Okoliczności powstania skargi

W przedmiocie skargi do Komisji

1. W dniu 25 maja 1988 r. Microwave Ovenware Ltd, brytyjska spółka reprezentowana przez pana G, złożyła skargę do Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej („DG COMP”), dotyczącą nadużywania pozycji dominującej przez Dynopack A.S. („Dynopack”), norweską spółkę. W dniu 5 lutego 1990 r. Microwave Ovenware Ltd złożyła kolejną skargę przeciwko Dynopack i innym spółkom do DG COMP (sprawa IV/B-2/32.752). Ten drugi zarzut dotyczył domniemanych porozumień i praktyk antykonkurencyjnych.

2. Microwave Ovenware Ltd była ważnym dostawcą produktów używanych w połączeniu z kuchenkami mikrofalowymi w Wielkiej Brytanii. W szczególności dokonywała przywozu tacek produkowanych przez Dynopack. Kiedy Dynopack postanowił wyznaczyć inną firmę na swojego wyłącznego dystrybutora w Wielkiej Brytanii, Microwave Ovenware Ltd udało się otworzyć nowe źródło dostaw w Norwegii. Dostawca ten kupił tace od firmy Dynopack w Norwegii, a następnie sprzedał je firmie Microwave Ovenware Ltd w Wielkiej Brytanii.

3. W skardze do DG COMP Microwave Ovenware Ltd stwierdziła, że gdy Dynopack dowiedział się o wspomnianych uzgodnieniach, ustaliła swoje ceny sprzedaży w Zjednoczonym Królestwie na poziomie, który nie mógł być dorównany Microwave Ovenware Ltd, a tym samym zmusiła tę ostatnią do opuszczenia rynku. Microwave Ovenware Ltd następnie zaprzestał handlu.

4. DG COMP wszczęła dochodzenie w tej sprawie. Wydaje się, że nawet zasugerował, że Microwave Ovenware Ltd i Dynopack powinny omówić możliwość przyjaznego rozwiązania. Jednak rozmowy te nie doprowadziły do rozwiązania, które zadowoliłoby Microwave Ovenware Ltd.

5. W dniu 26 listopada 1991 r. poseł Elliott poinformował komisarza Brittana, że pan G. jest nieco zaskoczony i przerażony faktem, że chociaż osoba prowadząca sprawę w DG COMP pierwotnie poinformowała go, że uważa tę kwestię za należącą do kompetencji Komisji, wydaje się, że jego następca zajął zupełnie inne stanowisko.

6. W odpowiedzi z dnia 13 stycznia 1992 r. komisarz Brittan wyjaśnił, że pierwotna skarga dotyczyła domniemanego nadużycia pozycji dominującej, że Komisja wszczęła dochodzenie, ale następnie sformułowała wstępny wniosek, że nie występuje wymagany wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Zdaniem komisarza Brittana Microwave Ovenware Ltd „w tym momencie” złożył dodatkową skargę na podstawie (obecnego) art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”), ale doszedł do takiego samego wniosku w odniesieniu do kryterium dotyczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Komisarz wyjaśniła ponadto, że w świetle wskazań, że strony są bliskie zawarcia ugody, oraz biorąc pod uwagę wyraźny brak wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, DG COMP „zawiesiła dochodzenie jakiś czas temu”.

7. Z dokumentów przedłożonych Rzecznikowi wynika, że w dniu 8 maja 1992 r. DG COMP skierowała pismo do pana G, informując go, że „rozważy ponowne otwarcie tej sprawy jedynie w przypadku pojawienia się istotnych nowych kwestii”.

8. Dnia 13 lipca 1992 r. DG COMP poinformowała pana G., że „istnieją rzeczywiste wątpliwości co do istnienia »znacznej szkody w handlu między państwami członkowskimi«”.

9. W odpowiedzi z dnia 28 lipca 1992 r. pan G. zapoznał się ze stanowiskiem DG COMP i stwierdził, że „załącza szereg dokumentów (...) dotyczących naszego handlu z krajami EWG”.

10. We wrześniu 1992 r. pan G. miał wypadek, który wymagał intensywnego leczenia.

11. W dniu 5 lutego 1993 r. DG COMP skierowała do Microwave Ovenware Ltd tzw. pismo na podstawie art. 6, informując ją o zamiarze zamknięcia dochodzenia. DG COMP przedstawiła następujące wyjaśnienia:

„Jeżeli chodzi o art. 85 ust. 1 EWG [1], dowody wskazują, że handel, na który wpływa zachowanie, którego dotyczy skarga, to bezpośredni handel między Norwegią a Zjednoczonym Królestwem. Chociaż nie oznacza to, że zarzucane zachowanie nie może mieć wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, w tym przypadku nie ma dowodów na jakikolwiek odczuwalny wpływ na taką wymianę handlową. W związku z tym, nawet gdyby Komisja miała przyjąć bezspornie, że sytuacja jest taka, jak twierdzi Pan, oraz że Dynopack i jego brytyjscy dystrybutorzy lub spółki zależne "wycisnęły Pana/Panią" z rynków Zjednoczonego Królestwa, brakuje dowodów na to, że spełniony jest jeden z podstawowych warunków stosowania art. 85 ust. 1 EWG. Staraliśmy się dać ci każdą okazję do pokazania czegoś przeciwnego, dlatego nie przesunęliśmy się, aby wcześniej zamknąć sprawę; musimy jednak stwierdzić, że nie był Pan w stanie przedstawić żadnych dowodów na odczuwalny wpływ na handel między państwami członkowskimi, chociaż często podkreślaliśmy, że jest to główna przeszkoda w rozpatrywaniu Pana skargi”.

12. DG COMP stwierdziła ponadto, że wielkość działalności, której dotyczy skarga, jest niewielka i że sprawa nie porusza żadnej zasadniczej kwestii.

13. DG COMP dodała, że przed zaproponowaniem Komisji zamknięcia sprawy chciała dać Microwave Ovenware Ltd ostateczną możliwość przedstawienia uwag lub dalszych informacji w ciągu miesiąca od otrzymania pisma.

14. W swojej odpowiedzi z dnia 10 marca 1993 r. Microwave Ovenware Ltd oświadczyła, że jest zaskoczona stanowiskiem Komisji, biorąc pod uwagę, że stanowi ono „odwrócenie opinii udzielonych wcześniej przez personel Komisji. (...) Poinformowano nas, że handel z krajami EFTA podlega prawu wspólnotowemu i że dowody przedstawione przez nas wskazują, iż miał on wpływ na handel między państwami członkowskimi." Microwave Ovenware Ltd stwierdziła, że nie została wcześniej poinformowana o zmianie stanowiska Komisji. Wskazała ponadto na rozwijający się handel z państwami członkowskimi.

15. W dniu 18 marca 1993 r. osoba prowadząca sprawę w DG COMP zwróciła się do pana G o telefon. Zgodnie z notatką rękopisu na kopii pisma przekazanego Rzecznikowi G zadzwonił do osoby zajmującej się sprawą i został poinformowany, że dyrektor generalny DG COMP wydał instrukcje dotyczące zamknięcia sprawy. Nota jest kontynuowana w następujący sposób: „Istnieje powód polityczny, pierwsze zasoby i najwyraźniej ograniczony handel między państwami członkowskimi”.

16. W listopadzie 1993 r. DG COMP skierowała pismo do pana G. Zgodnie z tym pismem pan G zwrócił się do Komisji o odroczenie negatywnej decyzji. DG COMP oświadczyła, że jest nadal gotowa przedstawić panu G. ostateczną decyzję, i zwróciła się do niego o poinformowanie DG COMP o swoim ostatecznym stanowisku w terminie jednego miesiąca.

17. W 1997 r. pan G ponownie zwrócił się do DG COMP. Jego starania o ponowne otwarcie sprawy zakończyły się jednak niepowodzeniem.

Skarga 75/99/ME

18. W dniu 21 stycznia 1999 r., działając w imieniu Forum Biznesu Prywatnego, Pan P. złożył do Rzecznika Praw Obywatelskich skargę dotyczącą sprawy Pana G. (skarga 75/99/ME).

19. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie następujących trzech zarzutów:

(1) DG COMP rozpatrzyła sprawę w sposób niedbały, w tym z powodu braku informacji i ciągłości oraz opóźnień w udzielaniu odpowiedzi.

(2) DG COMP błędnie uznała, że handel między Norwegią a Zjednoczonym Królestwem nie jest handlem między państwami członkowskimi.

(3) DG COMP odrzuciła wniosek skarżącego o ponowne otwarcie sprawy.

20. W dniu 18 października 1999 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zamknął sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

21. W odniesieniu do drugiego zarzutu w decyzji przytoczono najpierw odpowiednie fragmenty pisma Komisji z dnia 5 lutego 1993 r., a następnie kontynuowano je w następujący sposób:

"3.4 Czytając pismo na podstawie art. 6 z dnia 5 lutego 1993 r., wydaje się, że skarżący niewłaściwie zrozumiał stanowisko Komisji. Z pisma tego jasno wynika, że Komisja nie twierdzi, iż handlu między Norwegią a Zjednoczonym Królestwem nigdy nie można postrzegać jako handlu między państwami członkowskimi. Sformułowanie "Chociaż nie oznacza to, że zarzucane zachowanie nie może mieć wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, …" jest raczej przeciwne. Wydaje się jednak, że Komisja nie stwierdziła "istotnego wpływu na taki handel" w tym konkretnym przypadku. Ponadto z akt sprawy nie wynika, że Komisja rzeczywiście stwierdziła, iż wymiany handlowej między Norwegią a Zjednoczonym Królestwem nie można uznać za wymianę handlową między państwami członkowskimi. Komisja stwierdziła natomiast, że w tym konkretnym przypadku nie miało to znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi”.

22. W dniu 6 stycznia 2000 r. pan G ponownie skierował pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich. Pismo odnosiło się do rozmowy telefonicznej z prowadzącym sprawę Rzecznika Praw Obywatelskich, a następnie było kontynuowane w następujący sposób:

„Bardzo się cieszę, że mogę potwierdzić, iż pismo Komisji z dnia 5 lutego 1993 r. nie zawierało wystarczających powodów zamknięcia sprawy – moim zdaniem nigdy nie odpowiedziały one na pytania zawarte w mojej odpowiedzi”.

