Οι καταγγέλλοντες ζήτησαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα που σχετίζονται με την εφαρμογή εξορυκτικού έργου στο Jadar της Σερβίας, το οποίο θα χαρακτηριστεί ως «στρατηγικό έργο» βάσει του νόμου για τις κρίσιμες πρώτες ύλες (CRMA). Η Επιτροπή αρνήθηκε την πρόσβαση, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε γενικά να τεκμαίρεται ότι η δημοσιοποίηση των εγγράφων θα έθιγε τα εμπορικά συμφέροντα της ενδιαφερόμενης εταιρείας. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν αξιολόγησε μεμονωμένα τα έγγραφα για πιθανή δημοσιοποίηση.

Ωστόσο, οι καταγγέλλοντες ισχυρίστηκαν ότι υπήρχε υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη δημοσιοποίηση, δεδομένου ότι τα έγγραφα ενδέχεται να περιέχουν σημαντικές περιβαλλοντικές πληροφορίες.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι δεν ήταν εύλογο για την Επιτροπή να εφαρμόσει γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης σε έγγραφα που σχετίζονται με τον χαρακτηρισμό έργων κρίσιμων πρώτων υλών ως στρατηγικών έργων στο πλαίσιο της πράξης για τις κρίσιμες πρώτες ύλες. Επιπλέον, κατόπιν ελέγχου των επίμαχων εγγράφων, διαπίστωσε ότι αυτά δεν περιείχαν ευαίσθητες πληροφορίες καθ’ όλη τη διάρκειά τους, μεταξύ άλλων διότι ορισμένα τμήματα είχαν ήδη δημοσιοποιηθεί νομίμως κατά τον χρόνο έκδοσης της τελικής θέσης της Επιτροπής επί του αιτήματος πρόσβασης του καταγγέλλοντος. Ο Διαμεσολαβητής έκρινε επίσης ότι τα έγγραφα περιέχουν εκτενείς περιβαλλοντικές πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων «πληροφοριών που σχετίζονται με εκπομπές στο περιβάλλον» για τις οποίες θεωρείται ότι υφίσταται υπερισχύον δημόσιο συμφέρον για τη δημοσιοποίηση.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η άρνηση της Επιτροπής να παράσχει πρόσβαση στο κοινό συνιστούσε κακοδιοίκηση. Συνέστησε στην Επιτροπή να επανεξετάσει τη θέση της και να παράσχει ευρεία πρόσβαση στα επίμαχα έγγραφα.