Szanowny Panie,

3 maja 2001 r. złożył Pan skargę do belgijskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w imieniu „Imprimerie Les Éditions européennes S.A.” dotyczącą nieuregulowania przez Komisję trzech rachunków (98/274, 98/521 i 98/575) na kwotę € 48.869,85. W dniu 14 maja 2001 r. belgijski Rzecznik Praw Obywatelskich przekazał Pana skargę do mojego biura, ponieważ nie wchodziła ona w zakres jego kompetencji.

W dniu 31 maja 2001 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 5 października 2001 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 27 listopada 2001 r.

W dniu 13 lutego 2002 r. napisałem do przewodniczącego Komisji, proponując polubowne rozwiązanie Pańskiej skargi. Otrzymał Pan kopię tego pisma. W dniu 14 maja 2002 r. Komisja odrzuciła propozycję rozwiązania polubownego. Przekazałem Panu pismo Komisji z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 19 lipca 2002 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Według skarżącego istotne fakty były następujące:

W ramach programu Leonardo da Vinci skarżący „Imprimerie Les Éditions européennes S.A.” prowadził drukarnie w imieniu Komisji (DG XXII). Dokonano tego w 1998 r. za pośrednictwem Agenor, przedsiębiorstwa działającego jako Biuro Pomocy Technicznej (TAO) Komisji. Skarżący wydrukował dwie serie prac w języku angielskim, francuskim i niemieckim i przesłał faktury (98/274, 98/521 i 98/575) do Biura Pomocy Technicznej Komisji w dniach 25 maja, 30 listopada i 31 grudnia 1998 r.

Jednakże w dniu 11 lutego 1999 r. Komisja jednostronnie wypowiedziała umowę ze spółką Agenor ze skutkiem od dnia 31 stycznia 1999 r. Spowodowało to bankructwo Urzędu Pomocy Technicznej, który w związku z tym nie mógł już płacić faktur. Ten ostatni miał zatem dług wobec skarżącego na łączną kwotę 1.971.405 BEF lub € 48.869, 85.

W dniu 28 kwietnia 1999 r. skarżący przesłał Komisji list polecony z prośbą o rozliczenie faktur. Skarżący zauważył, że DG XXII zatwierdziła ofertę skarżącego, mimo że od kilku miesięcy była świadoma istnienia poważnych nieprawidłowości i nadużyć finansowych w Biurze Pomocy Technicznej.

W tym kontekście skarżący odniósł się do pkt 5.3.1, 5.3.3 i 5.8.5 sprawozdania Komitetu Mędrców (Komitetu Niezależnych Ekspertów) utworzonego w 1999 r. w celu zbadania różnych nieprawidłowości. Skarżący załączył części niniejszego sprawozdania do swojej skargi. Zgodnie z tym sprawozdaniem Komisja wiedziała od 1997 r. o nadużyciach finansowych i nieprawidłowościach w Agenor, ale nie podjęła żadnych działań.

Komisja ostatecznie rozwiązała umowę, co doprowadziło do upadłości Urzędu Pomocy Technicznej, a tym samym do nieuregulowania zaległych faktur. Komisja nie odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 28 kwietnia 1999 r. Komisja odpowiedziała telefonicznie, że skarżący musi najpierw poczekać na zakończenie postępowania upadłościowego. Likwidator poinformował jednak skarżącego, że postępowanie upadłościowe nie jest gotowe do zamknięcia.

W związku z tym w dniu 3 maja 2001 r. skarżący wystosował pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich, w którym stwierdził, że Komisja jest odpowiedzialna za niewypłacenie przez Biuro Pomocy Technicznej „Agenor” trzech faktur na łączną kwotę 48 869,85 €, ponieważ 1) przedmiotowe publikacje zostały sporządzone w imieniu Komisji, 2) Komisja zatwierdziła oferty przed przeprowadzeniem prac przez skarżącego oraz 3) Komisja nie podjęła żadnych działań, wiedząc od 1997 r. o nieprawidłowościach i nadużyciach finansowych w Agenor.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja wskazała, że w ramach pomocy udzielanej Komisji na zarządzanie programem Leonardo da Vinci przedsiębiorstwo Agenor zamówiło u skarżącego drukarnie. Po ogłoszeniu upadłości Agenor skarżący wypełnił oświadczenie o odzyskaniu należności. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez likwidatora upadłość nie zostałaby jednak zamknięta w krótkim terminie, w związku z czym trzy faktury od skarżącego pozostały niezapłacone.

