Stan faktyczny

1. W dniu 6 kwietnia 2009 r. skarzacy – polska organizacja pozarzadowa – skierowal do Komisji skarge przeciwko Polsce. Skarga dotyczyla zatwierdzenia przez wladze polskie (w tym przez polska Generalna Dyrekcje Ochrony Srodowiska) przedsiewziecia budowy linii wysokiego napiecia Plewiska–Kromolice (dalej zwanego „przedsiewzieciem”). Linia wysokiego napiecia miala zostac wybudowana w poblizu kilku wsi i w zwiazku z tym byla zagrozeniem dla zdrowia mieszkanców tych wsi. Skarzacy utrzymuje tez, ze ocena oddzialywania na srodowisko nie zostala przeprowadzona w nalezyty sposób, ze nie wzieto pod uwage istniejacego rozwiazania alternatywnego oraz ze nie odbyly sie konsultacje z mieszkancami regionu, w którym miala zostac wybudowana linia wysokiego napiecia, a w szczególnosci z organizacjami pozarzadowymi.

2. Skarzacy stwierdzil niezgodnosc przedsiewziecia z unijnym prawem ochrony srodowiska, a mianowicie z: dyrektywa 85/337/EWG Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsiewziecia publiczne i prywatne na srodowisko naturalne[1] zmieniona dyrektywami 97/11/WE[2] i 2003/35/WE[3], dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wplywu niektórych planów i programów na srodowisko[4], dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidujaca udzial spoleczenstwa w odniesieniu do sporzadzania niektórych planów i programów w zakresie srodowiska oraz zmieniajaca w odniesieniu do udzialu spoleczenstwa i dostepu do wymiaru sprawiedliwosci dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE[5], a takze dyrektywa 2008/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczaca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli[6].

3. Komisja zarejestrowala skarge dotyczaca naruszenia prawa UE w systemie CHAP.

4. W dniu 5 lutego 2010 r. Komisja (DG ds. Srodowiska) spotkala sie ze skarzacym w Brukseli; podczas tego spotkania skarzacy wreczyl Komisji pismo z dnia 2 lutego 2010 r. W tym pismie skarzacy przedstawil informacje uzupelniajace dotyczace wniesionej skargi o naruszenie prawa UE.

5. W dniu 7 czerwca 2010 r. Komisja poinformowala skarzacego, ze w oparciu o dostepny material dowodowy nie jest w stanie stwierdzic naruszenia prawa UE oraz ze zamierza zamknac sprawe. Komisja zwrócila sie do skarzacego o przedstawienie swoich uwag w terminie jednego miesiaca.

6. Skarzacy przedstawil swoje uwagi w pismie z dnia 6 lipca 2010 r. Skarzacy nie zgodzil sie z pogladem Komisji i przedstawil wyczerpujace argumenty potwierdzajace swoje stanowisko.

7. W dniu 12 pazdziernika 2010 r., po upomnieniach telefonicznych ze strony skarzacego, Komisja przeslala skarzacemu potwierdzenie odbioru jego pisma z dnia 6 lipca 2010 r. Komisja poinformowala skarzacego, ze otrzymala jego korespondencje z dnia 6 lipca 2010 r. oraz ze przeslany przez niego material jest poddawany analizie.

8. Skarzacy nie otrzymal ani ostatecznej decyzji Komisji w sprawie jego skargi dotyczacej naruszenia prawa UE, ani odpowiedzi na jego uwagi przedstawione w pismie z dnia 6 lipca 2010 r. W miedzyczasie, w dniu 30 czerwca 2010 r., polski Wojewódzki Sad Administracyjny orzekl, ze decyzja w sprawie oceny oddzialywania na srodowisko, podjeta przez polska Generalna Dyrekcje Ochrony Srodowiska i zezwalajaca na budowe linii wysokiego napiecia, o której mowa, jest sprzeczna z prawem. Od tego orzeczenia nastepnie sie odwolywano.

9. W dniu 24 lutego 2011 r. skarzacy zwrócil sie do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Wówczas nie zapadla jeszcze decyzja w sprawie odwolania, o którym mowa powyzej.

