Straatsburg, 13 december 2006

Geachte mevrouw P. en de heer D.,

Op 6 maart 2003 heeft u overeenkomstig Besluit C(2002)1559 van de Commissie van 30 april 2002 bij de Europese Ombudsman een klacht ingediend tegen de Commissie betreffende de plaats waar mevrouw P. geacht wordt te wonen als gedetacheerd nationaal deskundige.

Op 27 maart 2003 heb ik de klacht doorgestuurd naar de voorzitter van de Commissie. De Commissie heeft haar advies op 30 juni 2003 toegezonden. Ik heb het u toegezonden met een uitnodiging om opmerkingen te maken, die u op 10 september 2003 hebt toegezonden. Op 20 november 2003 heb ik de Commissie om aanvullende informatie verzocht. De Commissie heeft haar aanvullende opmerkingen op 19 december 2003 toegezonden. Ik heb ze u toegezonden met de uitnodiging om opmerkingen te maken, die u op 24 februari 2004 en 16 maart 2004 hebt toegezonden.

Op 26 oktober 2004 heb ik de voorzitter van de Commissie schriftelijk verzocht om een minnelijke schikking van uw klacht. De Commissie heeft haar antwoord op 6 januari 2005 toegezonden. Ik heb het u toegezonden met een uitnodiging om opmerkingen te maken, die u op 21 februari 2005 hebt toegezonden.

Op 24 mei 2005 heb ik de Commissie om aanvullende inlichtingen verzocht en u daarvan op dezelfde datum in kennis gesteld. Op 8 juli 2005 heeft de Commissie op mijn verzoek geantwoord. Ik heb u het antwoord van de Commissie toegezonden en u verzocht opmerkingen te maken, dat u op 18 augustus 2005 hebt toegezonden.

Op 15 december 2005 heb ik commissaris Kallas een brief gestuurd over uw klacht. Het antwoord van commissaris Kallas is op 5 april 2006 ontvangen. Ik heb u verzocht opmerkingen te maken over dit antwoord, dat u op 22 juni 2006 heeft gegeven.

U heeft op de volgende data telefonisch contact opgenomen met mijn diensten: 18 juni 2003, 23 juli 2003, 4 november 2003, 15 maart 2004, 18 juni 2004, 24 januari 2005, 10 mei 2005, 15 juli 2005, 15 november 2005 en 24 mei 2006.

Ik heb u op 29 juli 2004, 5 oktober 2004 en 13 februari 2006 informatie over de behandeling van uw klacht toegezonden.

Ik schrijf nu om u de resultaten te laten weten van de vragen die zijn gesteld.

HET KLACHT

Volgens de klagers zijn de relevante feiten, samengevat, als volgt:

De klagers zijn gehuwd en werken beide als gedetacheerde nationale deskundigen (GND) bij het directoraat-generaal Energie en Vervoer van de Commissie (DG Energie en Vervoer), de heer D. sinds juni 2002 en mevrouw P. sinds juli 2002. Vóór hun detachering werkten ze bij het Franse ministerie van Infrastructuur, Vervoer en Huisvesting in Parijs. Op 30 juli 2002 deelde de Commissie P. mee dat zij, overeenkomstig besluit C(2002)1559 van de Commissie van 30 april 2002 betreffende de regeling die van toepassing is op bij de Commissie gedetacheerde nationale deskundigen, slechts 25 % van de dagvergoedingen zou ontvangen omdat haar woonplaats Brussel was, aangezien haar echtgenoot reeds in Brussel woonde. Haar echtgenoot ontvangt de volledige dagvergoedingen en zijn vermoedelijke woonplaats is Parijs.

De klagers hebben meermaals contact opgenomen met de Commissie om uitleg te krijgen. De Commissie baseerde haar besluit op artikel 20, lid 3, onder b), van Besluit C(2002)1559, waarin (onder verwijzing naar de Engelse versie) het volgende is bepaald: "[d]e veronderstelde woonplaats is de standplaats (...) wanneer op het tijdstip van het verzoek om detachering van de Commissie de standplaats de hoofdverblijfplaats is van de echtgenoot van de GND of van een van zijn te zijnen laste komende kinderen."

In de Franse versie van het besluit stelt artikel 17, lid 1, het bedrag van de verblijfsvergoedingen vast op basis van de afstand tussen de plaats van aanwerving en de plaats van detachering, en niet op basis van de afstand tussen de plaats van veronderstelde woonplaats en de plaats van detachering (1). Aangezien P. ten tijde van het verzoek om detachering van de Commissie te Parijs werkte, zou zij bijgevolg de volledige verblijfsvergoeding moeten ontvangen overeenkomstig het besluit dat haar op dat moment was toegezonden.

Volgens de klagers was het onjuist om het begrip “plaats van aanwerving” te negeren of het te identificeren met de plaats van veronderstelde verblijfplaats. De beschikking van de Commissie ten aanzien van P. was niet in overeenstemming met beschikking C(2002)1559 van de Commissie van 30 april 2002.

De bepaling van artikel 20, lid 3, onder b), was niet van toepassing op ongehuwde paren of op een GND wiens echtgenoot na het detacheringsverzoek naar Brussel komt. Bovendien was het alleen van toepassing op de echtgenoot die als laatste was gedetacheerd en leidde het niet tot een gelijke vermindering voor beide echtgenoten. Ten slotte impliceerde het huwelijk geen gezamenlijk beheer. De kosten van de ontheemding van beide klagers mogen niet worden gedekt door de toelagen van slechts één van de echtgenoten.

Tot slot betreurden de klagers het gedrag van de Commissie, die hen geen gedetailleerde antwoorden heeft gegeven.

Samenvattend voerden de klagers aan dat de Commissie haar besluit van 30 april 2002, met name artikel 17, niet naleefde en dat zij, aangezien de plaats van aanwerving van mevrouw P. Parijs was, de volledige dagvergoedingen moest ontvangen. Bovendien voerden zij aan dat de beschikking van de Commissie van 30 april 2002 gehuwde paren discrimineerde.

DE INQUIRY

Advies van de Commissie

Het standpunt van de Commissie over de klacht kan als volgt worden samengevat:

In artikel 17, lid 1, van het besluit van de Commissie van 30 april 2002 wordt het bedrag van de verblijfsvergoeding vastgesteld op basis van de afstand tussen de plaats van de veronderstelde woonplaats en de plaats van detachering. Indien deze woonplaats zich op minder dan 150 km van de standplaats bevindt, wordt zij verlaagd tot 25 % van de volledige toelagen.

Artikel 20, lid 1, bepaalt: "Voor de toepassing van deze regeling is de plaats van de veronderstelde woonplaats de plaats waar de GND onmiddellijk voorafgaand aan de detachering zijn werkzaamheden voor de werkgever heeft verricht."

In artikel 20, lid 3, onder b), van hetzelfde besluit is echter duidelijk bepaald dat "[d]e veronderstelde woonplaats [...] de standplaats [is] waar de standplaats de hoofdverblijfplaats is van de echtgenoot van de GND of van een van zijn kinderen te zijnen laste." Bijgevolg heeft de GND, aangezien de veronderstelde woonplaats en de standplaats dezelfde zijn, alleen recht op de verlaagde toelagen.

Volgens de Commissie discrimineerden deze regels gehuwde paren niet. Zij waren immers naar analogie van toepassing op alle geformaliseerde partnerschappen die als zodanig waren erkend in de relevante nationale wetgeving van de staat waartoe de GND behoorde.