Komisja nie pozostaje w żadnym stosunku umownym ze skarżącym i w związku z tym nie może ponosić odpowiedzialności za sytuację, w której skarżący znajduje się w wyniku stosunków handlowych z upadłą spółką.

Skarżący podnosi trzy powody, na podstawie których Komisja byłaby odpowiedzialna za nieuregulowanie trzech faktur. W tym względzie Komisja przedstawiła następujące uwagi:

Agenor zapewnił Komisji pomoc techniczną w ramach programu Leonardo da Vinci. W celu realizacji programu prac, który stanowił integralną część jej umowy z Komisją, Agenor zawarła umowy (w tym umowy o pracę). Część prac, które Agenor delegował skarżącemu, została uwzględniona w tym programie prac wraz ze wszystkimi innymi zadaniami, za które Agenor był odpowiedzialny w ramach umowy z Komisją. Delegowanie niektórych zadań odbywało się na podstawie umów zawartych między Agenor a jej dostawcami.

Faktu, że jedynie Agenor i skarżący byli stronami umowy, nie podważa fakt, że Komisja zatwierdziła specyfikacje dotyczące robót, które Agenor delegowała. Zatwierdzenie to należy rozpatrywać w ścisłych ramach stosunków między Komisją a Agenor. Komisja wprowadziła system kontroli a priori kosztów ponoszonych przez Agenor. Wyjaśnia to, dlaczego szereg specyfikacji przedłożono wcześniej Komisji do zatwierdzenia, wyłącznie ze względu na kontrolę finansową w ramach realizacji programu Leonardo da Vinci.

Analiza różnych sprawozdań z audytu w służbach Komisji nie skłoniła ich do rozważenia rozwiązania stosunku umownego z Agenor. Jeśli chodzi o odniesienie do nadużyć finansowych, dopiero w lutym 1999 r. ustalono, że niektóre nieprawidłowości można ostatecznie zakwalifikować jako sankcje karne. W interesie programu i jego beneficjentów Komisja uznała, że lepiej byłoby utrzymać stosunki umowne z Agenor, jednak z dodatkowymi warunkami, aby uniknąć powtórzenia się nieprawidłowości. Przedłużenie umowy z dniem 1 lutego 1999 r. zakładało przekonującą restrukturyzację biura pomocy technicznej, którego warunki zostały przekazane Agenor. Biorąc pod uwagę, że niezbędne zmiany nie zostały wprowadzone, Komisja stwierdziła w lutym 1999 r., że nie może kontynuować stosunku umownego z Agenor i ogłosiła, że nie przedłuży umowy, która wygasła w dniu 31 stycznia.

Uwagi skarżącego

Skarżący utrzymywał, że Komisja ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za nieuregulowanie faktur. Ponownie odniósł się do sprawozdania Komitetu Mędrców (Komitetu Niezależnych Ekspertów), o którym wspomniał w swojej pierwotnej skardze.

W odniesieniu do argumentu Komisji, że nie istniał żaden stosunek umowny ze skarżącym i że w związku z tym nie była ona odpowiedzialna za zapłatę faktur, skarżący stwierdził, że w swoim sprawozdaniu Komitet Mędrców zauważył, że co do zasady Komisja nie powinna powierzać prywatnym przedsiębiorstwom zarządzania programami wspólnotowymi mającymi cele leżące w interesie ogólnym. Sama Komisja, a nie Agenor, powinna była zatem zawrzeć umowę ze skarżącym.