Przedmiot dochodzenia

10. Skarzacy stwierdzil, ze Komisja nie rozpatrzyla jego skargi o naruszenie prawa UE w sposób nalezyty.

11. Skarzacy poinformowal, ze Komisja powinna wziac pod uwage wszystkie przedstawione przez niego argumenty oraz ze powinna albo niezwlocznie podjac decyzje w sprawie skargi dotyczacej naruszenia prawa UE z dnia 6 kwietnia 2009 r., albo wyjasnic powody, dla których potrzebuje w tym celu wiecej czasu.

Dochodzenie

12. W dniu 16 marca 2011 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócil sie do Komisji o przedstawienie opinii do dnia 30 czerwca 2011 r. Komisja przedstawila swoja opinie – w jezyku angielskim wraz z tlumaczeniem na jezyk polski – duzo wczesniej przed wyznaczona data, bo w dniu 17 maja 2011 r. W dniu 24 maja 2011 r. tlumaczenie opinii na jezyk polski zostalo przeslane skarzacemu wraz z prosba o przeslanie uwag do dnia 30 czerwca 2011 r. Skarzacy nie przedstawil uwag.

Analiza i wnioski Rzecznika

A. Zarzut nienalezytego rozpatrzenia skargi dotyczacej naruszenia prawa UE i odnosne roszczenie.

Argumenty przedstawione Rzecznikowi

13. W celu poparcia tego zarzutu skarzacy poinformowal, ze do dnia przeslania jego skargi Rzecznikowi Komisja nie odniosla sie do jego wyczerpujacych argumentów przeslanych w dniu 6 lipca 2010 r. oraz ze nie podjela w tej sprawie ostatecznej decyzji. Skarzacy stwierdzil, ze Komisja powinna niezwlocznie podjac ostateczna decyzje, która powinna byc wyczerpujaca oraz powinna odnosic sie do wszystkich argumentów przedstawionych przez skarzacego.

14. Do swojej opinii w sprawie skargi Komisja zalaczyla kopie listów do skarzacego z dnia 7 czerwca 2010 roku oraz 24 lutego i 30 marca 2011 roku.

15. W swojej opinii Komisja wyjasnila istotne fakty. Najpierw, ze w dniu 12 pazdziernika 2009 r., juz po przeanalizowaniu skargi dotyczacej naruszenia prawa UE, skontaktowala sie z wladzami polskimi. W pismie do wladz polskich Komisja poruszyla kwestie mozliwej niezgodnosci przedsiewziecia z dyrektywa 85/337/EWG. Komisja zapytala wladze polskie w szczególnosci o konsultacje spoleczne i wymogi zwiazane z ocena oddzialywania na srodowisko („OOS”). Wladze polskie przedstawily wyjasnienia oraz dokumentacje w dniach 10 grudnia 2009 r. i 26 marca 2010 r.

16. W swojej opinii Komisja poinformowala nastepnie, ze podczas spotkania ze skarzacym, które mialo miejsce w dniu 5 lutego 2010 r., sluzby Komisji szczególowo objasnily przepisy obowiazujacego prawa UE, w tym wlasciwe orzecznictwo, oraz powody, dla których na tym etapie wydawalo sie, ze nie ma koniecznosci podjecia przez Komisje dzialan odnosnie do kwestii podniesionych przez skarzacego, dopóki analiza nowych materialów przedstawionych przez skarzacego nie doprowadzilaby do innego wniosku.

17. W odpowiedzi udzielonej skarzacemu w dniu 7 czerwca 2010 r. Komisja przeanalizowala argumenty przedstawione przez skarzacego w pismach z dnia 6 kwietnia 2009 r. i z dnia 2 lutego 2010 r. Komisja wyjasnila, dlaczego nie byla w stanie stwierdzic naruszenia prawa europejskiego, a takze poinformowala o zamiarze zamkniecia sprawy. Takze przypomniala skarzacemu, ze w dniu 18 maja 2010 r.[7] poinformowala skarzacego o swoich pytaniach do polskich wladz.

18. W dniu 6 lipca 2010 r. skarzacy poinformowal, ze nie zgadza sie z ocena Komisji oraz przedstawil kolejne argumenty. W dniu 12 pazdziernika 2010 r. Komisja przeslala do skarzacego pismo tymczasowe.

