Okoliczności powstania skargi

1. Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich (zwany dalej "regulaminem pracowniczym") przewiduje prawo urzędników do corocznego urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej dwudziestu czterech dni roboczych [1].

2. W roku, w którym urzędnik rozpoczyna lub kończy służbę, ma on prawo do dwóch dni roboczych za każdy pełny miesiąc pracy [2]. Urzędnik może skorzystać z urlopu wypoczynkowego jednocześnie lub w różnych odstępach czasu w ciągu roku, zawsze z należytym uwzględnieniem interesu służby [3]. Jeżeli w chwili zakończenia służby urzędnik nie wykorzystał całego corocznego urlopu wypoczynkowego, ma on prawo do odszkodowania [4]. Oprócz urlopu wypoczynkowego urzędnik może ubiegać się o urlop okolicznościowy [5] i otrzymać dodatkowe dni na podróż do miejsca pochodzenia [6]. Pracownicy zatrudnieni na czas określony instytucji mogą korzystać z tych samych praw [7]. Członkowie personelu pomocniczego instytucji mogą korzystać z urlopu okolicznościowego [8].

3. Skarżący pracował w Komitecie Regionów („KR-ze”) nad szeregiem następujących po sobie umów: i) pracownika pomocniczego w okresie od dnia 16 sierpnia do dnia 30 listopada 2004 r. oraz pracownika zatrudnionego na czas określony w okresie od dnia 1 grudnia 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. (zwanego dalej "okresem 1"); oraz (ii) ponownie jako pracownik zatrudniony na czas określony w okresie od dnia 16 kwietnia 2006 r. do dnia 30 września 2007 r. (zwanym dalej „okresem 2”). W tym ostatnim dniu skarżący opuścił KR.

4. W kwietniu 2006 r. KR wypłacił skarżącemu 1 876,48 EUR odszkodowania za trzynaście niewykorzystanych dni corocznego urlopu wypoczynkowego w okresie 1.

5. W dniu 16 września 2007 r. skarżący poinformował pocztą elektroniczną dyrektora KR-u (zwanego dalej „dyrektorem”), że otrzymał poradę lekarską dotyczącą pracy w niepełnym wymiarze godzin. Skarżący podkreślił, że przekazał oryginał orzeczenia lekarskiego Służbie Medycznej KR-u, informując również sekretariat swojego działu.

6. Następnego dnia dyrektor odpowiedział, również pocztą elektroniczną, że skarżącemu pozostało szesnaście i pół dnia urlopu przed opuszczeniem KR-u pod koniec tego miesiąca. Oznaczało to, że jego urlop przekraczał czas pracy, który opuścił przed wygaśnięciem umowy. Dyrektor podkreślił, że „w rzeczywistości [skarżący był już] na wakacjach”. Zdawał sobie ponadto sprawę, że po dokonaniu oceny swoich zadań KR nie znalazł powodu, by zabronić mu wyjazdu na wakacje. Harmonogram leczenia skarżącego lub czas, przez jaki mógł on jeszcze pracować, były zatem dla KR-u nieistotne. Dyrektor nie otrzymał jednak jeszcze żadnego wniosku o urlop należycie podpisanego przez skarżącego. W związku z tym „ponowił życzenie”, aby skarżący złożył ten wniosek.

7. Skarżący odpowiedział następnie w dniu 18 września 2007 r., że nie może wyjechać na wakacje i że nie może wnioskować o urlop. Właśnie wrócił ze zwolnienia chorobowego i otrzymał poradę lekarską, aby pracować w niepełnym wymiarze godzin. Skarżący wolał wziąć urlop w dogodniejszym dla siebie okresie, oczywiście uwzględniając potrzeby KR-u. Skarżący napotkał trudności w planowaniu wakacji w okresie 2 z powodu kolejnych umów krótkoterminowych z KR-em. Ponadto KR odrzucił dwa wnioski o urlop w tym okresie: jeden w sierpniu, a drugi w listopadzie 2006 r. W międzyczasie skarżący nie mógł wyjechać na wakacje. We wrześniu 2006 r., w czasie gdy skarżący oczekiwał przedłużenia umowy, był odpowiedzialny za zorganizowanie spotkania z komisarzem. W październiku 2006 r. musiał zintegrować niedawno przybyłego kolegę ze swojej jednostki. W rezultacie skarżący wziął tylko dwa tygodnie urlopu w marcu i jeden tydzień w czerwcu 2007 r. Potrzebował intensywnego leczenia pooperacyjnego i w związku z tym nie mógł wyjechać na wakacje. Był jednak gotowy do pracy w niepełnym wymiarze godzin.

