Αξιότιμη κυρία S.
Αξιότιμε κύριε P.,

Στις 15 Νοεμβρίου 2001, υποβάλατε καταγγελία στον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή, εξ ονόματος της πορτογαλικής ένωσης «Movimento pró informação sobre o aterro sanitário do oeste» (MPIASO). Η καταγγελία σας στρεφόταν κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και αφορούσε την απόφαση της Επιτροπής να χρηματοδοτήσει την κατασκευή ενός χώρου υγειονομικής ταφής στην Πορτογαλία, του Aterro sanitario do Oeste (ASO), υπό τους όρους του Ευρωπαϊκού Ταμείου Συνοχής (1) (ΕΚΤ).

Στις 22 Ιανουαρίου 2002, διαβίβασα την καταγγελία στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαβίβασε το πορτογαλικό κείμενο της γνωμοδότησής της στις 8 Μαΐου 2002. Σας το διαβίβασα με πρόσκληση υποβολής παρατηρήσεων, την οποία αποστείλατε στις 26 Ιουνίου 2002. Στις 29 Ιουλίου 2002, αποφάσισα ότι ήταν αναγκαίο να διεξάγω περαιτέρω έρευνες και, ως εκ τούτου, ζήτησα από την Επιτροπή μια δεύτερη γνώμη. Έλαβα τη δεύτερη γνώμη της Επιτροπής στις 12 Νοεμβρίου 2002 και σας τη διαβίβασα για παρατηρήσεις. Στις 30 Νοεμβρίου 2002, διαβιβάσατε τις παρατηρήσεις σας.

Σας γράφω τώρα για να σας ενημερώσω για τα αποτελέσματα των ερευνών που έχουν γίνει.

Η ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Η Επιτροπή χρηματοδότησε έργο για την κατασκευή χώρου υγειονομικής ταφής στην περιφέρεια Oeste της Πορτογαλίας, στο πλαίσιο του ΤΕΚ. Σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες, το εν λόγω έργο έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο εκτίμησης περιβαλλοντικών επιπτώσεων σύμφωνα με την οδηγία 85/337/ΕΟΚ (2). Ωστόσο, φαίνεται ότι η Επιτροπή στήριξε την απόφασή της να χρηματοδοτήσει το σχέδιο αποκλειστικά στις πληροφορίες που παρείχαν οι πορτογαλικές αρχές.

Στην καταγγελία τους προς τον Διαμεσολαβητή, οι καταγγέλλοντες ισχυρίστηκαν ότι η Επιτροπή δεν έλαβε δεόντως υπόψη τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις προτού αποφασίσει να χρηματοδοτήσει μέσω του Ταμείου Συνοχής την κατασκευή του «Aterro sanitário de Oeste», στην Πορτογαλία.

Η ΕΡΩΤΗΣΗ

Η γνώμη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Η καταγγελία διαβιβάστηκε στην Επιτροπή για γνωμοδότηση, η οποία θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής:

Με την απόφαση C (98) 2270 της 24ης Ιουλίου 1998, η Επιτροπή συμφώνησε να χρηματοδοτήσει σχέδιο κατασκευής χώρου υγειονομικής ταφής αποβλήτων στην περιφέρεια Oeste της Πορτογαλίας, στο πλαίσιο του ECF.

Στις 7 Ιουνίου 2000, οι πορτογαλικές αρχές ζήτησαν από την Επιτροπή να τροποποιήσει την ανωτέρω απόφαση αυξάνοντας τη χρηματοδότηση.

Στις 5 Ιουλίου 2000, ένα πορτογαλικό δικηγορικό γραφείο υπέβαλε καταγγελία, εξ ονόματος της MPIASO, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με το εν λόγω σχέδιο. Οι καταγγέλλοντες στην παρούσα υπόθεση είναι μέλη της MPIASO. Η καταγγελία που υποβλήθηκε στην Επιτροπή, η οποία πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό 2000/4668, αφορούσε την εικαζόμενη παραβίαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας από τις πορτογαλικές αρχές. Σύμφωνα με τους καταγγέλλοντες, οι πορτογαλικές αρχές δεν προέβησαν σε εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων προτού εγκρίνουν την κατασκευή του χώρου υγειονομικής ταφής.