23. Podobne oświadczenie zostało złożone w piśmie wysłanym tego samego dnia przez pana G. do DG COMP.

Petycja 566/2000 i powiązane pytania parlamentarne

24. Następnie pan G. zwrócił się do Parlamentu. Wraz ze swoją petycją (petycja 566/2000) przedstawił on 19 szczegółowych pytań, na które jego zdaniem Komisja powinna odpowiedzieć.

25. W swoich uwagach do Parlamentu z dnia 11 września 2001 r. Komisja wyjaśniła, że powstrzyma się od udzielenia odpowiedzi na szczegółowe pytania pana G, ponieważ wiązałoby się to z ponownym otwarciem akt i analizą pytań, które zostały już poruszone „w piśmie na podstawie art. 6, na które [pan G] nie udzielił żadnej merytorycznej odpowiedzi”.

26. W dniu 13 maja 2002 r. poseł Perry zwrócił się do Komisji o zbadanie znaczenia porozumienia EOG i umowy o wolnym handlu z 1973 r. między UE a Norwegią [2] ("porozumienie z 1973 r.") dla niniejszej sprawy.

27. W odpowiedzi z dnia 19 czerwca 2002 r. komisarz Monti wskazał, że Porozumienie EOG nie istniało w rozpatrywanym czasie. W odniesieniu do porozumienia z 1973 r. wyjaśnił, że zawarte w nim przepisy dotyczące prawa konkurencji opierają się na odpowiednich przepisach unijnego prawa konkurencji. Porozumienie z 1973 r. przewidywało jednak jedynie klasyczne dyskusje międzyrządowe. W przypadku gdy w ramach Porozumienia powstała sprawa dotycząca konkurencji, mogła ona zostać przekazana wyłącznie za pośrednictwem przedstawicieli stron we Wspólnym Komitecie lub Radzie EFTA, a jej konsekwencje ograniczały się do sprawozdania, zalecenia lub, w ostateczności, wycofania koncesji taryfowych.

28. W dniu 11 grudnia 2002 r., w odpowiedzi na inne pytanie poselskie skierowane przez baronessę Ludford, komisarz Monti wyjaśniła, że art. 27 umowy z 1973 r. przewidywał jedynie prawo każdej z umawiających się stron do przekazania sprawy Wspólnemu Komitetowi. Dodał, że w przedmiotowej sprawie fakty ustalone przez Komisję nie wykazały żadnego naruszenia unijnego prawa konkurencji „i nie wymagały wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 27”.

29. W dniu 2 grudnia 2002 r. poseł Evans zwrócił się do komisarza Montiego o zajęcie się kwestią podniesioną przez Komisję Petycji w odniesieniu do powodów, dla których Komisja zdecydowała, że handel między państwami członkowskimi nie został naruszony po wcześniejszym stwierdzeniu, że tak jest.

30. W swojej odpowiedzi komisarz Monti odniósł się do pisma Komisji z dnia 5 lutego 1993 r. Dodał, że Komisja nie była w stanie ani odrzucić, ani potwierdzić, że pan G otrzymał wcześniej rozbieżne informacje, ale podkreślił, że każde takie oświadczenie nie wyrażałoby stanowiska Komisji, a jedynie wstępną opinię osoby prowadzącej sprawę w czasie, gdy nie dysponowała ona jeszcze wszystkimi elementami niezbędnymi do oceny sprawy.

31. W odpowiedzi z dnia 10 kwietnia 2003 r. na kolejne pytanie pana Evansa z dnia 21 lutego 2003 r. komisarz Monti podkreślił, że stanowisko przedstawione w piśmie Komisji z dnia 5 lutego 1993 r. było jedynym stanowiskiem przekazanym panu G przez Komisję. Dodał, że Komisja nie doradzała panu G. w inny sposób i że wszelkie inne wrażenie, jakie mógł on ewentualnie odnieść, opierało się na błędnym pojęciu, jak wyjaśniono we wcześniejszej odpowiedzi komisarza.

32. W lipcu 2003 r. pan G. złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w związku z rzekomym brakiem odpowiedzi Komisji na pytania posłów do PE dotyczące przedmiotu petycji 566/2000 (skarga 1382/2003/JMA). W swojej decyzji z dnia 28 października 2003 r. oddalającej tę skargę Rzecznik Praw Obywatelskich wyjaśnił, że to do Parlamentu należy zapewnienie, aby jego Komisja Petycji otrzymała informacje, które uważa za niezbędne do rozpatrzenia petycji.

33. W dniu 21 czerwca 2004 r. pan G. napisał do komisarza Montiego, aby „otrzymać odpowiedź na pytanie, w jaki sposób Komisja zdecydowała, że handel między państwami członkowskimi nie został znacząco zakłócony” w jego sprawie.

34. W odpowiedzi z dnia 9 lipca 2004 r. komisarz Monti wyjaśnił, że pismo pana G. nie wymaga żadnych szczególnych uwag poza tymi, które zostały już poczynione w przeszłości.

Skarga 2865/2004/JMA

35. W dniu 15 września 2004 r. pan G złożył kolejną skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich (skarga 2865/2004/JMA). W skardze tej stwierdził, że Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich potwierdziło, że pismo Komisji z dnia 5 lutego 1993 r. nie kwalifikuje się jako pismo na podstawie art. 6, „ponieważ nie odpowiedziało na moje pismo z dnia 10 marca”.

36. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie następującego zarzutu i roszczenia:

„Skarżący twierdzi w skrócie, że odpowiedź Komisji na jego zapytanie z dnia 9 lipca 2004 r., podpisana przez komisarza Montiego, nie dostarczyła mu żądanych informacji. W związku z tym składający petycję twierdzi, że Komisja powinna go ujawnić.”

37. W swojej decyzji z dnia 19 kwietnia 2006 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zauważył najpierw, że to do Parlamentu Europejskiego, a nie do niego, należy ocena, czy odpowiedzi udzielone przez Komisję podczas rozpatrywania petycji 566/2000 są odpowiednie, a jeśli nie, podjęcie odpowiedniej reakcji politycznej.

38. Rzecznik podkreślił następnie, że „przedmiotem wniosku skarżącego skierowanego do komisarza Montiego było zwrócenie się do Komisji o wyjaśnienie podstawy, na której doszła ona do wniosku, że działania podjęte przez Dynopack nie miały znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi” (pkt 2.4 decyzji). Zdaniem Rzecznika G nie skorzystał jednak z możliwości przedstawienia uwag do pisma na podstawie art. 6 (pkt 2.7). Po ogólnym odwołaniu się do procedury, a w szczególności do pisma na podstawie art. 6 z dnia 5 lutego 1993 r., Rzecznik Praw Obywatelskich doszedł do następującego wniosku:

„Dochodzenie Rzecznika nie ujawniło żadnych informacji, które mogłyby go skłonić do uznania, że stanowisko Komisji przedstawione w piśmie na podstawie art. 6 jest obarczone oczywistym błędem. Rzecznik nie otrzymał również informacji, które mogłyby zakwestionować wykorzystanie uprawnień Komisji w tym przypadku.”

39. W piśmie z dnia 15 maja 2006 r. pan G sprzeciwił się decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich. Odniósł się do opinii, którą otrzymał od poprzedniej osoby zajmującej się sprawą Rzecznika Praw Obywatelskich, oraz do faktu, że kilku posłów do PE skierowało do Komisji pytania dotyczące jego sprawy. Pan G. podkreślił również, że wniosek Rzecznika zawarty w pkt 2.7 jego decyzji jest "wyraźnie błędny".

40. W odpowiedzi z dnia 11 lipca 2006 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że pan G. miał możliwość zwrócenia się do Komisji o wydanie formalnej decyzji, i dodał, że nie znalazł żadnych dowodów na to, że pan G. skorzystał z tej możliwości.

41. W piśmie do Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 10 lipca 2006 r. poseł Helmer poinformował, że Komisja Petycji Parlamentu Europejskiego wezwała do odesłania sprawy do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich.

42. W drugiej połowie 2006 r. wymieniono kilka kolejnych pism między panem G. a Rzecznikiem Praw Obywatelskich.

43. W dniu 19 marca 2007 r. poseł do PE Joost van Buitenen zwrócił się pisemnie do Rzecznika w tej sprawie. W odpowiedzi z dnia 12 czerwca 2007 r. Rzecznik wyjaśnił swoje decyzje dotyczące sprawy pana G.

44. W dniu 1 września 2008 r. poseł do PE Joost van Buitenen wystosował pismo do komisarz Kroes w celu zasugerowania, aby Komisja zajęła się następującymi częściami pytania czwartego posła G, które pozostały bez odpowiedzi:

„- Proszę podać wielkość, % rynku, wielkość rynku Zjednoczonego Królestwa w porównaniu z Europą i Skandynawią, czy handel EFTA/WE został zdyskontowany od uwzględnienia, skutki wywozu do UE i przywozu z Niemiec, dominację itp. oraz czy istnienie stowarzyszenia handlowego na tym rynku definiuje rynek.

- Jakie kryteria zastosowano w celu stwierdzenia braku wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi w porównaniu z poprzednią decyzją i w związku z faktem, że [Microwave Ovenware Ltd] zaopatrywała w drodze przywozu równoległego ponad 70 % rynku Zjednoczonego Królestwa, a także dokonywała wywozu?”

45. W odpowiedzi z dnia 25 września 2008 r. komisarz Kroes podniosła, że Microwave Ovenware Ltd nie odpowiedziała na pismo na podstawie art. 6 i że gdyby to uczyniła, otrzymałaby formalną decyzję, która mogłaby zostać zaskarżona do sądu. Dodała: „Jednakże, ponieważ pan G wstrzymał się w tym czasie od przedstawienia jakichkolwiek uwag lub dodatkowych informacji, Komisja zamknęła sprawę zgodnie z odpowiednimi przepisami regulującymi postępowanie antymonopolowe”. Pani Kroes stwierdziła ponadto, że wszystkie istotne informacje zostały już ujawnione w piśmie na podstawie art. 6 oraz podczas wysłuchania publicznego, które odbyło się w Parlamencie w dniu 21 marca 2002 r.