8. W związku z powyższym w dniu 21 grudnia 2007 r., tj. po opuszczeniu KR-u, skarżący zwrócił się o rekompensatę za łącznie trzydzieści dwa dni niewykorzystanego corocznego urlopu wypoczynkowego w okresie zatrudnienia w KR-ze. Oprócz trzynastodniowego odszkodowania przyznanego już za okres 1 skarżący zwrócił się do KR-u o wypłacenie mu kolejnych ośmiu dni czasu podróży w roku 2004/2005 [9]. W odniesieniu do okresu 2 skarżący podkreślił, że chociaż przysługuje mu łącznie czterdzieści dni urlopu, skorzystał z niego jedynie dwadzieścia cztery dni. Ponadto zdaniem skarżącego trzy dni urlopu wypoczynkowego, o którym mowa powyżej, należało uznać za urlop okolicznościowy; w dniach 2–4 lipca 2007 r. skarżący przebywał poza Belgią na konsultacji lekarskiej. W tym względzie skarżący odniósł się do „komunikatu pracowniczego” wydanego przez KR w dniu 23 kwietnia 2007 r. (zwanego dalej „komunikatem pracowniczym”), zgodnie z którym „[w]niosek o urlop okolicznościowy musi zostać złożony, a nawet może zostać złożony po tym wydarzeniu... Po otrzymaniu odpowiednich dokumentów urlop okolicznościowy zostaje zatwierdzony...” i wysłany do służb medycznych i administracyjnych KR-u wniosek o urlop okolicznościowy wraz z dowodami dotyczącymi konsultacji. Skarżący podkreślił następnie, że w okresie 2 nie korzystał z dodatkowego urlopu wypoczynkowego, ponieważ był jedyną osobą w swoim dziale odpowiedzialną za działania KR-u w zakresie współpracy w wyjątkowo pracowitym okresie. Musiał organizować konferencje, publikacje i spotkania. Latem 2006 roku nie mógł wyjechać na wakacje. Kierownik wydziału poprosił go o zastąpienie go, gdy był na wakacjach. Dwóch innych administratorów przebywało na długoterminowym zwolnieniu chorobowym. Następnie skarżący musiał przeszkolić nowo zatrudnionego kolegę. Wszystkie jego prośby o urlop zostały odrzucone. Ponadto jego kolejne umowy krótkoterminowe z KR-em nie pozwoliły mu właściwie zaplanować wakacji.

9. W dniu 1 lutego 2008 r. skarżący otrzymał od KR-u rozliczenie wynagrodzenia za niewykorzystany urlop wypoczynkowy („rozliczenie wynagrodzenia”). W zestawieniu wynagrodzeń ustalono niewykorzystany coroczny urlop skarżącego: i) dla okresu 1 w wysokości " 1 876,48 EUR"; oraz (ii) w odniesieniu do okresu 2 w wysokości „705,07 EUR”.

10. W dniu 14 kwietnia 2008 r. skarżący złożył skargę do KR-u na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W swojej skardze skarżący uznał, że KR nie wyjaśnił, w jaki sposób osiągnął kwoty określone w zestawieniu wynagrodzeń. Ponadto nie spełnił on uzasadnionych oczekiwań i uchylił swoją własną decyzję (która miała już dwa lata) o przyznaniu mu odszkodowania za okres 1. Ponadto nie uwzględniła w należyty sposób dobra skarżącego. Skarżący zwrócił się zatem do KR-u o unieważnienie rozliczenia wynagrodzenia i zrekompensowanie mu ośmiu dni niewykorzystanego corocznego urlopu wypoczynkowego w okresie 1 i dwudziestu czterech dni w okresie 2 wraz z odsetkami od odroczonej płatności.

11. W dniu 22 lipca 2008 r. KR wydał decyzję w sprawie wyżej wymienionej skargi (zwaną dalej „decyzją”). KR wyjaśnił, że popełnił błąd w odniesieniu do okresu 1. Skarżący nie był mu winien żadnych pieniędzy. Zamiast tego KR zapłaciłby skarżącemu 784,92 EUR wraz z dodatkowymi odsetkami za odroczoną płatność. Ponadto przepisy mające zastosowanie do personelu tymczasowego KR-u przewidywały możliwość przyznania pracownikom czasu podróży [10]. Biorąc pod uwagę fakt, że skarżący mógł napotkać trudności w planowaniu swoich wakacji w 2005 r., KR był gotów wypłacić mu odszkodowanie za 4 dni niewykorzystanego czasu podróży w 2005 r. Jednakże w odniesieniu do 2004 r. KR zauważył, że skarżący po raz pierwszy rozpoczął służbę jako pracownik pomocniczy i został zatrudniony na czas określony dopiero 1 grudnia tego roku. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wypłata pełnej kwoty za czas podróży miała miejsce dopiero w momencie rozpoczęcia służby przez pracownika zatrudnionego na czas określony przed dniem 1 października danego roku [11]. W związku z tym skarżący nie miał czasu na podróż w 2004 r. W odniesieniu do okresu 2 skarżący miał prawo do siedemnastu dni niewykorzystanego corocznego urlopu w 2006 r. KR nie mógł przyznać skarżącemu trzech dni urlopu okolicznościowego, o który wnioskował, ponieważ nie przestrzegał obowiązujących przepisów. W obwieszczeniu dla pracowników wspomnianym przez skarżącego wyraźnie odniesiono się do dwóch decyzji KR-u, które przewidywały, że skarżący powinien był przedłożyć dokumenty przed przystąpieniem do konsultacji lekarskiej [12]. Ponadto służby medyczne i administracyjne KR-u nigdy nie otrzymały wniosku skarżącego ani powiązanych dowodów, jak wyjaśniono powyżej. Jeśli chodzi o czas podróży, KR był gotów przyznać skarżącemu odszkodowanie za 4 dni podróży w 2006 r. Ponadto wypłaciłaby mu również odszkodowanie za czas podróży w odniesieniu do 2007 r. wraz z odsetkami za odroczoną płatność [13]. Podkreśliła jednak, że interes służby w żaden sposób nie przeszkodził skarżącemu w skorzystaniu z urlopu w tym ostatnim roku [14]. W związku z tym KR podkreślił, że w maju 2007 r. kierownik działu skarżącego nalegał, by poinformował go o swoich planach dotyczących pozostałych wakacji. Później, we wrześniu tego samego roku, dyrektor poinformował skarżącego, że żadne z jego zadań nie było pilne. Następnie wielokrotnie zwracał się do skarżącego o złożenie wniosku o urlop. Wobec braku reakcji ze strony skarżącego dyrektor postanowił, że skarżący powinien wyjechać na urlop od dnia 13 września 2007 r. do końca swojej umowy w tym samym miesiącu. W dniu 17 września 2007 r. dyrektor przypomniał ponadto skarżącemu, że przebywa na wakacjach. Niezależnie od powyższych faktów KR był gotów zrekompensować skarżącemu dwa dodatkowe dni pracy w dniach 13 i 14 września 2007 r. Podsumowując, KR wypłacił skarżącemu: 784,92 EUR za okres 1; plus rekompensata za (ii) osiem dni podróży w roku 2005/2006; dwa dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w 2007 r.; oraz (iv) pozostały czas podróży w 2007 r.