Skarżący odrzucił argument Komisji, że publikacje nie zostałyby wydane w imieniu Komisji, lecz w imieniu Agenor: publikacje będące przedmiotem niezapłaconych faktur zostały zatwierdzone przez Komisję, zostały sporządzone w jej imieniu i dostarczone bezpośrednio do DG XXII oraz do Urzędu Oficjalnych Publikacji WE. Ponadto nakazy skierowane do skarżącego zostały wydane na papierze firmowym, na którym wspomniano o programie Leonardo da Vinci, a nadawca został zidentyfikowany jako „Biuro Pomocy Technicznej Komisji ds. programu Leonardo da Vinci”. Wydaje się zatem wysoce nieprawdopodobne, aby Komisja nie ponosiła odpowiedzialności za drukarnie wykonane w ramach programu Leonardo da Vinci lub przynajmniej nie była nimi w znacznym stopniu zaniepokojona.

Skarżący wskazał również, że fakt, iż Agenor systematycznie musiał uzyskać uprzednią zgodę służb Komisji przed poniesieniem kosztów przekraczających określoną kwotę, oraz fakt, że Komisja i Trybunał Obrachunkowy miały dostęp do wszystkich dokumentów zatrzymanych przez Agenor tylko wzmocniły wrażenie, że Komisja robi coś więcej niż tylko nadzoruje działalność swojego Biura Pomocy Technicznej.

Skarżący odniósł się do zasady uzasadnionych oczekiwań: Komisja, utrzymując stosunki z Agenor, stworzyła uzasadnione oczekiwanie, że Agenor posiada niezbędną organizację i rygor do przyjęcia swoich zobowiązań wobec osób trzecich. Biorąc pod uwagę informacje, którymi dysponowała Komisja, nie powinna była tworzyć takich oczekiwań.

W odniesieniu do argumentu Komisji, zgodnie z którym podjęła ona wystarczające środki w celu zakończenia stosunku umownego z Agenor, biorąc pod uwagę liczne nieprawidłowości, skarżący zauważył, że umowa z Agenor mogła zostać rozwiązana na długo przed lutym 1999 r. W pierwszym sprawozdaniu z kontroli sporządzonym przez DG XXII w okresie od dnia 1 czerwca 1996 r. do dnia 31 maja 1997 r. wskazano już kilka nieprawidłowości w zarządzaniu programem Leonardo da Vinci. Zostało to potwierdzone w drugim badaniu z lipca 1997 r. Ponadto oficjalny audyt z lutego 1998 r. przeprowadzony wspólnie przez DG XX i UCLAF w sprawie złego zarządzania Biurem Pomocy Technicznej potwierdził ponownie ujawnione wcześniej zarzuty nadużyć finansowych i korupcji. Pomimo uwag zawartych w różnych sprawozdaniach z kontroli służby Komisji nie podjęły jednak żadnych działań w celu rozwiązania tych problemów. Gdyby Komisja uczyniła to w 1997 r., kiedy było to konieczne, Biuro Pomocy Technicznej nie byłoby w stanie zawrzeć umowy ze skarżącym, która doprowadziła do niezapłaconych faktur. Istnieje zatem bezpośredni związek przyczynowy między nieuregulowaniem faktur skarżącego a opóźnieniem Komisji w reagowaniu na nadużycia finansowe i nieprawidłowości w zarządzaniu przedsiębiorstwem Agenor.

Dalsze informacje od skarżącego

W dniu 21 stycznia 2002 r. biuro Rzecznika Praw Obywatelskich skontaktowało się ze skarżącym w celu uzyskania informacji na temat sytuacji związanej z postępowaniem likwidacyjnym Agenor. Skarżący stwierdził, że sprawa jest nadal w rękach likwidatora i że cała procedura prawdopodobnie potrwa jeszcze kilka lat. Skarżący potwierdził, że złożył u likwidatora oświadczenie o odzyskaniu należności.

