Ο καταγγέλλων, μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα το Βέλγιο, συμμετείχε σε χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ έργο που αποσκοπούσε στην αντιμετώπιση ζητημάτων που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι όσον αφορά τη χρήση λύσεων ΤΠΕ. Στο πλαίσιο δημοσιονομικού ελέγχου διαπιστώθηκε ότι το σύστημα που χρησιμοποίησε ο καταγγέλλων για την καταγραφή του χρόνου εργασίας ήταν αναξιόπιστο. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή επιδίωξε να ανακτήσει περισσότερα από 85 000 ευρώ από τον καταγγέλλοντα.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι οι ελεγκτές είχαν αναγνωρίσει ότι το έργο που επιτέλεσε ο καταγγέλλων σε δύο συγκεκριμένα «παραδοτέα» ήταν νόμιμο, όπως και ο σχετικός χρόνος εργασίας. Ως εκ τούτου, θεώρησε ότι η Επιτροπή δεν είχε δικαιολογήσει την απόρριψη των δαπανών προσωπικού που συνδέονται με τις εργασίες αυτές. Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, συνέστησε στην Επιτροπή να μειώσει αναλόγως το ποσό που επεδίωκε να ανακτήσει.

Η Επιτροπή αποδέχθηκε πλήρως τη σύσταση της Διαμεσολαβήτριας και συμφώνησε να μειώσει το προς ανάκτηση ποσό κατά σχεδόν 37 000 EUR. Στο πλαίσιο αυτό, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια συνεχίζει με χωριστή έρευνα σχετικά με την ανάκτηση κονδυλίων σε σχέση με τα άλλα «παραδοτέα».

Η υπόθεση αφορούσε την καταγγελία σύμβασης παροχής υπηρεσιών από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η Επιτροπή δεν είχε απαντήσει στις επιστολές του, ότι είχε καταγγείλει τη σύμβαση παροχής υπηρεσιών χωρίς βάσιμο λόγο και ότι είχε καθυστερήσει να εξοφλήσει τα τιμολόγια που της είχαν αποσταλεί. Ζήτησε επίσης αποζημίωση για καθυστερημένες πληρωμές και αποζημιώσεις.

Ο Διαμεσολαβητής διερεύνησε τους ισχυρισμούς αυτούς. Όσον αφορά την πρώτη, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, εφόσον η Επιτροπή απάντησε τελικά στις επιστολές του καταγγέλλοντος, το ζήτημα είχε επιλυθεί. Όσον αφορά τον δεύτερο ισχυρισμό, ο οποίος αφορά την προβαλλόμενη καταγγελία της σύμβασης χωρίς βάσιμο λόγο, ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση εκ μέρους της Επιτροπής, δεδομένου ότι η σύμβαση παρείχε στην Επιτροπή το δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση ανά πάσα στιγμή και ότι, εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή είχε πράγματι παράσχει βάσιμο λόγο καταγγελίας. Όσον αφορά τον τρίτο ισχυρισμό, ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχε βρεθεί λύση στο πρόβλημα της καθυστερημένης εξόφλησης των τιμολογίων, δεδομένου ότι η Επιτροπή κατέβαλε τελικά στον καταγγέλλοντα τα οφειλόμενα ποσά για τις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν και συμφώνησε να καταβάλει τόκους υπερημερίας. Τέλος, όσον αφορά το αίτημα αποζημίωσης, ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν χρειαζόταν περαιτέρω έρευνα επί του θέματος, δεδομένου ότι η Επιτροπή κατέβαλε στον καταγγέλλοντα αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη και η σύμβαση δεν προέβλεπε καμία αποζημίωση για οποιοδήποτε άλλο είδος ζημίας.

Η υπόθεση αφορούσε την απόρριψη από την Επιτροπή και την προτεινόμενη ανάκτηση ορισμένων δαπανών που σχετίζονται με δραστηριότητες υπεργολαβίας στο πλαίσιο συμφωνίας επιχορήγησης του 6ου ΠΠ. Κατόπιν έρευνας της Διαμεσολαβήτριας, η Επιτροπή αποφάσισε να μην προβεί στην ανάκτηση δαπανών συνολικού ύψους σχεδόν 87 000 EUR. Η Επιτροπή εξήγησε ότι είχε αποφασίσει να τροποποιήσει την αρχική της απόφαση με βάση το γεγονός ότι ο καταγγέλλων είχε ενεργήσει καλόπιστα και σύμφωνα με τις συμβουλές που είχε δώσει η ίδια η Επιτροπή.

Η Διαμεσολαβήτρια εξέφρασε την ικανοποίησή της για τη νέα αυτή απόφαση· ωστόσο, διαπίστωσε ότι ήταν ατυχές το γεγονός ότι για αρκετά χρόνια η καταγγέλλουσα είχε την προοπτική σημαντικής ανάκτησης κεφαλαίων να κρέμεται από πάνω της.

