Η υπόθεση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διασφαλίζει ότι η Ρουμανία εφαρμόζει πλήρως απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την παράνομη άρνηση έκδοσης δελτίων ταυτότητας σε ρουμάνους πολίτες που κατοικούν σε άλλα κράτη μέλη.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι το θέμα φαινόταν να εξελίσσεται σε εθνικό επίπεδο και ότι η Επιτροπή παρακολουθούσε την κατάσταση ενεργά και σε εύλογα χρονικά διαστήματα.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την υπόθεση καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι δεν δικαιολογούνται περαιτέρω έρευνες στο παρόν στάδιο. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια ζήτησε από την Επιτροπή να την ενημερώσει, εντός έξι μηνών, σχετικά με την αξιολόγησή της όσον αφορά τη συμμόρφωση της Ρουμανίας με την απόφαση και τα τυχόν περαιτέρω μέτρα που έλαβε η Επιτροπή.

Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσβαση του κοινού σε έγγραφα σχετικά με τις ανταλλαγές του με την ουγγρική κυβέρνηση όσον αφορά την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στο πλαίσιο της αξιολόγησης της Επιτροπής σχετικά με την επιλεξιμότητα της Ουγγαρίας για τα ταμεία συνοχής. Κατόπιν διαβούλευσης με τις ουγγρικές αρχές, η Επιτροπή αρνήθηκε την πρόσβαση σε ορισμένα από τα έγγραφα, επικαλούμενη δύο εξαιρέσεις βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα. Ειδικότερα, η Επιτροπή υποστήριξε ότι η γνωστοποίηση θα υπονόμευε τον σκοπό της έρευνάς της όσον αφορά την επιλεξιμότητα της Ουγγαρίας για τα ταμεία συνοχής και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Επιτροπή να επανεξετάσει την απόφασή της (υποβάλλοντας «επιβεβαιωτική αίτηση»). Όταν η Επιτροπή δεν απάντησε εντός των ισχυουσών προθεσμιών, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή.

Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα σχετικά με τη σιωπηρή άρνηση της Επιτροπής να χορηγήσει στο κοινό πρόσβαση στα ζητηθέντα έγγραφα. Κατά τη διάρκεια της έρευνας της Διαμεσολαβήτριας, η Επιτροπή εξέδωσε την επιβεβαιωτική απόφασή της. Διατήρησε την απόφασή της να αρνηθεί την πρόσβαση, αλλά επικαλέστηκε μια πρόσθετη εξαίρεση, υποστηρίζοντας ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε κινήσει εν τω μεταξύ δικαστικές διαδικασίες σχετικά με το θέμα και ότι η γνωστοποίηση θα μπορούσε να υπονομεύσει αυτές τις εν εξελίξει διαδικασίες.

Από τον έλεγχο του Διαμεσολαβητή προέκυψε ότι τα ζητηθέντα έγγραφα περιέχουν την αυτοαξιολόγηση της Ουγγαρίας, τα επίσημα ερωτηματολόγια που απέστειλε η Επιτροπή στις ουγγρικές αρχές και τις επίσημες απαντήσεις των αρμόδιων ουγγρικών αρχών στις ερωτήσεις αυτές. Επομένως, τα ζητηθέντα έγγραφα αποτελούν τη βάση της αποφάσεως της Επιτροπής κατά της οποίας το Κοινοβούλιο κίνησε ένδικη διαδικασία. Δεν καταρτίστηκαν για τους σκοπούς της συγκεκριμένης δικαστικής διαδικασίας, ούτε περιέχουν εν γένει εσωτερικές νομικές θέσεις σχετικά με αμφισβητούμενα ζητήματα.

Ο Διαμεσολαβητής έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είχε αποδείξει επαρκώς τον τρόπο με τον οποίο η δημοσιοποίηση των εγγράφων θα μπορούσε να υπονομεύσει τις εν λόγω δικαστικές διαδικασίες. Επίσης, η Διαμεσολαβήτρια δεν πείστηκε από το επιχείρημα της Επιτροπής ότι η δημοσιοποίηση θα μπορούσε να υπονομεύσει την έρευνά της. Επιπλέον, η Διαμεσολαβήτρια τόνισε τη σημασία της ενημέρωσης του κοινού σχετικά με τις ενέργειες της Επιτροπής και των ουγγρικών αρχών για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ και τη διασφάλιση του σεβασμού του κράτους δικαίου. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι η άρνηση της Επιτροπής να χορηγήσει ευρεία πρόσβαση του κοινού στα ζητούμενα έγγραφα συνιστούσε κακοδιοίκηση και συνέστησε στην Επιτροπή να επανεξετάσει τη θέση της σχετικά με την αίτηση πρόσβασης.

Απαντώντας, η Επιτροπή επιβεβαίωσε τη θέση της ότι η δημοσιοποίηση των ζητηθέντων εγγράφων θα έθιγε την ηρεμία των δικαστικών διαδικασιών που κίνησε το Κοινοβούλιο και την έρευνά του όσον αφορά την επιλεξιμότητα της Ουγγαρίας για τα ταμεία συνοχής. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή δεν παρείχε πειστικές εξηγήσεις σχετικά με τους λόγους για τους οποίους δεν μπορούσε να δοθεί ευρύτερη πρόσβαση στα εν λόγω έγγραφα. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια επιβεβαίωσε τη διαπίστωση κακοδιοίκησης και περάτωσε την υπόθεση.

Η υπόθεση αφορούσε αίτημα πρόσβασης του κοινού στην αιτιολογημένη γνώμη που απέστειλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο Βέλγιο στο πλαίσιο διαδικασίας επί παραβάσει σχετικά με τη μεταφορά της οδηγίας για την προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος στο εθνικό δίκαιο.

Η Επιτροπή αρνήθηκε την πρόσβαση στο έγγραφο, το οποίο αποτελεί μέρος του φακέλου εν εξελίξει διαδικασίας επί παραβάσει. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή βασίστηκε σε ένα γενικό τεκμήριο μη δημοσιοποίησης, το οποίο βασίζεται στην ανάγκη προστασίας του σκοπού μιας εν εξελίξει έρευνας. Δυσαρεστημένος με το αποτέλεσμα αυτό, ο καταγγέλλων απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή.

Μολονότι η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι η επαρκής προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος είναι απαραίτητη, διαπίστωσε, βάσει της εξέτασης του επίμαχου εγγράφου, ότι η Επιτροπή βασίμως στηρίχθηκε στο γενικό τεκμήριο της μη γνωστοποίησης για να αρνηθεί την πρόσβαση στο έγγραφο. Ως εκ τούτου, έθεσε την υπόθεση στο αρχείο.