19. W dniu 24 lutego 2011 r. Komisja poinformowala skarzacego na pismie o podtrzymaniu swojej wczesniejszej decyzji dotyczacej zamkniecia sprawy dotyczacej naruszenia prawa UE. Komisja zauwazyla ponadto, ze postepowania w sprawie zarzutów przedstawionych Komisji sa prowadzone przed sadami krajowymi, oraz poinformowala, ze dalsze badanie tej sprawy na tym etapie uwaza za niewlasciwe. Komisja zwrócila sie do skarzacego o przedstawienie uwag na temat odpowiedzi udzielonej przez Komisje. Skarzacy nie przedstawil uwag i w dniu 30 marca 2011 r. Komisja poinformowala o zamknieciu sprawy.

20. Skarzacy nie przekazal Rzecznikowi swoich uwag na temat powyzszej opinii Komisji.

Ocena Rzecznika

Uwagi wstepne

21. Przedmiotowa sprawa dotyczy proceduralnych aspektów rozpatrywania przez Komisje skargi wniesionej przez skarzacego w zwiazku z naruszeniem prawa UE. Odnosi sie ona do czasu, jaki Komisja potrzebowala na podejmowanie dzialan zwiazanych ze skarga oraz do uzasadnienia przez Komisje odnosnych decyzji.

22. W tym kontekscie Rzecznik przypomina, ze jednym z podstawowych zadan Komisji, jako „strazniczki Traktatów” na mocy art. 258 TFUE, jest zapewnienie wlasciwego stosowania prawa UE we wszystkich panstwach czlonkowskich. Komisja wykonuje swój obowiazek poprzez badanie potencjalnych przypadków naruszenia prawa UE, o których sie dowiaduje w znacznej mierze w wyniku skarg obywateli/ organizacji pozarzadowych. W przypadku, gdy wskutek dochodzenia Komisja stwierdza, ze panstwo czlonkowskie uchybilo swoim zobowiazaniom zgodnie z Traktatami, na mocy art. 258 TFUE Komisja ma prawo wszczac przeciwko danemu panstwu czlonkowskiemu wstepne postepowanie w sprawie uchybienia zobowiazaniom panstwa czlonkowskiego, a w razie koniecznosci wniesc sprawe do Trybunalu Sprawiedliwosci. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Komisja dysponuje znacznym marginesem swobody w odniesieniu do decyzji o tym, czy podjac czynnosci wobec panstwa czlonkowskiego w zwiazku z zarzutem naruszenia prawa UE[8].

23. Zgodnie ze niezmiennym stanowiskiem Rzecznika wlasciwe wykonywanie przez Komisje wyzej wymienionych uprawnien dyskrecjonalnych wymaga nalezytego informowania skarzacych o powodach podjecia odnosnych decyzji[9]. Skarzacym powinny ponadto przyslugiwac gwarancje proceduralne przyznane im w komunikacie Komisji COM/2002/0141 do Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie stosunków ze skarzacym w zakresie naruszen prawa UE (dalej zwanego „komunikatem z 2002 r.”) w polaczeniu z europejskim kodeksem dobrego postepowania administracyjnego (dalej zwanego „kodeksem”) oraz kodeksem dobrego postepowania administracyjnego wprowadzonym przez Komisje. W zwiazku z tym skarzacy powinni byc terminowo i nalezycie informowani o wszelkich dzialaniach proceduralnych zastosowanych przez Komisje.

Uzasadnienie

24. Rzecznik jest zadowolony z jakosci wyjasnienia udzielonego skarzacemu przez Komisje w pismach z dnia 7 czerwca 2010 r. oraz z dnia 24 lutego 2011 r. W obydwóch pismach, które zostaly streszczone ponizej, Komisja poinformowala skarzacego o zamiarze zamkniecia sprawy i zwrócila sie do niego o przeslanie uwag dotyczacych rzeczonego zamiaru Komisji w ciagu jednego miesiaca.