Ο καταγγέλλων, ερευνητικό ινστιτούτο με έδρα τη χώρα Ζ, συμμετείχε σε έργο χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ στο πλαίσιο του έβδομου προγράμματος-πλαισίου για την έρευνα και την τεχνολογική ανάπτυξη.

Ένας έλεγχος αποκάλυψε παρατυπίες στο έργο, με αποτέλεσμα η Επιτροπή να επιδιώξει την ανάκτηση άνω των 300.000 ευρώ από τον καταγγέλλοντα, παρά τις διευκρινίσεις για τις παρατυπίες που είχε παράσχει. Ο καταγγέλλων δεν ήταν ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα και υπέβαλε καταγγελία στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι ορισμένα από τα πορίσματα των ελεγκτών ήταν εσφαλμένα. Δεδομένου ότι το πιο κρίσιμο ζήτημα ήταν ο καθορισμός της πραγματικής ημερομηνίας έναρξης του έργου, ο Διαμεσολαβητής πρότεινε ως λύση να συμβουλευτεί η Επιτροπή εμπειρογνώμονα για να επαληθεύσει τη σχετική διαπίστωση των ελεγκτών ή να διατάξει «τεχνικό έλεγχο», όπως προβλέπεται στη «συμφωνία επιχορήγησης». Η Επιτροπή αποδέχθηκε τη λύση, υπό την προϋπόθεση ότι το κόστος της σύναψης σύμβασης με τον εμπειρογνώμονα θα βαρύνει από κοινού και τα δύο μέρη. Ο Διαμεσολαβητής ζήτησε από την Επιτροπή και τον καταγγέλλοντα να συμφωνήσουν μεταξύ τους σχετικά με την επιλογή του εμπειρογνώμονα που θα διοριστεί και να περατώσουν την υπόθεση.

Το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού της ΕΕ διατίθεται ετησίως σε κονδύλια και προγράμματα που διαχειρίζεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε κοινή βάση με τα κράτη μέλη. Τον Ιούνιο του 2015, η Διαμεσολαβήτρια κίνησε αυτεπάγγελτη έρευνα σχετικά με την έγκαιρη πραγματοποίηση των πληρωμών από την Επιτροπή, με έμφαση στις πληρωμές προς ιδιώτες αναδόχους και δικαιούχους, οι οποίοι είναι πιθανό να πληγούν περισσότερο λόγω καθυστερήσεων πληρωμών. Η έρευνα αυτή ακολούθησε τέσσερις προηγούμενες έρευνες για το ίδιο θέμα.

Ο Διαμεσολαβητής ζήτησε πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό και το ποσοστό των περιπτώσεων στις οποίες σημειώθηκαν καθυστερήσεις πληρωμών, την έκταση των καθυστερήσεων που σημειώθηκαν, τα σχετικά ποσά και τις περιπτώσεις στις οποίες καταβλήθηκαν τόκοι υπερημερίας. Ο Διαμεσολαβητής διενήργησε επίσης επιτόπια επιθεώρηση για να κατανοήσει καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί στην πράξη η διαδικασία πληρωμής.

Η Διαμεσολαβήτρια επισημαίνει ότι το συνολικό ποσοστό καθυστερημένων πληρωμών έχει αυξηθεί από το 2013, λόγω δύο βασικών παραγόντων. Πρώτον, ο ισχύων δημοσιονομικός κανονισμός, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2013, επέβαλε αυστηρότερες προθεσμίες πληρωμής. Δεύτερον, η αρμόδια για τον προϋπολογισμό αρχή της ΕΕ (δηλαδή το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο) περιόρισε το ποσό των «πιστώσεων πληρωμών» το 2014, δηλαδή τα χρήματα που διατέθηκαν στα θεσμικά όργανα για την πληρωμή λογαριασμών κατά τη διάρκεια του έτους.

Η Διαμεσολαβήτρια εκφράζει την ικανοποίησή της για την πρόοδο που σημείωσε η Επιτροπή όσον αφορά τη μείωση του αριθμού και της αξίας των καθυστερημένων πληρωμών το 2015, μετά την κορύφωσή τους το 2014. Αναγνωρίζει ότι η έλλειψη πιστώσεων πληρωμών ήταν ένας εξαιρετικός παράγοντας που εκφεύγει του ελέγχου της Επιτροπής. Η Διαμεσολαβήτρια επισημαίνει περαιτέρω ότι η αύξηση των μέσων όρων καθυστερήσεων πληρωμών από το 2013 και μετά δεν σήμαινε ότι οι επιδόσεις της Επιτροπής είχαν επιδεινωθεί σε απόλυτες τιμές. Ταυτόχρονα, η Διαμεσολαβήτρια τονίζει ότι η Επιτροπή πρέπει να καταβάλει σημαντικές προσπάθειες για να τηρήσει τις αυστηρότερες νομικές προθεσμίες που θεσπίστηκαν στο πλαίσιο του ισχύοντος δημοσιονομικού κανονισμού.