46. W dniu 19 października 2011 r. pan P. podpisał oświadczenie, które wydaje się być następnie przedłożone skarżącemu w niniejszej sprawie. W oświadczeniu tym pan P. odniósł się do wcześniejszego wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, że pismo na podstawie art. 6 nie spełniało wymogów prawnych. Na zakończenie stwierdził, że pan G. nigdy nie otrzymał odpowiedzi na swoje pytanie czwarte i inne pytania oraz że o ile Komisja nie udzieli szybkiej i wyczerpującej odpowiedzi na wszystkie nierozstrzygnięte kwestie, jedynym pozostałym sposobem działania będzie złożenie nowej petycji.

W przedmiocie niniejszego zarzutu

47. W skardze do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skarżąca, posłanka do Parlamentu Europejskiego, stwierdziła, że w sprawie pana G. nie wymierzono jeszcze sprawiedliwości i że odpowiedź na pytanie czwarte jest natychmiastowa.

Przedmiot dochodzenia

48. Skarżący odniósł się do pytania czwartego, tj. jednego z pytań skierowanych do Komisji Petycji przez pana G. Rzecznik już jednak kilkakrotnie wyjaśniał, że to do Parlamentu należy zapewnienie otrzymania wszystkich informacji niezbędnych do rozpatrzenia petycji.

49. W tym kontekście zarzut skarżącego należy rozumieć w następujący sposób:

Zarzut:

Komisja nie wyjaśniła w należyty sposób, na jakiej podstawie doszła do wniosku, że działania podjęte przez Dynopack nie miały znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

Roszczenie:

Komisja powinna przedstawić wyżej wymienione informacje.

W przedmiocie dochodzenia

50. Niniejsze zażalenie zostało złożone w dniu 7 listopada 2011 r.

51. W dniu 13 grudnia 2011 r. Rzecznik wystosował pismo do Komisji, w którym wskazał, że uważa za konieczne zbadanie akt Komisji dotyczących skarg złożonych do niej przez Microwave Ovenware Ltd. Skarżący został o tym poinformowany tego samego dnia.

52. W dniu 19 stycznia 2012 r. służby Rzecznika przeprowadziły inspekcję odnośnych akt. Sporządzono sprawozdanie z tej kontroli i przekazano je Komisji. W dniu 7 lutego 2012 r. do skarżącej przesłano kolejną kopię w celu przedstawienia uwag.

53. Skarżąca przedstawiła swoje uwagi w dniu 11 kwietnia 2012 r. Dalsze informacje przekazała w dniach 4 maja, 21 maja, 23 czerwca i 28 czerwca 2012 r.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Zarzut braku wyjaśnień i odpowiedniego roszczenia

Wyniki kontroli akt Komisji

54. Podczas kontroli przedstawiciele DG COMP przedstawili akta dotyczące rozpatrywania skarg w sprawie konkurencji złożonych przez Microwave Ovenware Ltd, dwa dochodzenia prowadzone przez Rzecznika Praw Obywatelskich w tej sprawie oraz petycję złożoną do Parlamentu Europejskiego przez pana G.

55. Odpowiednie akta składały się z dwóch części, tj. (i) czterech folderów zawierających dokumenty związane z dochodzeniem DG COMP w sprawie skarg Microwave Ovenware Ltd do czasu zakończenia tego dochodzenia oraz (ii) dwóch (pierwotnie czterech) kolejnych folderów zawierających dokumenty z okresu od 1997 r., w tym dokumenty związane z dochodzeniami Rzecznika Praw Obywatelskich i ww. petycją. Zawartość poszczególnych folderów została opisana w wewnętrznej notatce sporządzonej przez DG COMP w dniu 21 stycznia 2004 r., której kopia została załączona do każdego z folderów skontrolowanych przez przedstawiciela Rzecznika.

56. Przedstawiciele DG COMP zwrócili uwagę, że część dokumentacji została niestety utracona. Wewnętrzna notatka z dnia 7 grudnia 2005 r., skontrolowana przez przedstawiciela Rzecznika Praw Obywatelskich, zawiera szczegółowy opis odnośnego incydentu. Zgodnie z tym dokumentem niektóre foldery składające się na plik zostały przypadkowo zniszczone, gdy zostały przeniesione do innego pokoju archiwizacji. Odnośna nota zawierała również sugestie dotyczące tego, co można lub należy zrobić, aby uniknąć powtórzenia się takich wypadków w przyszłości. Propozycje te omówiono w kolejnej nocie wewnętrznej z dnia 9 grudnia 2005 r.

57. Kontrola wykazała, że nie wydaje się, aby wyżej wymieniony incydent miał wpływ na pierwszą część akt, tj. cztery foldery zawierające dokumenty związane z dochodzeniem DG COMP w sprawie skarg Microwave Ovenware Ltd, aż do zamknięcia tego dochodzenia, które wydawało się być pierwotnymi.

58. Przedstawiciel Rzecznika Praw Obywatelskich przystąpił do dogłębnej analizy akt Komisji. Wyniki tego badania można opisać w następujący sposób:

(1) W dniu 25 maja 1988 r. Microwave Ovenware Ltd złożyła skargę na podstawie art. 86 Traktatu EWG do DG COMP.

(2) Skarga ta została zarejestrowana pod numerem referencyjnym „IV/32.752”.

(3) W dniu 4 sierpnia 1988 r. DG COMP po raz pierwszy skierowała pismo do prawnika Microwave Ovenware Ltd. Kopia niniejszego pisma do akt Komisji nosi numer referencyjny „IV/32.627”. Kopia ta zawiera również korektę rękopisu wskazującą prawidłowy numer referencyjny skargi (IV/32.752).

(4) Kolejne pismo DG COMP z dnia 23 sierpnia 1988 r. skierowane do prawnika Microwave Ovenware Ltd zawiera prawidłowy numer referencyjny skargi.

(5) Jednak niektóre z późniejszych pism skierowanych przez DG COMP do prawnika Microwave Ovenware Ltd ponownie używają numeru referencyjnego IV/32.627.

(6) Wydawało się zatem jasne, że DG COMP błędnie użyła błędnego odniesienia do skargi w swoim pierwszym piśmie do prawnika Microwave Ovenware Ltd. Chociaż wydawało się, że błąd ten został zauważony po wysłaniu pisma, nieprawidłowe odniesienie do skargi zostało ponownie użyte w niektórych dalszych pismach DG COMP do prawnika Microwave Ovenware Ltd. Wydawało się, że wpływ na to miał fakt, że prawnik Microwave Ovenware Ltd wykorzystał (nieprawidłowy) numer referencyjny skargi wskazany przez DG COMP w pierwszym piśmie.

(7) W piśmie z dnia 2 grudnia 1988 r. prawnik Microwave Ovenware Ltd przedstawił, na wniosek DG COMP, bardziej szczegółowe dane. Zgodnie z dostarczonymi w ten sposób informacjami udział w rynku Microwave Ovenware Ltd wynosił 13,4 % w Zjednoczonym Królestwie i 10,2 % w EWG.

(8) W kolejnym piśmie z dnia 11 kwietnia 1989 r. prawnik Microwave Ovenware Ltd stwierdził, że działania Dynopack miały wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, nie podając jednak dalszych szczegółów na poparcie tego twierdzenia.

(9) W dniu 3 maja 1989 r. prowadzący sprawę DG COMP spotkał się z prawnikiem Microwave Ovenware Ltd i panem G. Zgodnie z notatką dotyczącą tego spotkania z dnia 18 maja 1989 r. pan G wyjaśnił między innymi, że próbował importować odnośne produkty od niemieckiego dystrybutora, ale ceny tego ostatniego okazały się zbyt wysokie. Podczas wspomnianego spotkania DG COMP otrzymała kopie faktur, które wydają się świadczyć o sprzedaży przez Microwave Ovenware Ltd nabywcom w Niemczech i Portugalii za łączną wartość 99 GBP.

(10) Pismem z dnia 16 maja 1989 r. Microwave Ovenware Ltd przekazała DG COMP dalsze informacje. Zgodnie z tym pismem produkty Dynopack stanowiły 90–95 % „całkowitego europejskiego rynku” akcesoriów mikrofalowych wielokrotnego użytku. Mimo to zgodnie z tym pismem zachodnioniemiecki rynek akcesoriów wielokrotnego użytku i akcesoriów stałych łącznie miał wartość 240 000 DM („1983 + 1984”), a udział Microwave Ovenware Ltd w rynku wynosił 10 % rynku akcesoriów wielokrotnego użytku, co stanowiło 5–10 % wartości podanej powyżej dla całego rynku.

(11) W dniu 28 czerwca 1989 r. osoba prowadząca sprawę w DG COMP skierowała notę do dyrektora generalnego DG COMP, w której wskazał on, że informacje, które przedłożyła Microwave Ovenware Ltd, były niejasne i zaproponował wysłanie wniosku o udzielenie informacji do Dynopack.

(12) W dniu 30 czerwca 1989 r. DG COMP skierowała do Dynopack wniosek o udzielenie informacji. Ten ostatni odpowiedział na ten wniosek w dniu 27 września 1989 r.

(13) W dniu 20 listopada 1989 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli DG COMP, Microwave Ovenware Ltd i Dynopack. Zgodnie z notatką DG COMP z dnia 15 grudnia 1989 r. Microwave Ovenware Ltd i Dynopack zgodziły się na tym spotkaniu rozważyć możliwość zawarcia porozumienia.

(14) W dniu 6 grudnia 1989 r. prawnik Microwave Ovenware Ltd zwrócił się pisemnie do DG COMP, wskazując, że rozumie ona stanowisko tej ostatniej, zgodnie z którym art. 86 Traktatu EWG nie ma zastosowania, ale może mieć zastosowanie art. 85 Traktatu EWG.

(15) W dniu 5 lutego 1990 r. osoba prowadząca sprawę w DG COMP skierowała pismo do prawnika Microwave Ovenware Ltd, wskazując, że art. 86 Traktatu EWG nie wydaje się mieć zastosowania, ponieważ Dynopack nie zajmował pozycji dominującej.

(16) Kolejne pisma od Microwave Ovenware Ltd do DG COMP wskazywały, że rozmowy między Microwave Ovenware Ltd a Dynopack są w toku.