25. W pismie z dnia 7 czerwca 2010 r. Komisja przeanalizowala najwazniejsze argumenty przedstawione przez skarzacego w skardze z dnia 6 kwietnia 2009 r. oraz w kolejnym pismie z dnia 2 lutego 2010 r. Po pierwsze Komisja wyjasnila, ze dyrektywa 85/337/EWG (dalej zwana „Dyrektywa”) oraz polskie przepisy wykonawcze maja zastosowanie do okolicznosci, o których mowa w skardze dotyczacej naruszenia prawa UE. Nastepnie Komisja poinformowala o swoich kontaktach z wladzami polskimi oraz o wynikach tych kontaktów. Komisja dokonala równiez przegladu wlasciwych decyzji administracyjnych podjetych w Polsce w odniesieniu do trzech etapów realizacji przedsiewziecia. Komisja stwierdzila, ze tylko trzeci etap realizacji przedsiewziecia móglby podlegac Dyrektywie, zwazywszy na to, ze decyzje administracyjne dotyczace pierwszego etapu zostaly podjete przed przystapieniem Polski do UE (w tym kontekscie Komisja odniosla sie do wlasciwego orzecznictwa[10]), a decyzje dotyczace drugiego etapu realizacji przedsiewziecia zostaly uniewaznione przez sady polskie. Jesli chodzi o rzekome naruszenie art. 6 Dyrektywy[11], który dotyczy obowiazku przeprowadzenia konsultacji spolecznych, Komisja stwierdzila na podstawie wyjasnienia udzielonego przez wladze polskie, ze wladze polskie zapewnily spoleczenstwu udzial w tego typu konsultacjach w prawnie dopuszczalnych ramach czasowych. Komisja podkreslila w tym kontekscie, ze Dyrektywa nie naklada na wladze krajowe obowiazku stosowania sie do opinii wyrazonych przez spoleczenstwo, lecz naklada jedynie obowiazek dopilnowania, aby zainteresowana spolecznosc miala proceduralna mozliwosc wyrazenia tego typu opinii oraz aby opinie te zostaly poddane analizie jeszcze przed podjeciem odnosnych decyzji. Jesli chodzi o rzekome naruszenie art. 2 ust. 1 w polaczeniu z art. 3 Dyrektywy[12], które to przepisy dotycza obowiazku przeprowadzenia OOS przed udzieleniem zezwolenia na inwestycje, Komisja stwierdzila, ze OOS zostala przeprowadzona we wlasciwym czasie oraz ze nie ma dowodów wskazujacych na nienalezyte przeprowadzenie OOS. Komisja stwierdzila, ze nie podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa UE.

26. W pismie z dnia 24 lutego 2011 r. Komisja odniosla sie do uwag przedstawionych przez skarzacego w pismie z dnia 6 lipca 2010 r. Komisja odpowiedziala na wszystkie uwagi przedstawione przez skarzacego w tym pismie. Po pierwsze, jesli chodzi o rzekome naruszenie art. 10 lit. a) Dyrektywy[13], Komisja stwierdzila, ze wówczas prawo polskie nadal nie bylo jeszcze zgodne z dyrektywa 83/337/EWG, poniewaz skarzacemu nie przyznano statusu strony w polskiej administracyjnej procedurze odwolawczej majacej zastosowanie do OOS. Niemniej jednak po wszczeciu postepowania w sprawie uchybienia zobowiazaniom panstwa czlonkowskiego sytuacja ta zostala poprawiona. Z tego wzgledu Komisja zdecydowala sie nie zajmowac tym aspektem skargi. Jesli chodzi o rzekoma niezgodnosc przedsiewziecia z polskim planem rozwoju regionu, kwestia ta nie jest regulowana na mocy prawa UE. W odniesieniu do rzekomego podzialu inwestycji na czesci w celu unikniecia wymogu przeprowadzenia OOS (praktyka dzielenia przedsiewziecia na mniejsze projekty; ang. salami slicing) Komisja wyjasnila, ze istnieje mozliwosc przeprowadzenia oddzielnych OOS w odniesieniu do poszczególnych czesci jednego przedsiewziecia, jesli czesci te sa realizowane w róznych okresach, pod warunkiem, ze uwzgledniony zostanie skumulowany wplyw inwestycji na srodowisko naturalne. Zgodnie z materialem dowodowym przedstawionym przez skarzacego wladze polskie zadecydowaly o przeprowadzeniu OOS tylko w odniesieniu do jednej czesci przedsiewziecia, poniewaz inna czesc przedsiewziecia zaczeto juz realizowac. Jesli chodzi o zarzut skarzacego, ze decyzje odnoszace sie do przedsiewziecia zostaly podjete raczej ze wzgledu na organizacje w Polsce w 2012 r. Mistrzostw Europy w Pilce Noznej (polska ustawa o EURO 2012), Komisja stwierdzila, ze kwestia ta nie podlega prawu UE. Jesli zas chodzi o poinformowanie przez skarzacego o uniewaznieniu przez sad polski decyzji w sprawie oceny oddzialywania na srodowisko, podjetej przez polska Generalna Dyrekcje Ochrony Srodowiska i zezwalajacej na realizacje przedsiewziecia, o którym mowa, oraz o tym, ze niektóre postepowania administracyjne nadal sa w toku, Komisja odniosla sie do swoich proceduralnych zasad dotyczacych wszczecia wstepnego postepowania w sprawie uchybienia zobowiazaniom panstwa czlonkowskiego, które to zasady zostaly opracowane w ramach 27. sprawozdania rocznego Komisji z kontroli stosowania prawa UE (COM(2010)538). Jedna z tych zasad jest, ze w przypadku gdy w danym panstwie czlonkowskim tocza sie postepowania przed sadami krajowymi, Komisja moze zdecydowac o zamknieciu tej samej sprawy. Po zakonczeniu postepowan przed sadami krajowymi Komisja moze nastepnie ponownie otworzyc sprawe. Komisja przypomniala w tym kontekscie, ze sady krajowe równiez kontroluja stosowanie prawa UE. Komisja stwierdzila, ze w zwiazku z powyzszym nie zamierza wszczynac postepowania w sprawie uchybienia zobowiazaniom panstwa czlonkowskiego w odniesieniu do przedsiewziecia, o którym mowa.

