Η υπόθεση αφορούσε την απόφαση της Επιτροπής να κηρύξει μη επιλέξιμες ορισμένες δαπάνες που δηλώθηκαν από εταίρο σε έργο χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ. Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι οι λόγοι για τους οποίους η Επιτροπή δεν αποδέχθηκε τις εν λόγω δαπάνες ήταν εύλογοι. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την υπόθεση με τη διαπίστωση ότι δεν συντρέχει περίπτωση κακοδιοίκησης.

Η παρούσα καταγγελία αφορά εικαζόμενη παράλειψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να διενεργήσει επαρκή δημόσια διαβούλευση πριν από την κατάρτιση της πρότασής της για κανονισμό σχετικά με την ενιαία ευρωπαϊκή αγορά ηλεκτρονικών επικοινωνιών και μια συνδεδεμένη ήπειρο. Ένα στοιχείο της πρότασης ήταν η σταδιακή κατάργηση των τελών περιαγωγής. Η καταγγελία υποβλήθηκε από την Ένωση Ανταγωνιστικών Τηλεπικοινωνιών. Η Επιτροπή υπέβαλε την πρότασή της στις 11 Σεπτεμβρίου 2013, λίγο περισσότερο από τρεις μήνες μετά τη δημόσια ανακοίνωσή της στις 30 Μαΐου 2013. Ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η Επιτροπή επικαλέστηκε εσφαλμένα τον επείγοντα χαρακτήρα, ο οποίος προέκυψε από το εαρινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του 2013, ως λόγο για την εσπευσμένη διεξαγωγή της διαδικασίας διαβούλευσης. Επιπλέον, ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι η Επιτροπή δεν μπόρεσε i) να προσδιορίσει τα διάφορα είδη ενδιαφερόμενων μερών των οποίων ζητήθηκε η γνώμη, ii) να εξετάσει τα σημεία που έθεσε η επιτροπή εκτίμησης επιπτώσεων, iii) να διενεργήσει κατάλληλη διυπηρεσιακή διαβούλευση και επίσης iv) προσπάθησε σκόπιμα να αποκρύψει την έλλειψη δημόσιας διαβούλευσης.

Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η δημόσια διαβούλευση της Επιτροπής δεν ήταν σύμφωνη με τις γενικές αρχές και τα ελάχιστα πρότυπα που καθορίζονται στους κανόνες της ίδιας της Επιτροπής. Η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε επίσης ότι δεν ήταν σαφές αν ο επείγων χαρακτήρας που επικαλέστηκε η Επιτροπή προέκυπτε από τη δήλωση του Συμβουλίου ή αντανακλούσε την εκτίμηση της ίδιας της Επιτροπής για την κατάσταση. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια διαπίστωσε ότι η εξάρτηση της Επιτροπής από το δικαίωμά της να καθορίζει προτεραιότητες πολιτικής και να προβαίνει σε επιλογές πολιτικής ήταν εύλογη στο συγκεκριμένο πλαίσιο της παρούσας νομοθετικής πρότασης. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια δεν διαπίστωσε κακοδιοίκηση εκ μέρους της Επιτροπής λόγω της περιορισμένης δημόσιας διαβούλευσής της στην παρούσα υπόθεση. Ωστόσο, η Διαμεσολαβήτρια πρότεινε στην Επιτροπή να αποσαφηνίσει στους δικούς της κανόνες τις ακριβείς και περιορισμένες περιστάσεις υπό τις οποίες μπορεί να περιορίσει μια δημόσια διαβούλευση λόγω πολιτικής προτεραιότητας.

Ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση σε σχέση με κανένα από τα άλλα ζητήματα καταγγελίας που τέθηκαν.

Η υπόθεση, η οποία κατατέθηκε από το Ίδρυμα PETA, αφορούσε το πεδίο εφαρμογής των εξουσιών και των καθηκόντων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων (ECHA) βάσει του κανονισμού REACH. Ο καταγγέλλων θεώρησε ότι ο ECHA δεν κάνει αρκετά για να διασφαλίσει ότι οι καταχωρίζοντες χημικές ουσίες δεν διενεργούν περιττές δοκιμές σε ζώα προκειμένου να αποδείξουν την ασφάλεια των ουσιών τους.