Verblijfsvergoedingen dienen ter dekking van de kosten van levensonderhoud op de standplaats (oprichting, huisvesting, openbare voorzieningen enz.). De Commissie was van mening dat in het geval van een echtpaar bijna al deze kosten zijn gedekt door de volledige toelagen die zijn toegekend aan een van de twee betrokken echtgenoten die reeds op de plaats van detachering woont, en dat een verblijfsvergoeding van 25 % derhalve volledig gerechtvaardigd is voor de andere echtgenoot.

Dit was precies het geval voor de klagers, die herhaaldelijk volledige informatie en volledige uitleg hebben ontvangen over de wijze waarop de beschikking van de Commissie van toepassing is op hun persoonlijke situatie.

Opmerkingen van de klagers

In hun opmerkingen hebben de klagers, samengevat, de volgende punten naar voren gebracht:

Anders dan de Commissie in haar advies stelt, bepaalt artikel 17, lid 1, van het besluit van 30 april 2002 de hoogte van de dagvergoedingen op basis van de afstand tussen de plaats van aanwerving en de plaats van detachering. Mevrouw P. werd gerekruteerd in Parijs, waar ze werkte. De klagers waren van mening dat het ongepast was om het begrip “plaats van aanwerving” te negeren of het te identificeren met de plaats van veronderstelde verblijfplaats.

Volgens de klagers was deze bepaling, die alleen van toepassing was op gehuwde paren, discriminerend. Het gaat om gedetacheerde nationale deskundigen van wie de echtgenoten ten tijde van het verzoek om detachering reeds in Brussel wonen en niet om deskundigen die zich na het verzoek om detachering bij hun echtgeno(o)t(e) voegen. De economische situatie van het echtpaar is in beide gevallen identiek. Het centrum van de belangen van beide klagers is Frankrijk en niet Brussel, waar zij slechts tijdelijk werken. De klagers hebben een parallel getrokken met de ontheemdingstoelage die ambtenaren en functionarissen van de Europese Commissie ontvangen. Deze uitkering wordt toegekend ongeacht de situatie van de echtgenoot. Bovendien is deze bepaling niet van toepassing op nationale deskundigen die reeds werkzaam zijn in ambassades en permanente vertegenwoordigingen in Brussel. Zij ontvangen een volledige toelage, ongeacht de situatie van hun echtgenoot.

Het recht om te trouwen en een gezin te stichten zijn grondrechten die zijn opgenomen in het Handvest van de grondrechten. De uitoefening van deze rechten mag niet leiden tot een financiële sanctie voor een van de echtgenoten. De kosten in verband met een detachering mogen niet alleen worden gedekt door de toelagen van een echtgenoot, die onder dezelfde voorwaarden is aangeworven.

Het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en het Handvest van de grondrechten voorzien in het beginsel van gelijke behandeling.

Overeenkomstig artikel 18 van het besluit van 30 april 2002 maken de dagvergoedingen deel uit van het salaris. P. wordt geacht in categorie A te vallen, maar haar totale salaris is aanzienlijk lager dan het laagste salaris in categorie A. Op 7 oktober 2002 verzochten de klagers om verrekening van dit verschil, aangezien het ook voortvloeit uit het begrip "plaats van aanwerving". Zij hebben geen antwoord ontvangen.

Verder onderzoek

Na zorgvuldige bestudering van het standpunt van de Commissie en de opmerkingen van de klagers bleek dat nader onderzoek noodzakelijk was. De Ombudsman verzocht de Commissie hem mee te delen of de bepalingen van het besluit van de Commissie van 30 april 2002, met name artikel 20, lid 3, onder b), van toepassing waren op de volgende gevallen:

• ongehuwde paren, die beiden GND zijn;
• GND's van wie de echtgenoten pas na het detacheringsverzoek in Brussel komen wonen;
• GND's die zijn aangeworven in ambassades of permanente vertegenwoordigingen in Brussel.

Aanvullend antwoord van de Commissie

Het verdere antwoord van de Commissie kan als volgt worden samengevat:

De bepalingen van het besluit van de Commissie van 30 april 2002, met name artikel 20, lid 3, onder b), zijn ook van toepassing op alle ongehuwde paren wanneer hun partnerschap als zodanig is erkend door de toepasselijke nationale wetgeving van de staat waartoe de GND behoort.

De bepalingen van het besluit van de Commissie kunnen alleen van toepassing zijn op GND's die bij de diensten van de Commissie zijn gedetacheerd. Indien de echtgeno(o)t(e) die in Brussel komt wonen een GND is, zijn de bepalingen op deze persoon van toepassing. Indien de echtgeno(o)t(e) die in Brussel komt wonen geen GND is, kunnen de bepalingen duidelijk niet op hem/haar worden toegepast.

Het besluit van de Commissie sluit GND's die zijn aangeworven in ambassades of permanente vertegenwoordigingen in Brussel uitdrukkelijk uit van de toepassing van deze regel.

De klagers verklaarden dat de door de Commissie betaalde toelagen deel uitmaakten van het salaris. Dit geldt niet voor GND's. Artikel 1, lid 2, van de regeling die van toepassing is op GND's bepaalt duidelijk: "De personen op wie deze regeling van toepassing is, blijven gedurende de gehele duur van hun detachering in dienst van hun werkgever en blijven door deze werkgever worden betaald". Bijgevolg bestaat er geen contractuele relatie tussen de Commissie en GND’s. De tussen de Commissie en de werkgever van de GND overeengekomen verblijfsvergoedingen dienen ter dekking van de kosten van levensonderhoud in de standplaats.

Bovendien verklaarden de klagers dat zij op 7 oktober 2002 verzochten om toepassing van artikel 18 van het besluit van de Commissie inzake GND's betreffende de aanvullende forfaitaire vergoeding en dat aan dit verzoek geen gevolg werd gegeven. Mevrouw P. heeft op 10 december 2002 een negatief antwoord ontvangen. Artikel 18, lid 1, van de regeling die van toepassing is op GND’s bepaalt namelijk: "Behalve wanneer de plaats van aanwerving van de gedetacheerde nationale deskundige 150 km of minder verwijderd is van de standplaats, ontvangt hij in voorkomend geval een aanvullende forfaitaire vergoeding die gelijk is aan het verschil tussen het door zijn werkgever betaalde brutojaarsalaris (minus gezinstoelagen) plus de door de Commissie betaalde verblijfsvergoedingen en het basissalaris dat aan een ambtenaar in salaristrap 1 van de rang A8 of B5 verschuldigd is, afhankelijk van de categorie waarmee hij wordt gelijkgesteld".

P. is gedetacheerd op grond van artikel 20, lid 3, sub b, waarin is bepaald dat de GND, aangezien de plaats van de veronderstelde woonplaats en de plaats van detachering dezelfde zijn, slechts recht heeft op de verminderde vergoedingen. Bijgevolg is de uitsluiting in de eerste regel van artikel 18, lid 1, volledig van toepassing op mevrouw P., die geen recht heeft op de aanvullende forfaitaire vergoeding.

Verdere opmerkingen van de klagers

Mevrouw P. heeft geantwoord op de uitnodiging van de Ombudsman om opmerkingen in te dienen, die aan klagers is toegezonden. In hun verdere opmerkingen maken de klagers samenvattend de volgende opmerkingen:

Ten eerste is de verlaging van de verblijfsvergoedingen discriminerend. In het advies van de Commissie wordt erkend dat de verlaging van de verblijfsvergoedingen niet voor alle paren op dezelfde wijze gold:

• GND’s die zijn aangeworven in ambassades of permanente vertegenwoordigingen in Brussel ontvangen de volledige verblijfsvergoeding, ongeacht de situatie van hun echtgenoot;
• GND's ontvangen de volledige toelage indien hun echtgenoot naar Brussel komt na het verzoek om detachering en niet eerder, zoals het geval is voor de klagers;
• wat ongehuwde paren betreft, de verlaging van de toelage indien het partnerschap door de lidstaat van de GND wordt erkend, niet egalitair lijkt.

