Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący jest byłym posłem do Parlamentu Europejskiego.

2. W 2002 r. w trakcie sprawowania mandatu skarżący wycofał z konta w belgijskim banku kwotę pieniężną (zwaną dalej "kwotą") i przekazał ją swojemu księgowemu, który był jednocześnie członkiem partii politycznej.

3. W dniu 22 marca 2002 r. księgowy został aresztowany przez francuską policję za przekroczenie granicy z Francją bez zgłoszenia kwoty, która przekraczała kwotę, którą mógł swobodnie przewozić. Władze francuskie również zajęły kwotę.

4. W sierpniu 2002 r. właściwe organy krajowe zakazały działalności partii politycznej, do której należał księgowy skarżącego.

5. W następstwie artykułów prasowych stwierdzających, że kwota pochodzi z konta skarżącego i została mu wypłacona jako dodatek za jego działalność jako posła do Parlamentu Europejskiego, Parlament Europejski wszczął szereg postępowań w celu ustalenia, czy dodatki wypłacone skarżącemu zostały prawidłowo wydane. W wyniku postępowania z udziałem Prezydium, sekretarza generalnego, innych instancji Parlamentu Europejskiego i niezależnego audytora skarżący został poproszony o zwrot niektórych kwot, w odniesieniu do których nie mógł przedstawić odpowiednich deklaracji wydatków.

6. Skarżący sprzeciwił się zwrotowi, argumentując, że nie może przedstawić odpowiednich oświadczeń (tj. płatności na rzecz swoich asystentów parlamentarnych) ani zwrócić żadnej części kwoty, chyba że władze francuskie zwolnią zajętą kwotę. Odmówili jednak tego ze względu na to, że dochodzenie dotyczące księgowego skarżącego (i innych osób) było nadal w toku. Ponadto dochodzenie dotyczyło nie tylko niezadeklarowania kwoty przy przekraczaniu granicy, ale także ewentualnego członkostwa zainteresowanych osób w grupie terrorystycznej i ewentualnego finansowania terroryzmu.

7. Parlament Europejski ostatecznie nakazał odzyskanie kwot, których wykorzystania skarżący nie mógł uzasadnić.

8. Skarżący wielokrotnie próbował odzyskać kwotę zajętą przez władze francuskie. Wszystkie jego wnioski zostały jednak odrzucone przez sądy.

9. W dniu 9 grudnia 2010 r. skarżący złożył do Komisji Europejskiej skargę przeciwko Francji w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Podniósł on zasadniczo, że Francja uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy prawa Unii, zajmując kwotę w nieskończoność. Skarżący wskazał, że Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że sankcje za przestępstwa celne muszą być proporcjonalne i nie mogą stanowić ograniczenia podstawowych wolności.

10. Ponadto zajęcie kwoty stanowiło naruszenie Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich [1], ponieważ kwota ta zgodnie z prawem należała do skarżącego w wykonywaniu jego mandatu parlamentarnego. Pozbawiając skarżącego kwoty, Francja pozbawiła go bowiem środków niezbędnych do wykonywania tego mandatu. Oznaczałoby to ponadto ingerencję państwa członkowskiego w funkcjonowanie Parlamentu Europejskiego i działalność jego posłów. Skarżący stwierdził również, że w świetle traktatu lizbońskiego i przystąpienia UE do europejskiej konwencji praw człowieka Francja naruszyła art. 6 ust. 1 i 2 konwencji [2] oraz art. 1 protokołu 1 do tej konwencji [3].

11. W dniu 6 kwietnia 2011 r., po kilku kontaktach telefonicznych między skarżącym a służbami Komisji, Komisja przesłała pismo, w którym potwierdziła otrzymanie korespondencji skarżącego z dnia 9 grudnia 2010 r. i poinformowała go, że zarejestrowała ją jako skargę o naruszenie pod numerem referencyjnym CHAP(2010)3922.

