Skarżący był zaniepokojony czasem, jaki Komisja Europejska poświęciła na rozpatrzenie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Belgii w związku z przestrzeganiem przez to państwo unijnej dyrektywy w sprawie jakości powietrza (dyrektywa 2008/50), w szczególności w odniesieniu do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu (NO2).

Rzecznik nie znalazł nic, co sugerowałoby, że czas ten był wynikiem zaniedbania lub nieuzasadnionych odroczeń ze strony Komisji, zauważając, że okresy, w których Komisja była nieaktywna, wydawały się być związane z potrzebą przeanalizowania znacznej ilości informacji i koniecznością oczekiwania na dalsze informacje. W rezultacie zamknęła dochodzenie, ale zachęciła Komisję do priorytetowego potraktowania postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego ze względu na poważne konsekwencje dla zdrowia publicznego wynikające z ewentualnego nieprzestrzegania przez państwo członkowskie dyrektywy w sprawie jakości powietrza.