EFEKTY OMBUDSMANA DO OSIĄGNIĘCIA PRZYJAZNEGO ROZWIĄZANIA

Po dokładnym rozważeniu opinii i uwag Rzecznik uznał, że może dojść do niewłaściwego administrowania przez Komisję. Zgodnie z art. 3 ust. 5 statutu (1) w dniu 13 lutego 2002 r. skierował on pismo do przewodniczącego Komisji w celu zaproponowania polubownego rozwiązania na podstawie następującej analizy kwestii spornej między skarżącym a Komisją:

1.1 Skarżący twierdzi, że Komisja jest odpowiedzialna za niewypłacenie przez jego Biuro Pomocy Technicznej "Agenor" trzech faktur na łączną kwotę 48 869,85 €, ponieważ 1) przedmiotowe publikacje zostały opracowane w imieniu Komisji, 2) Komisja zatwierdziła oferty przed rozpoczęciem prac przez skarżącego oraz 3) Komisja nie podjęła żadnych środków, mimo że od 1997 r. wiedziała o nieprawidłowościach i nadużyciach finansowych w Agenor. Przeciwnie, Komisja wskazała, że nie pozostaje w żadnym stosunku umownym ze skarżącym i że w związku z tym nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności za sytuację, w której skarżący znajduje się ze względu na swoje stosunki handlowe z upadłą spółką.

1.2 Rzecznik zauważa, że w swoim pierwszym sprawozdaniu w sprawie zarzutów dotyczących nadużyć finansowych, złego zarządzania i nepotyzmu w Komisji Europejskiej Komitet Niezależnych Ekspertów (2) ("Komitet Mędrców") dokładnie przeanalizował obowiązki Komisji w odniesieniu do Agenor w ramach programu Leonardo da Vinci.

1.3 Jeśli chodzi o chronologię sprawy, w sprawozdaniu Komitetu stwierdzono, że "DG XXII, która jest odpowiedzialna za program, już w 1994 r. wykryła oznaki nieprawidłowości, przeprowadzając wewnętrzny audyt realizacji poprzedniego programu przez Agenor ( ). Powinna była podjąć odpowiednie działania, jeśli nie w wyborze Agenora na TAO dla Leonarda, to przynajmniej w nadzorze nad jego działalnością, gdy już została wybrana. Jak wynika ze sprawozdań z kontroli DG XXII, w 1997 r. wykryto wiele nieprawidłowości i nadużyć finansowych ( ). W projekcie sprawozdania z audytu wewnętrznego DG XX z dnia 20 lipca 1998 r. potwierdzono zarzuty dotyczące licznych nadużyć finansowych i nieprawidłowości. Ujawniła ona istotne niedociągnięcia w kontroli Leonardo/Agenora TAO przez DG XXII i doszła do wniosku, że nie zawsze jest jasne, kto kontrolował kogo, DG XXII czy TAO. Dopiero na początku listopada 1998 r. podjęto działania w odniesieniu do końcowego sprawozdania z audytu, które zostało oficjalnie przedłożone DG XXII, a następnie pozostałym komisarzom” (pkt 5.8.4–5.8.6).

1.4 Argument skarżącego musi zostać oceniony w ramach sprawozdania Komisji Niezależnych Ekspertów. W momencie wyboru skarżącego przez Agenor do publikacji, tj. w dniu 20 maja 1998 r., Komisja już od dawna wiedziała o nadużyciach finansowych i nieprawidłowościach w Biurze Pomocy Technicznej Agenor, ale nie podjęła żadnych środków.

1.5 W niniejszej sprawie dotyczącej zamawiania publikacji od skarżącego i późniejszego ich dostarczania Rzecznik zauważa, że Biuro Pomocy Technicznej Komisji działało całkowicie w imieniu Komisji, która była organem zamawiającym i faktycznym odbiorcą publikacji. Wynika to z następujących elementów:

1.6 Publikacje zostały zamówione w imieniu DG XXII. To Komisja zatwierdziła ostateczną wersję publikacji. Wynika to z noty Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich z dnia 27 listopada 1998 r. do DG XXII/C/3 zawierającej „zatwierdzenie do druku”.