12. W dniu 15 sierpnia 2009 r. skarżący złożył skargę na decyzję do Rzecznika Praw Obywatelskich (skarga 2066/2009/JF).

13. W dniu 20 listopada 2009 r. Rzecznik Praw Obywatelskich oświadczył, że nie ma podstaw do złożenia skargi 2066/2009/JF ze względu na brak dowodów potwierdzających.

14. W dniu 24 maja 2010 r. skarżący złożył niniejszą skargę 1190/2010/JF, dodając do swojej pierwotnej skargi dodatkowe dokumenty i informacje.

Przedmiot dochodzenia

15. Skarżący twierdził, że KR nie wyjaśnił odpowiednio, dlaczego dwadzieścia dwa dni niewykorzystanego corocznego urlopu nie mogły zostać zrekompensowane.

16. Skarżący twierdził, że KR powinien wypłacić mu odszkodowanie za dwadzieścia dwa niewykorzystane dni corocznego urlopu wypoczynkowego.

17. W swoich uwagach skarżący przedstawił nowe zarzuty dotyczące jego kolejnych umów krótkoterminowych i rozwiązania stosunku pracy z KR-em [15].

18. Rzecznik Praw Obywatelskich nie może zająć się tymi nowymi zarzutami. Oprócz faktu, że wydaje się, iż skarżący nie zwrócił się do KR-u w związku z nowymi zarzutami, zarzuty te dotyczą wydarzeń, które miały miejsce ponad dwa lata przed podjęciem przez skarżącego decyzji o zwróceniu na nie uwagi Rzecznika Praw Obywatelskich [16].

W przedmiocie dochodzenia

19. W dniu 17 września 2010 r. Rzecznik przekazał skargę przewodniczącemu KR-u w celu uzyskania opinii [17]. W swoim piśmie, w którym po raz pierwszy odniósł się do dochodzenia w sprawie skargi, Rzecznik zwrócił się do przewodniczącego KR-u o jak najdokładniejsze wyjaśnienie obliczeń KR-u dotyczących: (i) dni corocznego urlopu wypoczynkowego, do których skarżący był uprawniony w okresie zatrudnienia w KR-ze; (ii) dziesięć dni niewykorzystanego corocznego urlopu wypoczynkowego, które zostały przyznane, oraz kwotę odszkodowania wypłaconego skarżącemu za niewykorzystany coroczny urlop wypoczynkowy; oraz (iii) dwudziestu dwóch dni niewykorzystanego corocznego urlopu wypoczynkowego, które nie zostały przyznane, oraz kwoty, która odpowiadałaby wynagrodzeniu za niewykorzystany coroczny urlop wypoczynkowy, gdyby został on wypłacony.

20. W dniu 15 grudnia 2010 r. Rzecznik otrzymał opinię KR-u w języku francuskim, a w dniu 18 stycznia 2011 r. jej tłumaczenie na język angielski, które przekazał skarżącemu w celu przedstawienia uwag.

21. W dniu 2 marca 2011 r. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał uwagi skarżącego.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Zarzut braku odpowiedniego wyjaśnienia

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

22. Skarżący uznał, że przysługuje mu prawo do odszkodowania z tytułu dwudziestu dwóch dni urlopu wypoczynkowego. Nie mógł z nich korzystać w okresie zatrudnienia. Wynikało to z jego kolejnych umów krótkoterminowych i interesu służby. Ponadto KR nie przyznał mu urlopu okolicznościowego ze względów medycznych, gdy przebywał poza Brukselą na konsultacji lekarskiej w lipcu 2007 r. Skarżący załączył do skargi raporty faksowe, które jego zdaniem potwierdzały, że w dniu 21 grudnia 2007 r. należycie przedłożył KR-owi wszystkie niezbędne dokumenty.

23. W swojej opinii w sprawie skargi KR odniósł się najpierw do obliczeń i wyjaśnień przewidzianych w decyzji. Potwierdził on ponownie, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponieważ skarżący rozpoczął pracę w charakterze pracownika zatrudnionego na czas określony dopiero po październiku 2004 r., nie miał on prawa do czasu podróży w tym roku. Zwróciła również uwagę na okresy, w których jej zdaniem skarżący przebywał na wakacjach, a mianowicie między 11 a 15 kwietnia 2007 r. Podkreśliła, że wszystkie kwoty pieniężne wymienione w decyzji zostały już wypłacone skarżącemu, wraz z odsetkami od odroczonej płatności.