12. W dniu 18 kwietnia 2011 r. Komisja poinformowała skarżącego, że nie może interweniować w jego sprawie, biorąc pod uwagę, że w sumie (i) nie ma ogólnej kompetencji do ingerowania w sądy państwa członkowskiego oraz (ii) sprawa skarżącego nie wydaje się być związana z prawem UE, a zatem zdaniem Komisji nie wiąże się z naruszeniem Karty praw podstawowych. W odniesieniu do naruszenia europejskiej konwencji praw człowieka Komisja zaleciła skarżącemu zwrócenie się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Jeżeli chodzi o protokół w sprawie immunitetów, doradził on skarżącemu, aby zwrócił się do PE jako były poseł do PE. W swojej odpowiedzi Komisja nie wspomniała o numerze referencyjnym CHAP.

13. W dniu 7 czerwca 2011 r. skarżący zakwestionował stanowisko Komisji. Stwierdził on, że Komisja naruszyła swoje obowiązki proceduralne, ponieważ zgłosiła jego skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego poza dopuszczalnymi terminami. Ponadto pismo Komisji z dnia 18 kwietnia 2011 r. było albo (i) decyzją o zamknięciu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego bez umożliwienia skarżącemu przedstawienia uwag, albo (ii) cofnięciem wcześniejszej decyzji o zarejestrowaniu korespondencji skarżącego jako skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ponieważ nie odnosiła się ona do numeru referencyjnego ani do poprzedniego pisma wysłanego do skarżącego w dniu 6 kwietnia 2011 r. Ponadto Komisja nie zajęła się sprawą skarżącego z należytą starannością: argumentował, że jego skarga wyraźnie wskazuje na przypadki naruszenia prawa UE, a mimo to Komisja nie zbadała ich ani nie zwróciła się do niego o wyjaśnienia.

14. W dniu 27 lipca 2011 r. w piśmie, w którym nie podano numeru referencyjnego CHAP, Komisja powtórzyła swoje stanowisko wyrażone w dniu 18 kwietnia 2011 r.

15. W dniu 7 listopada 2011 r. skarżący złożył skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

16. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie następującego zarzutu i roszczenia.

Zarzut:

Komisja nie rozpatrzyła prawidłowo skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego z proceduralnego punktu widzenia.

Roszczenie:

Komisja powinna przyznać się do swoich uchybień proceduralnych i wyjaśnić je skarżącemu.

17. W swoich uwagach skarżący powtórzył swoje wcześniejsze argumenty, że Komisja powinna była wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Francji. W tym względzie odniósł się do niedawnego wyroku francuskiego Trybunału Konstytucyjnego, w którym stwierdzono, że artykuły francuskiego kodeksu celnego zezwalające na zajęcie towarów na czas nieokreślony są niezgodne z konstytucją. Skarżący uważał, że jest to zasadniczy element, który Rzecznik powinien wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu jego sprawy. Z powodów wyjaśnionych skarżącemu w dniu 14 grudnia 2011 r. niniejsze dochodzenie nie dotyczy jednak istoty decyzji Komisji o niewszczynaniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego [4]. W związku z tym Rzecznik nie odniesie się do argumentów skarżącego w tym zakresie w niniejszej decyzji.

W przedmiocie dochodzenia

18. W dniu 14 grudnia 2011 r. Rzecznik przekazał skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej z prośbą o wydanie opinii. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 26 kwietnia 2012 r., a w dniu 2 maja 2012 r. przekazała Rzecznikowi tłumaczenie na język francuski.

19. W dniu 7 maja 2012 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do skarżącego o przedstawienie uwag do opinii Komisji. Skarżący uczynił to w dniach 30 maja i 28 sierpnia 2012 r.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Zarzut dotyczący niewłaściwego rozpatrzenia przez Komisję skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

20. W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący powtórzył stanowisko przedstawione w piśmie do Komisji z dnia 7 czerwca 2011 r. Oprócz tych rozważań stwierdził, że po wejściu w życie traktatu lizbońskiego prawa obywateli zostały wzmocnione. Skarżący odniósł się w szczególności do art. 41 ust. 1 Karty [5] i art. 17 ust. 1 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego jako przepisów chroniących te prawa [6].