1.7 Publikacje zostały dostarczone Komisji, niektóre bezpośrednio do DG XXII, inne do Urzędu Oficjalnych Publikacji. Zostało to wyraźnie wymienione w postanowieniu Agenor z dnia 23 grudnia 1998 r. skierowanym do skarżącego, w którym określono, że adres dostawy to „Centre de diffusion de l'O.P.O.C.E. () Gasperich, L-1225 Luxembourg). Komisja otrzymała zatem te publikacje bez konieczności ponoszenia ich kosztów.

1.8 Wszystkie pisma wysłane przez Agenor do skarżącego zostały sporządzone na papierze z nagłówkiem "Program Leonardo da Vinci, Bureau d'Assistance Technique à la Commission européenne pour le programme Leonardo da Vinci".

1.9 W tych okolicznościach fakt, że Komisja zaprzecza wszelkiej odpowiedzialności za nieuregulowanie trzech faktur skarżącego, nie wydaje się uzasadniony. Rzecznik wstępnie stwierdził, że może to stanowić przypadek niewłaściwego administrowania.

Propozycja rozwiązania polubownego

Na podstawie powyższych rozważań Rzecznik zaproponował polubowne rozwiązanie między skarżącym a Komisją, które mogłoby polegać na przyjęciu przez Komisję odpowiedzialności za niewywiązanie się z płatności trzech faktur w wysokości 48 869 85 € oraz na przeprowadzeniu przez nią płatności. Komisja została poproszona o udzielenie odpowiedzi do dnia 30 kwietnia 2002 r.

Odpowiedź Komisji

Komisja utrzymywała, że nie może być pociągnięta do odpowiedzialności za zapłatę rachunków, które mają swoje źródło w stosunku umownym między skarżącym a upadłą spółką Agenor. W odniesieniu do prawa upadłościowego wierzytelność skarżącego powinna zostać włączona do ogólnego grona wierzycieli i uregulowana w ramach likwidacji upadłego przedsiębiorstwa. Skarżący faktycznie przekazał oświadczenie o roszczeniu kuratorowi.

Fakt, że niektóre aspekty umowy, na które zwrócił uwagę Rzecznik (zamówienia dotyczyły publikacji wymaganych przez Komisję, „dobry do druku” został podpisany przez Komisję, publikacje zostały dostarczone Komisji), nie podważa faktu, że Komisja nie była stroną umowy.

Z tego punktu widzenia skarżący znajduje się w takiej samej sytuacji jak wszyscy wierzyciele Agenor. Komisja nie może zająć stanowiska, które naruszałoby prawo upadłościowe i równość wierzycieli. W związku z tym Komisja nie może udzielić pozytywnej odpowiedzi na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczący polubownego rozwiązania.

Uwagi skarżącego

Skarżący zauważył, że nie może zaakceptować rozumowania Komisji, które polegało na całkowitym odrzuceniu jej odpowiedzialności za opłacenie rachunków, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że wysłane pisma zawierały nagłówek informujący o TAO Komisji, że publikacje zostały zatwierdzone przez Komisję, zrealizowane w imieniu Komisji i dostarczone bezpośrednio służbom Komisji.

Skarżący zauważył ponadto, że złożył skargę do Komisji w związku z nieprzestrzeganiem Kodeksu dobrego postępowania administracyjnego Komisji w odniesieniu do stosunków ze społeczeństwem oraz że jeżeli nie uda się znaleźć polubownego rozwiązania, nie będzie innej alternatywy niż postawienie Komisji przed sądem.

DECYZJA

1 W przedmiocie rzekomej odpowiedzialności Komisji za nieuregulowanie zaległych rachunków przez jej biuro pomocy technicznej

1.1 Skarżący twierdzi, że Komisja jest odpowiedzialna za niewypłacenie przez jego Biuro Pomocy Technicznej "Agenor" trzech faktur na łączną kwotę 48 869,85 €, ponieważ 1) przedmiotowe publikacje zostały opracowane w imieniu Komisji, 2) Komisja zatwierdziła oferty przed rozpoczęciem prac przez skarżącego oraz 3) Komisja nie podjęła żadnych środków, mimo że od 1997 r. wiedziała o nieprawidłowościach i nadużyciach finansowych w Agenor.

