, jeżeli stosuje do urzędnika zatrudnionego w ramach konkursu przepisy nowych dyrektyw wewnętrznych przewidujące bardziej rygorystyczne stosowanie art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego, podczas gdy inni urzędnicy zatrudnieni w ramach tego samego konkursu przez instytucję przed wejściem w życie nowych dyrektyw wewnętrznych zostali zaklasyfikowani zgodnie z poprzednimi dyrektywami wewnętrznymi. Trybunał uznał, że jedyne odniesienie do nowych przepisów przyjętych w międzyczasie przez Parlament nie stanowiło wystarczającego uzasadnienia dla rekrutacji kandydatów z tego samego konkursu o różnych warunkach umownych.

Wydaje się, że tak właśnie stało się ze skarżącym w niniejszej sprawie”.

Rzecznik uznał, że Parlament nadal ma możliwość zaradzenia tej widocznej dyskryminacji i podjęcia środków w celu naprawienia niesprawiedliwości. W związku z tym zwrócił się do instytucji o ponowne rozważenie swojego stanowiska w świetle zasady równości i niedyskryminacji.

Pismem z dnia 5 kwietnia 2002 r. Parlament poinformował Rzecznika Praw Obywatelskich, że jego sekretariat ponownie szczegółowo rozpatrzył sprawy, których dotyczy projekt zalecenia, i postanowił zastosować się do wniosku Rzecznika. Parlament zobowiązał się do dokonania przeglądu sytuacji skarżących na podstawie przepisów obowiązujących przed zmianami wprowadzonymi w 1995 r.

Pismo skarżącego w niniejszej sprawie z dnia 25 czerwca 2002 r.

W piśmie z dnia 25 czerwca 2002 r. skarżąca w przedmiotowej sprawie stwierdziła, że jej sytuacja powinna zostać zmieniona w świetle decyzji Parlamentu o przyjęciu projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach 545/2000/IP i 547/2000/IP.

W odpowiedzi z dnia 22 lipca 2002 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wezwał skarżącą do skontaktowania się z właściwymi służbami Parlamentu w celu zwrócenia się do nich o ponowne rozważenie jej sytuacji w świetle wyników dochodzeń Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie skarg 545/2000/IP i 547/2000/IP.

W przedmiocie niniejszego zarzutu

Według skarżącej w maju 2004 r. służby Parlamentu poinformowały ją, że w związku z wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego w dniu 1 maja 2004 r. nowa grupa zaszeregowania dla jej zatrudnienia wynosiła C*2 (dawna grupa zaszeregowania C5). W dniu 15 czerwca 2004 r. skarżący zwrócił się pisemnie do Parlamentu z wnioskiem o zmianę zaszeregowania z dawnego stopnia 3 w kategorii C 5 (odpowiednik stopnia 3 w kategorii C* 2 zgodnie z nowym regulaminem pracowniczym) na dawny stopień 3 w kategorii C 4 (odpowiednik stopnia 3 w kategorii C* 3 zgodnie z nowym regulaminem pracowniczym). Skarżący twierdził, że byłoby to zgodne z decyzją podjętą przez Parlament w następstwie projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach 545/2000/IP i 547/2000/IP. Skarżący odniósł się również do faktu, że skarżący w dwóch odnośnych sprawach zostali przeklasyfikowani, z mocą wsteczną od daty ich nominacji, do byłej grupy zaszeregowania C4 stopień 3.

Pismem z dnia 9 grudnia 2004 r. sekretarz generalny Parlamentu odrzucił zażalenie skarżącej, stwierdzając, że jej zaszeregowanie zostało dokonane zgodnie z nowym regulaminem pracowniczym. Parlament poinformował ponadto skarżącą, że jego służby badają stanowisko skarżących w sprawach 545/2000/IP i 547/2000/IP oraz że zostanie ona poinformowana o odpowiednich wynikach na początku 2005 r.

W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca twierdziła, że w chwili składania skargi była jedynym urzędnikiem zatrudnionym w następstwie konkursu otwartego EUR/C/23 w grupie zaszeregowania C5 stopień 3. Uznała, że sytuacja ta jest niesprawiedliwa i dyskryminująca w porównaniu z sytuacją innych urzędników zatrudnionych w wyniku tego samego konkursu.

Skarżąca twierdziła, że Parlament powinien również przestrzegać w jej przypadku zobowiązań, które jej zdaniem instytucja podjęła w następstwie projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach 545/2000/IP i 547/2000/IP. Stwierdziła ponadto, że Parlament powinien zaszeregować ją do (byłej) grupy zaszeregowania C 4 stopień 3 ze skutkiem od dnia jej powołania na urzędnika służby cywilnej.

WNIOSEK

Opinia Parlamentu Europejskiego

W swojej opinii Parlament stwierdził, że ponownie rozważył stanowisko administracyjne skarżącego (i 56 innych urzędników Parlamentu). Na podstawie tego ponownego rozpatrzenia Komisja ostatecznie zdecydowała, że zaszeregowanie skarżącego (oraz innych urzędników znajdujących się w tej samej sytuacji) zostanie ustalone zgodnie z zasadami określonymi w decyzji Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-92/96 Monako przeciwko Parlamentowi (4).

Uwagi skarżącego

W dniu 25 listopada 2005 r. skarżąca wysłała do Rzecznika pismo, w którym oświadczyła, że nie ma żadnych uwag do opinii Parlamentu. Wyraziła jednak życzenie, aby Parlament bezzwłocznie wywiązał się ze zobowiązania, które przyjął w swojej opinii.