Ενόψει της καταγγελίας 2000/4668, η Επιτροπή έκρινε σκόπιμο να αναβάλει την έκδοση απόφασης κατόπιν αιτήματος των πορτογαλικών αρχών που υποβλήθηκε στις 7 Ιουνίου 2000, έως ότου πραγματοποιηθεί τελική αξιολόγηση των ισχυρισμών του καταγγέλλοντος.

Στις 6 Οκτωβρίου 2000, οι υπηρεσίες της Γενικής Διεύθυνσης Περιβάλλοντος της Επιτροπής (ΓΔ ENV.) ζήτησαν από τις πορτογαλικές αρχές να παράσχουν πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση. Στις 11 Δεκεμβρίου 2000, οι πορτογαλικές αρχές διαβίβασαν τις πληροφορίες που ζήτησε η Επιτροπή.

Η Επιτροπή επισήμανε ότι το επίμαχο σχέδιο περιλαμβάνεται στο παράρτημα ΙΙ της οδηγίας 85/337. Ως εκ τούτου, συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που υποβάλλονται σε εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων όταν τα κράτη μέλη θεωρούν ότι το απαιτούν τα χαρακτηριστικά τους. Οι πορτογαλικές αρχές εκπόνησαν μελέτες σχετικά με τις επιπτώσεις του σχεδίου. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτών των μελετών, φάνηκε ότι το έργο δεν ήταν επιρρεπές να έχει σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Βάσει των πληροφοριών που ελήφθησαν τόσο από τους καταγγέλλοντες όσο και από τις εθνικές αρχές, το προκαταρκτικό συμπέρασμα της Επιτροπής ήταν ότι δεν υπήρξε παραβίαση του κοινοτικού δικαίου εκ μέρους των πορτογαλικών αρχών. Ως εκ τούτου, στις 15 Μαΐου 2001, η Επιτροπή ενημέρωσε τους καταγγέλλοντες για την πρόθεσή της να θέσει την υπόθεση στο αρχείο και τους κάλεσε να υποβάλουν παρατηρήσεις και τυχόν νέα στοιχεία εντός ενός μηνός από την παραλαβή της επιστολής, εφόσον το επιθυμούσαν. Οι καταγγέλλοντες αμφισβήτησαν την προκαταρκτική απόφαση της Επιτροπής να θέσει την υπόθεση στο αρχείο και διαβίβασαν στην Επιτροπή τα αποτελέσματα ορισμένων επιστημονικών μελετών οι οποίες, κατά την άποψή τους, έρχονται σε αντίθεση με τις πληροφορίες που παρείχαν οι πορτογαλικές αρχές. Στις 26 Οκτωβρίου 2001, μετά από προσεκτική εξέταση των παρατηρήσεων των καταγγελλόντων, η Επιτροπή απηύθυνε νέο αίτημα παροχής πληροφοριών στις πορτογαλικές αρχές, οι οποίες απάντησαν στις 3 Δεκεμβρίου 2001 (3).

Όσον αφορά το αίτημα που υπέβαλαν οι πορτογαλικές αρχές στις 7 Ιουνίου 2000, η Επιτροπή εξέδωσε απόφαση στις 5 Σεπτεμβρίου 2001 [απόφαση C(01)2104]. Συμφώνησε να τροποποιήσει την απόφαση της 24ης Ιουλίου 1998 και να αυξήσει τη χρηματοδότηση κατά 13.857.604 €. Επιπλέον, η Επιτροπή συμφώνησε να αποδεσμεύσει κεφάλαια για το δεύτερο στάδιο του έργου.