(17) W dniu 10 kwietnia 1991 r. Microwave Ovenware Ltd dostarczyła DG COMP dalsze dowody. Dowody te nie dotyczyły jednak kwestii możliwego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Microwave Ovenware Ltd wskazało również, że rozmowy z Dynopack są w toku.

(18) Zgodnie z notatką z dnia 10 września 1991 r. DG COMP podjęła zatem decyzję o zawieszeniu dochodzenia.

(19) W dniu 28 lipca 1992 r. Microwave Ovenware Ltd skierowała pismo do DG COMP, przedstawiając dalsze dowody wykazujące, że działania Dynopack miały znaczący wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Z odpowiednich dokumentów wynika, że Microwave Ovenware Ltd pozostawała w stosunkach handlowych z przedsiębiorcami w Niemczech w latach 1984 i 1985 oraz że wartość tych transakcji wynosiła około 850 DM w 1984 r. i nieco mniej niż 20 000 DM w 1985 r.

(20) Następnie DG COMP rozpoczęła sporządzanie pisma na podstawie art. 6.

(21) W dniu 17 listopada 1992 r. Służba Prawna Komisji, z którą konsultowała się DG COMP, poinformowała tę ostatnią, że zgadza się, iż dostępne dowody nie wykazują znaczącego wpływu na handel między Państwami Członkowskimi.

(22) Kontrola wykazała, że odpowiedni wniosek, zawarty w piśmie "art. 6" wysłanym w dniu 5 lutego 1993 r., opierał się na ocenie dowodów przedłożonych DG COMP. Akta sprawy nie zawierały żadnego innego dokumentu stanowiącego podstawę wniosku DG COMP, że w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

Pismo Rzecznika Praw Obywatelskich do skarżącego

59. W piśmie wzywającym skarżącego do przedstawienia uwag na temat sprawozdania z kontroli Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił następujące uwagi:

60. Jak zauważono w sprawozdaniu z kontroli, kontrola wykazała, że odpowiednie wnioski zawarte w piśmie DG COMP z dnia 5 lutego 1993 r. na podstawie art. 6 opierały się na ocenie dowodów przedłożonych DG COMP. Akta sprawy nie zawierały żadnego innego dokumentu stanowiącego podstawę wniosku DG COMP, że w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

61. Kontrola wykazała ponadto, że dowody przedstawione DG COMP w celu wykazania, że zarzucane zachowanie mogło wpłynąć na handel między państwami członkowskimi, były bardzo ograniczone. Najważniejsze dowody i wnioski podsumowano w sprawozdaniu z kontroli. Tymczasowe ustalenie Rzecznika polegało na tym, że na podstawie tych dowodów DG COMP mogła dojść do wniosku, że działania podjęte przez Dynopack nie miały znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy odnośnych udziałów w rynku i struktury handlu oraz bez konieczności przedstawiania takiej analizy w piśmie na podstawie art. 6.

62. W odpowiedzi z dnia 10 marca 1993 r. na wspomniane pismo Microwave Ovenware Ltd nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów, które mogłyby podważyć wniosek DG COMP, zgodnie z którym działania podjęte przez Dynopack nie miały znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

63. W tym kontekście przydatne wydawało się przypomnienie, że DG COMP zaoferowała Microwave Ovenware Ltd możliwość zwrócenia się o wydanie decyzji w jej sprawie oraz w sprawie dalszych argumentów, które przedstawiła po otrzymaniu pisma na podstawie art. 6, ale Microwave Ovenware Ltd nie skorzystała z tej możliwości.

64. Ponadto należy zauważyć, że kontrola wykazała, iż w aktach sprawy nie było żadnego dokumentu wskazującego, że DG COMP podjęła decyzję o wszczęciu dochodzenia w sprawie skarg Microwave Ovenware Ltd, ponieważ było pewne, że działania Dynopack znacząco wpłynęły na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Przeciwnie, w swojej nocie z dnia 28 czerwca 1989 r., w której zaproponował skierowanie do Dynopack wniosku o udzielenie informacji, prowadzący sprawę DG COMP wskazał, że informacje przedstawione przez Microwave Ovenware Ltd były niejasne.

Uwagi skarżącego

65. W swoich uwagach skarżąca (i) dodała i skomentowała pismo Rzecznika Praw Obywatelskich, (ii) dodała i skomentowała chronologię przedstawioną w sprawozdaniu z kontroli, (iii) przedstawiła dalsze pytania oraz (iv) przedstawiła streszczenie swoich argumentów. Skarżący przekazał następnie Rzecznikowi dwa e-maile od pana G z czerwca 2012 r.

66. W uwagach tych skarżący stwierdził, co następuje:[3]

W odniesieniu do handlu między państwami członkowskimi

67. Obecna sytuacja wynika z faktu, że dwie instytucje UE, Komisja i Rzecznik Praw Obywatelskich, nie przyjęły informacji dostarczonych przez Microwave Ovenware Ltd i inne przedsiębiorstwa. Dynopack wyeliminował Microwave Ovenware Ltd po tym, jak w ciągu zaledwie trzech lat z powodzeniem rozszerzył swoją działalność do 50 % całej sprzedaży Dynopack w Wielkiej Brytanii poprzez import z Norwegii. Microwave Ovenware Ltd sprowadziło 2,9 miliona tacek w ciągu zaledwie sześciu miesięcy. Przedsiębiorstwo to miało (pod względem jednostek, a nie wartości) 70–75 % całkowitej sprzedaży w UE i bezpośrednio lub pośrednio zaopatrywało 80 % brytyjskich punktów sprzedaży detalicznej. Ponadto odnotowano niewielką sprzedaż do innych państw członkowskich oraz większy przywóz z Niemiec.

68. W piśmie do DG COMP z dnia 28 lipca 1992 r. Microwave Ovenware Ltd przedstawiła (i) handel z kontynentem europejskim oraz (ii) fałszywe dowody przedstawione przez Dynopack. Czyniąc to, wskazała konkretne dokumenty. W piśmie wskazano na rozwój handlu z państwami członkowskimi UE i stwierdzono, co następuje: „W razie potrzeby mogę dostarczyć kolejne faktury, dokumenty przywozowe itp....”.

69. Pismo na podstawie art. 6 nie zawierało żadnych szczegółów dotyczących kwestii handlu między państwami członkowskimi. Nie wspomniano o uwagach Microwave Ovenware Ltd ani o złożonej w piśmie z dnia 28 lipca 1992 r. ofercie przekazania dodatkowych dowodów.

70. W swoim sprawozdaniu z kontroli Rzecznik stwierdził, że „w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu wskazującego, że DG COMP postanowiła wszcząć dochodzenie w sprawie skarg Microwave Ovenware Ltd, ponieważ było pewne, że działania Dynopack znacząco wpłynęły na wymianę handlową między państwami członkowskimi”. Bezpośrednio przeczy temu pismo z dnia 24 października 1988 r., w którym dyrektor generalny DG COMP złożył następujące oświadczenie: „Komisja rozpocznie dochodzenie, gdy tylko otrzymam Państwa dokumenty dotyczące handlu naczyniami mikrofalowymi z Norwegią”. Potwierdził to również artykuł opublikowany w czołowej norweskiej gazecie 16 maja 1990 r. W związku z tym dochodzenie miało miejsce, w związku z czym należy skorygować uwagę Rzecznika. Odpowiednie oświadczenia ujawniły również z całą pewnością, że w tym czasie handel między Norwegią a Zjednoczonym Królestwem był uważany za handel między państwami członkowskimi, ponieważ w przeciwnym razie nie wszczęto by dochodzenia - kwestia ta została później zaciemniona.

71. Sprawozdanie z kontroli odnosiło się do niewielkiej sprzedaży dokonywanej przez Microwave Ovenware Ltd w Portugalii i Niemczech, potwierdzonej dokumentami przekazanymi DG COMP na spotkaniu w dniu 3 maja 1989 r. Były to jedynie przykłady wskazujące na potrzebę zakupu produktów Dynopack przez konsumentów w UE.

72. W odniesieniu do dokumentów przedłożonych DG COMP w dniu 28 lipca 1992 r. należy uwzględnić fakt, że Microwave Ovenware Ltd nie miała na tym etapie dostępu do niektórych istotnych dokumentów.

73. Jeśli chodzi o spotkanie, które odbyło się w dniu 20 listopada 1989 r., odpowiednia decyzja DG COMP o podjęciu próby rozwiązania sprawy była mile widziana. Chociaż nie doprowadziło to do zawarcia ugody, zaproszenie nie zostałoby wystosowane, gdyby nie miało to wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

74. Na spotkaniu w dniu 24 września 2002 r. dr Mehta, dyrektor w DG COMP, najwyraźniej zachęcił M G do "dalszego zadawania Komisji pytań w tej sprawie". Wyjaśniono, dlaczego taka sugestia powinna była zostać zgłoszona, jeśli nie istniała żadna wina.

75. Kilka kwestii dotyczących handlu między państwami członkowskimi i stosowania porozumienia z 1973 r. pozostało bez odpowiedzi.

76. W szczególności Komisja otrzymała oświadczenie z dnia 11 listopada 1997 r. od przedsiębiorstwa, które wówczas nosiło nazwę Newell i które było "liderem światowej marki". Zgodnie z tym stwierdzeniem wyeliminowanie Microwave Ovenware Ltd zmieniło całą strukturę rynków w Europie ze szkodą dla konsumentów. Należało zadać sobie pytanie, dlaczego nie miało to wpływu na wymianę handlową.

78. Nie było wystarczających informacji, aby wykazać, że handel Microwave Ovenware Ltd "był bardzo duży na rynku".

Kwestie związane z wcześniejszymi dochodzeniami Rzecznika Praw Obywatelskich

79. Rozpatrując skargę 75/99/ME, osoba prowadząca sprawę Rzecznika Praw Obywatelskich poinformowała Microwave Ovenware Ltd, że ponieważ nie udzielono odpowiedzi na pytania tej ostatniej, pismo z dnia 5 lutego 1993 r. na podstawie art. 6 jest nieważne. Rzecznik Praw Obywatelskich został poproszony o rozstrzygnięcie tej kwestii w skardze 2865/2004/JMA, ale tego nie uczynił.

