Η υπόθεση αφορούσε την παράλειψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να απαντήσει στην αλληλογραφία που απεστάλη στο πλαίσιο καταγγελίας επί παραβάσει κατά της Ιταλίας και την εικαζόμενη εσφαλμένη απόφασή της να περατώσει την καταγγελία επί παραβάσει.

Η Διαμεσολαβήτρια ερεύνησε τα ζητήματα και διαπίστωσε ότι, μέσω της απάντησης που απέστειλε η Επιτροπή στον καταγγέλλοντα κατά τη διάρκεια της εν λόγω έρευνας, είχε παράσχει πειστική και ολοκληρωμένη απάντηση. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή διευθέτησε το πρώτο ζήτημα. Ειδικότερα, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε παράσχει επαρκείς εξηγήσεις για την απόφασή της να μην κινήσει εκ νέου διαδικασία επί παραβάσει στην παρούσα υπόθεση. Ως εκ τούτου, όσον αφορά το δεύτερο ζήτημα, έκρινε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.

Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περάτωσε την έρευνα.

Η υπόθεση αφορούσε την καταγγελία σύμβασης παροχής υπηρεσιών από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η Επιτροπή δεν είχε απαντήσει στις επιστολές του, ότι είχε καταγγείλει τη σύμβαση παροχής υπηρεσιών χωρίς βάσιμο λόγο και ότι είχε καθυστερήσει να εξοφλήσει τα τιμολόγια που της είχαν αποσταλεί. Ζήτησε επίσης αποζημίωση για καθυστερημένες πληρωμές και αποζημιώσεις.

Ο Διαμεσολαβητής διερεύνησε τους ισχυρισμούς αυτούς. Όσον αφορά την πρώτη, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, εφόσον η Επιτροπή απάντησε τελικά στις επιστολές του καταγγέλλοντος, το ζήτημα είχε επιλυθεί. Όσον αφορά τον δεύτερο ισχυρισμό, ο οποίος αφορά την προβαλλόμενη καταγγελία της σύμβασης χωρίς βάσιμο λόγο, ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση εκ μέρους της Επιτροπής, δεδομένου ότι η σύμβαση παρείχε στην Επιτροπή το δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση ανά πάσα στιγμή και ότι, εν πάση περιπτώσει, η Επιτροπή είχε πράγματι παράσχει βάσιμο λόγο καταγγελίας. Όσον αφορά τον τρίτο ισχυρισμό, ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχε βρεθεί λύση στο πρόβλημα της καθυστερημένης εξόφλησης των τιμολογίων, δεδομένου ότι η Επιτροπή κατέβαλε τελικά στον καταγγέλλοντα τα οφειλόμενα ποσά για τις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν και συμφώνησε να καταβάλει τόκους υπερημερίας. Τέλος, όσον αφορά το αίτημα αποζημίωσης, ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν χρειαζόταν περαιτέρω έρευνα επί του θέματος, δεδομένου ότι η Επιτροπή κατέβαλε στον καταγγέλλοντα αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη και η σύμβαση δεν προέβλεπε καμία αποζημίωση για οποιοδήποτε άλλο είδος ζημίας.

Η υπόθεση αφορούσε την παράλειψη της Επιτροπής να απαντήσει στην αλληλογραφία του καταγγέλλοντος στο πλαίσιο δημοσιονομικού ελέγχου σε επίπεδο κράτους μέλους. Μετά την παρέμβαση της Διαμεσολαβήτριας, η Επιτροπή απάντησε. Αποκάλυψε το έγγραφο που ζήτησε ο καταγγέλλων, αλλά απέκρυψε ορισμένα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα (ονόματα φυσικών προσώπων). Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η Επιτροπή αιτιολόγησε ορθά την απαλοιφή βάσει του κανονισμού 45/2001.

Η υπόθεση αφορούσε την παράλειψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να απαντήσει στην αλληλογραφία του καταγγέλλοντος, στην οποία ο καταγγέλλων επισήμανε μια εικαζόμενη ανακριβή δήλωση της Επιτρόπου Bienkowska σχετικά με τα πυροβόλα όπλα. Η Επιτροπή απάντησε κατά τη διάρκεια της έρευνας και αναγνώρισε την ανακρίβεια. Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα, καθώς η Επιτροπή έλαβε μέτρα για τη διευθέτηση της υπόθεσης. Ωστόσο, ο Διαμεσολαβητής πρότεινε στην Επιτροπή να εξετάσει το ενδεχόμενο δημοσίευσης διόρθωσης προκειμένου να διασφαλιστεί η ακριβής ενημέρωση του κοινού.