Από την επιθεώρηση της Διαμεσολαβήτριας προέκυψε ότι η Επιτροπή παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις επιδόσεις της στον τομέα αυτό και έχει αναπτύξει πολλές ορθές πρακτικές. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια εκφράζει την ανησυχία της για το γεγονός ότι ορισμένα από τα πρόσφατα μέτρα που ανακοίνωσε η Επιτροπή τέθηκαν ήδη το 2010 μετά από διαβούλευση που δρομολόγησε η Διαμεσολαβήτρια στο πλαίσιο προηγούμενης έρευνας.

Τον Ιούλιο του 2014, η Επιτροπή απέρριψε την αίτηση της καταγγέλλουσας να εργαστεί ως εμπειρογνώμονας σε έργο στην Ινδονησία, διότι είχε ήδη δεσμευτεί να εργαστεί ταυτόχρονα σε έργο χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ στη Λιβερία. Η καταγγέλλουσα υπέβαλε εκ νέου αίτηση όταν το έργο στη Λιβερία καθυστέρησε λόγω της κρίσης του Έμπολα, επισημαίνοντας ότι ήταν πράγματι διαθέσιμη να εργαστεί για το έργο στην Ινδονησία.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή έχει το δικαίωμα να ζητήσει από εμπειρογνώμονες να είναι διαθέσιμοι για να εργαστούν αποκλειστικά σε έργα για συγκεκριμένες περιόδους. Σημείωσε ότι η καταγγέλλουσα είχε δηλώσει ότι θα ήταν διαθέσιμη να εργαστεί, σε αποκλειστική βάση, σε δύο αλληλεπικαλυπτόμενα έργα. Η καταγγέλλουσα δεν εξήγησε την αντίφαση αυτή όταν υπέβαλε την αρχική αίτησή της. Βάσει των πληροφοριών που παρασχέθηκαν, η Διαμεσολαβήτρια θεωρεί ότι η Επιτροπή ορθώς απέρριψε την πρώτη αίτηση του καταγγέλλοντος. Όσον αφορά τη δεύτερη αίτηση, η καταγγέλλουσα δήλωσε, στην πραγματικότητα, ότι η συνεχιζόμενη κρίση του Έμπολα στη Λιβερία σήμαινε ότι ήταν στην πραγματικότητα ελεύθερη να εργαστεί για το έργο στην Ινδονησία. Στη συνέχεια, η Επιτροπή επανεξέτασε την κατάστασή της. Κατά την άποψη της Διαμεσολαβήτριας, η κρίση της ήταν δίκαιη και εύλογη όταν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η καταγγέλλουσα δεν ήταν σε θέση να εγγυηθεί τη διαθεσιμότητά της. Επομένως, συμπεραίνει η Διαμεσολαβήτρια, ούτε η Επιτροπή έσφαλε όταν απέρριψε τη δεύτερη αίτησή της να εργαστεί για το ινδονησιακό έργο. Ωστόσο, αφήνει ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η Επιτροπή χειρίζεται τα δικαιώματα των εμπειρογνωμόνων που έχουν παγιδευτεί σε κρίσεις όπως η επιδημία του Έμπολα.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση. Προτείνει στην Επιτροπή, όταν ένα έργο πρέπει να ανασταλεί, να είναι έτοιμη να απαλλάξει οποιονδήποτε επηρεαζόμενο εμπειρογνώμονα από δέσμευση αποκλειστικότητας.

Η υπόθεση αφορούσε την απόλυση επικεφαλής ομάδας σε έργο που χρηματοδοτήθηκε από την ΕΕ στην Κεντρική Αμερική.

Ο Διαμεσολαβητής διερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε ενεργήσει εύλογα επιτρέποντας στον δικαιούχο του έργου να απολύσει τον επικεφαλής της ομάδας μετά την υπογραφή της σύμβασης. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την υπόθεση.

Ο καταγγέλλων είχε συνάψει σύμβαση επιχορήγησης με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη χρηματοδότηση έργου στην Αίγυπτο. Βάσει της εν λόγω σύμβασης, ο καταγγέλλων έπρεπε να παράσχει οικονομική εγγύηση από τράπεζα ή χρηματοπιστωτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στην ΕΕ προκειμένου να εξασφαλίσει την προχρηματοδότηση του έργου από την Επιτροπή. Μετά την έναρξη ισχύος της σύμβασης, αποδείχθηκε ότι ο καταγγέλλων δεν ήταν σε θέση να παράσχει την απαιτούμενη οικονομική εγγύηση. Για τον λόγο αυτό, η Επιτροπή κατήγγειλε τη σύμβαση.

Ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε συμμορφωθεί με τη συμβατική υποχρέωσή της να διαβουλεύεται με τον καταγγέλλοντα πριν προβεί στη λύση της σύμβασης. Υπό το πρίσμα των πληροφοριών που παρείχε ο καταγγέλλων στην Επιτροπή σχετικά με τις οικονομικές του δυνατότητες, ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε επίσης ότι η Επιτροπή μπορούσε εύλογα να κατανοήσει ότι ο καταγγέλλων δεν θα ήταν σε θέση να υλοποιήσει το έργο χωρίς προχρηματοδότηση και ότι, ως εκ τούτου, δεν ήταν απαραίτητες περαιτέρω διαβουλεύσεις.

Ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή ενήργησε νόμιμα και εύλογα καταγγέλλοντας τη σύμβαση με τον καταγγέλλοντα. Ωστόσο, ο Διαμεσολαβητής πρότεινε στις μελλοντικές συμβάσεις η Επιτροπή να εξετάσει το ενδεχόμενο να συμπεριλάβει, στους τυποποιημένους όρους των συμβάσεων, διάταξη που θα παρέχει στον δικαιούχο της επιχορήγησης το δικαίωμα να παραιτηθεί από την προχρηματοδότηση της Επιτροπής. Με τον τρόπο αυτό καταργείται η υποχρέωση παροχής οικονομικής εγγύησης, σε περίπτωση που ο δικαιούχος είναι σε θέση να αποδείξει ότι διαθέτει τα αναγκαία χρηματοδοτικά μέσα για την εκτέλεση του έργου. Η Διαμεσολαβήτρια ζήτησε επίσης από την Επιτροπή να βεβαιώνεται ότι θα αναφέρει πάντα, σε επιστολή καταγγελίας, την ακριβή νομική βάση της εν λόγω απόφασης, καθώς και τις επιλογές προσφυγής κατά της απόφασης.

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Επιτροπής να μην αποδεχθεί ορισμένες δαπάνες που δηλώθηκαν από εταίρο σε έργο χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ. Η απόφαση της Επιτροπής σήμαινε ότι η τελική πληρωμή προς την κοινοπραξία μειώθηκε κατά το ποσό που είχε λάβει ο εν λόγω εταίρος ως προχρηματοδότηση. Ο συντονιστής υποστήριξε ότι ήταν καθήκον της Επιτροπής να ανακτήσει τα κεφάλαια που καταβλήθηκαν εσφαλμένα στον εν λόγω εταίρο.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε χειριστεί σωστά το ζήτημα, καθώς θα μπορούσε να είχε κινήσει διαδικασία ανάκτησης μόνο εάν υπήρχε οφειλή προς την Ένωση. Η κατανομή της χρηματοδότησης μεταξύ των εταίρων του σχεδίου είναι ζήτημα διαφορετικής φύσης, στο οποίο η Επιτροπή δεν έχει καμία υποχρέωση να παρέμβει. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή.

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Επιτροπής να κηρύξει μη επιλέξιμες ορισμένες δαπάνες που δηλώθηκαν από εταίρο σε έργο χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ. Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι οι λόγοι για τους οποίους η Επιτροπή δεν αποδέχθηκε τις εν λόγω δαπάνες ήταν εύλογοι. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την υπόθεση με τη διαπίστωση ότι δεν συντρέχει περίπτωση κακοδιοίκησης.

The complainant is an SME which participated as a beneficiary in a Commission project. It remunerates its staff partly through dividend payments. When the Commission in 2014 rejected part of the complainant's personnel costs as ineligible, the complainant argued that the Commission had previously approved its remuneration model and that, therefore, it had a legitimate expectation that its personnel costs would be reimbursed accordingly. The complainant turned to the Ombudsman.

After an inspection of the Commission's file, the Ombudsman found that the Commission had not explicitly approved the complainant's remuneration model and that the conditions for legitimate expectations to exist were not fulfilled. The Ombudsman furthermore found that the Commission's position was legally correct and in accordance with the Grant Agreement. However, the Ombudsman also found that the Commission could have been more diligent and have alerted the complainant, when joining the project, that its remuneration model would not be acceptable. In a further letter to the complainant, the Commission expressed its regret to the complainant for how events had developed, but also expressed the hope that the complainant would continue its participation in the project. The Ombudsman found that there was no maladministration by the Commission in its handling of this case though it was unfortunate that the complainant understood that its remuneration model would be accepted by the Commission.