1.2 Komisja twierdzi, że nie pozostaje w żadnym stosunku umownym ze skarżącym i że w związku z tym nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności za sytuację, w której skarżący znajduje się w wyniku stosunków handlowych z upadłą spółką. Komisja odrzuciła również propozycję Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą polubownego rozwiązania sprawy, ponieważ nie może być pociągnięta do odpowiedzialności za opłacenie rachunków, które mają swoje źródło w stosunku umownym między skarżącym a jego Biurem Pomocy Technicznej. Komisja dodała, że roszczenie skarżącego może zostać uregulowane w ramach likwidacji upadłego przedsiębiorstwa.

1.3 Rzecznik zauważa, że Agenor działał w imieniu Komisji przy zarządzaniu programem finansowanym przez Wspólnotę. Komisja pozostaje odpowiedzialna za jakość administracji w organizacjach zarządzających programami w jej imieniu (biura pomocy technicznej). Ponadto zasady dobrej administracji wymagają, aby Komisja podjęła odpowiednie kroki w celu zweryfikowania wiarygodności i wyników TAO. Ten ostatni wymóg jest szczególnie ważny z punktu widzenia osób trzecich dostarczających towary i świadczących usługi na rzecz Komisji. Takie osoby trzecie mogą racjonalnie przypuszczać, że zawierając umowy niezbędne do zarządzania programem finansowanym przez Wspólnotę, TAO działa w imieniu Komisji i cieszy się pełnym zaufaniem.

1.4 W niniejszej sprawie ze sprawozdania Komitetu Mędrców z dnia 15 marca 1999 r. wynika, że już w 1994 r. Komisja wiedziała o nieprawidłowościach w Biurze Pomocy Technicznej Agenor. Dalsze nieprawidłowości i nadużycia finansowe zostały wykryte w 1997 r. i potwierdzone w sprawozdaniu z audytu z lipca 1998 r. Jednakże dopiero w lutym 1999 r. Komisja podjęła decyzję o rozwiązaniu umowy z Agenor. W międzyczasie - mianowicie w maju 1998 r. - Agenor wybrał już skarżącego, aby przystąpił do drukowania publikacji dla Komisji. W tym czasie skarżący nie wiedział o tych nieprawidłowościach i nadużyciach finansowych i działał tak, jakby Agenor nadal był wiarygodnym partnerem umownym cieszącym się pełnym zaufaniem Komisji.

1.5 W świetle powyższego Rzecznik uważa, że Komisja wydaje się nadmiernie opóźniać w rozwiązywaniu stwierdzonych problemów związanych z nieprawidłowościami i nadużyciami finansowymi w ramach swojego TAO, Agenor. Skutkiem tego opóźnienia było to, że Komisja w rzeczywistości nadal reprezentowała Agenor wobec osób trzecich jako osobę uprawnioną do działania w imieniu Komisji w zakresie zarządzania programem finansowanym przez Wspólnotę, podczas gdy Komisja wiedziała, że tak nie jest. Gdyby Komisja podjęła szybkie działania w celu rozwiązania umowy ze spółką Agenor, nigdy nie doszłoby do sytuacji, w której skarżący zawarłby umowę, w wyniku której jego faktury pozostałyby niezapłacone. W związku z tym sytuacja, w której znajduje się obecnie skarżący, jest konsekwencją niepodjęcia przez Komisję szybkich działań w celu podjęcia odpowiednich środków w celu zaradzenia nieprawidłowościom i oszukańczym praktykom, o których wiedziała, że istniały w Agenor.

1.6 Rzecznik uważa, że Komisja była de facto klientem skarżącego. Świadczą o tym następujące fakty: Publikacje zostały zamówione w imieniu Komisji, a mianowicie DG XXII. To Komisja zatwierdziła ostateczną wersję publikacji. Miało to miejsce w nocie Urzędu Oficjalnych Publikacji do DG XXII/C/3 z dnia 27 listopada 1998 r. zawierającej „zatwierdzenie do druku”. W tym czasie nieprawidłowości i nadużycia finansowe w Agenor były już kilkakrotnie zgłaszane w Komisji. Ponadto publikacje zostały dostarczone bezpośrednio do Komisji, ponieważ adres dostawy to „Centre de diffusion de l'OPOCE”.