Η υπόθεση αφορούσε την επάρκεια των απαντήσεων της EPSO στις ανησυχίες του καταγγέλλοντος ότι ενδέχεται να έχασε ευκαιρίες πρόσληψης λόγω τεχνικού προβλήματος με τον λογαριασμό του EPSO. Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι η απάντηση της EPSO που δόθηκε κατά τη διάρκεια της έρευνας ανταποκρίθηκε επαρκώς στις ανησυχίες του καταγγέλλοντος. Η EPSO εξέτασε το τεχνικό ζήτημα και παρέσχε διαβεβαιώσεις ότι ο καταγγέλλων δεν έχασε καμία ευκαιρία.

Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Επιλογής Προσωπικού (EPSO) να μην επιτρέψει στον καταγγέλλοντα να υποβάλει δεύτερη αίτηση στο πλαίσιο πρόσκλησης εκδήλωσης ενδιαφέροντος η οποία δεν περιείχε συγκεκριμένη προθεσμία για την υποβολή αιτήσεων. Ο καταγγέλλων επεδίωξε να υποβάλει δεύτερη αίτηση αφού δεν πέρασε επιτυχώς τη δοκιμασία που συνδεόταν με την αρχική αίτησή του στο πλαίσιο της ίδιας διαδικασίας επιλογής. Ο ενδιαφερόμενος ισχυρίστηκε ότι η EPSO δεν έδωσε επαρκείς απαντήσεις στις επιστολές του σχετικά με i) τη νομική βάση για τη μη παροχή στους υποψηφίους της δυνατότητας να υποβάλουν εκ νέου υποψηφιότητα σε διαδικασίες επιλογής χωρίς συγκεκριμένες προθεσμίες· και ii) τις συνθήκες, συμπεριλαμβανομένης της συμπεριφοράς του προσωπικού, στο εξεταστικό κέντρο στην Ισπανία.

Στην απάντησή της, η EPSO αναφέρθηκε στους όρους που καθορίζονται στην πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος ως νομική βάση για τις ενέργειές της. Εξήγησε επίσης ότι είχε διερευνήσει το ζήτημα σχετικά με τη συμπεριφορά του προσωπικού στο εξεταστικό κέντρο.

Η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι οι εξηγήσεις της EPSO ήταν εύλογες και επαρκείς και, ως εκ τούτου, η υπόθεση περατώθηκε.

Η υπόθεση αφορούσε την παράλειψη της Επιτροπής να απαντήσει στην επιστολή του καταγγέλλοντος σχετικά με εικαζόμενες παρανομίες που διαπράχθηκαν από εθνικά δικαστήρια στην Εσθονία. Στην επιστολή αυτή, ο καταγγέλλων προσήψε επίσης στην Επιτροπή ότι δεν προέβη σε καμία ενέργεια. Η Επιτροπή εξήγησε ότι δεν έχει αρμοδιότητα να παρέμβει στο θέμα. Η Διαμεσολαβήτρια διερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι οι εξηγήσεις της Επιτροπής ήταν ορθές, χρήσιμες και σύμφωνες με τις καταστατικές της εξουσίες. Ως εκ τούτου, η υπόθεση περατώθηκε όπως διευθετήθηκε.

Ο ενδιαφερόμενος απέστειλε αρκετές φορές επιστολή στην EPSO ζητώντας της να διαγράψει την ατομική του μερίδα EPSO. Η EPSO απάντησε ότι δεν μπορούσε να διαγράψει τον λογαριασμό του, δεδομένου ότι δύο διαδικασίες επιλογής στις οποίες συμμετείχε εξακολουθούσαν να είναι ανοικτές. Αφού ο ενδιαφερόμενος επικοινώνησε με την EPSO δύο ακόμη φορές χωρίς να λάβει απάντηση, απευθύνθηκε στον Διαμεσολαβητή ισχυριζόμενος ότι η EPSO δεν είχε απαντήσει και ζητώντας από την EPSO να διαγράψει τον λογαριασμό του.

Μετά την έρευνα της Διαμεσολαβήτριας, η EPSO απάντησε στον καταγγέλλοντα. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η EPSO είχε διευθετήσει τον ισχυρισμό του καταγγέλλοντος. Στην απάντησή της, η EPSO ενημέρωσε επίσης τον ενδιαφερόμενο ότι η περίοδος διατήρησης των δεδομένων για τις δύο διαδικασίες επιλογής στις οποίες συμμετείχε δεν είχε ακόμη λήξει και ότι, ως εκ τούτου, δεν μπορούσε ακόμη να διαγράψει την ατομική του μερίδα EPSO. Η Διαμεσολαβήτρια δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση εν προκειμένω και, ως εκ τούτου, περάτωσε την υπόθεση.  