Bovendien begrepen de klagers niet waarom de bepalingen van een besluit enerzijds de taken, rechten en plichten van GND’s konden beperken vanwege hun band met hun nationale administratie (die hun werkgever blijft) en anderzijds de verblijfsvergoedingen konden verlagen vanwege de burgerlijke staat van de GND en omdat zij van mening waren dat het centrum van belang de plaats van detachering is. De professionele en familiale belangen van mevrouw P. zijn in Frankrijk ondanks haar burgerlijke staat; zij valt onder het Franse socialezekerheidsstelsel en betaalt belastingen en bezit onroerend goed in Frankrijk. Ten slotte bevat het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen geen soortgelijke bepaling. De ontheemdingstoelage wordt toegekend aan ambtenaren, ongeacht hun burgerlijke staat.

In de tweede plaats zijn sommige bepalingen van de beschikking van de Commissie niet in overeenstemming met het beginsel van gelijke behandeling. Anders dan de Commissie stelt, maken de dagvergoedingen deel uit van het salaris, omdat bepaalde GND's volgens artikel 18 van bovengenoemd besluit een aanvullende vergoeding kunnen ontvangen vanwege het lage niveau van hun nationale salaris. Het totale salaris (Frans salaris plus dagvergoedingen) dat mevrouw P. ontvangt, is gelijk aan dat van een ambtenaar van categorie C. Deze toeslag is niet op haar van toepassing omdat zij gehuwd is. Bovendien betekent de verlaging van de verblijfsvergoedingen in het geval van klagers een verlies van 100 000 EUR. Dit bedrag lijkt niet in verhouding te staan tot de besparingen op de verblijfkosten die de klagers hebben gemaakt omdat zij gehuwd zijn. Volgens de klagers was het moeilijk uit te leggen waarom een GND de volledige verblijfsvergoeding ontving om zijn/haar verblijfskosten te dekken, terwijl een andere GND, die zich in dezelfde situatie bevond, slechts 25 % van de vergoedingen ontving.

In de derde plaats heeft de Commissie volgens de klagers in het geval van P. besloten de plaats van aanwerving te identificeren met de plaats van de veronderstelde woonplaats. De Commissie heeft geen commentaar gegeven op het verschil tussen de Franse en de Engelse versie van beschikking C(2002)1559 van 30 april 2002. P. heeft nooit de in artikel 17, lid 1, van de beschikking van de Commissie bedoelde aanvullende maandelijkse vergoeding ontvangen.

Ten slotte zijn de bepalingen van de beschikking van de Commissie in strijd met het beginsel van gelijke kansen. Omdat mevrouw P. getrouwd is, zou haar persoonlijke situatie dezelfde moeten zijn als die van haar man, die tijdelijk op een andere plaats zou kunnen werken.

De klagers stuurden de Ombudsman de herziene Franse versie van het besluit van de Commissie van 27 februari 2004 (2), waarin de uitdrukking "plaats van aanwerving" wordt vervangen door "woonplaats".

DOELSTELLINGEN VAN DE OMBUDSMAN VOOR EEN VRIENDELIJKE OPLOSSING

Na zorgvuldige bestudering van de adviezen van de Commissie en de opmerkingen van klagers, was de Ombudsman van mening dat de Commissie niet adequaat had gereageerd op de beweringen en beweringen van klagers.

Het voorstel voor een minnelijke schikking

Overeenkomstig artikel 3, lid 5, van zijn statuut heeft de Ombudsman de voorzitter van de Commissie derhalve schriftelijk verzocht een minnelijke schikking voor te stellen.

De Europese Ombudsman stelde voor dat de Commissie zou kunnen overwegen mevrouw P. te betalen:

1. de volledige dagvergoeding waarop zij volgens de Franse versie van artikel 17 recht leek te hebben, en
2. de aanvullende forfaitaire vergoeding waarop zij volgens zowel de Engelse als de Franse versie van artikel 18 recht leek te hebben.

Hij stelde ook voor om in het antwoord van de Commissie op het voorstel rekening te houden met de kwestie van de aanvullende maandelijkse toelage uit hoofde van artikel 17, lid 1.

Dit voorstel was gebaseerd op de volgende voorlopige conclusies:

1. De Ombudsman merkte op dat de interpretatie van Besluit C(2002)1559 door de Commissie leek te zijn dat de in de artikelen 17 (de dagvergoeding en de aanvullende maandelijkse toelage) en 18 (de aanvullende forfaitaire toelage) omschreven rechten werden beperkt door de bepalingen van artikel 20 betreffende de woonplaats.

2. De Ombudsman heeft de Franse en de Engelse versie van Besluit C(2002)1559 van de Commissie zorgvuldig geanalyseerd en geconstateerd dat er verschillen tussen deze versies bestonden.

De beschikking van de Commissie van 30 april 2002 (C(2002)1559) luidt als volgt:

Artikelen	Engelse versie		Franse versie
	Hoofdstuk III - Vergoedingen en kosten		Hoofdstuk III - indemnités et dépenses
Artikel 17	Verblijfsvergoedingen 1. Gedurende de gehele duur van de detachering heeft de GND recht op een dagvergoeding. Wanneer de afstand tussen de plaats van de veronderstelde woonplaats en de standplaats 150 km of minder bedraagt, bedraagt de dagvergoeding 26,25 EUR; wanneer de afstand meer dan 150 km bedraagt, bedraagt de dagvergoeding 105 EUR. Indien de GND uit geen enkele bron verhuiskosten heeft ontvangen, wordt een aanvullende maandelijkse vergoeding betaald zoals aangegeven in de onderstaande tabel:		Indemnités de séjour 1. L'END a droit, pour la durée de son détachement, à une indemnité de séjour journalière. Si la distance entre le lieu de recrutement et le lieu de détachement est égale ou inférieure à 150 km, l'indemnité est de 26,25 euro. Elle est de 105 euro si cette afstand est supérieure à 150 km. Si l'END n'a bénéficié d'aucun remboursement de ses frais de déménagement, une indemnité supplémentaire est accordée conformément au tableau ci-dessous:
	Afstand tussen de plaats van aanwerving en de plaats van detachering (km)	Bedrag in EUR	Afstand entre le lieu de recrutement et le lieu de détachement (km)	Montant en euro's
	0-150	0	0-150	0
	> 150	67.5	> 150	67.5
	(...)		(...)
Artikel 18	Aanvullende forfaitaire vergoeding 1. Behalve wanneer de plaats van aanwerving van de gedetacheerde nationale deskundige 150 km of minder verwijderd is van de standplaats, ontvangt hij in voorkomend geval een aanvullende forfaitaire vergoeding die gelijk is aan het verschil tussen het door zijn werkgever betaalde brutojaarsalaris (minus gezinstoelagen) plus de door de Commissie betaalde verblijfsvergoedingen en het basissalaris dat aan een ambtenaar in salaristrap 1 van de rang A8 of B5 verschuldigd is, afhankelijk van de categorie waarmee hij wordt gelijkgesteld. (...)		Indemnité forfaitaire supplémentaire 1. Een moins que le lieu de recrutement de l'expert national détaché ne se trouve à une distance égale ou inférieure à 150 km du lieu de détachement, l'END perçoit, le cas échéant, une indemnité forfaitaire supplémentaire égale à la différence entre le salaire annuel brut versé par son employeur (moins les allocations familiales), majoré de l'indemnité de séjour versée par la Commission, et la rémunération de base d'un fonctionnaire de grade A8 ou B5, échelon 1, selon la catégorie à laquelle l'END est assimilé. (...)
Artikel 20	Woonplaats 1. Voor de toepassing van deze regeling is de plaats van de veronderstelde woonplaats de plaats waar de GND onmiddellijk voorafgaand aan de detachering zijn werkzaamheden voor de werkgever heeft verricht. De standplaats is de plaats waar zich de dienst van de Commissie bevindt waarbij de GND is tewerkgesteld. Beide plaatsen worden vermeld in de in artikel 1, lid 5, bedoelde briefwisseling. 2. (...) 3. De veronderstelde woonplaats is de plaats van detachering: a) (...) b) indien de standplaats op het tijdstip van het verzoek van de Commissie om detachering de hoofdverblijfplaats is van de echtgenoot van de GND of van een van zijn kinderen te zijnen laste. (...)		1.Aux fins du présent régime, est considéré comme lieu de résidence, le lieu où l'END exerçait ses fonctions pour son employeur immédiatement avant son détachement. Le lieu d'affectation est le lieu où est situé le service de la Commission auquel l'END est affecté. Ces lieux sont mentionnés dans l'échange de lettres visé à l'article 1, paragraaf 5. 2. (...) 3. Le lieu de résidence est censé être le lieu de détachement a) (...) b) si, au moment de la demande de détachement de la Commission, le lieu de détachement est le lieu de résidence principal du conjoint ou de l'enfant (des enfants) que l'END a à sa charge. (...)