27. Rzecznik jest zdania, ze powyzsze streszczenie decyzji Komisji wyraznie pokazuje, ze Komisja odniosla sie do wszystkich argumentów przedstawionych przez skarzacego oraz w wyczerpujacy sposób opisala powody, dla których nie moze sie z nimi zgodzic. Rzecznik zauwaza ponadto, ze wskazane przez Komisje powody, dla których nie zamierza ona dalej zajmowac sie ta sprawa, zostaly przedstawione w przejrzysty sposób, zas uzyty jezyk[14], z koniecznosci zawierajacy terminologia specjalistyczna, byl zrozumialy. Oprócz wyczerpujacego wskazania powodów podjecia odnosnych decyzji nalezy wiec równiez pochwalic przejrzystosc i zrozumialosc uzytego jezyka.

Ramy czasowe

28. Proces rozpatrywania przez Komisje skargi dotyczacej naruszenia prawa UE, o której mowa, mozna podzielic na dwa etapy: (i) pierwszy etap – od daty zarejestrowania skargi dotyczacej naruszenia prawa UE do momentu poinformowania skarzacego o zamiarze Komisji dotyczacym zamkniecia sprawy; oraz (ii) drugi etap – od daty otrzymania uwag skarzacego na temat zamiaru zamkniecia sprawy do momentu podjecia ostatecznej decyzji o podtrzymaniu zamiaru zamkniecia sprawy.

29. W punkcie 8 komunikatu z 2002 r. zatytulowanym „Termin badania skarg” Komisja zobowiazala sie do badania skarg w celu wydania decyzji o wezwaniu do usuniecia uchybienia lub umorzeniu sprawy w maksymalnym terminie jednego roku od dnia zarejestrowania skargi. Zgodnie z punktem 10 zatytulowanym „Umorzenie bez nadawania dalszego biegu”, jezeli Komisja zamierza przedstawic propozycje umorzenia sprawy bez nadawania skardze dalszego biegu, Komisja powiadamia o tym skarzacego z wyprzedzeniem oraz zwraca sie do skarzacego o przedstawienie ewentualnych uwag w terminie czterech tygodni. Komisja ma zatem rok na poinformowanie skarzacego o zamiarze zamkniecia sprawy, przy czym komunikat z 2002 r. nie zawiera zadnych przepisów dotyczacych terminu rozpatrzenia uwag skarzacego oraz podjecia ostatecznej decyzji o zamknieciu lub kontynuowaniu sprawy. W takiej sytuacji nalezaloby sie odniesc do art. 17 europejskiego kodeksu dobrego postepowania administracyjnego. Zgodnie z tym artykulem decyzje nalezy podjac w terminie dwóch miesiecy, a w przypadku niemoznosci zachowania tego terminu nalezy udzielic odpowiedzi tymczasowej.