21. W swojej opinii Komisja stwierdziła, że opóźnienie w rejestracji pisma skarżącego wynikało ze złożonego charakteru podniesionych kwestii, co wymagało wewnętrznych konsultacji z kilkoma służbami w celu ustalenia właściwej. Służby te przeprowadziły wstępną ocenę „w celu ustalenia powiązań z prawem Unii”, która stanowiłaby poparcie dla stanowiska skarżącego.  W dniu 5 kwietnia 2011 r. zidentyfikowano właściwe służby, a następnego dnia skarżącemu wysłano potwierdzenie odbioru.

22. Właściwe służby musiały następnie należycie przeanalizować skargę. Po stwierdzeniu merytorycznym przygotowano odpowiedź i przesłano ją skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2011 r. Pismo wyraźnie odnosiło się do korespondencji skarżącego. Nie był on jednak opatrzony numerem CHAP, ponieważ analiza nie wykazała żadnego naruszenia prawa Unii. Komisja stwierdziła, że jedynie sprawy związane z naruszeniem prawa UE opatrzone są odniesieniami do CHAP.

23. Komisja uznała, że skarżący miał możliwość ustosunkowania się do swoich argumentów i faktycznie uczynił to w dniu 7 czerwca 2011 r. Komisja ponownie dokładnie przeanalizowała jego uwagi. W odpowiedzi z dnia 27 lipca 2011 r. Komisja odniosła się do obu jego pism oraz wskazała ich przedmiot i datę. Przy tej okazji Komisja doszła do takiego samego wniosku jak wcześniej, uznając, że skarżący nie przedstawił żadnych dodatkowych elementów, które mogłyby uzasadnić wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W związku z tym jego sprawa została zamknięta. W dniu 16 grudnia 2011 r. Komisja przesłała skarżącemu pismo potwierdzające zamknięcie sprawy CHAP.

24. W swoich uwagach skarżący podkreślił, że Komisja naruszyła swoje obowiązki proceduralne, rejestrując jego skargę. Podjęcie ostatecznej decyzji w sprawie merytorycznej zajęło również rok. Zdaniem skarżącego z opinii Komisji wynika, że nie dokonała ona rozróżnienia między postępowaniem w sprawie skargi dotyczącej naruszenia a merytoryczną oceną argumentów zawartych w tej skardze. Po pierwsze, wydaje się, że Komisja nie uwzględniła należycie argumentów i dowodów skarżącego. Po drugie, Komisja wezwała go do skorzystania ze środków odwoławczych dostępnych na szczeblu krajowym, z pominięciem wyraźnego stwierdzenia zawartego w jego skardze o naruszenie, że wyczerpał już wszystkie te środki.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

25. Na wstępie Rzecznik zwraca uwagę, że jego przegląd będzie dotyczył dwóch aspektów proceduralnych, a mianowicie (i) czasu potrzebnego Komisji na przesłanie potwierdzenia odbioru oraz (ii) postępowania Komisji w sprawie po jej zarejestrowaniu.

W odniesieniu do potwierdzenia odbioru

26. Rzecznik zauważa, że Komisja potrzebowała czterech miesięcy, aby potwierdzić otrzymanie w dniu 6 kwietnia 2011 r. pisma skarżącego z dnia 9 grudnia 2010 r.

27. Po pierwsze, należy zauważyć, że zgodnie z pkt 4 akapit pierwszy komunikatu Komisji z 2002 r. w sprawie stosunków ze skarżącymi, obowiązującego w tamtym czasie [7], Komisja była zobowiązana do potwierdzenia w ciągu piętnastu dni otrzymania korespondencji skarżącego. Stanowi to automatyczne działanie administracyjne, przewidziane również w art. 14 Europejskiego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego, które nie wymaga żadnej oceny merytorycznej. Argumenty Komisji całkowicie nie wyjaśniają, dlaczego nie przesłała ona takiego potwierdzenia w terminie.