80. Rzecznik uznał, że Microwave Ovenware Ltd odpowiedziała w dniu 10 marca 1993 r. na pismo Komisji z dnia 5 lutego 1993 r. na podstawie art. 6. W pkt 2.7 decyzji w sprawie skargi 2865/2004/JMA Rzecznik Praw Obywatelskich zajął odwrotne stanowisko. Ponieważ Rzecznik Praw Obywatelskich przyznał, że pismo zostało wysłane, konieczne było udzielenie odpowiedzi na pismo z dnia 10 marca 1993 r. W piśmie pana G. z dnia 26 marca 2005 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich bardzo wyraźnie przedstawiono w sekcji 3 pisma i dokumenty, które należało przeanalizować. Rzecznik Praw Obywatelskich nie zgłosił żadnych merytorycznych uwag do tych pism i dokumentów.

81. Rzecznik nie ustosunkował się do pkt 3 lit. d) skargi 2854/2004/JMA, który miał następujące brzmienie: „Ponadto zwracam się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie sprawy, w której Komisja nie udzieliła merytorycznej odpowiedzi na przesłuchania i pytania w Parlamencie Europejskim dotyczące petycji 566/2000, oraz o przedstawienie uwag na temat wpływu tej petycji na pana [G] z ponad trzyletnim opóźnieniem, a także o wskazanie innych kroków, które mogłyby lub powinny były zostać podjęte”.

82. Rzecznik nie ustosunkował się do pkt 3 lit. e) skargi 2854/2004/JMA, który miał następujące brzmienie: „Wnioskuję, aby Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich określił, jaki proces powinien być stosowany w przypadku, gdy instytucja wspólnotowa nie udzieli odpowiedzi na pytania zadane przez Parlament Europejski. Poleganie na jednym organie w celu uzyskania odpowiedzi od innego organu nie działa, gdy instytucja nie udziela właściwej odpowiedzi i powoduje możliwe do uniknięcia opóźnienia dla zainteresowanych obywateli UE.”

83. Rzecznik został poproszony o przedstawienie uwag na temat opóźnień i braku odpowiedzi ze strony Komisji. Jednak jeszcze tego nie zrobił.

Inne kwestie poruszone przez skarżącego

84. Na przesłuchaniu zorganizowanym przez Parlament przedstawiciel Komisji stwierdził, że pełna ocena rynku mikrofal w krajach UE i EFTA została dokonana wiele lat wcześniej. Jednakże w piśmie z dnia 19 czerwca 2002 r. komisarz Monti stwierdził, że badanie nie było wymagane. Rzecznik Praw Obywatelskich powinien był wówczas zapytać, dlaczego Komisja poinformowała Parlament, że przeprowadzono pełne badanie rynku właściwego i czy to stwierdzenie jest prawdziwe, czy też nie.

85. DG COMP kilkakrotnie posługiwała się błędnym numerem referencyjnym skargi.

86. Komisja niechętnie przyznała, że porozumienie z 1973 r. jest bezpośrednio skuteczne.

87. Należy zwrócić uwagę na fakt, że Parlament zamknął petycję nr 566/2000 w celu przekazania sprawy Rzecznikowi Praw Obywatelskich w związku z brakiem odpowiedzi Komisji na niektóre pytania. Zostało to odnotowane w protokole Komisji Petycji.

Kwestie podniesione przez skarżącego

88. Skarżący zadał następujące pytania:

- Czy Komisja w swojej decyzji (tj. w piśmie "art. 6" z dnia 5 lutego 1993 r.) uznała, że państwa EFTA nie są objęte umową o wolnym handlu z 1973 r. między UE a Norwegią oraz art. 85 i 86 (obecnie art. 101 i 102 TFUE) ?

- Oczywiste było, że osoba prowadząca sprawę dla DG COMP od 1992 r. nie była zainteresowana tą sprawą i po prostu umieściła w aktach wszelkie pisma, które przekazała, nie podejmując żadnych dalszych działań. W jaki sposób sprawa może być "dokładnie zbadana", gdy urzędnicy są poinstruowani, aby nie działać? Ze strony Komisji i Rzecznika Praw Obywatelskich należało wyjaśnić, w jaki sposób sprawa, która nie została jeszcze wszczęta, została jednak "dokładnie zbadana".

Czy Komisja udzieliła odpowiedzi i prawidłowych informacji podczas wysłuchania zorganizowanego przez Komisję Petycji Parlamentu Europejskiego? Jeden z przedstawicieli Komisji mógł wprowadzić Parlament w błąd.

Wnioski o dostęp do dokumentów i o zorganizowanie posiedzenia

89. Skarżący zwrócił się również do Rzecznika o kopie następujących dokumentów wymienionych w sprawozdaniu z kontroli:

nota Komisji z dnia 28 czerwca 1989 r.;

pismo prawnika Microwave Ovenware Ltd do DG COMP z dnia 6 grudnia 1989 r.; oraz

- Nota Służby Prawnej Komisji z dnia 17 listopada 1992 r.

90. Skarżący zauważył, że byłoby mile widziane, gdyby Rzecznik Praw Obywatelskich mógł zaprosić pana G na spotkanie w celu ponownego rozpatrzenia sprawy.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

91. Rzecznik wszczął niniejsze dochodzenie w celu zbadania konkretnej kwestii, tj. rzekomego braku właściwego wyjaśnienia przez Komisję podstawy, na której doszła ona do wniosku, że działania podjęte przez Dynopack nie miały znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W swoich uwagach dotyczących sprawozdania z kontroli skarżąca podniosła jednak znaczną liczbę dalszych kwestii. Kwestie te zostaną również omówione poniżej.

92. Jak wspomniano powyżej, Rzecznik starał się uporządkować argumenty skarżącego w kilku podtytułach. Późniejsza dyskusja będzie zasadniczo przebiegać zgodnie z ustaloną w ten sposób strukturą. Kwestie podniesione przez skarżącego zostaną jednak omówione w kontekście kwestii, do których należą.

W odniesieniu do handlu między państwami członkowskimi

93. W odniesieniu do kwestii objętej dochodzeniem Rzecznika Praw Obywatelskich, tj. rzekomego braku właściwego wyjaśnienia przez Komisję podstawy, na której doszła ona do wniosku, że działania rzekomo podjęte przez Dynopack nie miały znaczącego wpływu na handel między państwami członkowskimi, należy poczynić wstępną uwagę w celu wyjaśnienia nieporozumienia ze strony skarżącego.

94. W swoim sprawozdaniu z kontroli akt Komisji Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że „kontrola wykazała, iż w aktach nie ma żadnego dokumentu wskazującego, że DG COMP postanowiła wszcząć dochodzenie w sprawie skarg Microwave Ovenware Ltd, ponieważ było pewne, że działania Dynopack znacząco wpłynęły na wymianę handlową między państwami członkowskimi”. Wydaje się, że skarżący zrozumiał to w ten sposób, że Rzecznik Praw Obywatelskich chciał stwierdzić, iż DG COMP nie podjęła decyzji o wszczęciu dochodzenia w przedmiotowej sprawie. Nie było to oczywiście intencją Rzecznika Praw Obywatelskich. Jak wynika z powyższego stwierdzenia, Rzecznik Praw Obywatelskich chciał natomiast wyjaśnić, że kontrola doprowadziła go do wniosku, że gdy DG COMP postanowiła wszcząć dochodzenie, nie uczyniła tego, ponieważ była pewna, że działania Dynopack znacząco wpłynęły na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

95. Artykuły 85 i 86 Traktatu EWG miały zastosowanie, podobnie jak obecnie art. 101 i 102 TFUE, tylko wtedy, gdy porozumienie, decyzja lub uzgodniona praktyka (w odniesieniu do art. 85) lub domniemane nadużycie pozycji dominującej (w odniesieniu do art. 86) miały znaczący wpływ na handel między państwami członkowskimi.

96. Microwave Ovenware Ltd przedstawiło DG COMP liczne dowody na to, że (i) zajmowało ważną pozycję w sektorze detalicznym w odniesieniu do produktów wykorzystywanych w połączeniu z kuchenkami mikrofalowymi w Zjednoczonym Królestwie oraz (ii) jego przywóz takich produktów z Norwegii był bardzo znaczący. Jednakże żaden z tych dwóch faktów nie jest sam w sobie wystarczający do udowodnienia, że domniemane zachowanie Dynopack miało znaczący wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

97. Microwave Ovenware Ltd argumentowało, że zachowanie Dynopack uniemożliwiło mu dalsze zamawianie produktów Dynopack z Norwegii. Norwegia nie była ani nie jest państwem członkowskim UE. Wpływ, jaki zachowanie Dynopack miało lub mogło mieć na handel między Zjednoczonym Królestwem a Norwegią, nie był zatem sam w sobie istotny dla dochodzenia DG COMP, biorąc pod uwagę, że handel między Zjednoczonym Królestwem a Norwegią nie był i nie jest handlem między państwami członkowskimi UE.

98. Jak stwierdziła DG COMP w piśmie na podstawie art. 6, nie oznaczało to, że rzekome wyciśnięcie z rynku Microwave Ovenware Ltd przez Dynopack nie mogło mieć znaczącego wpływu na handel między państwami członkowskimi. Taki skutek mógłby istnieć, gdyby Microwave Ovenware Ltd była ważnym importerem z innych państw członkowskich UE lub eksporterem do innych państw członkowskich UE.

99. Dowody przedstawione DG COMP do czasu przyjęcia pisma na podstawie art. 6 nie wykazały jednak, że tak było.

100. Kontrola przeprowadzona przez służby Rzecznika doprowadziła do następujących wniosków:

Na spotkaniu w dniu 3 maja 1989 r. Microwave Ovenware Ltd poinformowała DG COMP, że próbowała przywieźć odnośne produkty od niemieckiego dystrybutora, ale jego ceny okazały się zbyt wysokie. Na tym samym spotkaniu DG COMP otrzymała kopie faktur, które wydają się potwierdzać sprzedaż Microwave Ovenware Ltd na rzecz nabywców w Niemczech i Portugalii za łączną wartość 99 GBP.