Η υπόθεση αφορούσε τις ενέργειες της EPSO μετά από συντριβή διακομιστή υπολογιστή κατά τη διάρκεια δοκιμασίας και τον χειρισμό από την EPSO των αιτημάτων του καταγγέλλοντος για επανεξέταση και πρόσβαση σε έγγραφα.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι η EPSO i) δεν αντιμετώπισε δεόντως την κατάσταση που προέκυψε από τη συντριβή του υπολογιστή, ii) δεν ανταποκρίθηκε δεόντως στο αίτημα του καταγγέλλοντος για επανεξέταση και iii) δεν ανταποκρίθηκε δεόντως στο αίτημα του καταγγέλλοντος για πρόσβαση σε έγγραφα. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια διατύπωσε τρεις συστάσεις προς την EPSO.

Η EPSO αποδέχθηκε την πρώτη σύσταση του Διαμεσολαβητή σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης τεχνικών προβλημάτων κατά τη διάρκεια δοκιμασίας με χρήση υπολογιστή. Η δεύτερη σύσταση ήταν να παράσχει η EPSO στον καταγγέλλοντα λεπτομερή εξήγηση του τρόπου με τον οποίο χειρίστηκε την αίτησή του για επανεξέταση. Η Διαμεσολαβήτρια έκρινε ότι η απάντηση της EPSO επ’ αυτού δεν ήταν πειστική και ότι ο χειρισμός της αίτησης επανεξέτασης από την EPSO συνιστούσε κακοδιοίκηση. Τέλος, η EPSO δεν αποδέχθηκε την τρίτη σύσταση του Διαμεσολαβητή σχετικά με την παροχή πρόσβασης σε έγγραφα. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η παράλειψη της EPSO να παράσχει περαιτέρω έγγραφα συνιστούσε επίσης κακοδιοίκηση. Εκτός από δύο διαπιστώσεις κακοδιοίκησης, η Διαμεσολαβήτρια υπέβαλε επίσης πρόταση στην EPSO σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να βελτιώσει την υπηρεσία επικοινωνίας της με τους υποψηφίους.  

Η υπόθεση αφορούσε το λογότυπο οπτικής ταυτότητας της Επιτροπής, το οποίο χρησιμοποιείται στην αίθουσα συνεντεύξεων Τύπου στις Βρυξέλλες από το 2012. Κατά την άποψη του καταγγέλλοντος, η αποκλειστική χρήση της αγγλικής και της γαλλικής γλώσσας σε αυτό το λογότυπο οπτικής ταυτότητας συνιστά διάκριση με βάση τη γλώσσα.

Το ισχύον γλωσσικό καθεστώς της ΕΕ περιλαμβάνει το δικαίωμα κάθε πολίτη να επικοινωνεί με τα θεσμικά όργανα της ΕΕ στη γλώσσα του και το αντίστοιχο δικαίωμα να λαμβάνει απάντηση στη γλώσσα αυτή. Οι αρχές που διέπουν αυτό το γλωσσικό καθεστώς ισχύουν και για άλλες μορφές επικοινωνίας, όπως η επικοινωνία μέσω δημοσιεύσεων και ιστοτόπων. Οποιαδήποτε διαφοροποίηση στη χρήση των γλωσσών σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να αιτιολογείται αντικειμενικά. Όσον αφορά την ύπαρξη αντικειμενικής αιτιολόγησης στην παρούσα υπόθεση, ο Διαμεσολαβητής συμφωνεί ότι, από τεχνική άποψη, δεν είναι δυνατή η παρουσίαση του όρου «Ευρωπαϊκή Επιτροπή» σε 24 γλώσσες σε τηλεοπτική οθόνη, είτε κάτω είτε δίπλα είτε πίσω από ομιλητή.

Όσον αφορά το κατά πόσον η Επιτροπή θα μπορούσε να έχει επιλέξει περισσότερες από δύο γλώσσες, ο Διαμεσολαβητής θεωρεί ότι ήταν εύλογο για την Επιτροπή να έχει επιλέξει μόνο δύο γλώσσες. Η επιλογή του αριθμού των γλωσσών που θα χρησιμοποιηθούν εξαρτάται από το αν περισσότερες από δύο γλώσσες θα ακαταστήσουν την οπτική εικόνα με απαράδεκτο τρόπο. Το γεγονός ότι και άλλοι συνδυασμοί γλωσσών μπορεί επίσης να αποτελούν εύλογες επιλογές δεν σημαίνει ότι η επιλογή της αγγλικής και της γαλλικής γλώσσας δεν ήταν εύλογη.

Ο Διαμεσολαβητής θεωρεί ότι η πολιτική που επέλεξε η Επιτροπή ήταν αντικειμενικά δικαιολογημένη. Ως εκ τούτου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εισαγωγή από την Επιτροπή ενός νέου λογότυπου οπτικής ταυτότητας στην αίθουσα συνεντεύξεων Τύπου στις Βρυξέλλες δεν συνιστά κακοδιοίκηση.