In de Engelse versie bepaalt artikel 20 van het besluit dat in bepaalde welomschreven omstandigheden "de plaats van detachering de veronderstelde woonplaats is".

Wat de Engelse versie betreft, lijkt artikel 20 inderdaad het recht op dagvergoedingen te beperken, dat artikel 17 definieert in termen van de afstand tussen "de plaats van veronderstelde woonplaats" en "de plaats van detachering". Zij beperkt de aanvullende maandelijkse toelage echter niet.

In de Franse versie van artikel 17 worden de rechten echter gedefinieerd in termen van de afstand tussen de plaats van aanwerving ("lieu de recrutement" in de Franse versie) en de plaats van detachering. Artikel 20 lijkt dus niet zodanig te zijn geformuleerd dat de rechten uit hoofde van artikel 17 zouden kunnen worden beperkt.

3. De Ombudsman merkte ook op dat zowel de Franse als de Engelse versie van artikel 18 het recht op grond van dat artikel definieerden in termen van de afstand tussen de plaats van aanwerving en de plaats van detachering. De Ombudsman was derhalve niet van mening dat artikel 20 zodanig was geformuleerd dat het recht op grond van artikel 18, hetzij in de Engelse, hetzij in de Franse versie, kon worden beperkt.

4. De Ombudsman heeft ook Besluit C(2004) 577 van de Commissie van 27 februari 2004 tot wijziging van Besluit C(2002) 1559 van de Commissie zorgvuldig geanalyseerd. De Ombudsman merkte op dat het nieuwe besluit consistent was in de Franse en Engelse versie en dat artikel 20 van de nieuwe tekst de rechten op grond van zowel artikel 17 als artikel 18 duidelijk beperkte.

De beschikking van de Commissie van 27 februari 2004 (C(2004)577) luidt als volgt:

Artikelen	Engelse versie		Franse versie
	Hoofdstuk III - Vergoedingen en kosten		Hoofdstuk III - indemnités et dépenses
Artikel 17	Verblijfsvergoedingen 1. Gedurende de gehele duur van de detachering heeft de GND recht op een dagvergoeding. Wanneer de overeenkomstig artikel 20 bepaalde afstand tussen de woonplaats en de standplaats 150 km of minder bedraagt, bedraagt de dagvergoeding 27,96 EUR; wanneer de afstand meer dan 150 km bedraagt, bedraagt de dagvergoeding 111,83 EUR. Indien de GND uit geen enkele bron verhuiskosten heeft ontvangen, wordt een aanvullende maandelijkse vergoeding betaald zoals aangegeven in de onderstaande tabel:		Indemnités de séjour 1. L'END a droit, pour la durée de son détachement, à une indemnité de séjour journalière. Si la distance entre le lieu de résidence déterminé conformément à l'article 20 et le lieu de détachement est égale ou inférieure à 150 km, l'indemnité est de 27,96 euro, si cette distance est supérieure à 150 km, elle est de 111,83 euro. Si l'END n'a bénéficié d'aucun remboursement de ses frais de déménagement, une indemnité supplémentaire est accordée conformément au tableau ci-dessous:
	Afstand tussen woonplaats en detacheringsplaats (km)	Bedrag in EUR	Afstand entre le lieu de résidence et le lieu de détachement (km)	Montant en euro's
	0-150	0	0-150	0
	> 150	71.89	> 150	71,89
	(...)		(...)
Artikel 18	Behalve wanneer de woonplaats van de GND 150 km of minder van de standplaats verwijderd is, ontvangt hij in voorkomend geval een aanvullende forfaitaire vergoeding die gelijk is aan het verschil tussen het brutojaarsalaris, verminderd met de gezinstoelagen, dat door zijn werkgever wordt uitbetaald, vermeerderd met de door de Commissie betaalde verblijfsvergoedingen, en het basissalaris dat aan een ambtenaar in salaristrap 1 van de rang A8 of B5 wordt uitbetaald, afhankelijk van de categorie waarmee hij wordt gelijkgesteld. (...)		Indemnité forfaitaire supplémentaire 1. Een moins que le lieu de résidence de l'END ne se trouve à une distance égale ou inférieure à 150 km du lieu de détachement, l'END perçoit, le cas échéant, une indemnité forfaitaire supplémentaire égale à la différence entre le salaire annuel brut versé par son employeur (moins les allocations familiales), majoré de l'indemnité de sé versjourée par la Commission, et la rémunération de base d'un fonctionnaire de grade A8 ou B5, échelon 1, selon la catégorie à laquelle l'END est assimilé. (...)
Artikel 20	Woonplaats 1. Voor de toepassing van deze regeling is de woonplaats de plaats waar de GND onmiddellijk voorafgaand aan de detachering zijn werkzaamheden voor de werkgever heeft verricht. De standplaats is de plaats waar zich de dienst van de Commissie bevindt waarbij de GND is tewerkgesteld. Beide plaatsen worden vermeld in de in artikel 1, lid 5, bedoelde briefwisseling. 2. (...) 3. De woonplaats wordt in de volgende gevallen als de standplaats beschouwd: a) (...) b) indien de standplaats op het tijdstip van het verzoek van de Commissie om detachering de hoofdverblijfplaats is van de echtgenoot van de GND of van een van zijn kinderen te zijnen laste; (...)		1.Aux fins du présent régime, le lieu de résidence est le lieu où l'END a exercé ses fonctions pour son employeur immédiatement avant son détachement. Le lieu de détachement est le lieu où est situé le service de la Commission auquel l'END est affecté. Ces lieux sont mentionnés dans l'échange de lettres visé à l'article 1, paragraaf 5. 2. (...) 3. Le lieu de résidence est considéré comme étant le lieu de détachement dans les cas suivants a) (...) b) si, au moment de la demande de détachement de la Commission, le lieu de détachement est le lieu de résidence principal du conjoint ou des enfants que l'END a à sa charge. (...)