Skarżąca oświadczyła ponadto, że poinformuje Rzecznika Praw Obywatelskich o zmianie zaszeregowania, gdy tylko otrzyma odpowiednie informacje od Parlamentu.

Na koniec podziękowała Rzecznikowi Praw Obywatelskich i wyraziła zadowolenie z wyników jego dochodzenia.

DECYZJA

1 Powołanie skarżącego przez Parlament Europejski

1.1 Skarżąca, urzędniczka Parlamentu, została powołana do grupy zaszeregowania C5 stopień 3, po sukcesie w konkursie otwartym EUR/C/23, zorganizowanym wspólnie przez Parlament i Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. W maju 2004 r. została poinformowana przez służby Parlamentu, że w związku z wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego w dniu 1 maja 2004 r. nowa grupa zaszeregowania dla jej zatrudnienia wynosi C*2 (dawna grupa zaszeregowania C5). W dniu 15 czerwca 2004 r. skarżący zwrócił się pisemnie do Parlamentu z wnioskiem o zmianę zaszeregowania z dawnego stopnia 3 w kategorii C 5 (odpowiednik stopnia 3 w kategorii C* 2 zgodnie z nowym regulaminem pracowniczym) na dawny stopień 3 w kategorii C 4 (odpowiednik stopnia 3 w kategorii C* 3 zgodnie z nowym regulaminem pracowniczym). Skarżący twierdził, że byłoby to zgodne z decyzją podjętą przez Parlament w następstwie projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach 545/2000/IP i 547/2000/IP.

Pismem z dnia 9 grudnia 2004 r. sekretarz generalny Parlamentu odrzucił zażalenie skarżącej, stwierdzając, że jej zaszeregowanie zostało dokonane zgodnie z nowym regulaminem pracowniczym.

W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca twierdziła, że w chwili złożenia skargi była jedynym urzędnikiem zatrudnionym w grupie zaszeregowania C5 stopień 3 po konkursie otwartym EUR/C/23. Uznała, że sytuacja ta jest niesprawiedliwa i dyskryminująca w porównaniu z sytuacją innych urzędników zatrudnionych w wyniku tego samego konkursu.

Skarżąca twierdziła, że Parlament powinien również przestrzegać w jej przypadku zobowiązań, które jej zdaniem instytucja podjęła w następstwie projektu zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawach 545/2000/IP i 547/2000/IP, i zmienić jej zaszeregowanie do (byłej) grupy zaszeregowania C 4 stopień 3 ze skutkiem od dnia jej powołania na urzędnika.

1.2 W swojej opinii Parlament stwierdził, że ponownie rozważył stanowisko administracyjne skarżącego (i 56 innych urzędników Parlamentu). Na podstawie tego ponownego rozpatrzenia Komisja ostatecznie zdecydowała, że zaszeregowanie skarżącego (i innych urzędników znajdujących się w tej samej sytuacji) zostanie ustalone zgodnie z zasadami określonymi w decyzji Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-92/96 Monako przeciwko Parlamentowi.

1.3 W piśmie z dnia 25 listopada 2005 r. skarżąca oświadczyła, że nie ma żadnych uwag do opinii Parlamentu. Wyraziła jednak życzenie, aby Parlament bezzwłocznie wywiązał się ze zobowiązania, które przyjął w swojej opinii. Na koniec wyraziła wdzięczność i zadowolenie z wyników dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich.

1.4 Rzecznik zauważa, że w swojej skardze skarżąca twierdziła, że Parlament powinien zaszeregować ją do (byłej) grupy zaszeregowania C 4 stopień 3 ze skutkiem od dnia jej powołania na urzędnika.

Na podstawie posiadanych informacji Rzecznik zauważa, że skarżący nie został jeszcze ponownie zaszeregowany przez Parlament. Rzecznik zauważa jednak ponadto, że Parlament w swojej opinii zobowiązał się do zastosowania wobec skarżącego (i 56 innych urzędników znajdujących się w tej samej sytuacji) zasad określonych w decyzji Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-92/96 oraz do odpowiedniego przekwalifikowania zainteresowanych urzędników. Zobowiązanie to zostało przyjęte z zadowoleniem przez skarżącą w jej uwagach przekazanych Rzecznikowi Praw Obywatelskich w dniu 25 listopada 2005 r.

Rzecznik Praw Obywatelskich nie ma powodów, by wątpić, że Parlament przyjmie niezbędne środki w celu realizacji swojego zobowiązania.

W związku z powyższym Rzecznik uważa, że Parlament podjął kroki w celu rozstrzygnięcia przedmiotowej skargi.

2 Wnioski

Z uwag Parlamentu Europejskiego i uwag skarżącego wynika, że Parlament Europejski podjął kroki w celu rozstrzygnięcia sprawy i tym samym usatysfakcjonował skarżącego. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Parlamentu Europejskiego zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Przyjęty dnia 8 lipca 2002 r. i zmieniony decyzją Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 5 kwietnia 2004 r.

(2) Pełny tekst tych decyzji jest dostępny pod adresem: http://www.ombudsman.europa.eu.

(3) Sprawa T-92/96 Monako przeciwko Parlamentowi, RecFP s. IA-195, II-573.

(4) Sprawa T-92/96 Monako przeciwko Parlamentowi, RecFP s. IA-195, II-573.