28. Po drugie, pkt 3 komunikatu Komisji z 2002 r. daje Sekretariatowi Generalnemu Komisji piętnaście dni kalendarzowych po jego otrzymaniu na skonsultowanie się z zainteresowanymi służbami w przypadku wątpliwości co do charakteru korespondencji i daje służbom piętnaście dni roboczych na udzielenie odpowiedzi [8].

29. Czterech miesięcy nie jest oczywiście rozsądnym terminem, aby instytucja Unii ograniczyła się do przeprowadzenia, własnymi słowami Komisji, wstępnej oceny ewentualnego związku sprawy z prawem Unii. Wyjaśnienie Komisji w tym względzie, zgodnie z którym charakter skargi był taki, że jej służby potrzebowały prawie czterech miesięcy na ustalenie, czy jest ona związana z prawem Unii, nie jest przekonujące. Ponadto dobra administracja wymagałaby od Komisji konsultacji ze wszystkimi potencjalnie zaangażowanymi służbami jednocześnie, a nie kolejno.

30. W każdym razie pkt 3 akapit trzeci komunikatu Komisji z 2002 r. przewiduje, że korespondencja jest automatycznie rejestrowana jako skarga o naruszenie, jeżeli służby, z którymi się konsultowano, nie udzielą odpowiedzi w ciągu piętnastu dni roboczych od zwrócenia się do nich. Nie miało to oczywiście miejsca w niniejszej sprawie.

31. Rzecznik uważa zatem, że Komisja rażąco zignorowała termin na przesłanie potwierdzenia odbioru określony w komunikacie z 2002 r. oraz w Europejskim kodeksie dobrego postępowania administracyjnego. W ten sposób skarżący znalazł się przez prawie cztery miesiące w sytuacji niepewności co do sposobu prowadzenia korespondencji. Stanowi to przypadek niewłaściwego administrowania.

W odniesieniu do rozpatrywania skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego

32. W dniu 6 kwietnia 2011 r., po upływie niestety czterech miesięcy na ocenę pisma skarżącego z dnia 9 grudnia 2010 r., Komisja poinformowała go, że pismo to zostało zarejestrowane jako skarga w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego CHAP(2010)3922. Gdy Komisja zdecydowała, że pismo skarżącego stanowi skargę o naruszenie, powinna była działać spójnie i, zgodnie z pkt 4 akapit drugi komunikatu z 2002 r.[9], we wszelkiej korespondencji ze skarżącym powinna była podawać numer sprawy, tj. numer rejestracyjny CHAP. Jednak późniejsze pismo Komisji do skarżącego z dnia 18 kwietnia 2011 r. tego nie uczyniło.

33. Wyjaśnienie Komisji, w jej opinii, że odniesienie do CHAP jest stosowane wyłącznie w odniesieniu do skarg dotyczących prawa Unii, jest mylące i nieuzasadnione. Zgodnie z pkt 3 komunikatu z 2002 r. pisma zawierające skargi, które wyraźnie wykraczają poza zakres prawa Unii, nie są rejestrowane jako skargi o naruszenie, a zatem nie otrzymują numerów rejestracyjnych CHAP. Służby Komisji oceniły już jednak i zarejestrowały pismo jako skargę w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego o numerze CHAP. Komisja nie mogła już zgodnie z prawem cofnąć wskazania CHAP z jakiegokolwiek powodu.

34. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że w dniu 6 kwietnia 2011 r. Komisja zainicjowała zastosowanie szczególnej procedury w odniesieniu do sprawy skarżącego i, aby zachować spójność, powinna była zastosować przewidzianą procedurę w całości. Wiązało się to z koniecznością pełnego przyznania mu praw procesowych, które stanowią integralną część tego postępowania, w szczególności prawa do uzyskania informacji o zamiarze zamknięcia sprawy przez Komisję oraz, zgodnie z pkt 10 komunikatu [10], do przyznania mu czterech tygodni na przedstawienie uwag w tej sprawie. Innymi słowy, po zarejestrowaniu pisma jako skargi o naruszenie stosuje się specjalną procedurę ze szczególnymi gwarancjami dla skarżącego, niezależnie od ostatecznego wniosku co do istoty sprawy.

