Η υπόθεση αφορούσε τον χρόνο που χρειάστηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να διασφαλίσει τη συμμόρφωση της Ισπανίας με απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τους εθνικούς κανόνες της Ισπανίας όσον αφορά την ευθύνη του κράτους για παραβιάσεις του δικαίου της ΕΕ. Ο καταγγέλλων εξέφρασε την ανησυχία του για το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν έλαβε έγκαιρα και αποτελεσματικά μέτρα για να διασφαλίσει τη συμμόρφωση της Ισπανίας με την απόφαση.  

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε γενικά παρακολουθήσει ενεργά το θέμα από την έκδοση της απόφασης. Μολονότι υπήρχε περίοδος περίπου ενός έτους από την οποία δεν προέκυπτε κανένα τεκμηριωμένο ίχνος δράσης της Επιτροπής, ο χρόνος που απαιτήθηκε για την εξέταση του ζητήματος μπορούσε να αποδοθεί εν μέρει στην κατάσταση στην Ισπανία. Επιπλέον, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε εύλογη τη θέση της Επιτροπής ότι, όταν ένα κράτος μέλος δείχνει προθυμία να αναλάβει δράση, ο διάλογος μπορεί να είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την επίτευξη προόδου.

Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, δεδομένων των μέτρων που έχει λάβει μέχρι στιγμής η Επιτροπή, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης προειδοποιητικής επιστολής που εστάλη στην Ισπανία, και λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της υπόθεσης που εξηγούν το χρονοδιάγραμμα των ενεργειών της Επιτροπής, καμία περαιτέρω έρευνα δεν ήταν δικαιολογημένη εκείνη τη χρονική στιγμή και περάτωσε την υπόθεση.

Η υπόθεση αφορούσε διαδικασία πρόσληψης που διοργάνωσε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής (Frontex) για έκτακτους υπαλλήλους του μόνιμου σώματός του. Ο καταγγέλλων, υποψήφιος στην εν λόγω διαδικασία, είχε λάβει την ελάχιστη συνολική βαθμολογία που απαιτείται για μια δοκιμασία πολλαπλής επιλογής με αποκλεισμό («δοκιμασία πολλαπλής επιλογής»). Ωστόσο, ο Frontex τον απέκλεισε από την περαιτέρω συμμετοχή στη διαδικασία πρόσληψης, διότι δεν είχε λάβει την ελάχιστη βαθμολογία σε καθένα από τα χωριστά τμήματα της δοκιμασίας πολλαπλής επιλογής. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι ο αποκλεισμός του από τη διαδικασία πρόσληψης ήταν άδικος, διότι η απαίτηση αυτή, την οποία θεωρούσε αυθαίρετη, δεν είχε κοινοποιηθεί στους υποψηφίους πριν από τη δοκιμασία πολλαπλής επιλογής.

Η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι ο Frontex είχε τη διακριτική ευχέρεια να καθορίσει τα κατώτατα όρια για τη δοκιμασία με ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας πρόσληψης, υπό την προϋπόθεση ότι το έπραξε προτού λάβει γνώση των ατομικών επιδόσεων των υποψηφίων. Δεδομένου ότι ο Frontex είχε καθορίσει τα κατώτατα όρια πριν από τη διενέργεια της δοκιμής, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια πρότεινε στον Frontex να εξετάσει, όπου είναι δυνατόν, το ενδεχόμενο να ενημερώνει τους υποψηφίους στις διαδικασίες πρόσληψης σχετικά με τα κατώτατα όρια για οποιαδήποτε δοκιμασία αποκλεισμού πριν από τη δοκιμασία, ώστε να ενισχυθεί η διαφάνεια και να δοθεί η δυνατότητα στους υποψηφίους να προετοιμαστούν καλύτερα για τη δοκιμασία.

Η Διαμεσολαβήτρια εντόπισε περαιτέρω ελλείψεις στον τρόπο με τον οποίο ο Frontex τηρούσε αρχεία σχετικά με το εσωτερικό έργο που επιτελούσε η επιτροπή επιλογής. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια πρότεινε στον Frontex, για λόγους διαφάνειας και λογοδοσίας, να βελτιώσει τα πρότυπα σαφήνειας και προσβασιμότητας στα εν λόγω αρχεία.