24. Po drugie, KR dodał do decyzji, że załączony do skargi faks informuje, iż skarżący nie dostarczył żadnych dowodów na to, że należycie przesłał KR-owi niezbędne dokumenty. W każdym razie skarżący powinien był przedłożyć te dokumenty dwa tygodnie przed wyjazdem na urlop okolicznościowy. KR nie miał żadnych śladów tych dokumentów.

25. Po trzecie, KR zauważył, że skarżący nie zgadza się z twierdzeniem, że interes służby nie wymaga od niego pracy w okresie od 17 do 28 września 2007 r. Podkreślił, że każda decyzja dotycząca takiego wymogu należy do jego przełożonych [18].

26. W swoich uwagach dotyczących wyżej wymienionej opinii KR-u skarżący stwierdził, że KR popełnił szereg błędów:

27. Po pierwsze, skarżący rozpoczął służbę w KR-ze w dniu 16 sierpnia 2004 r. W związku z tym rozpoczął służbę przed dniem 1 października 2004 r. i w związku z tym powinien mieć takie samo prawo do podróży w 2004 r. jak w 2005 r.;

28. Po drugie, skarżący zauważył, że zdaniem KR-u przebywa on na corocznym urlopie w dniach 11–15 kwietnia 2007 r. To był błąd. Skarżący nie skorzystał z urlopu w kwietniu 2007 r. Skarżący załączył do swoich uwag dokument, z którego wynikało, że w kwietniu 2007 r. nie przebywał na wakacjach. Ponadto 14 i 15 kwietnia 2007 r. były odpowiednio sobotą i niedzielą. KR powinien zatem wypłacić mu odpowiednie pięć dni niewykorzystanego corocznego urlopu wypoczynkowego.

29. Po trzecie, skarżący oświadczył, że osobiście dostarczył dokumenty dotyczące jego wniosku o urlop okolicznościowy służbom medycznym i administracyjnym KR-u. Ponadto przesłał te dokumenty do KR-u faksem i dostarczył związane z nimi potwierdzenia dostarczenia faksu. Skarżący był zaskoczony, że KR nie mógł znaleźć przedmiotowych dokumentów. Posiadał kopie tych dokumentów i mógł je dostarczyć ponownie na żądanie;

30. Wreszcie skarżący ponownie podkreślił, że w okresie od 17 do 28 września 2007 r. pracował (choć w niepełnym wymiarze czasu pracy). Należy to zrekompensować.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

31. Rzecznik rozumie, że zasadniczo skarżący nie zgadza się z obliczeniami KR-u dotyczącymi jego: (i) czas podróży w 2004 r.; urlop wypoczynkowy w kwietniu 2007 r.; specjalne zwolnienie lekarskie w lipcu 2007 r.; oraz (iv) praca w niepełnym wymiarze godzin we wrześniu 2007 r., uznana przez KR za urlop. Rzecznik Praw Obywatelskich zajmie się każdym z tych punktów oddzielnie.

Czas podróży w 2004 r.

32. Rzecznik zauważa, że od 16 sierpnia do 30 listopada 2004 r. skarżący pracował jako członek personelu pomocniczego KR-u. W tym okresie jego stosunek pracy był zatem uregulowany w art. 51–78 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej "WZIP"). Przepisy te określają, które przepisy regulaminu pracowniczego mają zastosowanie do pracowników pomocniczych. Artykuł 58 WZIP przewiduje, że pracownikom pomocniczym przyznaje się wyjątkowo urlop okolicznościowy przewidziany w art. 6 załącznika V do regulaminu pracowniczego [19]. Powyższy artykuł nie odsyła do art. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego, który przewiduje czas podróży. W związku z tym wydaje się, że KR słusznie zakłada, iż w czasie, gdy skarżący był członkiem personelu pomocniczego, nie przysługiwało mu żadne prawo do czasu podróży w odniesieniu do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego.

33. W dniu 1 grudnia 2004 r. skarżący został zatrudniony na czas określony. Zasady mające zastosowanie do pracowników zatrudnionych na czas określony instytucji określono w art. 8–50a warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Zgodnie z tymi zasadami, zgodnie z załącznikiem V do regulaminu pracowniczego, pracownicy tymczasowi instytucji korzystają z takiego samego urlopu jak urzędnicy [20]. W związku z tym wydaje się, że co do zasady skarżący mógł skorzystać z dodania czterech dni czasu podróży do dwóch dni roboczych corocznego urlopu wypoczynkowego, który został mu przyznany w grudniu 2004 r. jako pracownikowi zatrudnionemu na czas określony [21].

34. W tym względzie Rzecznik Praw Obywatelskich odnotowuje jednak odniesienia KR-u w swojej decyzji i opinii do decyzji KR-u nr 292/04 [22]. Artykuł 1 („Urlop roczny”) decyzji nr 292/04 stanowi, że „urzędnikom rozpoczynającym służbę przyznaje się urlop coroczny dopiero po zakończeniu trzymiesięcznego okresu służby. W wyjątkowych przypadkach urlop może zostać zatwierdzony przed tym terminem z należycie uzasadnionych powodów.„Podobnie art. 1 ust. 2 („Czas podróży związany z corocznym urlopem”) decyzji nr 292/04 stanowi, że „[n]i urzędnicy rozpoczynający służbę przed październikiem mają prawo do pełnego czasu podróży w danym roku; w przeciwnym razie nie zostanie przyznany czas na podróż.„Z tego wynika, że aby w pełni skorzystać z corocznego urlopu wypoczynkowego i czasu na podróż, członek personelu tymczasowego KR-u musi rozpocząć pracę najpóźniej 30 września.