Ο Διαμεσολαβητής ερεύνησε το ζήτημα και διαπίστωσε ότι, πράγματι, η ερμηνεία των υποχρεώσεών του από τον ECHA ήταν υπερβολικά περιοριστική. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια υπέβαλε στον ECHA πρόταση φιλικής λύσης όσον αφορά τον δικό της ρόλο, καθώς και τη συνεργασία που θα πρέπει να καθιερώσει με τις αρχές των κρατών μελών. Η Διαμεσολαβήτρια ήταν ικανοποιημένη με την απάντηση του ECHA και περάτωσε την υπόθεση.

Ο καταγγέλλων συντόνισε μια κοινοπραξία στην οποία χορηγήθηκε επιχορήγηση από την Επιτροπή για την ανάληψη δράσης στον τομέα των φιλικών προς το περιβάλλον κατασκευών. Κατά την εκτέλεση της δράσης, η κοινοπραξία ζήτησε την επιστροφή των επιλέξιμων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν κατά τις διάφορες περιόδους αναφοράς, σύμφωνα με τη σύμβαση που υπεγράφη με την Επιτροπή. Ωστόσο, η Επιτροπή δέχθηκε να καταβάλει μόνον το 45,75 % των εξόδων αυτών. Ο καταγγέλλων θεώρησε ότι η Επιτροπή έσφαλε περιορίζοντας τις επιστροφές στο ανωτέρω ποσοστό και υπέβαλε καταγγελία στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή.

Ο Διαμεσολαβητής διαπίστωσε ότι, βάσει της σύμβασης, το ποσοστό επιστροφής 45,75 % εφαρμοζόταν στη συνολική συνεισφορά της Ένωσης στη δράση. Η σύμβαση δεν περιείχε καμία αναφορά σε κανένα επιτόκιο για ενδιάμεσες πληρωμές. Επιπλέον, πριν η κοινοπραξία ζητήσει την καταβολή των δαπανών που πραγματοποιήθηκαν κατά την πρώτη περίοδο αναφοράς, υπάλληλος της Επιτροπής την ενημέρωσε ότι οι ενδιάμεσες πληρωμές μπορούσαν να πραγματοποιηθούν με διαφορετικά ποσοστά επιστροφής. Ως εκ τούτου, η Διαμεσολαβήτρια πρότεινε φιλική λύση στην Επιτροπή, καλώντας την i) να εξηγήσει δεόντως τους λόγους για τους οποίους εφάρμοσε το προαναφερθέν ποσοστό στις ενδιάμεσες πληρωμές προς την κοινοπραξία· και ii) να διασφαλίσει ότι θα καταβάλει στην κοινοπραξία το υπόλοιπο, σύμφωνα με τη σύμβαση, μετά το πέρας της ενέργειας.

Η Επιτροπή υποστήριξε ότι εφάρμοζε συστηματικά το ποσοστό 45,75 % στις ενδιάμεσες πληρωμές, προκειμένου να διασφαλιστεί η χρηστή δημοσιονομική διαχείριση του προϋπολογισμού της ΕΕ και να αποφευχθούν στο μέλλον περίπλοκες διαδικασίες ανάκτησης. Ο Διαμεσολαβητής δεν έμεινε ικανοποιημένος από την απάντηση αυτή. Επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να έχει καταρτίσει κατευθυντήριες γραμμές που θα επέτρεπαν στην κοινοπραξία να ερμηνεύσει ορθά τη σύμβαση ως προς το σημείο αυτό. Ωστόσο, δεδομένου ότι όλες οι συμφωνίες επιχορήγησης περιλαμβάνουν πλέον μια πολύ σαφή διάταξη που αναφέρει ότι οι ενδιάμεσες επιστροφές θα πραγματοποιούνται με το ποσοστό που ισχύει για τη συνολική συνεισφορά της Ένωσης στη δράση, ο Διαμεσολαβητής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν δικαιολογημένες περαιτέρω έρευνες σχετικά με το θέμα αυτό. Τέλος, σε μια άλλη παρατήρηση, κάλεσε την Επιτροπή να τον ενημερώσει για τον τρόπο με τον οποίο συμμορφώθηκε με τις διαβεβαιώσεις της ότι θα καταβάλει στην κοινοπραξία όλα τα εκκρεμή ποσά στο τέλος της δράσης.