Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską publicznego dostępu do wniosku o uznanie projektu wydobycia i przetwarzania minerałów za „projekt strategiczny” na podstawie aktu w sprawie surowców krytycznych oraz związanej z tym oceny Komisji. Komisja uznała, że ujawnienie naruszyłoby interesy handlowe zainteresowanego przedsiębiorstwa, w tym dlatego, że projekt nie został wyznaczony jako projekt strategiczny. Skarżący podniósł między innymi, że za ujawnieniem przemawia nadrzędny interes publiczny, argumentując, że sporne dokumenty mogą zawierać ważne informacje dotyczące środowiska.

Na podstawie kontroli spornych dokumentów przeprowadzonej przez jej zespół dochodzeniowy Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja mogła zasadnie uznać, iż ujawnienie tych dokumentów naruszyłoby interesy handlowe zainteresowanej spółki. Ponadto, chociaż dokumenty zawierają pewne informacje na temat przewidywanych skutków środowiskowych i społecznych projektu, nie było to wystarczające do ustalenia nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.

W związku z tym Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając brak niewłaściwego administrowania w odmowie dostępu ze strony Komisji.

Sprawa dotyczyła czasu potrzebnego Komisji Europejskiej na zakończenie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które wszczęła w 2016 r. przeciwko Hiszpanii w związku z jej zgodnością z unijnymi przepisami dotyczącymi hałasu w środowisku. Skarżący, grupa zainteresowanych obywateli, których dotyczy hałas emitowany przez porty lotnicze w Hiszpanii, skarżył się, że czas potrzebny Komisji na zbadanie sprawy nie był rozsądny.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że okres trzech lat nie wykazał żadnych śladów działań podjętych przez Komisję, co stanowiło niewłaściwe administrowanie.

Następnie Komisja wznowiła działania w tej sprawie, co oznacza, że wydanie zalecenia nie byłoby użyteczne. Biorąc pod uwagę poważne skutki omawianych kwestii dla zdrowia publicznego, Rzecznik oczekuje, że Komisja zajmie się postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w trybie priorytetowym.

Trzy sprawy dotyczą sposobu, w jaki Komisja Europejska stosowała przepisy dotyczące lepszego stanowienia prawa i inne wymogi proceduralne podczas przygotowywania wniosków ustawodawczych dotyczących należytej staranności przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju (983/2025/MAS), zwalczania przemytu migrantów (2031/2024/VB) oraz wspólnej polityki rolnej (1379/2024/MIK). Komisja uznała te wnioski za pilne i w związku z tym pominęła kroki przewidziane w jej przepisach, takie jak oceny skutków i konsultacje publiczne. Skarżący, którzy są organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, uznali te pominięcia za naruszenie przepisów Komisji dotyczących lepszego stanowienia prawa. W dwóch przypadkach skarżący twierdzili również, że Komisja nie sprawdziła spójności wniosków ustawodawczych z celami klimatycznymi UE, zgodnie z wymogami Europejskiego prawa o klimacie. W jednym przypadku skarżący był ponadto zaniepokojony tym, że Komisja naruszyła swój regulamin wewnętrzny dotyczący konsultacji między służbami.   

Rzecznik wszczął dochodzenia w tych trzech sprawach. Otrzymała pisemną odpowiedź Komisji we wszystkich trzech sprawach, zapoznała się z odpowiednimi aktami Komisji, a jej zespoły śledcze spotkały się z przedstawicielami Komisji w ramach dwóch dochodzeń.

Komisja odpowiedziała, że przepisy dotyczące lepszego stanowienia prawa nie są wiążącym prawem, lecz zbiorem narzędzi kształtowania polityki służących gromadzeniu istotnych informacji, które należy stosować w sposób proporcjonalny. Twierdziła również, że przed przyjęciem przedmiotowych wniosków ustawodawczych zgromadziła wszystkie istotne dowody, skonsultowała się z zainteresowanymi stronami oraz przeprowadziła oceny spójności klimatycznej i konsultacje między służbami zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami.

Na podstawie swoich dochodzeń Rzecznik stwierdziła szereg niedociągnięć proceduralnych w sposobie, w jaki Komisja przygotowała wnioski ustawodawcze, które łącznie stanowią niewłaściwe administrowanie.

W szczególności Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja przyjęła szeroką interpretację pojęcia „pilności” i nie uzasadniła w wystarczającym stopniu „pilności” wniosków ustawodawczych skierowanych do opinii publicznej ani nie udokumentowała odstępstw od obowiązujących przepisów dotyczących lepszego stanowienia prawa. Rzecznik stwierdziła również, że Komisja nie wprowadziła procedury, która zapewniłaby, zgodnie z wymogami Traktatów i orzecznictwa, przejrzyste, oparte na dowodach i pluralistyczne przygotowanie „pilnych” wniosków ustawodawczych. Rzecznik stwierdziła ponadto, że nie prowadząc odpowiednich rejestrów obowiązkowych kontroli spójności swoich wniosków z celami klimatycznymi UE, Komisja nie działała w sposób odpowiedzialny.

Aby zaradzić tym niedociągnięciom, Rzecznik wydał dwa zalecenia. Rzecznik Praw Obywatelskich zalecił, aby Komisja zapewniła przewidywalne, spójne i niearbitralne stosowanie swoich przepisów dotyczących lepszego stanowienia prawa poprzez zdefiniowanie „pilnych” sytuacji, które uzasadniają odstępstwo od wymogów określonych w przepisach. Ponadto w przypadku przyznania odstępstw Komisja powinna ustanowić procedurę zapewniającą, aby pilne przygotowanie wniosków ustawodawczych było nadal zgodne z zasadami przejrzystego, opartego na dowodach i pluralistycznego procesu stanowienia prawa. Aby wesprzeć Komisję w tym zadaniu, Rzecznik przedstawił cztery sugestie, które obejmują wyjaśnienie zasad konsultacji z zainteresowanymi stronami w odniesieniu do pilnych wniosków oraz zapewnienie publikacji dowodów potwierdzających jego wnioski w odpowiednim czasie, aby umożliwić debatę publiczną przed przyjęciem przepisów.

Sprawa dotyczyła sposobu rozpatrzenia przez Komisję Europejską skargi w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącej jakości powietrza w Bolzano, w Trentino-Alto Adige/Südtirol. Komisja początkowo wstrzymała rozpatrywanie skargi w oczekiwaniu na wynik toczącego się postępowania sądowego w tej samej sprawie. W następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE Komisja poinformowała skarżącego o zamiarze zamknięcia sprawy.

Rzecznik Praw Obywatelskich zapytał o czas potrzebny Komisji na rozpatrzenie skargi. W trakcie dochodzenia Komisja wydała ostateczną decyzję zamykającą sprawę.

Rzecznik stwierdził, że Komisja informowała skarżącego i że rozpatrzenie skargi nie trwało zbyt długo.

Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.