Η Επιτροπή σχολίασε επίσης το σημείο που διατύπωσαν οι καταγγέλλοντες σχετικά με τις απαντήσεις που έδωσαν τα θεσμικά όργανα στις 23 Οκτωβρίου 2001 σε δύο διαφορετικούς αποστολείς. Με έγγραφο της 10ης Οκτωβρίου 2001, ο P., μέλος της MPIASO, ζήτησε από την Επιτροπή να τον ενημερώσει αν η Επιτροπή είχε αποφασίσει να περατώσει την υπόθεση 2000/4668 και να χρηματοδοτήσει το δεύτερο στάδιο του σχεδίου, όπως ανέφεραν τα πορτογαλικά μέσα ενημέρωσης. Με την από 23 Οκτωβρίου 2001 απάντησή της, η Επιτροπή πληροφόρησε τον P. ότι η υπόθεση εξακολουθούσε να αποτελεί αντικείμενο έρευνας και ότι τα κεφάλαια για το δεύτερο στάδιο του σχεδίου είχαν αποδεσμευθεί. Κατά την άποψη των καταγγελλόντων, η απάντηση αυτή έρχεται σε αντίθεση με την απάντηση της ΓΔ ENV σε επιστολή που απέστειλε ο κ. P., πρώην γραμματέας της Junta de Freguesia de Vilar, στις 5 Σεπτεμβρίου 2001. Στην επιστολή του, ο κ. P. αμφισβήτησε το προκαταρκτικό συμπέρασμα της Επιτροπής για την περάτωση της υπόθεσης 2000/4668. Η Επιτροπή επισήμανε ότι οι υπηρεσίες της δήλωσαν απλώς ότι θα εξετάσουν τις παρατηρήσεις του, χωρίς να λάβουν θέση επί της νομικής πτυχής της υπόθεσης.

Η Επιτροπή επισήμανε ότι οι απαντήσεις και οι πληροφορίες που δόθηκαν στους αποστολείς δεν ήταν αντιφατικές.

Ως τελική παρατήρηση, η Επιτροπή τόνισε ότι η μη κατασκευή της ASO θα συνεπαγόταν τη διατήρηση εννέα ανεπίσημων χώρων υγειονομικής ταφής, με επακόλουθη παραβίαση της περιβαλλοντικής κοινοτικής νομοθεσίας.

Οι παρατηρήσεις των καταγγελλόντων

Στις παρατηρήσεις τους, οι καταγγέλλοντες ενέμειναν ουσιαστικά στην καταγγελία τους.

Υπογράμμισαν επίσης ότι η Επιτροπή δεν εξήγησε τους λόγους για τους οποίους, στις 5 Σεπτεμβρίου 2001, αποφάσισε να αποδεσμεύσει κεφάλαια για το δεύτερο στάδιο του σχεδίου, ενώ η καταγγελία 2000/46 εξακολουθούσε να αποτελεί αντικείμενο έρευνας. Οι καταγγέλλοντες διερωτήθηκαν γιατί η Επιτροπή δεν θεώρησε σκοπιμότερο να αναμείνει την περάτωση της υπόθεσης προτού αποφανθεί επί του αιτήματος, λαμβανομένου επίσης υπόψη του γεγονότος ότι αυτή ήταν η πρώτη προσέγγιση που ακολούθησε το θεσμικό όργανο.

Επιπλέον, τόνισαν ότι η απόφαση αγοράς του οικοπέδου για την κατασκευή της ASO ελήφθη πριν από την πραγματοποίηση των μελετών σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου και μόνο ένα μέρος των δήμων που συμμετείχαν στο έργο συμμετείχε στην απόφαση.