35. Skarżący twierdzi, że rozpoczął służbę w dniu 16 sierpnia 2004 r. Niezależnie od tego bezsporne jest, że skarżący został pracownikiem zatrudnionym na czas określony dopiero w dniu 1 grudnia tego roku. W związku z tym, mimo że skarżący „wszedł do służby” KR-u przed dniem 1 grudnia 2004 r., korzystanie z czasu podróży, mające zastosowanie wyłącznie do urzędników i przez analogię do pracowników zatrudnionych na czas określony, zaczęło w pełni obowiązywać skarżącego dopiero w tym ostatnim dniu. Nie spełniając wymogów decyzji nr 292/04, skarżący nie miał prawa do korzystania z czasu podróży w 2004 r. Wynika z tego, że nie można stwierdzić niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu zarzutu.

Urlop wypoczynkowy w kwietniu 2007 r.

36. W swojej decyzji i opinii KR stwierdził, że skarżący wziął pięć dni urlopu w okresie od 11 do 15 kwietnia 2007 r. Jednakże, jak słusznie zauważył skarżący, 14 i 15 kwietnia 2007 r. były, odpowiednio, sobotą i niedzielą [23]. Ponadto dokument zatytułowany: (zgodnie z oryginalną wersją francuską) "Fiche de transfert - situation des congés enregistrés pendant la période du : 01/01/2007 au 31/12/2007”, podpisany i opieczętowany przez Dział Personelu KR-u, załączony przez skarżącego do jego uwag, wyraźnie wskazuje, że skarżący nie wziął urlopu w kwietniu 2007 r.

37. Wspomniany dokument, który skarżący załączył do swoich uwag, potwierdza jednak również, że skarżący skorzystał z corocznego urlopu wypoczynkowego między 11 a 15 czerwca 2007 r., o czym nigdy nie wspomniano w decyzji KR-u ani w jego opinii. W świetle oczywistych podobieństw między omawianymi datami Rzecznik Praw Obywatelskich uważa za prawdopodobne, że KR popełnił błąd zarówno w swojej decyzji, jak i opinii, oraz że okres, w którym skarżący przebywał na wakacjach, przypadał na okres od 11 do 15 czerwca 2007 r. W świetle faktu, że sam skarżący potwierdza, że w czerwcu 2007 r. przebywał na corocznym urlopie wypoczynkowym przez tydzień [24] i nie kwestionuje odniesień do tego okresu zawartych w „Fiche de transfert” załączonym do jego uwag, Rzecznik uznaje powiązane roszczenie skarżącego o odszkodowanie za nieuzasadnione.

38. W związku z tym nie można stwierdzić niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu skargi.

Specjalne zwolnienie lekarskie w lipcu 2007 r.

39. Regulamin pracowniczy zezwala jedynie na nieobecność pracowników zatrudnionych na czas określony w pracy bez uprzedniej zgody ich bezpośrednich przełożonych w bardzo ograniczonych przypadkach [25].

40. Skarżący twierdzi, że w dniach 2–4 lipca 2007 r. przebywał poza Brukselą na konsultacji lekarskiej.

41. Artykuł 5 ust. 13 („Urlop okolicznościowy na konsultacje lekarskie poza miejscem zatrudnienia”) decyzji nr 292/04 stanowi, że „urlop okolicznościowy jest przyznawany wyłącznie w bardzo wyjątkowych okolicznościach, na podstawie opinii wydanej przez lekarza urzędowego instytucji i za uprzednią zgodą organu powołującego [...]. Urlop specjalny tego rodzaju wynosi od jednego dnia (w przypadku badań lekarskich) do trzech dni (w przypadku hospitalizacji i badań).”

42. Podobnie decyzja KR-u nr 288/04 dotycząca przepisów mających zastosowanie do pracowników w odniesieniu do urlopu chorobowego i wypadkowego („decyzja nr 288/04”)[26], o której mowa w decyzji i opinii KR-u, stanowi, że jeżeli członek personelu KR-u chce wziąć udział w badaniu lekarskim poza miejscem zatrudnienia, musi złożyć, co najmniej dwa tygodnie przed wyjazdem, wniosek o wydanie zgody wraz z odpowiednią poradą lekarską [27]. Informacje przekazane przez KR w formularzu załączonym przez skarżącego do skargi potwierdzają, że wniosek o urlop okolicznościowy na badania lekarskie lub leczenie za granicą należy złożyć w służbie medycznej co najmniej dziesięć dni przed wyjazdem [28].

43. Skarżący twierdzi, że w dniu 21 grudnia 2007 r. przedłożył wszystkie dokumenty niezbędne do złożenia wniosku o urlop okolicznościowy. Wynika z tego, że niezbędny wniosek o udzielenie zgody dotarłby do KR-u prawie sześć miesięcy po przeprowadzeniu przedmiotowych konsultacji. W związku z tym skarżący nie przestrzegał obowiązujących przepisów.

44. W związku z powyższym nie można stwierdzić niewłaściwego administrowania ze strony KR-u w odniesieniu do tego aspektu skargi.

Wakacje/praca w niepełnym wymiarze godzin we wrześniu 2007 r.

