Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący był urzędnikiem Komisji do czasu przekazania go Radzie. W dniu 1 stycznia 2011 r. jego służba została przeniesiona do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ). Obecnie pracuje w ESDZ.

2. W czasie pracy w Komisji zgromadził wystarczającą liczbę punktów awansu, aby móc je awansować. W związku z tym Komisja skierowała pismo do Rady, informując ją, że skarżący był jednym z urzędników, którzy zostaliby awansowani przez Komisję, gdyby nadal pracowali dla Komisji w dniu przyjęcia decyzji w sprawie awansu. Ponieważ jednak skarżący został przeniesiony do Rady, musiał zostać usunięty z listy awansowanych urzędników. Zgodnie z wnioskami ze spotkania szefów administracji z dnia 16 października 2003 r. decyzja o jego awansie należy zatem do Rady.

3. Rada postanowiła promować skarżącego z mocą wsteczną. Poinformowała również Komisję o tej decyzji i zwróciła się do niej o potwierdzenie, że spłaci zaległości za okres między awansem a przeniesieniem skarżącego.

4. Od tego czasu skarżący starał się uzyskać od Komisji potwierdzenie, że to zrobi. Nie otrzymawszy żadnej odpowiedzi na swój e-mail, wysłał przypomnienie.

5. W dniu 12 grudnia 2011 r. Komisja wyjaśniła skarżącemu, że jej dyrektor generalny ds. zasobów ludzkich poinformował już Radę, przesyłając notę, że Komisja była organem powołującym w okresie między datą awansu z mocą wsteczną a przekazaniem go Radzie, i że w związku z tym decyzja Rady o awansie skarżącego w zakresie, w jakim dotyczyła okresu, w którym nie był on jeszcze urzędnikiem Rady, była nieprawidłowa i nie mogła prowadzić do powstania żadnych praw. W związku z tym Komisja nie spłaciłaby żadnych zaległości za ten okres. Rada zaleciła skarżącemu zwrócenie się do Rady w związku z wszelkimi działaniami następczymi, które Rada mogłaby podjąć w związku z notą Komisji.

6. Skarżący uznał, że istniały rażące sprzeczności między pierwotnym pismem wysłanym przez Komisję w odniesieniu do jego awansu a ostatnim pismem. Twierdził ponadto, że powodem, dla którego nie wypłacano mu zaległych płatności, było to, że przeniósł się z jednej instytucji do drugiej.

Przedmiot dochodzenia

7. Skarżący podniósł następujący zarzut.

Komisja niesłusznie odmówiła zapłaty zaległości wynikających z awansu skarżącego z mocą wsteczną, ponieważ przeniósł się on z Komisji do Rady.

8. Skarżący twierdził, że Komisja powinna spłacić należne mu zaległości, ponieważ został awansowany.

W przedmiocie dochodzenia

9. Skarga została złożona w dniu 1 marca 2012 r. W dniu 28 marca 2012 r. Rzecznik wszczął dochodzenie i zwrócił się do Komisji o wydanie opinii w sprawie skargi. Biorąc pod uwagę, że na pierwszy rzut oka wydawało się, iż w niniejszej sprawie słuszność wymagałaby zapłaty zaległości, o które się ubiegał skarżący, zwrócił się on również do Komisji o rozważenie możliwości rozstrzygnięcia tej kwestii poprzez dokonanie płatności ex gratia, również w celu uniknięcia nieproporcjonalnego wydatkowania zasobów ludzkich przy rozpatrywaniu sprawy.

10. W dniu 24 kwietnia 2012 r. skarżący skierował pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich, informując go, że po złożeniu niniejszego zażalenia złożył również zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz że Komisja udzieliła pozytywnej odpowiedzi na to zażalenie.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Zarzut, że Komisja niesłusznie nie wypłaciła skarżącemu zaległości należnych mu z tytułu awansu

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

11. Skarżący twierdził, że po awansie z mocą wsteczną powinien otrzymać należne mu zaległości od Komisji, nad którymi pracował przed przekazaniem go Radzie.

12. W swoim komunikacie skierowanym do skarżącego przed wszczęciem niniejszego dochodzenia Komisja odrzuciła odpowiedzialność za zaległości, których domagał się skarżący. W szczególności Komisja podniosła, że skoro Rada nie mogła skutecznie go awansować, Komisja nie miała podstawy prawnej do zapłaty zaległych płatności.

13. W odpowiedzi na skargę złożoną przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 Komisja stwierdziła, że biorąc pod uwagę najnowsze orzecznictwo i późniejsze wnioski przyjęte przez szefów administracji, Komisja jako organ powołujący, który był właściwym organem w tej sprawie, będzie wspierać skarżącego. Komisja ogłosiła, że w następstwie tej decyzji obliczy i wypłaci mu kwotę należną za okres, w którym nadal pracował dla Komisji.

14. W swoim piśmie do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący stwierdził, że w związku z tym sprawa została rozstrzygnięta. Podziękował Rzecznikowi Praw Obywatelskich za tak szybkie rozpatrzenie jego sprawy.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

15. Rzecznik zauważa, że zgodnie z niedawnym wyrokiem [1] w przypadku przeniesienia urzędnika w roku, w którym może on zostać awansowany, decyzja o awansie należy do instytucji pochodzenia (w tym przypadku do Komisji). Jednak w momencie podejmowania przez Radę decyzji o awansie skarżącego instytucje (w tym Komisja) zastosowały się do wniosków szefów administracji z dnia 16 października 2003 r.[2], zgodnie z którymi to instytucja przyjmująca podejmuje decyzję w tej sprawie.

16. Chociaż Komisja początkowo oparła się na tej nowej zmianie, aby odrzucić roszczenie skarżącego, Rzecznik z zadowoleniem zauważa, że obecnie postanowiła nie obciążać skarżącego tą zmianą, a zamiast tego usunąć nieprawidłowość poprzez jego promowanie, i wypłacić mu zaległości, o które się ubiegał. W związku z tym składający petycję uważa, że Komisja rozstrzygnęła tę sprawę w sposób zadowalający skarżącego.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Komisja rozstrzygnęła tę sprawę w sposób zadowalający skarżącego.

Skarżący i Komisja zostaną poinformowani o tej decyzji.

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 22 maja 2012 r.

[1] Sprawa F-128/10, Aurora Mara Carrasco i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wyrok z dnia 28 czerwca 2011 r., dotychczas nieopublikowany.

[2] Tekst tych wniosków nie został opublikowany, lecz częściowo przytoczony w wyżej wymienionym wyroku.