35. Pismo Komisji do skarżącego z dnia 18 kwietnia 2011 r. nie tylko nie wspomina o numerze rejestracyjnym CHAP, ale odnosi się do skargi skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jako zwykłego „pisma” przydzielonego osobie prowadzącej sprawę „do odpowiedzi”. W odpowiedzi nie odniesiono się w żaden sposób do możliwości przedstawienia przez skarżącego w terminie czterech tygodni uwag na poparcie jego opinii przeciwko zamiarowi zamknięcia sprawy przez Komisję. W rzeczywistości odpowiedź Komisji nie wygląda na „pismo o zamiarze zamknięcia sprawy” do celów pkt 10 akapit pierwszy komunikatu z 2002 r., lecz raczej wydaje się stwierdzać, że Komisja podjęła już decyzję o niepodjęciu żadnych działań.

36. Fakt, że skarżący ostatecznie przedstawił uwagi dotyczące stanowiska Komisji, świadczy o jego staranności i znajomości przysługujących mu praw w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Nie zmienia to jednak faktu, że Komisja nie wezwała wyraźnie skarżącego do przedstawienia uwag, do czego była zobowiązana.

37. Ponadto, mimo że skarżący poruszył tę kwestię w piśmie z dnia 7 czerwca 2011 r., Komisja nie skorzystała z możliwości naprawienia uchybienia. W swojej odpowiedzi z dnia 27 lipca 2011 r. Komisja nadal odnosiła się do „pism” skarżącego i nie odwoływała się do numeru rejestracyjnego CHAP ani do rozpatrywania „pism” jako skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. W rzeczywistości pismo Komisji z dnia 27 lipca 2011 r. stanowi jedynie streszczenie jej poprzedniej odpowiedzi z dnia 18 kwietnia 2011 r.

38. Dopiero w dniu 16 grudnia 2011 r., po wszczęciu dochodzenia przez Rzecznika Praw Obywatelskich, Komisja przesłała skarżącemu pismo, w którym odniosła się do numeru rejestracyjnego CHAP i do jego pism jako do skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego [11]. Jednak nawet w tym momencie wyjaśnienia Komisji są nieco zagadkowe i wydają się mieć na celu pokazanie, że w rzeczywistości zawsze rozpatrywała sprawę skarżącego jako skargę o naruszenie. Komisja dosłownie stwierdziła, że dodatkowe uwagi skarżącego z dnia 7 czerwca 2011 r. nie zmieniły jej wcześniejszych wniosków z dnia 27 lipca 2011 r., co jest logicznie i chronologicznie niemożliwe. Ponadto Komisja poinformowała skarżącego, że jego postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zostało zamknięte, ale nie wskazała daty, w której kolegium komisarzy, jedyny organ uprawniony do podejmowania ostatecznych decyzji w sprawie skarg dotyczących uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, mogło podjąć tę decyzję.

39. Rzecznik stwierdza zatem, że Komisja nie rozpatrzyła skargi skarżącego w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego po jej zarejestrowaniu jako takiej, zgodnie z procedurą określoną w komunikacie z 2002 r. Stanowi to drugi przypadek niewłaściwego administrowania.

40. Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich zauważa z ubolewaniem, że zamiast przyznać się do uchybień proceduralnych i przeprosić za nie skarżącego, Komisja ograniczyła się do przedstawienia nieprzekonujących i sprzecznych wyjaśnień. Ta pozycja obronna pełna zaprzeczeń jest daleka od dobrego postępowania administracyjnego.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka ją następującymi uwagami krytycznymi:

Komisja nie dotrzymała terminu na przesłanie potwierdzenia odbioru określonego w komunikacie z 2002 r. oraz w Europejskim kodeksie dobrego postępowania administracyjnego. Stanowi to pierwszy przypadek niewłaściwego administrowania.