1.7 Wreszcie Rzecznik zwraca uwagę na następujący istotny element: wydaje się, że Komisja otrzymała publikacje i w ten sposób z nich skorzystała, bez konieczności ponoszenia jakichkolwiek ich kosztów. Komisja nie zaprzeczyła temu faktowi w swojej opinii w sprawie wniosku dotyczącego rozwiązania polubownego. Stwarza to wrażenie, że doszło do bezpodstawnego wzbogacenia Komisji, co byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego (3).

1.8 Biorąc pod uwagę, że sytuacja, w której znajduje się obecnie skarżący, jest konsekwencją niepodjęcia przez Komisję natychmiastowych działań w celu zaradzenia nieprawidłowościom i oszukańczym praktykom, o których wiedziała ona w Agenor, że Komisja była de facto klientem skarżącego oraz że mogło dojść do bezpodstawnego wzbogacenia Komisji sprzecznego z zasadami prawa wspólnotowego, Rzecznik uważa, że odmowa przyjęcia przez Komisję odpowiedzialności za zapłatę niezapłaconych faktur skarżącego stanowi przypadek niewłaściwego administrowania.

2 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi należy poczynić następującą uwagę krytyczną:

Zasady dobrej administracji wymagają, aby Komisja podjęła odpowiednie kroki w celu zweryfikowania rzetelności i funkcjonowania biur pomocy technicznej. Ten ostatni wymóg jest szczególnie ważny z punktu widzenia osób trzecich dostarczających towary i świadczących usługi na rzecz Komisji. Takie osoby trzecie mogą racjonalnie przypuszczać, że zawierając umowy niezbędne do zarządzania programem finansowanym przez Wspólnotę, TAO działa w imieniu Komisji i cieszy się pełnym zaufaniem.

Biorąc pod uwagę, że sytuacja, w której znajduje się obecnie skarżący, jest konsekwencją niepodjęcia przez Komisję szybkich działań w celu zaradzenia nieprawidłowościom i oszukańczym praktykom, o których wiedziała w Agenor, że Komisja była de facto klientem skarżącego oraz że mogło dojść do bezpodstawnego wzbogacenia Komisji sprzecznego z zasadami prawa wspólnotowego, Rzecznik uważa, że odmowa przyjęcia przez Komisję odpowiedzialności za zapłatę niezapłaconych faktur skarżącego w tym przypadku wydaje się nieuzasadniona, co stanowi przypadek niewłaściwego administrowania.

W swoich uwagach skarżący stwierdził, że jeżeli nie uda się znaleźć polubownego rozwiązania, nie będzie miał innego wyjścia, jak wnieść sprawę do sądu. W związku z tym, że Komisja odrzuciła rozwiązanie polubowne, Rzecznik zamyka sprawę z powyższą uwagą krytyczną.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

Jacob SÖDERMAN

---

(1) "W miarę możliwości Rzecznik Praw Obywatelskich poszukuje wraz z zainteresowaną instytucją lub organem rozwiązania mającego na celu wyeliminowanie przypadku niewłaściwego administrowania i zaspokojenie skargi".

(2) Komisja Niezależnych Ekspertów, First Report on Allegations regarding Fraud, Mismanagement and Nepotism in the European Commission [Pierwsze sprawozdanie Komisji Europejskiej w sprawie zarzutów dotyczących nadużyć finansowych, złego zarządzania i nepotyzmu], 15 marca 1999 r.

(3) W odniesieniu do zasady zakazującej bezpodstawnego wzbogacenia zob. sprawa T-171/99, Corus UK Ltd przeciwko Komisji, Zb.Orz. 2001, II-02967, pkt 55; Sprawa C-259/87, Grecja przeciwko Komisji, Rec. 1990, s. I-2845.