30. W omawianej sytuacji skarzacy przeslal swoja skarge do Komisji w dniu 6 kwietnia 2009 r. Komisja poinformowala skarzacego o zamiarze zamkniecia sprawy jedynie czternascie miesiecy pózniej, czyli dwa miesiace po uplywie wyzej wskazanego terminu wynoszacego dwanascie miesiecy. Niemniej jednak na tym etapie rozpatrywania skargi (etap pierwszy) opóznienie to wydaje sie uzasadnione. W ciagu tych czternastu miesiecy Komisja faktycznie nie pozostawala bezczynna: Komisja spotkala sie ze skarzacym, skontaktowala sie z wladzami polskimi oraz przeanalizowala udzielone odpowiedzi i dostarczona dokumentacje. Co wiecej, Komisja poinformowala skarzacego o tych kontaktach w oddzielnym pismie z dnia 19 maja 2010 r.

31. Jesli chodzi o aspekty proceduralne, sprawy przybraly jednak inny bieg po tym, jak skarzacy przedstawil w dniu 6 lipca 2010 r. swoje uwagi dotyczace wyrazonego przez Komisje zamiaru zamkniecia sprawy (etap drugi). Komisja potrzebowala siedmiu miesiecy na przeanalizowanie uwag skarzacego (objetosc uwag wynosila 6 stron i 6 zalaczników), aby podjac decyzje w lutym 2011 r. Te ramy czasowe wydaja sie zbyt rozlegle w porównaniu do terminu rocznego. Co prawda Komisja przeslala skarzacemu pismo tymczasowe w pazdzierniku 2010 r., co stanowilo kolejny przejaw dobrego administrowania. Jednakze w pismie tym ani w swojej opinii Komisja nie wyjasnila co przyczynilo sie do powyzszego opóznienia. Rzecznik stwierdza, ze Komisja dopuscila sie nieuzasadnionego opóznienia na drugim etapie procesu rozpatrywania skargi. Rzecznik zauwaza ponadto, ze Komisja nie przeprosila za to opóznienie ani w swojej opinii, ani w pismach przeslanych do skarzacego w dniach 7 czerwca 2010 r. i 24 lutego 2011 r. Wszystko to mozna by uznac za dowód prima facie niewlasciwego administrowania.

32. Niemniej jednak Rzecznik wskazuje na przykladowe prowadzenie sprawy skarzacego przez Komisje a zwlaszcza doglebne i poprawne wskazanie przez Komisje powodów, dla których podjela ona decyzje o zamknieciu sprawy, co pochwalil Rzecznik w punkcie 27 powyzej. Rzecznik zaznacza tez, ze skarzacy nie przedstawil uwag na temat opinii Komisji. W takich okolicznosciach Rzecznik doszedl do wniosku, ze opóznienie ze strony Komisji nie spowodowalo zadnych skutków o charakterze ogólnym ani nie wplynelo na samego skarzacego. W swietle powyzszego Rzecznik nie uwaza, aby dalsze dochodzenie w sprawie wyjasnienia przyczyn opóznienia bylo uzasadnione. Mimo to Rzecznik przedstawi uwage dodatkowa.

B. Uwagi koncowe

Z powodów wyjasnionych powyzej Rzecznik stwierdza, ze dalsze badanie przedmiotowej skargi jest nieuzasadnione, i w zwiazku z tym zamyka sprawe.

Skarzacy i wlasciwa instytucja zostana poinformowani o tej decyzji.

Uwaga dodatkowa

Komisja nie naruszalaby zasad dobrej administracji, gdyby oprócz nalezytego wskazania powodów podjecia ostatecznej decyzji, takiej jak ta, która Komisja podjela w przedmiotowej sprawie, zamykala sprawy w rozsadnym terminie po tym, jak skarzacy przedstawia uwagi dotyczace wyrazonego przez Komisje zamiaru zamkniecia sprawy o naruszeniu prawa UE. W razie opóznienia Komisja powinna wyjasnic jego przyczyny oraz powinna wystosowac odpowiednie przeprosiny, jesli jest to uzasadnione.