- W piśmie do DG COMP z dnia 16 maja 1989 r. Microwave Ovenware Ltd wskazała, że produkty Dynopack stanowią 90-95 % "całkowitego europejskiego rynku" akcesoriów mikrofalowych wielokrotnego użytku. Mimo to zgodnie z tym pismem zachodnioniemiecki rynek akcesoriów wielokrotnego użytku i akcesoriów stałych łącznie miał wartość 240 000 DM („1983 + 1984”), a udział Microwave Ovenware Ltd w rynku wynosił 10 % rynku akcesoriów wielokrotnego użytku, co stanowiło 5–10 % wartości podanej powyżej dla całego rynku.

W dniu 28 lipca 1992 r. Microwave Ovenware Ltd przedstawiło DG COMP dodatkowe dowody, z których wynika, że Microwave Ovenware Ltd pozostawała w stosunkach handlowych z przedsiębiorstwami handlowymi w Niemczech w latach 1984 i 1985 oraz że wartość tych transakcji wynosiła około 850 DM w 1984 r. i nieco mniej niż 20 000 DM w 1985 r.

101. Jak już wspomniano w piśmie do skarżącego z dnia 7 lutego 2012 r., Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że na podstawie tych dowodów DG COMP miała prawo dojść do wniosku, że działania rzekomo podjęte przez Dynopack nie miały znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy udziałów w rynku i struktury handlu oraz bez konieczności przedstawiania takiej analizy w piśmie na podstawie art. 6.

102. W swoich uwagach skarżąca twierdziła, że Microwave Ovenware Ltd prowadziło niewielką sprzedaż do innych państw członkowskich i dokonywało większego przywozu z Niemiec. Wobec braku innych dowodów Rzecznik jest przekonany, że argument ten opiera się na dowodach opisanych powyżej, które, należy przypomnieć, nie uczyniły oczywistym, że domniemane zachowanie Dynopack miało znaczący wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

103. W swoich uwagach skarżąca stwierdziła ponadto, że niewielka sprzedaż do Portugalii i Niemiec potwierdzona dokumentami przekazanymi w dniu 3 maja 1989 r. była jedynie przykładowa. Zwróciła również uwagę, że Microwave Ovenware Ltd zaproponowała w piśmie do DG COMP z dnia 28 lipca 1992 r., że w razie potrzeby dostarczy „dalsze faktury, dokumenty przywozowe itp.”. Prawdą jest, że DG COMP mogła skorzystać z tej oferty i zwrócić się do Microwave Ovenware Ltd o udzielenie wszelkich dodatkowych informacji. Należy jednak zauważyć, że w piśmie "art. 6" wysłanym w dniu 25 lutego 1993 r. wyjaśniono Microwave Ovenware Ltd, że DG COMP uznała, iż przedstawione dotychczas dowody nie były wystarczające do wykazania istotnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Po otrzymaniu tego pisma Microwave Ovenware Ltd wiedziała zatem, że potrzebne są dalsze dowody, jeżeli chce przekonać DG COMP o swoim przekonaniu, że Dynopack naruszył unijne reguły konkurencji. W związku z tym fakt, że DG COMP sama nie podjęła działań w celu skorzystania z oferty Microwave Ovenware Ltd dotyczącej dostarczenia dalszych dowodów przed wysłaniem pisma na podstawie art. 6, nie był niekorzystny dla Microwave Ovenware Ltd.

104. W swoich uwagach skarżąca nie przedstawiła żadnych dalszych dowodów na poparcie opinii Microwave Ovenware Ltd, że działania Dynopack miały znaczący wpływ na handel między państwami członkowskimi. Odniosła się jednak do oświadczenia z dnia 11 listopada 1997 r. złożonego przez przedsiębiorstwo, które wówczas nosiło nazwę Newell i które według skarżącego było "liderem światowej marki". Według skarżącego oświadczenie to wykazało, że wyeliminowanie Microwave Ovenware Ltd zmieniło całą strukturę rynków w Europie ze szkodą dla konsumentów. Skarżący zasugerował, że dokument ten dowodzi "wpływu na wymianę handlową".

105. Rzecznik zauważa na wstępie, że to, co należało ustalić, nie było "wpływem na wymianę handlową", lecz odczuwalnym wpływem na wymianę handlową. Powyższy argument nie jest zatem wystarczający do wykazania, że tak było. To samo odnosi się do argumentu skarżącego, że istniały wystarczające informacje, aby wykazać, że handel Microwave Ovenware Ltd był bardzo duży na rynku.

106. W każdym razie Rzecznik zauważa, że odpowiedni dokument zawiera następujące fragmenty, które mogą być istotne w obecnym kontekście:

„7. MOL [4] odniósł sukces w 1983 r. w rozwoju sprzedaży produktów TPX (polimeru metylopentenowego) firmy Vitri GmbH w Niemczech, szczególnie dzięki promocji w Sharp, która była jednym z największych, jeśli nie największym, zamówień na produkty mikrofalowe w tym roku w Wielkiej Brytanii - dotyczyło to pieców kombinowanych.

8. Koniec współpracy Vitri z MOL oznaczał, że chęć wprowadzenia tego produktu importowanego z Niemiec została zmniejszona. Produkty Vitri same w sobie rywalizowały z „mikroprogramem” z GRP [5], ale nie stanowiłyby wyzwania, dopóki nie zwiększono ich ilości dzięki odpowiedniemu marketingowi inwestycyjnemu i odpowiedniemu pakowaniu.

9. Od tego czasu rynek brytyjski i europejski są mniej innowacyjne, a w rękach Corninga Vitri opracowało mniej wydajne tworzywa sztuczne. To znacznie zmieniło kształt i udział w rynku, ponieważ obecna gama Vitri sprzedawana przez Newell nie może być stosowana w piecach kombinowanych.

10. Zarówno produkty Anchor Hocking, jak i produkty Vitri w TPX były szczególnie odpowiednie do kombinowanych pieców grzewczych / mikrofalowych, które stały się coraz ważniejsze pod koniec lat 80. Uważa się, że MOL miałby znaczący wpływ na asortyment produktów oferowanych konsumentom na rynkach europejskich. Rynek w Europie związany z szeroko zakrojoną sprzedażą produktów cienkościennych GRP firmy Anchor Hocking (Freeze, Heat'n Serve) został zaprzepaszczony, a okazja nie powtórzy się.”

107. Z przytoczonych powyżej fragmentów wynika, że Microwave Ovenware Ltd dokonywała przywozu od spółki z siedzibą w Niemczech, a tym samym prowadziła wymianę handlową między państwami członkowskimi, tj. Zjednoczonym Królestwem i Niemcami. W tym kontekście wyeliminowanie Microwave Ovenware Ltd mogło rzeczywiście mieć wpływ na handel między państwami członkowskimi. Jednakże, jak wspomniano wcześniej, zastosowanie unijnych reguł konkurencji wymagałoby odczuwalnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Rzecznik uważa, że dokument przywołany przez skarżącego nie dowodzi, że warunek ten został spełniony. Prawdą jest, że autor oświadczenia wyraża pogląd, że Microwave Ovenware Ltd "miała znaczący wpływ na gamę produktów oferowanych jako wybór dla konsumentów na rynkach europejskich". W oświadczeniu wskazano również potencjał przywozu z Niemiec w odniesieniu do Microwave Ovenware Ltd. W oświadczeniu podkreślono jednak również, że przywóz ten nie osiągnął jeszcze wielkości, która byłaby wystarczająca, aby uczynić go konkurentem w odniesieniu do innych produktów. Oświadczenie to nie wyjaśnia ponadto jednoznacznie, że nierozwinięcie potencjału tego przywozu było spowodowane wyeliminowaniem Microwave Ovenware Ltd z rynku lub raczej decyzjami podjętymi przez niemieckiego producenta lub Corning, niezależnie od konkretnych stosunków tego ostatniego z niemieckim producentem.

108. W każdym razie Rzecznik uważa, że przy ocenie, czy niektóre praktyki są objęte unijnym prawem konkurencji, Komisja dysponuje zakresem uznania w odniesieniu do oceny dowodów. Rzecznik uważa, że w świetle tego, co zostało powiedziane powyżej, stanowisko Komisji, zgodnie z którym w odnośnym oświadczeniu nie wykazano znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, nie stanowi oczywistego błędu w ocenie.

109. Skarżący twierdził również, że wysiłki DG COMP mające na celu zachęcenie Microwave Ovenware Ltd i Dynopack do omówienia możliwości zawarcia porozumienia wykazały, że DG COMP uznała, iż odpowiednie praktyki stosowane przez Dynopack miały znaczący wpływ na handel między państwami członkowskimi, ponieważ w przeciwnym razie nie zostałaby przedstawiona odpowiednia sugestia. Rzecznik nie uważa tego argumentu za przekonujący. Dokumenty znajdujące się w aktach DG COMP, które zostały zbadane podczas kontroli przeprowadzonej przez służby Rzecznika Praw Obywatelskich, nie zawierały żadnych elementów, które jednoznacznie wskazywałyby, że DG COMP uznała, ani na etapie wszczynania dochodzenia, ani przy sugerowaniu wyżej wymienionego porozumienia, że miało ono znaczący wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Dowody, którymi dysponuje Rzecznik, sugerują raczej, że DG COMP po prostu próbowała pomóc Microwave Ovenware Ltd w sformułowaniu wspomnianej sugestii.

110. Jeżeli chodzi o rzekome zachęcanie pana G. przez jednego z dyrektorów DG COMP do dalszego zadawania Komisji pytań w tej sprawie, Rzecznik uważa za oczywiste, że żadne takie zachęcanie nie dowodziłoby, że odpowiednie praktyki Dynopack miały znaczący wpływ na handel między państwami członkowskimi.