45. Zgodnie z art. 1 ust. 5 decyzji nr 292/04 „urlop roczny musi zostać wykorzystany przed zakończeniem służby. Jednakże w bardzo wyjątkowych przypadkach, gdy potrzeby służby uniemożliwiają urzędnikom wcześniejsze wykorzystanie dni corocznego urlopu wypoczynkowego, mogą oni domagać się odszkodowania... Wynagrodzenie za niewykorzystane dni urlopu jest zatwierdzane wyłącznie po przedstawieniu wniosku o urlop „odrzuconego z przyczyn [dotyczących] [odsetek] służby” zatwierdzonego podpisem dyrektora ds. administracji.„Z tego względu, o ile kierownictwo KR-u nie postanowi inaczej, pracownicy muszą przed zakończeniem służby wyczerpać czas urlopu.

46. Zgodnie z e-mailem dyrektora z dnia 17 września 2007 r. skierowanym do skarżącego pozostały coroczny urlop skarżącego przekraczał czas pracy, który opuścił przed wygaśnięciem umowy. Wynika z tego, że zgodnie z obowiązującymi przepisami skarżący powinien był niezwłocznie opuścić coroczny urlop wypoczynkowy. Zostało to również wyjaśnione skarżącemu, gdy dyrektor potwierdził, że interes służby nie może uniemożliwić mu skorzystania z urlopu, jak określono w obowiązujących przepisach.

47. Skarżący twierdzi, że otrzymał poradę lekarską dotyczącą pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, co ponadto wymagałoby od niego przestrzegania interesu służby. Jest to jednak wyraźnie niewystarczający powód, aby skarżący zakwestionował zdolność KR-u do uniemożliwienia mu wykorzystania dni corocznego urlopu wypoczynkowego przed wygaśnięciem umowy. Rzecznik zauważa przede wszystkim, że wydaje się, iż skarżący nigdy nie złożył wniosku o zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy. Po pierwsze, skarżący nigdy nie oświadczył, że poprosił swoich przełożonych o pozwolenie na pracę w niepełnym wymiarze godzin. Po drugie, Rzecznik zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym przez KR, że to do przełożonych skarżącego należy ustalenie, czy skorzystanie z urlopu w tym okresie leżałoby w interesie służby. Indywidualna ocena interesu służby dokonana przez skarżącego nie może być rozstrzygająca.

48. W związku z powyższym nie stwierdzono niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu skargi.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Nie stwierdzono niewłaściwego administrowania w odniesieniu do skargi.

Skarżący i przewodniczący KR-u zostaną poinformowani o tej decyzji.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 17 października 2011 r.

---

[1] Artykuł 57 regulaminu pracowniczego: „Urzędnicy są uprawnieni do corocznego urlopu wypoczynkowego w wymiarze nie krótszym niż 24 dni robocze i nie dłuższym niż 30 dni roboczych w roku kalendarzowym [...]”.

[2] Art. 1 załącznika V do regulaminu pracowniczego: „[w] roku, w którym urzędnik rozpoczyna lub kończy służbę, jest on uprawniony do dwóch dni roboczych urlopu za każdy pełny miesiąc służby, do dwóch dni roboczych za niepełny miesiąc obejmujący więcej niż 15 dni oraz do jednego dnia roboczego za niepełny miesiąc wynoszący 15 dni lub mniej.”

[3] Art. 2 załącznika V do regulaminu pracowniczego: „Urlop coroczny może być wykorzystany jednorazowo lub w kilku okresach, zgodnie z życzeniem urzędnika i zgodnie z wymogami służby [...]”.

[4] Art. 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego: „[w] przypadku gdy urzędnik w chwili zakończenia służby nie wykorzystał całego corocznego urlopu wypoczynkowego, otrzymuje on rekompensatę równą jednej trzydziestej jego miesięcznego wynagrodzenia w chwili zakończenia służby za każdy należny mu dzień urlopu [...]”.

[5] Artykuł 6 załącznika V do regulaminu pracowniczego: „[p]oza corocznym urlopem urzędnik może, na wniosek, otrzymać urlop okolicznościowy.”

[6] Art. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego: „[t]o okresie urlopu [...] dodaje się czas podróży w oparciu o odległość koleją między miejscem urlopu a miejscem zatrudnienia [...]. [T] miejscem urlopu w odniesieniu do corocznego urlopu jest miejsce pochodzenia [...]”.

[7] Artykuł 16 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej "WZIP"): „Artykuły... Artykuły 55–61 regulaminu pracowniczego dotyczące urlopu [...] stosuje się przez analogię. Urlop okolicznościowy... nie może wykraczać poza okres obowiązywania umowy...”

[8] Artykuł 58 WZIP: „personel pomocniczy jest uprawniony do płatnego urlopu w wymiarze dwóch dni roboczych w miesiącu służby; każdy okres służby krótszy niż 15 dni lub pół miesiąca nie uprawnia do urlopu... Oprócz takiego urlopu członek personelu pomocniczego może, w wyjątkowych okolicznościach i na własny wniosek, otrzymać urlop okolicznościowy zgodnie z przepisami ustanowionymi przez instytucję na podstawie zasad określonych w art. 57 regulaminu pracowniczego i art. 6 załącznika V do regulaminu pracowniczego.”;

[9] Miejsce pochodzenia skarżącego znajdowało się 1082 km od Brukseli). Zgodnie z art. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego: „[9] 01 do 1 400 km [odpowiadają] czterem dniom podróży tam i z powrotem...”