Komisja nie rozpatrzyła skargi skarżącego w sprawie naruszenia, po jej zarejestrowaniu jako takiej, zgodnie z procedurą określoną w komunikacie z 2002 r. Stanowi to drugi przypadek niewłaściwego administrowania.

Skarżący i Komisja Europejska zostaną poinformowani o tej decyzji.

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 27 listopada 2012 r.

[1] Protokół z dnia 8 kwietnia 1965 r., który stanowi: „Posłowie do Parlamentu nie podlegają żadnym dochodzeniom, zatrzymaniom ani postępowaniu sądowemu w związku z wyrażonymi przez nich opiniami lub głosami oddanymi przez nich w trakcie wykonywania obowiązków służbowych”.

[2] "1. Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach cywilnych lub o stawianych mu zarzutach karnych. Wyrok jest ogłaszany publicznie, ale prasa i opinia publiczna mogą zostać wykluczone z całości lub części procesu w interesie moralności, porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego w społeczeństwie demokratycznym, jeżeli wymagają tego interesy nieletnich lub ochrona życia prywatnego stron, lub w zakresie ściśle niezbędnym w opinii sądu w szczególnych okolicznościach, w których upublicznienie mogłoby zaszkodzić interesom wymiaru sprawiedliwości.

2. Każdego oskarżonego o popełnienie przestępstwa uznaje się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z prawem”.

[3] "Każda osoba fizyczna lub prawna ma prawo do spokojnego korzystania ze swego mienia. Nikt nie może być pozbawiony swojego mienia, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez prawo i ogólne zasady prawa międzynarodowego”.

[4] Skarżący podniósł również w swojej skardze zarzut, że Komisja nie wszczęła postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Francji, oraz zarzut, że Komisja powinna wszcząć takie postępowanie. W dniu 14 grudnia 2012 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował jednak skarżącego, że nie znalazł podstaw do wszczęcia dochodzenia w tych aspektach, biorąc pod uwagę, że wyjaśnienia Komisji dotyczące jej decyzji o nieprzeprowadzaniu dochodzenia w sprawie faktów wydają się rozsądne i uzasadnione.

[5] "Każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii".

[6] "Urzędnik zapewnia, że decyzja w sprawie każdego wniosku lub skargi do Instytucji jest podejmowana w rozsądnym terminie, niezwłocznie, a w każdym razie nie później niż dwa miesiące od daty otrzymania wniosku lub skargi."

[7] Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego (COM/2002/0141 wersja ostateczna), Dz.U. 2002, C 244 z 10.10.2002, s. 5.

[8] W nowym komunikacie Komisji w sprawie stosunków ze skarżącymi (COM/2012/0154 wersja ostateczna), który zastąpił komunikat z 2002 r., ogólna zasada dotycząca rejestracji stanowi, że „[z] zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w pkt 3 [które istniały już na mocy komunikatu z 2002 r.], Komisja zarejestruje korespondencję jako skargę zgodnie ze wskazówkami jej autora zawartymi w korespondencji”.

[9] "[T]en numer sprawy skargi... musi być podany we wszelkiej korespondencji".

[10] „O ile nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności wymagające podjęcia pilnych środków, w przypadku gdy departament Komisji zamierza zaproponować niepodjęcie dalszych działań w związku ze skargą, powiadomi o tym skarżącego w piśmie, w którym przedstawi powody, dla których proponuje zamknięcie sprawy, i zwróci się do skarżącego o przedstawienie uwag w terminie czterech tygodni.”

[11] Świadczy to również o tym, że stwierdzenie Komisji, w jej opinii, że nie używała numeru CHAP we wcześniejszej korespondencji, ponieważ skarga nie odnosiła się do prawa UE, było błędne.