111. Jednakże, nawet jeśli Rzecznik uważa, że analiza merytoryczna DG COMP nie jest obarczona żadnym oczywistym błędem, uważa on za godne ubolewania, że dopiero w 1991 lub 1992 r. wydaje się, iż DG COMP poinformowała Microwave Ovenware Ltd o tym, że nie była przekonana o odczuwalnym wpływie na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Co więcej, informacje te nie były tak dobrze przekazywane, jak mogłyby i powinny były być. Prawdą jest, że odpowiedni wniosek został zawarty w piśmie DG COMP "Artykuł 6", które zostało wysłane w lutym 1993 r. Rzecznik zauważa jednak, że odpowiedni fragment tego pisma był bardzo krótki i w rzeczywistości obejmował nie więcej niż jedno zdanie. Zdaniem Rzecznika byłoby zdecydowanie lepiej, gdyby DG COMP bardziej szczegółowo wyjaśniła swój główny wniosek. Trudno również zrozumieć, dlaczego DG COMP nie przedstawiła takich szczegółowych informacji w odpowiedzi na kolejne pisma Microwave Ovenware Ltd lub w odpowiedziach udzielonych Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego. Rzecznik uważa zatem za zrozumiałe niezadowolenie pana G. oraz kilku posłów do Parlamentu Europejskiego, w tym skarżącego.

112. Aby uniknąć nieporozumień, przydatne wydaje się dodanie, że to, co DG COMP mogła i powinna była udostępnić, nie było szczegółowym zestawem danych liczbowych i danych, o co zwróciła się do niej Microwave Ovenware Ltd, ale bardziej szczegółowym wyjaśnieniem, dlaczego DG COMP uznała, że nie wykazano znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

113. Niemniej jednak należy zauważyć, że dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich, a w szczególności jego kontrola i sprawozdanie z tej kontroli, dostarczyły skarżącemu i Microwave Ovenware Ltd znacznej ilości dodatkowych informacji dotyczących podejścia DG COMP. Zdaniem Rzecznika te dodatkowe informacje w wystarczającym stopniu wyjaśniają podstawy, na podstawie których DG COMP doszła do wniosku, że działania podjęte przez Dynopack nie miały znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Jak już wspomniano powyżej, Rzecznik uważa, że sam ten wniosek nie był obarczony żadnym oczywistym błędem w ocenie.

114. W związku z powyższym Rzecznik stwierdza, że nie ma podstaw do dalszego dochodzenia w sprawie zarzutu i roszczenia objętego niniejszym dochodzeniem.

W odniesieniu do kwestii związanych z wcześniejszymi dochodzeniami Rzecznika Praw Obywatelskich

115. Skarżący twierdził, że podczas rozpatrywania skargi 75/99/ME osoba prowadząca sprawę Rzecznika Praw Obywatelskich poinformowała Microwave Ovenware Ltd, że ponieważ nie udzielono odpowiedzi na pytania tej ostatniej, pismo z dnia 5 lutego 1993 r. na podstawie art. 6 jest nieważne. Po zbadaniu akt dotyczących tej skargi Rzecznik nie był w stanie znaleźć żadnej notatki do akt rozmowy, do której odnosi się skarżący.

116. Jednakże akta skargi 75/99/ME zawierają pismo skierowane przez pana G do Rzecznika Praw Obywatelskich w dniu 6 stycznia 2000 r. Niniejsze pismo odnosi się do rozmowy telefonicznej z prowadzącym sprawę Rzecznika Praw Obywatelskich, a następnie jest kontynuowane w następujący sposób:

„Bardzo się cieszę, że mogę potwierdzić, iż pismo Komisji z dnia 5 lutego 1993 r. nie zawierało wystarczających powodów zamknięcia sprawy – moim zdaniem nigdy nie odpowiedziały one na pytania zawarte w mojej odpowiedzi”.

Podobne oświadczenie zostało złożone w piśmie wysłanym tego samego dnia przez pana G. do DG COMP, którego kopia znajduje się również w aktach sprawy.

117. Wspomniane dokumenty wydają się potwierdzać, że osoba prowadząca sprawę Rzecznika odpowiedzialna za tę skargę wyraziła pogląd, że pismo na podstawie art. 6 nie zawierało właściwego uzasadnienia stanowiska DG COMP.

118. Jak już wspomniano powyżej, Rzecznik uważa, że wyjaśnienia przedstawione w piśmie DG COMP na podstawie art. 6, dotyczące braku odczuwalnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, mogły i powinny były być bardziej szczegółowe. Brak bardziej szczegółowego wyjaśnienia w piśmie na podstawie art. 6 nie miał jednak wpływu na prawa Microwave Ovenware Ltd, biorąc pod uwagę, że celem takiego pisma jest właśnie umożliwienie odbiorcy przedstawienia dalszych argumentów i dowodów. Ponadto Microwave Ovenware Ltd miała możliwość zwrócenia się do DG COMP o przyjęcie ostatecznej decyzji, która z konieczności musiałaby przedstawić powody podejścia DG COMP do normy wymaganej przez prawo UE. Rzecznik zauważa jednak, że skarżący nie kwestionuje faktu, iż Microwave Ovenware Ltd nigdy nie zwróciła się do DG COMP o wydanie decyzji w sprawie złożonej przez nią skargi.

119. W związku z powyższym brak szczegółowości uzasadnienia zawartego w piśmie na podstawie art. 6 nie sprawił, że pismo to stało się „nieważne”. Wniosek w tym zakresie byłby zatem błędny. Rzecznik zauważa jednak, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że osoba prowadząca jego sprawę złożyła w tym czasie takie oświadczenie. Wyżej wymienione pisma wysłane przez pana G w dniu 6 stycznia 2000 r. wskazują jedynie, że osoba prowadząca sprawę Rzecznika uznała, że DG COMP nie przedstawiła wystarczających powodów swojego podejścia w piśmie na podstawie art. 6.

120. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że nie ma potrzeby dalszego badania argumentu skarżącego, zgodnie z którym pan G zwrócił się do Rzecznika w skardze 2865/2004/JMA o rozstrzygnięcie kwestii domniemanego oświadczenia jego byłej osoby prowadzącej sprawę, ale gdyby Rzecznik tego nie uczynił.

121. Skarżący zauważył ponadto, że w swoim sprawozdaniu z kontroli Rzecznik uznał, że Microwave Ovenware Ltd odpowiedziała w dniu 10 marca 1993 r. na pismo "art. 6" z dnia 5 lutego 1993 r. Zauważyła, że w pkt 2.7 decyzji w sprawie skargi 2865/2004/JMA Rzecznik Praw Obywatelskich zajął odwrotne stanowisko.

122. Rzecznik Praw Obywatelskich przyznaje, że jego wniosek zawarty w pkt 2.7 decyzji w sprawie skargi 2865/2004/JMA, zgodnie z którym pan G. nie skorzystał z możliwości ustosunkowania się do pisma na podstawie art. 6, był błędny i oparty na nieporozumieniu. Odpowiedź, którą pan G przesłał do DG COMP w dniu 10 marca 1993 r., została bowiem włączona do akt tego dochodzenia. Rzecznik przeprasza zatem za fakt, że błąd ten nie został wcześniej zauważony i skorygowany.

123. Skarżący twierdził, że ponieważ Rzecznik Praw Obywatelskich przyznał, że pismo zostało wysłane, potrzebna była odpowiedź na pismo z dnia 10 marca 1993 r. Według skarżącego pismo pana G. z dnia 26 marca 2005 r. skierowane do Rzecznika Praw Obywatelskich bardzo jasno określało w sekcji 3 pisma i dokumenty, które powinny były zostać zbadane. Rzecznik Praw Obywatelskich nie zgłosił żadnych merytorycznych uwag do tych pism i dokumentów.

124. Należy przypomnieć, że decyzja w sprawie skarg dotyczących naruszenia unijnych reguł konkurencji należy do DG COMP, a nie do Rzecznika Praw Obywatelskich. Jak wyjaśniono powyżej, Rzecznik uważa, że dokonana przez DG COMP ocena skargi złożonej przez Microwave Ovenware Ltd nie jest obarczona oczywistym błędem. W związku z tym Rzecznik nie ma powodu, aby przedstawiać dalsze uwagi na temat pism i dokumentów przedłożonych mu przez pana G.

125. Skarżący twierdzi ponadto, że Rzecznik nie skomentował pkt 3 lit. d) i e) skargi 2854/2004/JMA.

126. Punkt 3 lit. d) tej skargi dotyczył rzekomego braku merytorycznej odpowiedzi Komisji na przesłuchania i pytania w Parlamencie Europejskim dotyczące petycji 566/2000. W swojej decyzji w sprawie skargi 2865/2004/JMA Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że to do Parlamentu Europejskiego, a nie do niego, należy ocena, czy odpowiedzi udzielone przez Komisję podczas rozpatrywania petycji 566/2000 są odpowiednie, a jeśli nie, podjęcie odpowiedniej reakcji politycznej. Rzecznik Praw Obywatelskich podtrzymuje tę ocenę. W tym kontekście należy przypomnieć, że Rzecznik konsekwentnie stoi na stanowisku, że nie ma podstaw do wszczęcia przez niego dochodzenia w sprawie, która została już rozpatrzona przez Komisję Petycji. Do niego zatem nie należało badanie adekwatności odpowiedzi udzielonych Parlamentowi przez Komisję.

127. W tym kontekście należy również odnieść się do jednej z kwestii poruszonych w uwagach skarżącego, a mianowicie do tego, czy podczas przesłuchania zorganizowanego przez Komisję Petycji Parlamentu Komisja udzieliła odpowiedzi i udzieliła prawidłowych informacji. Jak wspomniano powyżej, byłby to problem, który musiałby zostać rozpatrzony przez Parlament. Ten sam wniosek dotyczy uwagi skarżącego, że jeden z przedstawicieli Komisji mógł wprowadzić Parlament w błąd.

128. W pkt 3 lit. d) skargi 2865/2004/JMA p. G zwrócił się do Rzecznika o określenie, jaki proces powinien być stosowany w przypadku, gdy instytucja UE nie udzieli odpowiedzi na pytania zadane przez Parlament Europejski. Rzecznik Praw Obywatelskich nadal uważa, z powodów przedstawionych w pkt 126 powyżej, że zbadanie takiej kwestii nie należy do niego.

129. Ponadto skarżący twierdził, że Rzecznik został poproszony o przedstawienie uwag na temat opóźnień i braku odpowiedzi ze strony Komisji, ale jeszcze tego nie uczynił.

