De zaak betrof de weigering van de Europese Commissie om de klager, een belanghebbende, toegang te verlenen tot het oorspronkelijke verzoek van de bedrijfstak van de Unie om de antidumpingrechten op ammoniumproducten uit Rusland te verlengen. De Ombudsman onderzocht de kwestie en stelde vast dat de weigering van de Commissie niet gegrond was in het licht van de toepasselijke bepalingen van de antidumpingverordening en mogelijk afbreuk had gedaan aan de rechten van verdediging van de klager in die procedure. Zij heeft de Commissie dan ook aanbevolen het desbetreffende verzoek openbaar te maken.

Hoewel de Commissie het niet eens was met de bevinding van de Ombudsman dat er sprake was van wanbeheer, aanvaardde zij haar aanbeveling om het desbetreffende verzoek openbaar te maken. De Ombudsman sloot de zaak derhalve af.

De zaak betrof een verzoek van een Noorse onderneming om toegang van het publiek tot documenten in verband met contacten tussen de Commissie en Italië om na te gaan of Italië de rechten van vrij verkeer van goederen naleefde, met name met betrekking tot beperkingen op het gebruik van "sneeuwsokken" (sneeuwsokken zijn ontworpen om hetzelfde doel te dienen als sneeuwkettingen).

Het verzoek werd door de Commissie afgewezen op grond van het feit dat de openbaarmaking van de documenten een lopend onderzoek zou kunnen ondermijnen. De Ombudsman onderzocht de kwestie. Vervolgens werd toegang verleend tot de gevraagde documenten, waarna de Ombudsman concludeerde dat de kwestie door de Commissie was opgelost.

Klager, een Frans staatsburger, veranderde zijn woonplaats van België naar Frankrijk. Hij verzocht om inschrijving in Frankrijk van zijn voertuig, dat eerder in België was ingeschreven. De Franse autoriteiten weigerden het door de Belgische autoriteiten afgegeven certificaat van technische controle te erkennen en eisten dat het voertuig van klager in Frankrijk een volledige technische controle moest ondergaan als voorwaarde voor registratie. Klager klaagde daarom bij de Europese Commissie dat Frankrijk het EU-recht inzake vrij verkeer heeft geschonden. De Commissie heeft een inbreukprocedure ingeleid. Nadat zij van de Franse autoriteiten opheldering had gekregen, besloot zij de zaak van klager te sluiten. Klager was het niet eens met dit besluit en wendde zich tot de Ombudsman.

In haar advies aan de Ombudsman was de Commissie, kort samengevat, van mening dat het Unierecht een lidstaat niet verplicht om bij de herinschrijving van voertuigen die eerder in een andere lidstaat waren ingeschreven, de in die lidstaat verrichte technische controle geheel of gedeeltelijk automatisch te erkennen.

In antwoord op verdere vragen van de Ombudsman over de interpretatie van de relevante jurisprudentie heeft de Commissie haar oorspronkelijke standpunt gewijzigd. Zij heeft uitgelegd dat zij naar aanleiding van een recent arrest van het Hof van Justitie heeft besloten haar oorspronkelijke besluit tot afsluiting van de inbreukprocedure van klager te herzien en de Franse autoriteiten om verdere verduidelijking te verzoeken. De Ombudsman was derhalve van mening dat de Commissie daarmee de klacht heeft afgehandeld. Daarom sloot hij de zaak af.

Klager, een Franse vereniging van landbouwers, klaagde bij de Europese Commissie dat de Franse autoriteiten de bepalingen van het EU-recht inzake parallelimport van diergeneesmiddelen niet naleefden. Zij voerde aan dat Frankrijk dierenartsen, landbouwers, apothekers en andere kleinhandelsdistributeurs geen toegang gaf tot de vereenvoudigde vergunningsprocedure voor parallelimport van diergeneesmiddelen. Bovendien hebben de Franse autoriteiten geweigerd om groothandelaars die VMP's in andere lidstaten mogen distribueren, toegang te verlenen tot de vereenvoudigde procedure voor parallelimport van VMP's.

De Commissie heeft een inbreukprocedure ingeleid en de Franse autoriteiten een aanmaningsbrief gestuurd. Vervolgens hebben de Franse autoriteiten de nationale wetgeving betreffende de vergunningsprocedure voor parallelimport van diergeneesmiddelen gewijzigd. De Commissie heeft derhalve besloten de zaak te sluiten. De klager voerde aan dat de argumenten die de Commissie in haar besluit tot afsluiting van de inbreukklacht had aangevoerd, ontoereikend en niet overtuigend waren. Zij verzocht de Commissie haar besluit om de inbreukklacht af te sluiten te annuleren of een nieuwe inbreukprocedure tegen de Franse autoriteiten in te leiden.

In haar advies was de Commissie in de eerste plaats van mening dat de persoonlijke parallelinvoer van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik niet kan worden toegestaan indien de desbetreffende bepalingen van Richtlijn 2001/82/EG van het communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik niet worden nageleefd. Samenvattend heeft de Commissie opgemerkt dat parallelimport van diergeneesmiddelen in het algemeen openstaat voor landbouwers, dierenartsen en apothekers of voor groothandelaars indien zij voldoen aan specifieke bepalingen van die richtlijn inzake distributie, bezit en verstrekking van diergeneesmiddelen en geneesmiddelenbewaking.

De Ombudsman was van oordeel dat de Commissie geen passende rechtvaardiging heeft gegeven voor haar besluit om de inbreukklacht van klager af te sluiten. Hij heeft daarom een ontwerpaanbeveling aan de Commissie gedaan. Naar aanleiding van zijn ontwerpaanbeveling heeft de Commissie besloten een nieuwe inbreukprocedure in te leiden met betrekking tot de belemmeringen die worden opgeworpen door groothandelaars die proberen geneesmiddelen parallel in te voeren. De Ombudsman was derhalve van mening dat de Commissie tot dusver passende maatregelen had genomen om zijn ontwerpaanbeveling uit te voeren. Daarom besloot hij de zaak te sluiten.