- PL Polski
Tłumaczenia maszynowe mogą zawierać błędy potencjalnie zmniejszające zrozumiałość i dokładność; Rzecznik Praw Obywatelskich nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek rozbieżności. Aby uzyskać najbardziej wiarygodne informacje i pewność prawną, należy zapoznać się z następującymi informacjami wersja źródłowa na angielski, do której odnośnik znajduje się powyżej.
Więcej informacji można znaleźć w naszej polityce językowej i tłumaczeniowej.
Decyzji w sprawie 2062/2010/JF - Dorobek prawny Schengen w Irlandii
Decyzja
Sprawa 2062/2010/JF - Otwarta Czwartek | 17 marca 2011 - Decyzja z Czwartek | 17 marca 2011 - Instytucja, której sprawa dotyczy Komisja Europejska ( Nie stwierdzono niewłaściwego administrowania )
Skarżący to obywatel Irlandii mieszkający w Holandii. W sierpniu 2006 r. zdiagnozowano u niego chorobę zwyrodnieniową i przepisano mu w ramach leczenia paliatywnego leki zawierające marihuanę. Skarżący wielokrotnie próbował uzyskać zezwolenie na krótkie odwiedziny rodziny w Irlandii, jednakże władze irlandzkie twierdziły, że po wjeździe do kraju zostałby on zatrzymany za posiadanie nielegalnych narkotyków.
Skarżący zwrócił się zatem do Komisji Europejskiej ze skargą dotyczącą naruszenia przepisów. Przeprowadziwszy dochodzenie, Komisja uznała, że Irlandia nie naruszyła przepisów UE. Skarżący zwrócił się wówczas do Rzecznika, który wszczął dochodzenie ws. postępowania Komisji ze skargą, zlecając swoim służbom sprawdzenie akt Komisji dotyczących sprawy.
Po dokładnej analizie zgromadzonych informacji Rzecznik nie dopatrzył się przypadku niewłaściwego administrowania. Przypadek skarżącego dotyczył przepisów dorobku prawnego Schengen, które wówczas nie obowiązywały Irlandii. Irlandia miała zatem prawo do stosowania swoich przepisów ws. narkotyków, nie uwzględniając dorobku prawnego.
Niezależnie od tego Rzecznik przejął się bardzo skargą. Mimo że prawo i instytucje Unii Europejskiej nie mogły rozwiązać sprawy, Rzecznik nie znalazł powodu, który uniemożliwiłby organom władzy w Irlandii, z przyczyn humanitarnych, skorzystać z prawa swobodnego uznania i zezwolić skarżącemu na odwiedziny rodziny w Irlandii przy jednoczesnej kontynuacji przyjmowania leków paliatywnych przepisanych mu w Holandii.
W świetle powyższego Rzecznik postanowił powiadomić irlandzkiego rzecznika praw obywatelskich oraz przewodniczącego irlandzkiego komitetu praw człowieka o sprawie skarżącego, zwracając się do nich o podjęcie wszelkich działań, które uznają za użyteczne.
Strasburg, 17 marca 2011 r.
Szanowny Panie,
W dniu 2 lutego 2011 r. poinformowałem Pana, że wszcząłem dochodzenie w sprawie Pańskiej skargi przeciwko Komisji Europejskiej dotyczącej rozpatrzenia przez nią Pańskiej skargi z dnia 13 czerwca 2008 r. W tym względzie wskazałem, że moje dochodzenie będzie dotyczyło tylko Pana pierwszego zarzutu oraz Pana pierwszego i drugiego zarzutu, które zostały przedstawione poniżej.
Pierwszy zarzut:
Komisja nie rozpatrzyła prawidłowo Pańskiej skargi z dnia 13 czerwca 2008 r. dotyczącej swobodnego przepływu osób i towarów w UE.
Roszczenia:
Komisja powinna:
(1) wyjaśnienie, dlaczego ówczesna Dyrekcja Generalna ds. Sprawiedliwości, Wolności i Bezpieczeństwa rozpatrzyła Pana skargę dotyczącą swobodnego przepływu osób i towarów w UE; oraz
(2) zagwarantowanie, że Irlandia przestrzega prawa UE, w szczególności poprzez uznanie prawa do swobodnego wjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego.
Jako pierwszy krok w moim dochodzeniu uznałem za użyteczne zbadanie akt Komisji w tej sprawie. W tym celu zwróciłem się do Komisji o umożliwienie podległym mi służbom wglądu do akt przed dniem 28 lutego 2011 r.
Kontrola akt Komisji miała miejsce w dniu 23 lutego 2011 r. W załączeniu przesyłam do wglądu kopię sprawozdania z kontroli.
Doszedłem do wniosku, że nie było dowodów na niewłaściwe administrowanie w rozpatrywaniu Pańskiej skargi przez Komisję, ponieważ moja kontrola odpowiednich dokumentów potwierdza, że – jak Komisja wyjaśniła Panu w pismach z dnia 21 października i 18 grudnia 2008 r. – Irlandia nie zwróciła się jeszcze o przeprowadzenie niezbędnej oceny, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE [1], aby niektóre przepisy dorobku Schengen stały się dla niej wiążące. Wobec braku takiego wniosku (do którego, jak się wydaje, władze irlandzkie nie są zobowiązane) i późniejszej pozytywnej oceny Rada nie może przyjąć jednomyślnej decyzji, aby wyżej wymienione przepisy dorobku Schengen stały się wiążące dla Irlandii. Wydaje się zatem, że obecnie Irlandia jest prawnie uprawniona do dalszego stosowania ustawy o nadużywaniu środków odurzających z 1977 r. bez względu na dorobek Schengen .
W związku z powyższym uważam, że żadne dalsze środki dowodowe nie są uzasadnione w odniesieniu do Pana zarzutów i twierdzeń.
Pomimo tych ustaleń, Pana sprawa głęboko mnie wzruszyła. Chociaż prawo i instytucje Unii Europejskiej nie są w stanie zapewnić rozwiązania, nie jestem świadomy niczego, co uniemożliwiłoby władzom irlandzkim korzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych, ze względów humanitarnych, w celu umożliwienia Ci odwiedzenia rodziny w Irlandii, przy jednoczesnym dalszym przyjmowaniu środków paliatywnych przepisanych dla Ciebie w Holandii.
W związku z powyższym oraz ze względu na fakt, że wyraził Pan zgodę na przekazanie Pańskiej skargi innemu organowi w przypadku, gdyby Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich nie był uprawniony do jej rozpatrzenia, postanowiłem poinformować zarówno irlandzkiego Rzecznika Praw Obywatelskich, jak i przewodniczącego irlandzkiej Komisji Praw Człowieka o Pańskiej sprawie i zwrócić się do nich o podjęcie wszelkich działań, które uznają za przydatne. W załączeniu przesyłam do wiadomości kopię moich pism w tej sprawie.
Proszę zauważyć, że decyzja o podjęciu działań w tej sprawie należy do irlandzkiego Rzecznika Praw Obywatelskich i irlandzkiej Komisji Praw Człowieka.
Z poważaniem,
P. Nikiforos Diamandouros
[1] Dz.U. 2002, L 64, s. 20.