5. Hoewel de Ombudsman het nieuwe besluit erkende als bewijs van wat de Commissie in haar eerdere besluit wilde bereiken, was de Ombudsman er niet van overtuigd dat de Commissie het eerdere besluit mocht interpreteren om dat voornemen ten aanzien van mevrouw P. te verwezenlijken. Het was duidelijk dat de nieuwe beschikking niet met terugwerkende kracht van toepassing kon zijn. De Ombudsman was van mening dat de Commissie geen overtuigende verklaring had gegeven waarom de Engelse versie van het eerdere besluit met betrekking tot het correcte beheer van het recht op dagvergoedingen op grond van artikel 17 als gezaghebbender dan de Franse versie moest worden beschouwd. De Ombudsman was evenmin van mening dat de Commissie een overtuigende verklaring had gegeven waarom het recht van mevrouw P. op grond van artikel 18 moest worden beperkt door de formulering in artikel 20, die noch in de Franse noch in de Engelse versie relevant leek te zijn voor artikel 18.

Antwoord van de Commissie op het voorstel van de Ombudsman voor een minnelijke schikking

In antwoord op het voorstel van de Ombudsman heeft de Commissie de volgende punten naar voren gebracht:

De Commissie was van mening dat zij de bewoordingen en de ratio legis van de regels die van toepassing zijn op de bij de Commissie gedetacheerde nationale deskundigen volledig in acht had genomen, waardoor de samenhang in de uitvoering voor alle betrokken gedetacheerde deskundigen was gewaarborgd. Zij was derhalve van mening dat deze regels correct waren toegepast.

Wanneer men met een dergelijke situatie wordt geconfronteerd, is het juist om de ratio legis van de betrokken regel in aanmerking te nemen. Het gaat er niet om dat één taalversie ispso facto gezaghebbend is, of om te zien wat de meeste taalversies zeggen. Het is eerder een kwestie van welke versie, of versies, de bedoeling van de auteur correct weergeven.

Een belangrijke overweging bij het bepalen van de bedoeling van de auteur is om de betrokken bepaling te vergelijken met de vorige regel, om te zien of een wijziging was bedoeld en, zo ja, welke wijziging. Er kan ook worden gekeken naar eventuele begeleidende documenten, waarin kan worden uitgelegd wat de bedoeling van de nieuwe bepaling was. In casu blijkt dat de bedoeling (die in de Engelse en de Duitse tekst correct tot uitdrukking is gebracht) erin bestond de betaling van de hogere vergoeding uit te sluiten wanneer de deskundige werd gedetacheerd naar een plaats waar zijn echtgenoot reeds was gevestigd, aangezien in een dergelijk geval redelijkerwijs kan worden aangenomen dat het feit dat hij naar een andere plaats wordt gezonden, niet tot dezelfde kosten leidt als de eerste verhuizing van een lid van het echtpaar naar die plaats. Hoewel de uitkering de vorm aanneemt van een hogere vergoeding in plaats van een eenmalige forfaitaire vergoeding als inrichtingsvergoeding, weerspiegelt de beperking die welke is opgenomen in het Statuut (en die door de rechterlijke instanties is bevestigd) met betrekking tot de (her)installatievergoeding op grond van bijlage VII bij dat Statuut.

De fout in de Franse vertaling van de oorspronkelijke Engelse tekst, die heeft geleid tot de verwijzing naar de plaats van aanwerving in de Franse versie van het besluit van de Commissie van 2002, doet niets af aan deze conclusie.

Het is juist dat in de Franse versie van artikel 17, lid 1, de term "plaats van aanwerving" ("lieu de recrutement") wordt gebruikt in plaats van de term "plaats van veronderstelde woonplaats" ("lieu de résidence") waarnaar volgens de Engelse versie artikel 20 verwijst om de rechten uit hoofde van artikel 17 te beperken. De Duitse versie is echter in overeenstemming met de Engelse versie, waarin zowel in artikel 17 als in artikel 20 de term "woonplaats" ("Wohnort") wordt gebruikt. Derhalve moet worden geconcludeerd dat er in de Franse versie sprake is van een vertaalfout en dat het de werkelijke bedoeling van de wetgever was om het recht op dagvergoedingen op grond van artikel 17 te beperken.

Het feit dat de bedoeling niet correct in het Frans werd uitgedrukt (terwijl het in het Engels en in het Duits was) is betreurenswaardig en betreurenswaardig, maar het kan geen wettelijk recht creëren. De Commissie is van mening dat er zelfs geen sprake is van een mogelijk geval van wanbeheer - en zeker niet van een geval waarvoor de oplossing zou moeten zijn om alleen de rechten toe te kennen die de auteur van het besluit niet voornemens was toe te kennen - en die (terecht) niet zijn toegekend aan anderen, die mogelijk ook op basis van de Franse tekst hebben gehandeld.

De Commissie wees er ook op dat artikel 20, dat het recht op grond van artikel 18 beperkt, ook de plaats van aanwerving vermeldt en geen vertaalproblemen oplevert. De eerste zin van artikel 20, lid 1, verwijst in het algemeen naar de "doelstellingen van deze regels". Het niet interpreteren en toepassen van artikel 20 in de context van het algemene besluit van de Commissie en in het bijzonder met betrekking tot de artikelen 17 en 18 zou dit artikel zijn volledige betekenis ontnemen. Dit punt blijft gelden, ook al wordt alleen de Franse versie in aanmerking genomen.

De Commissie betreurde de beschuldiging van wanbeheer van de Ombudsman en was niet in staat de door hem voorgestelde minnelijke schikking te aanvaarden, die een verstrekkend juridisch precedent zou scheppen. Iedere burger die meent dat de Commissie hem op onrechtmatige wijze een recht heeft ontnomen, kan zijn wettelijke recht van beroep bij een rechtbank uitoefenen.

Met de vaststelling van beschikking C(2004)577 op 27 februari 2004 heeft de Commissie de ongelukkige fout in de Franse versie die tot de klacht heeft geleid, reeds rechtgezet. De Commissie betreurde het dat het volledige belang van de fout pas werd gerealiseerd toen deze zaak aan de orde kwam.

Opmerkingen van klagers over het antwoord van de Commissie

De opmerkingen van de klagers (3) kunnen als volgt worden samengevat:

Ten eerste bedankten de klagers de Ombudsman voor zijn voorstel voor een minnelijke schikking. Zij handhaafden hun klacht en maakten de volgende opmerkingen.

Volgens hen lijkt de verwijzing van de Commissie naar het ratio legis-beginsel onjuist en lijkt het gebruik van dit beginsel alle administratieve misbruiken te rechtvaardigen. Het is begrijpelijk om naar dit beginsel te verwijzen wanneer de formulering van een tekst verwarrend is. In dit geval zoekt de rechter naar de geest van de wet of de bedoeling van de auteur. In casu verwijst de auteur zelf naar het ratio legis-beginsel voor een tekst die duidelijk is en geen interpretatieproblemen oplevert. Klaagsters verzochten alleen om toepassing van de tekst die aan mevrouw P. was meegedeeld toen zij bij de Commissie aankwam en die de verblijfsvergoedingen koppelt aan de afstand tussen de plaats van aanwerving en de plaats van detachering. In haar repliek rechtvaardigt de Commissie een administratieve praktijk die erop gericht is de tekst te ontkennen en het geschrevene te minachten. Dit leidt tot willekeur. Wanneer een administratieve beslissing een recht zonder dubbelzinnigheid verleent, lijkt het onrechtmatig om dit recht in te trekken omdat de beslissing niet of niet langer de bedoeling van de auteur weerspiegelt.