[10] KR odniósł się do swojej decyzji nr 292/04 dotyczącej zasad mających zastosowanie do pracowników w odniesieniu do uprawnień do urlopu rocznego i specjalnego ("decyzja nr 292/04"), zgodnie z którą "urzędnicy rozpoczynający służbę przed dniem 1 października mają prawo do pełnego czasu podróży w danym roku; w przeciwnym razie nie zostanie podany czas podróży. Czas podróży nie może być przeniesiony. Urzędnicy rozpoczynający służbę w wyżej wymienionym terminie, którzy są uprawnieni do czasu podróży, muszą wykorzystać czas podróży wraz z jednym dniem corocznego urlopu wypoczynkowego przed końcem danego roku kalendarzowego.”;

[11] Zob. przypis 10.

[12] W obwieszczeniu dla pracowników wspomniano o decyzji nr 292/04 i decyzji KR-u nr 288/04 (w pierwotnej wersji francuskiej): „concernant les règles applicables au staff en matière de droits à congé de maladie ou d'accident”. Zgodnie z decyzją nr 292/04: „5.13 Urlop okolicznościowy na konsultację lekarską poza miejscem zatrudnienia [:] Taki urlop okolicznościowy jest przyznawany wyłącznie w bardzo wyjątkowych okolicznościach, na podstawie opinii wydanej przez lekarza urzędowego instytucji i za uprzednią zgodą organu powołującego (art. 60 regulaminu pracowniczego). Urlop specjalny tego rodzaju wynosi od jednego dnia (na badania lekarskie) do trzech dni (w przypadku hospitalizacji i badań)."W związku z tym decyzja 288/04 przewiduje (w oryginale francuskim) "Artykuł 11 "Examen médical ou traitement médical dehors du lieu d'affectation" [:] Le fonctionnaire peut, le cas échéant, bénéficier d'un congé spécial pour se soumette à un examen médical ou à un traitement spécifique de nature médicale en dehors du lieu d'affectation et d'un délai de route éventuel à titre exceptionnel. Pour bénéficier de ces dispositions, l'intéressé(e) doit introduire, impérativement deux semaines avant le départ envisagé, le formulaire "demande d'autorisation de séjourner en dehors du lieu d'affectation", accompagné d'un dossier médical circonstancié, auprès du médecin-conseil de l'institution qui le transmet, accompagné de son avis, à l'AIPN ..." (podkreślenie dodane przez KR)

[13] W tym względzie KR odniósł się do "decyzji nr 304/04", która zdaniem KR-u przewidywała, że urzędnicy pracujący przez co najmniej dziewięć miesięcy korzystali z (zgodnie z pierwotną wersją francuską) "paiement forfaitaire intégral des frais de voyage"między miejscem pochodzenia a miejscem ich rekrutacji.

[14] Zgodnie z decyzją nr 292/04: „1.5 Zakończenie służby [:] Urlop wypoczynkowy musi zostać wykorzystany przed ostatecznym zakończeniem służby. Jednakże w bardzo wyjątkowych przypadkach, gdy potrzeby służby uniemożliwiają urzędnikom wcześniejsze wykorzystanie dni corocznego urlopu wypoczynkowego, mogą oni domagać się odszkodowania przewidzianego w art. 4 akapit drugi załącznika V do regulaminu pracowniczego. Płatność za niewykorzystane dni urlopu jest zatwierdzana wyłącznie po przedstawieniu wniosku o urlop „odrzucony z powodów związanych z wymogami służby”, zatwierdzonego podpisem dyrektora ds. administracji ...”.

[15] „[KR] zrekrutował mnie z licznymi naruszeniami prawa... Tak wiele umów lub przedłużeń umów nie jest dozwolonych przez regulamin pracowniczy. Spodziewałem się, że moja praca będzie kontynuowana. KR nie respektował moich uzasadnionych oczekiwań. Zdecydował jednostronnie, że moja umowa zostanie nagle przerwana, mimo że nie otrzymałem formalnego powiadomienia wymaganego przez przepisy ... Czy [KR] nie był świadomy faktu, że zgodnie z przepisami konieczne jest wezwanie do usunięcia uchybienia na okres co najmniej trzech miesięcy?... Niestety KR nie przestrzegał prawa w tej sprawie...”

[16] Art. 2 ust. 4 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich: „Skargę składa się w terminie dwóch lat od dnia, w którym osoba składająca skargę dowiedziała się o faktach, na których się ona opiera, i musi być ona poprzedzona odpowiednimi podejściami administracyjnymi do zainteresowanych instytucji i organów.”;

[17] Rzecznik załączył również dokumenty dotyczące skargi 2066/2009/JF.

[18] Zob. orzeczenie Sądu (pierwsza izba) z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie T-368/04 Verheyden przeciwko Komisji, pkt 56, 61, 63 i 70–72: (w oryginale francuskim):

„[c] ’est uniquement dans la limite des jours de congé annuel qui n’ont pas été pris en raison des nécessités du service que l’article 4, deuxième alinéa, de l’annexe V du statut ouvre au fonctionnaire ayant cessé ses fonctions le bénéfice de l’indemnité compensatoire prévue par cette disposition. Les termes « nécessités du service » doivent être interprétés comme visant des activités professionnelles empêchant le fonctionnaire, du fait des devoirs de sa charge, de bénéficier du congé annuel auquel il a droit.