 

P. Nikiforos Diamandouros

Sporzadzono w Strasburgu dnia 24 pazdziernika 2011

---

[1] Dz.U. L 175 z 1985 r. str. 40.

[2] DZ.U.L z 1997 r. str. 5.

[3] Dz.U. L 156 z 2003 r. str. 17.

[4] Dz.U. L 197 z 2001 r. str. 30.

[5] Dz.U. L 156 z 2003 r. str. 17.

[6] Dz.U. L 24 z 2008 r. str. 8.

[7] Komisja wskazala date 18 maja 2009 roku. W swietle wyjasnien Komisji, ze skontaktowala sie z wladzami polskimi 12 pazdziernika 2009, Rzecznik rozumie, ze data, o która chodzi, jest 18 maja 2010 roku.

[8] Sprawa C-191/95 Komisja przeciwko Niemcom [1998], Rec. I-5449, pkt 46; sprawa 247/87 Star Fruit przeciwko Komisji [1989], Rec. 291; sprawa 87/89 Société nationale interprofessionnelle de la tomate i in. przeciwko Komisji [1990], Rec. I-1981; postanowienie Sadu w sprawie T-182/97 Ségaud przeciwko Komisji [1998], Rec. II-271. Zob. równiez decyzje Rzecznika w sprawie skarg 962/2006/OV, 3453/2005/GG, 3125/2005/BB, 995/98/OV, 480/2004/TN i 493/2000/ME, dostepne na stronie internetowej Rzecznika (http://www.ombudsman.europa.eu).

[9] Z art. 296 TFUE wynika bezposrednio, ze obowiazek uzasadnienia jest nieodlacznym elementem kazdego dzialania podejmowanego w ramach procesu decyzyjnego na szczeblu UE oraz kazdego postepowania administracyjnego przed instytucja, agencja lub organem UE. Zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej obowiazek uzasadnienia jest kluczowym aspektem prawa do dobrej administracji.

[10] Sprawy: C-396/92 Bund Naturschutz [1994] Rec. I-03717; C-81/96 Haarlemmerliede [1998] Rec. I-03923; C-431-92 Komisja przeciwko Republice Federalnej Niemiec [1995] Rec. I-02189.

[11] Dyrektywa 85/337/EWG – art. 6 ust. 2:

„Panstwa czlonkowskie zapewniaja (...) spolecznosci, której to dotyczy, mozliwosc wyrazenia opinii, zanim to przedsiewziecie zostanie przeprowadzone”.

[12] Dyrektywa 85/337/EWG – art. 2 ust. 1:

„Panstwa czlonkowskie przyjmuja wszystkie niezbedne srodki, aby zapewnic, ze przedsiewziecia mogace znaczaco oddzialywac na srodowisko miedzy innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji podlegaja ocenie w odniesieniu do ich skutków przed udzieleniem zezwolenia (...)”.

Dyrektywa 85/337/EWG – art. 3:

„Ocena wplywu na srodowisko okresla, opisuje i ocenia we wlasciwy sposób dla kazdego indywidualnego przypadku i zgodnie z art. 4–11 bezposrednie i posrednie skutki przedsiewziecia dla nastepujacych elementów:

• istot ludzkich, fauny i flory,
• gleby, wody, powietrza, klimatu i krajobrazu,
• oddzialywania miedzy elementami wymienionymi w tiret pierwszym i drugim,
• dóbr materialnych i dziedzictwa kultury”.

[13] Dyrektywa 85/337/EWG – art. 10a:

„Panstwa czlonkowskie zapewniaja, ze (...) czlonkowie zainteresowanej spolecznosci:

a) majacy wystarczajacy interes (...) maja dostep do procedury odwolawczej przed sadem lub innym niezaleznym i bezstronnym organem (...). (...) interes wszelkich organizacji pozarzadowych (...) uwaza sie za wystarczajacy do celów lit. a) niniejszego artykulu”.

[14] Korespondencja byla prowadzona w jezyku polskim.