Verder onderzoek

Na zorgvuldige bestudering van het antwoord van de Commissie op het voorstel voor een minnelijke schikking bleek dat verder onderzoek nodig was. De Ombudsman kon niet vaststellen welk deel van het antwoord van de Commissie op zijn verzoek om rekening te houden met de vraag naar de aanvullende maandelijkse toelage uit hoofde van artikel 17, lid 1, heeft geantwoord. Daarom verzocht hij de Commissie haar standpunt over deze kwestie toe te lichten.

Aanvullend antwoord van de Commissie

In haar aanvullende antwoord heeft de Commissie het volgende opgemerkt:

De Commissie was van mening dat in het onderhavige geval, overeenkomstig artikel 20, lid 3, sub b, van de beschikking van de Commissie, de plaats van de veronderstelde woonplaats en de plaats van detachering van P. als dezelfde werden beschouwd, zodat de GND slechts recht had op de verminderde vergoeding. In dat geval is in artikel 17, lid 1, van Besluit C(2004) 577 van de Commissie, zoals gewijzigd bij het besluit van de Commissie van 22 maart 2005 (4), het volgende bepaald: "Wanneer de afstand tussen de overeenkomstig artikel 20 bepaalde woonplaats en de standplaats 150 km of minder bedraagt, bedraagt de dagvergoeding 28,16 EUR (...)".

Artikel 17, tweede alinea, luidt als volgt: "Indien de GND geen verhuiskosten uit welke bron dan ook heeft ontvangen, wordt een aanvullende maandelijkse vergoeding betaald zoals aangegeven in onderstaande tabel: (....)". De aanvullende maandelijkse toelage die aan de klager wordt verstrekt, wordt in de eerste regel van bovengenoemde tabel als volgt vermeld: wanneer de afstand tussen de woonplaats en de standplaats minder dan 150 km bedraagt, bedraagt deze vergoeding 0 EUR.

Volgens artikel 20 zijn de dagvergoeding en de aanvullende maandelijkse toelage nauw met elkaar verbonden en hangen zij af van de plaats van de veronderstelde woonplaats en de plaats van detachering. Daarom kan de Commissie in dit specifieke geval juridisch gezien de aanvullende maandelijkse toelage niet betalen.

De Commissie bleef bij haar standpunt dat zij had gehandeld met volledige inachtneming van de bewoordingen en de ratio legis van de regels inzake de detachering van nationale deskundigen bij de Commissie, waarbij zij zorgde voor een consistente uitvoering voor alle betrokken gedetacheerde deskundigen. Zij was derhalve van oordeel dat dit Reglement correct was toegepast. Gezien bovenstaande overwegingen was de Commissie niet in staat de door de Ombudsman voorgestelde minnelijke schikking te aanvaarden.

Verdere opmerkingen van de klagers

De opmerkingen van klagers (5) over het verdere antwoord van de Commissie kunnen als volgt worden samengevat:

Zij merkten op dat de Commissie een standvastig standpunt handhaafde dat geen blijk gaf van openheid en een geest van verzoening. Zij bedankten de Ombudsman voor zijn steun. Zij verklaarden dat zijn voorstel voor een minnelijke schikking hun aanpak rechtvaardigde. Zij waren zeer teleurgesteld dat dit voorstel waarschijnlijk geen resultaat zou hebben.

De klagers benadrukten dat het besluit van de Commissie op een verkeerde veronderstelling was gebaseerd. Zij betoogden, dat P. in Parijs was aangeworven en dat zij derhalve overeenkomstig artikel 17 recht had op de volledige dagvergoeding en de aanvullende maandelijkse toelage. Zij merkten op dat het directoraat-generaal Personeelszaken en algemeen beheer ("DG Admin") onlangs heeft ingestemd met de herziening van de zaak van een Nederlandse GND wiens echtgenoot voor de Nederlandse permanente vertegenwoordiging in Brussel werkte. Aan haar werd de volledige dagvergoeding toegekend. Zij waren van mening dat P. zich in een vergelijkbare situatie bevond. Op het moment van haar detacheringsverzoek werkte haar echtgenoot voor een andere lidstaat of een internationale organisatie (de Commissie).

Zij waren van mening dat de duur van het geschil tussen hen en de Commissie, de herhaalde weigeringen van de Commissie en het betrokken bedrag de Commissie verhinderden haar standpunt te herzien.

De klagers gaven aan dat CLENAD (6) in overleg met DG Admin een werkgroep voor GND-paren had opgericht.

Zij herhaalden dat het discriminerend was om rekening te houden met de burgerlijke staat van een GND alvorens een vergoeding toe te kennen. Bovendien lijkt het beginsel van gelijke kansen moeilijk te verzoenen met discriminerend gedrag jegens echtgenoten. De aanwerving van mevrouw P. houdt geen verband met het feit dat zij getrouwd was. Zij vroegen zich af of mevrouw P. had moeten scheiden of alleenstaand had moeten blijven om dezelfde rechten te hebben als haar man.

De klagers benadrukten dat dit geschil tussen hen en DG Admin mevrouw P. er niet van weerhield om bij DG Energie en Vervoer te werken, waar zij zeer interessant en verrijkend werk verrichtte.

Zij hoopten dat de Ombudsman zou blijven proberen een oplossing te vinden.

De opmerkingen werden gekopieerd naar de Franse autoriteiten en de Commissie.

Brief van de Ombudsman aan commissaris Kallas

Op 15 december 2005 heeft de Ombudsman, in de geest van de nieuwe interne procedure van de Commissie voor de behandeling van de onderzoeken van de Ombudsman, die de Commissie in november 2005 heeft goedgekeurd (7), commissaris Kallas schriftelijk verzocht om zijn persoonlijke betrokkenheid bij het zoeken naar een bevredigend resultaat van de klacht.

In zijn brief wees de Ombudsman er in de eerste plaats op dat de Commissie, door Besluit C(2002)1559 te vervangen, impliciet had erkend dat er sprake was van wanbeheer en actie had ondernomen om het onderliggende systeemprobleem recht te zetten.

De Ombudsman merkte op dat de Commissie zich bij de afwijzing van zijn voorstel voor een minnelijke schikking had gebaseerd op haar standpunt over de wettelijke rechten van klagers. In dit verband vestigde de Ombudsman de aandacht van de commissaris op de relevantie van twee arresten van het Gerecht van eerste aanleg. In het eerste arrest werd geoordeeld dat een bevinding van de Ombudsman van wanbeheer niet automatisch impliceert dat er sprake is van onrechtmatig gedrag dat door een rechtbank kan worden bestraft (8). In het tweede arrest werd geoordeeld dat het besluit van de Raad om een aanbeveling van de Ombudsman te aanvaarden beperkt was tot dat specifieke geval (9).

De Ombudsman legde vervolgens uit dat klagers in de onderhavige zaak naar zijn mening redenen hebben om aan te nemen dat zij niet eerlijk zijn behandeld omdat zij in wezen zijn behandeld alsof Besluit C(2004) 577 op de relevante datum van kracht was geweest, in plaats van het gebrekkige Besluit C(2002) 1559. De Ombudsman suggereerde dat het in deze omstandigheden passend zou zijn dat de Commissie de klagers een betaling ex gratia aanbiedt.

Ten slotte was de Ombudsman van mening dat de Commissie haar tot nu toe ingenomen standpunt zou kunnen wijzigen om aan te tonen dat zij bereid is met de Ombudsman samen te werken.