Cette pojęcie ne peut être interprétée comme recouvrant l’hypothèse où le fonctionnaire a été placé en congé de maladie, et ce même en cas de maladie prolongée. En effet, ainsi qu’il ressort des dispositions de l’article 59, ust. 1, premier alinéa, du statut, selon lesquelles un fonctionnaire ne bénéficiera d’un congé de maladie que s’il « justifie être empêché d’exercer ses fonctions », dans une telle situation le fonctionnaire est, par définition, dispensé d’exercer ses fonctions et n’est donc en pas service au sens de l’article 4, premier alinéa, de l’annexe V du statut.

Par ailleurs, pour justifier une demande de report de congé, le fonctionnaire ne peut pas non plus se prévaloir de sa charge de travail lorsque l’administration a estimé que cette charge ne l’empêchait pas de prendre ses congés. En effet, il n’appartient pas au fonctionnaire d’apprécier si l’intérêt du service exige qu’il ne puisse pas prendre congé pour réaliser certaines tâches et reporter les jours correspondants sur l’année suivante, ces appréciations étant du seul ressort de sa hiérarchie. à cet égard d’un large pouvoir d’appréciation et le contrôle du juge communautaire se limite à savoir si elle s’est tenue dans des limites raisonnables et n’a pas usé dudit pouvoir de manière manifestement erronée, sans que le juge substitue sa propre appréciation à celle de l’administration.”

[19] Artykuł 58 WZIP: „Ponad urlopem [płatnym] członek personelu pomocniczego może, w wyjątkowych okolicznościach i na własny wniosek, otrzymać urlop okolicznościowy zgodnie z przepisami ustanowionymi przez instytucję na podstawie zasad określonych w art. 57 regulaminu pracowniczego i w art. 6 załącznika V do regulaminu pracowniczego.” (podkreślenie dodane) Artykuł 6 sekcji 2: Urlop okolicznościowy określony w załączniku V do regulaminu pracowniczego: „[p]oza corocznym urlopem urzędnik może, na wniosek, otrzymać urlop okolicznościowy [...]”.

[20] Artykuł 16 WZIP: „Artykuły... 55–61 regulaminu pracowniczego dotyczącego urlopu [...] stosuje się przez analogię [...]” art. 57 regulaminu pracowniczego: „część [...] corocznego urlopu wypoczynkowego urzędnikowi może, w drodze wyjątku na wniosek, zostać przyznany urlop okolicznościowy. Zasady dotyczące takiego urlopu są określone w załączniku V.”(podkreślenie dodane)

[21] Artykuł 1 sekcji 1: Urlop wypoczynkowy określony w załączniku V do regulaminu pracowniczego: „[i] w roku, w którym urzędnik rozpoczyna [...] służbę, jest on uprawniony do dwóch dni roboczych urlopu za każdy pełny miesiąc służby [...]” art. 7 sekcji 3: Czas podróży określony w powyższym załączniku V stanowi, że „[d]o czasu urlopu przewidzianego w sekcji 1 dodaje się czas podróży w oparciu o odległość koleją między miejscem urlopu a miejscem zatrudnienia, obliczoną w następujący sposób: ... od 901 do 1 400 km: 4 dni na podróż tam i z powrotem... Do celów niniejszego artykułu miejscem urlopu w odniesieniu do corocznego urlopu jest miejsce pochodzenia [...]”.

[22] Skarżący dostarczył kopię decyzji nr 292/04 wraz ze swoją skargą.

[23] http://www.google.com/calendar

[24] W wiadomości elektronicznej z dnia 18 września 2007 r. skierowanej do dyrektora skarżący stwierdził, co następuje: „W marcu tego roku wziąłem dwa tygodnie wakacji. Potem znowu w czerwcu wziąłem tydzień wakacji. " (podkreślenie dodane)

[25] Zob. przypis 20 powyżej i art. 60 regulaminu pracowniczego: "[e] xcept w przypadku choroby lub wypadku, urzędnik nie może być nieobecny bez uprzedniej zgody swojego bezpośredniego przełożonego... Jeżeli urzędnik chce spędzić urlop w innym miejscu niż miejsce, w którym jest zatrudniony, musi uzyskać uprzednią zgodę organu powołującego.”;

[26] Skarżący dostarczył kopię decyzji nr 288/04 wraz ze swoją skargą.

[27] Zgodnie z pierwotną francuską wersją decyzji nr 288/04 "Artykuł 11 - Examen médical ou traitement médical dehors du lieu d'affectation. Le fonctionnaire peut, le cas échéant, bénéficier d'un congé spécial pour se soumette à un examen médical ou à un traitement spécifique de nature médicale en dehors du lieu d'affectation et d'un délai de route éventuel à titre exceptionnel. Pour bénéficier de ces dispositions, l'intéressé(e) doit introduire, impérativement deux semaines avant le départ envisagé, le formulaire "demande d'autorisation de séjourner en dehors du lieu d'affectation", accompagné d'un dossier médical circonstancié, auprès du médecin-conseil de l'institution qui le transmet, accompagné de son avis, à l'AIPN..."

[28] Formularz "Congé spécial pour visite médicale ou traitement médical a l'étranger"dostarczony przez skarżącego zawiera następujące oświadczenie (w oryginalnej wersji francuskiej): „[a] envoyer au Service Médical au moins 10 jours avant le départ envisagé”.