130. Po przeanalizowaniu akt dotyczących poprzednich skarg rozpatrywanych przez Rzecznika Praw Obywatelskich wydaje się, że kwestia opóźnień została podniesiona przez posła G głównie w odniesieniu do pytań skierowanych do Komisji przez Parlament Europejski. Jak wyjaśniono powyżej, Rzecznik uważa, że to do samego Parlamentu, a nie do niego, należy ocena, czy odpowiedzi udzielone przez Komisję podczas rozpatrywania petycji 566/2000 były odpowiednie. W zakresie, w jakim pan G zamierzał skrytykować inne opóźnienia części DG COMP, należy zauważyć, że pan G i skarżący konsekwentnie podkreślali, że decydujące znaczenie ma uzyskanie odpowiedzi w kwestii merytorycznej, to znaczy w kwestii dotyczącej braku odczuwalnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. W piśmie z dnia 26 marca 2005 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich, do którego odniosła się skarżąca w swoich uwagach, pan G. podkreślił, że jeżeli otrzyma zadowalającą odpowiedź w tej sprawie i dwóch innych kwestiach merytorycznych, „wycofa skargę, tak jak to już wielokrotnie proponowano”. W tych okolicznościach Rzecznik Praw Obywatelskich miał pełne prawo skupić się na istocie sprawy, a nie na ewentualnych opóźnieniach ze strony Komisji.

W odniesieniu do innych kwestii poruszonych przez skarżącego

131. Oprócz powyższego skarżący poruszył pięć kolejnych kwestii.

132. Po pierwsze, skarżący twierdził, że podczas przesłuchania zorganizowanego przez Parlament przedstawiciel Komisji stwierdził, że dokonano pełnej oceny rynku mikrofal w państwach UE i EFTA. Jednakże w piśmie z dnia 19 czerwca 2002 r. komisarz Monti stwierdził, że badanie nie było wymagane. Skarżący stwierdził, że Rzecznik Praw Obywatelskich powinien był wówczas zapytać, dlaczego Komisja poinformowała Parlament, że przeprowadzono pełne badanie rynku właściwego i czy to stwierdzenie jest prawdziwe, czy też nie.

133. Jeśli chodzi o oświadczenia złożone przez przedstawicieli Komisji podczas przesłuchania zorganizowanego przez Komisję Petycji Parlamentu Europejskiego, Rzecznik może jedynie przypomnieć, że to do Parlamentu należy ocena, czy odpowiedzi udzielone przez Komisję podczas rozpatrywania petycji 566/2000 były odpowiednie, a jeśli nie, podjęcie odpowiedniej reakcji politycznej. W odniesieniu do oświadczenia złożonego przez komisarza Montiego w piśmie z dnia 19 czerwca 2002 r. Rzecznik zauważa, że kontrola akt DG COMP potwierdziła, iż nie przeprowadzono szczegółowego badania odnośnych rynków w kontekście badania skargi Microwave Ovenware Ltd dotyczącej konkurencji. W świetle oceny Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącej sposobu, w jaki DG COMP zajęła się kwestią merytoryczną, tj. czy miał on znaczący wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, stanowisko Komisji, zgodnie z którym takie badanie lub analiza nie były wymagane, nie jest obarczone oczywistym błędem w ocenie.

134. Po drugie, skarżący wskazał, że DG COMP kilkakrotnie użyła błędnego odniesienia do skargi.

135. W odniesieniu do tego argumentu Rzecznik jest zdania, że z dokumentów znajdujących się w aktach DG COMP wynika, że pierwotne użycie błędnego odniesienia do skargi było spowodowane błędem DG COMP oraz że na fakt, iż błąd ten powtórzono w niektórych (ale nie we wszystkich) kolejnych pismach DG COMP, wydaje się mieć wpływ fakt, że prawnik Microwave Ovenware Ltd użył (nieprawidłowego) odniesienia do skargi, które DG COMP wskazała w swoim pierwszym piśmie. Rzecznik uważa za godne ubolewania, że DG COMP wielokrotnie posługiwała się nieprawidłowym odniesieniem do skargi. Kontrola akt DG COMP wykazała jednak wyraźnie, że błąd ten nie miał żadnego wpływu na merytoryczną ocenę sprawy Microwave Ovenware Ltd przez DG COMP.

136. Po trzecie, skarżący argumentował, że należy wziąć pod uwagę fakt, że Parlament zamknął petycję 566/2000 w celu przekazania sprawy Rzecznikowi Praw Obywatelskich w związku z brakiem odpowiedzi Komisji na niektóre pytania. Zostało to odnotowane w protokole Komisji Petycji.

137. W odpowiedzi na ten argument Rzecznik uważa, że warto podkreślić, iż Komisja Petycji nie przekazała mu formalnie sprawy do ponownego rozpoznania. W każdym razie Rzecznik wskazał już, że rozumie, dlaczego kilku posłów do Parlamentu Europejskiego lub Komisji Petycji jako takich mogło być niezadowolonych z wyjaśnień udzielonych Parlamentowi przez Komisję. Należy jednak przypomnieć, że Rzecznik uważa, iż dodatkowe informacje, którymi dysponował skarżący w trakcie niniejszego dochodzenia, wystarczająco wyjaśniają podstawę, na której DG COMP doszła do wniosku, że działania podjęte przez Dynopack nie miały znaczącego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

138. Po czwarte, skarżący twierdził, że było jasne, iż osoba prowadząca sprawę dla DG COMP od 1992 r. nie była zainteresowana tą sprawą i po prostu umieściła w aktach wszelkie pisma, które otrzymała, bez podejmowania dalszych działań. Skarżący zastanawiał się zatem, w jaki sposób można argumentować, że sprawa została "dokładnie zbadana", jak uczyniła to Komisja, gdy urzędnikom polecono nie podejmować działań.

139. Rzecznik Praw Obywatelskich pragnie zwrócić uwagę, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska, zgodnie z którym zainteresowanemu urzędnikowi polecono nie podejmować żadnych działań. Ponadto domniemane zachowanie wspomnianego urzędnika, nawet jeśli byłoby wyraźnie godne ubolewania, gdyby zostało wykazane, nie wpłynęłoby na wniosek, że opinia DG COMP, zgodnie z którą unijne reguły konkurencji nie miały zastosowania w przypadku Microwave Ovenware Ltd, nie była obarczona oczywistym błędem w ocenie.

140. Po piąte, skarżący zakwestionował, czy Komisja uznała w piśmie "art. 6" z dnia 5 lutego 1993 r., że państwa należące do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu nie są objęte porozumieniem z 1973 r. Skarżący stwierdził ponadto, że Komisja niechętnie przyznaje, że porozumienie z 1973 r. ma bezpośredni skutek.

141. W odniesieniu do tego argumentu Rzecznik pragnie zauważyć, że art. 23 ust. 1 porozumienia z 1973 r. rzeczywiście zawierał postanowienia odpowiadające art. 85 i 86 Traktatu EWG (obecnie art. 101 i 102 TFUE). Artykuł 23 ust. 2 porozumienia z 1973 r. miał jednak następujące brzmienie: "Jeżeli Umawiająca się Strona uzna, że dana praktyka jest niezgodna z niniejszym artykułem, może podjąć odpowiednie środki na warunkach i zgodnie z procedurami określonymi w art. 27." Artykuł 27 umowy z 1973 r. W przypadku gdy zainteresowana Umawiająca się Strona nie położyła kresu zakwestionowanej praktyce w terminie wyznaczonym przez Wspólny Komitet lub w przypadku gdy Wspólny Komitet nie osiągnął porozumienia, druga Umawiająca się Strona była uprawniona do przyjęcia niezbędnych środków ochronnych; „w szczególności może wycofać koncesje taryfowe”. Jest zatem oczywiste, że art. 23 ust. 1 porozumienia z 1973 r. nie był bezpośrednio skuteczny, to znaczy że nie mógł być jednostronnie stosowany przez Komisję. Oczywiste jest również, że wspomniany przepis nie stanowił podstawy do przyjęcia przez DG COMP sankcji, takich jak sankcje przewidziane w przypadku naruszenia unijnych reguł konkurencji.

142. W świetle powyższych rozważań Rzecznik nie uważa za konieczne dalszego badania dodatkowych kwestii poruszonych przez skarżącą w jej uwagach. Przydatne wydaje się przypomnienie w każdym razie, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw skarg Microwave Ovenware Ltd i pana G przeciwko Komisji opierają się na faktach sięgających końca lat 80. XX w. oraz że sprawa ta doprowadziła już do dwóch dochodzeń prowadzonych przez Rzecznika Praw Obywatelskich i dochodzenia prowadzonego przez Komisję Petycji Parlamentu.

W odniesieniu do wniosków o dostęp do dokumentów i o zorganizowanie posiedzenia

143. W odniesieniu do wniosku skarżącego o dostęp do trzech konkretnych dokumentów należy zauważyć, że chociaż dokumenty te zostały zbadane przez służby Rzecznika Praw Obywatelskich przy okazji wglądu do akt Komisji, Rzecznik Praw Obywatelskich nie posiada ich kopii. Wszelkie wnioski o dostęp do tych dokumentów należy zatem kierować do samej Komisji.

144. W świetle wniosków, do których doszedł w sprawie istoty skargi, Rzecznik uważa, że nie ma potrzeby, aby spotykał się z panem G.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Nie ma podstaw do dalszych dochodzeń w tej sprawie.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 30 października 2012 r.

---

[1] Przepis ten odpowiada obecnemu art. 101 ust. 1 TFUE.

[2] Dz.U. L 171, s. 2.

[3] Uwagi skarżącej są w większości zgodne z kolejnością zawartą w piśmie Rzecznika Praw Obywatelskich wzywającym ją do przedstawienia uwag oraz ze sprawozdaniem z kontroli. Aby ułatwić ocenę argumentów skarżącego, Rzecznik podzielił je na poddziały.

[4] Kuchenka mikrofalowa Ovenware Ltd.

[5] Z notatki wynika, że termin ten odnosi się do szeregu naczyń kuchennych z poliestru wzmocnionego szkłem (GRP) produkowanych przez grupę firm o nazwie Anchor Hocking Plastics, które zostały nabyte przez Newell w 1987 roku.

[6] Termin "Umawiające się Strony" oznaczał (wówczas) Europejską Wspólnotę Gospodarczą z jednej strony i Królestwo Norwegii z drugiej strony.