Op 12 januari 2006 had de Ombudsman een ontmoeting met Siim Kallas, vicevoorzitter van de Commissie, tijdens welke de commissaris verklaarde dat de zaak opnieuw door de Commissie zou worden bekeken.

Schriftelijk antwoord van commissaris Kallas

In zijn schriftelijke antwoord op de brief van de Ombudsman van 15 december 2005 verklaarde commissaris Kallas dat de interpretatie die de Commissie in dit specifieke geval aan haar besluiten inzake GND’s heeft gegeven, volkomen juist was. Hij is van mening dat de bepalingen van het besluit van de Commissie over deze kwestie duidelijk zijn en dat de Commissie deze op rechtmatige wijze heeft toegepast. Hij betreurt de ongelukkige fout in de Franse vertaling van de oorspronkelijke Engelse tekst van de beschikking, die sindsdien is gerectificeerd. Hij was echter niet van mening dat de fout een financiële compensatie rechtvaardigde. Onder deze omstandigheden betreurde hij het dat de Commissie het niet eens kon worden over het voorstel om klagers een betaling ex gratia te doen.

Opmerkingen van klagers over het antwoord van commissaris Kallas

De klagers (10) waren teleurgesteld dat de Commissie haar standpunt handhaafde. Zij herinnerden aan een aantal beginselen die zij essentieel achtten: de beginselen van dialoog, eerbiediging van de Europese Ombudsman, non-discriminatie, gelijke behandeling en behoorlijk bestuur. Zij gaven aan dat het contract van mevrouw P. met de Commissie eind juni 2006 zou aflopen. Zij verzochten de Ombudsman de procedure voort te zetten en herhaalden dat andere personen in dezelfde situatie een herziening van het oorspronkelijke besluit van de Commissie kregen.

BESLUIT

De klagers zijn een echtpaar met de Franse nationaliteit en werken beiden als gedetacheerde nationale deskundigen ("GND's") bij de Commissie. Hun klacht betreft het recht van de echtgenote op toelagen op grond van beschikking C(2002)1559 van de Commissie van 30 april 2002.

1 Vermeende discriminatie

1.1 Klagers beweerden dat Beschikking C(2002)1559 van de Commissie gehuwde paren discrimineerde. Tot staving van hun stelling wezen zij erop dat artikel 20, lid 3, onder b), van het besluit, betreffende de veronderstelde verblijfplaats, niet van toepassing is op ongehuwde paren, op GND’s wier echtgenoot na het detacheringsverzoek naar Brussel komt, of op nationale deskundigen die voorheen werkzaam waren in ambassades en permanente vertegenwoordigingen in Brussel. Bovendien is het alleen van toepassing op de echtgenoot die als laatste wordt gedetacheerd en leidt het niet tot een gelijke vermindering voor beide echtgenoten.

1.2 In haar advies was de Commissie van mening dat de relevante regels niet discriminerend waren voor gehuwde paren, aangezien zij naar analogie van toepassing waren op alle geformaliseerde partnerschappen die als zodanig waren erkend in de relevante nationale wetgeving van de staat waartoe de GND behoorde. Indien de echtgeno(o)t(e) die in Brussel komt wonen een GND is, zijn de bepalingen bovendien op deze persoon van toepassing. Indien de echtgenoot die in Brussel komt wonen geen GND is, kunnen de bepalingen niet worden toegepast. Ten slotte sluit het besluit van de Commissie GND's die zijn aangeworven in ambassades of permanente vertegenwoordigingen in Brussel uitdrukkelijk uit van de toepassing van deze regel.

1.3 De Ombudsman herinnert aan artikel 21 van het Handvest van de grondrechten, waarin het volgende is bepaald: "[d]e discriminatie op grond van geslacht, ras, huidskleur, etnische of sociale afkomst, genetische kenmerken, taal, godsdienst of overtuiging, politieke of andere denkbeelden, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, geboorte, een handicap, leeftijd of seksuele geaardheid is verboden". Volgens vaste rechtspraak van het Europees Hof van Justitie mogen vergelijkbare situaties niet verschillend en verschillende situaties niet gelijk worden behandeld, tenzij een dergelijke differentiatie objectief gerechtvaardigd is (11).

1.4 Wat artikel 20, lid 3, onder b), betreft, neemt de Ombudsman nota van de verklaring van de Commissie dat zij deze bepaling naar analogie toepast op alle geformaliseerde partnerschappen die als zodanig zijn erkend in de relevante nationale wetgeving van de staat waartoe de GND behoort.

1.5 Wat betreft GND's die zijn aangeworven in ambassades of permanente vertegenwoordigingen in Brussel, merkt de Ombudsman op dat zij in het besluit van de Commissie worden uitgesloten van de toepassing van deze regel. De Ombudsman is van mening dat het redelijk is dat de Commissie ervan uitgaat dat GND's die in ambassades of permanente vertegenwoordigingen in Brussel zijn aangeworven, zich in een andere situatie bevinden dan de klagers. De Ombudsman wijst er in dit verband op dat het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen een soortgelijke bepaling bevat in artikel 4 van bijlage VII, waarin het volgende is bepaald: "De ontheemdingstoelage wordt (...) aan de ambtenaren uitbetaald (...). Voor de toepassing van deze bepaling worden omstandigheden die voortvloeien uit voor een andere staat of voor een internationale organisatie verrichte werkzaamheden, niet in aanmerking genomen (...)".

1.6 Wat de situatie van mevrouw P. ten opzichte van die van haar echtgenoot betreft, merkt de Ombudsman op dat zij onder vergelijkbare omstandigheden zijn aangeworven, behalve dat de heer D. door de Commissie is aangeworven een maand voordat mevrouw P. De Ombudsman merkt ook op dat het Statuut speciale bepalingen voor gehuwde ambtenaren bevat. Zo bepaalt artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut, dat betrekking heeft op de dagvergoeding, vóór 1 mei 2004 dat "[w]anneer echtgenoten die ambtenaar van de Europese Gemeenschappen zijn, beiden recht hebben op de dagvergoeding, [...] de in de eerste twee kolommen vermelde tarieven slechts van toepassing [zijn] op de persoon met het hoogste basissalaris. De in de twee andere kolommen vermelde tarieven zijn van toepassing op de andere persoon. (...) Wanneer echtgenoten die ambtenaar van de Europese Gemeenschappen zijn, beiden recht hebben op de basisvoorzieningstoelage, geldt de onder b) bedoelde periode voor de persoon met het hoogste basissalaris. De onder a) bedoelde termijn is van toepassing op de andere persoon." In het nieuwe Statuut is een soortgelijke bepaling opgenomen. In deze omstandigheden is de Ombudsman van mening dat de Commissie terecht een soortgelijke benadering heeft gevolgd in artikel 20, lid 3, onder b), van het besluit in kwestie.

1.7 In het licht van het bovenstaande stelt de Ombudsman vast dat er met betrekking tot dit aspect van de klacht geen sprake is van wanbeheer.

2 De vordering dat Parijs de plaats van de veronderstelde woonplaats is

2.1 De Commissie deelde mevrouw P. mee dat zij slechts 25 % van de dagvergoedingen zou ontvangen omdat haar plaats van veronderstelde woonplaats haar standplaats was, te weten Brussel. Klagers beweerden dat de Commissie haar besluit van 30 april 2002, met name artikel 17, niet naleefde en dat zij, aangezien de plaats van aanwerving van mevrouw P. Parijs was, de volledige dagvergoedingen moest ontvangen.

2.2 In haar advies heeft de Commissie erop gewezen dat mevrouw P. is gedetacheerd op grond van artikel 20, lid 3, onder b), van Beschikking C(2002)1559 van de Commissie van 30 april 2002. Zij voegde daaraan toe, dat de hoofdverblijfplaats van haar echtgenoot Brussel was en dat haar gelijkgestelde woonplaats dus ook Brussel was. Haar veronderstelde woonplaats en haar detacheringsplaats waren dezelfde, zodat zij enkel recht had op de verlaagde toelagen.

2.3 Om de hierboven uiteengezette redenen diende de Ombudsman bij de Commissie een voorstel voor een minnelijke schikking in, waarin hij voorstelde dat de Commissie zou kunnen overwegen mevrouw P. te betalen (a) de volledige dagvergoeding waarop zij recht leek te hebben volgens de Franse versie van artikel 17 en (b) de aanvullende forfaitaire vergoeding waarop zij recht leek te hebben volgens zowel de Engelse als de Franse versie van artikel 18. Hij stelde ook voor dat in het antwoord van de Commissie op het voorstel rekening zou kunnen worden gehouden met de kwestie van de aanvullende maandelijkse toelage uit hoofde van artikel 17, lid 1.

2.4 De Commissie verwierp het voorstel van de Ombudsman. Het was van mening dat de opsteller van de beschikking (die in de Engelse en de Duitse tekst terecht tot uitdrukking is gebracht) de betaling van de hogere vergoeding wilde uitsluiten wanneer de deskundige was gedetacheerd naar een plaats waar zijn echtgenoot reeds was gevestigd. De Commissie gaf toe dat er in de Franse versie van het besluit sprake was van een vertaalfout die verwees naar de term "plaats van aanwerving" in plaats van "plaats van veronderstelde verblijfplaats ", maar was van mening dat dit geen wettelijk recht kon scheppen en geen geval van wanbeheer vormde. Met betrekking tot de aanvullende maandelijkse vergoeding uit hoofde van artikel 17, lid 1, was de Commissie, onder verwijzing naar Beschikking C(2004) 577 van de Commissie, zoals gewijzigd bij de beschikking van de Commissie van 22 maart 2005 (12), van oordeel dat het aan klager toe te kennen bedrag nul was.

2.5 In december 2005 richtte de Ombudsman een brief aan commissaris Kallas waarin hij verzocht om zijn persoonlijke betrokkenheid bij het zoeken naar een bevredigend resultaat van de klacht. De Ombudsman suggereerde dat het passend zou zijn dat de Commissie de klagers een betaling ex gratia zou aanbieden en was van mening dat de Commissie het standpunt dat zij tot dan toe had ingenomen, zou kunnen wijzigen om aan te tonen dat zij bereid was met de Ombudsman samen te werken.

2.6 Het door de commissaris ondertekende antwoord was van mening dat de Commissie de toepasselijke regels correct had geïnterpreteerd en verwierp het voorstel van de Ombudsman om klagers een betaling ex gratia te doen.

2.7 De Ombudsman is van mening dat de Commissie oneerlijk heeft gehandeld door klagers in wezen te behandelen alsof Besluit C(2004)577 in plaats van het gebrekkige Besluit C(2002)1559 op de relevante datum van kracht was. Dit is een geval van wanbeheer.

3 Conclusie

3.1 Op basis van het onderzoek van de Ombudsman naar deze klacht moet de volgende kritische opmerking worden gemaakt:

De Commissie heeft onbillijk gehandeld door klagers in wezen te behandelen alsof beschikking C(2004)577 in plaats van de gebrekkige beschikking C(2002)1559 op de relevante datum van kracht was geweest. Dit is een geval van wanbeheer.

3.2 De Ombudsman heeft de volgende stap in deze zaak zorgvuldig overwogen, rekening houdend met het feit dat de Commissie het onderliggende systeemprobleem heeft aangepakt door het gebrekkige besluit te vervangen. Aangezien de Commissie niet alleen een voorstel voor een minnelijke schikking heeft afgewezen, maar ook een ander initiatief om de zaak op te lossen, persoonlijk gericht aan de verantwoordelijke commissaris, is de Ombudsman van mening dat een ontwerpaanbeveling zinloos zou zijn. Voorts is de Ombudsman van mening dat de waarschijnlijke gevolgen van het in deze zaak vastgestelde wanbeheer niet ernstig genoeg zijn om een speciaal verslag aan het Europees Parlement te rechtvaardigen. De Ombudsman zal daarom een kopie van dit besluit aan de Commissie toezenden en in het jaarverslag voor 2006 een korte samenvatting opnemen die aan het Europees Parlement zal worden voorgelegd. De Ombudsman sluit de zaak derhalve af.

3.3 De Ombudsman betreurt echter dat DG Admin van de Commissie deze gelegenheid niet heeft aangegrepen om blijk te geven van zijn gehechtheid aan de beginselen van behoorlijk bestuur. De Ombudsman is daarom voornemens om samen met de verantwoordelijke commissaris na te gaan hoe een cultuur van dienstverlening in het betrokken DG het best kan worden bevorderd.

3.4 De voorzitter van de Commissie zal ook van dit besluit in kennis worden gesteld.

De jouwe oprecht,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Artikel 17, lid 1, bepaalt in het Frans: "[l]'END a droit, pour la durée de son détachement, à une indemnité de séjour journalière. Si la distance entre le lieu de recrutement et le lieu de détachement est égale ou inférieure à 150 km, l'indemnité est de 26,25 euro. Elle est de 105 euro si cette afstand est supérieure à 150 km. (...)".

(2) Besluit C(2004) 577 van de Commissie van 27 februari 2004 tot wijziging van Besluit C(2002) 1559 van 30 april 2002, gewijzigd bij Besluit C(2003) 406 van 31 januari 2003 betreffende de regeling die van toepassing is op nationale deskundigen die bij de Commissie zijn gedetacheerd.

(3) Mevrouw P. heeft geantwoord op de uitnodiging van de Ombudsman om opmerkingen in te dienen.

(4) Besluit van de Commissie van 22 maart 2005 tot wijziging van Besluit C(2004) 577 van de Commissie van 27 februari 2004 tot vaststelling van regels inzake de detachering van nationale deskundigen bij de Commissie.

(5) Mevrouw P. heeft geantwoord op de uitnodiging van de Ombudsman om opmerkingen in te dienen.

(6) CLENAD staat voor Liaison Committee for National Experts, een vereniging van GND's.

(7) Mededeling van de Voorzitter in overleg met vicevoorzitter Wallström: Bevoegdheid om mededelingen aan de Europese Ombudsman goed te keuren en door te geven en ambtenaren toe te staan voor de Europese Ombudsman te verschijnen (SEC(2005)1227/4), 4 oktober 2005).

(8) / Commissie, T-219/02 en T-337/02, JurAmbt. blz. IA-319 en II-1407 ,, punt 101.

(9) Zaak T-371/03 Vincenzo Le Voci tegen Raad, arrest van 14 juli 2005, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 126.

(10) Mevrouw P. heeft geantwoord op de uitnodiging van de Ombudsman om opmerkingen in te dienen.

(11) Zaak C-174/89, Hoche GmbH/Bundesanstalt für Landwirtschaftliche Marktordnung, Jurispr. 1990, blz. I-02681.

(12) Beschikking van de Commissie van 22 maart 2005 tot wijziging van Beschikking C(2004) 577 van de Commissie van 27 februari 2004 tot vaststelling van de regels inzake de detachering van nationale deskundigen bij de Commissie.