Περαιτέρω έρευνες

Μετά από προσεκτική εξέταση της γνώμης της Επιτροπής και των παρατηρήσεων του καταγγέλλοντος, κρίθηκε αναγκαία η διεξαγωγή περαιτέρω ερευνών. Στις 29 Ιουλίου 2002, ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής ζήτησε από την Επιτροπή να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους στις 5 Σεπτεμβρίου 2001 αποφάσισε να αποδεσμεύσει πρόσθετα κονδύλια για την κατασκευή του χώρου υγειονομικής ταφής Aterro sanitario do Oeste στην Πορτογαλία, μολονότι η καταγγελία 2000/4668 εξακολουθούσε να αποτελεί αντικείμενο έρευνας.

Η δεύτερη γνώμη της Επιτροπής

Στη δεύτερη γνώμη της, η Επιτροπή διατύπωσε τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

Οικονομικές πτυχές της υπόθεσης:

Η Επιτροπή επισήμανε ότι το γεγονός ότι η Επιτροπή εξετάζει μια καταγγελία σχετικά με ένα σχέδιο δεν αποτελεί επαρκή λόγο για να εμποδίσει ή να αρνηθεί μια χρηματοδότηση. Τα έργα που αφορούν περιβαλλοντικές πτυχές αποτελούν πολύ συχνά αντικείμενο καταγγελιών και οι έρευνες σε αυτές τις περιπτώσεις ενδέχεται να απαιτούν χρονοβόρες έρευνες. Εάν η Επιτροπή μπλοκάρει ή αρνείται να χρηματοδοτήσει ένα έργο κάθε φορά που υποβάλλεται καταγγελία σχετικά με το εν λόγω έργο, ο στόχος του ΤΕΚ θα τεθεί σε σοβαρό κίνδυνο.

Επιπλέον, η Επιτροπή υπενθύμισε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 24 του κανονισμού 2082/93 (4), «εάν μια πράξη ή μέτρα δεν φαίνεται να δικαιολογούν ούτε μέρος ούτε το σύνολο της χορηγούμενης συνδρομής, η Επιτροπή προβαίνει σε κατάλληλη εξέταση της υπόθεσης στο πλαίσιο της εταιρικής σχέσης, ζητώντας ιδίως από το κράτος μέλος ή τις αρχές που έχει ορίσει για την υλοποίηση της πράξης να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους ( ).

Μετά την εξέταση αυτή, η Επιτροπή μπορεί να μειώσει ή να αναστείλει τη συνδρομή για τη συγκεκριμένη ενέργεια ή μέτρο, εάν από την εξέταση προκύψει παρατυπία ή σημαντική αλλαγή που επηρεάζει τη φύση για την οποία δεν ζητήθηκε η έγκριση της Επιτροπής. ( )"

Η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, μετά την ανάλυση των πληροφοριών που υποβλήθηκαν από τα εμπλεκόμενα μέρη στην παρούσα υπόθεση, φαίνεται ότι δεν υπήρξε παραβίαση του κοινοτικού δικαίου από τις πορτογαλικές αρχές. Ως εκ τούτου, δεν υπήρχε κανένας λόγος να μην ληφθεί απόφαση σχετικά με το αίτημα που υπέβαλαν οι πορτογαλικές αρχές στις 7 Ιουνίου 2000.

Περιβαλλοντικές πτυχές της υπόθεσης:

Η Επιτροπή παρέπεμψε στην πρώτη της γνώμη. Επιπλέον, το θεσμικό όργανο υπενθύμισε ότι, στην περίπτωση έργων που απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΙ της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ, εναπόκειται στα κράτη μέλη να επαληθεύσουν κατά πόσον θα πρέπει να διενεργηθεί εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Ωστόσο, η Επιτροπή διαβίβασε στις πορτογαλικές αρχές τις παρατηρήσεις του καταγγέλλοντος σχετικά με την εικαζόμενη απόκλιση μεταξύ των αποτελεσμάτων των μελετών που ζήτησαν οι εθνικές αρχές και εκείνων που υπέβαλαν οι ίδιοι οι καταγγέλλοντες. Επισήμαναν ότι δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των αποτελεσμάτων που προέκυψαν από τις διάφορες μελέτες.

Οι υπηρεσίες της Επιτροπής διενήργησαν επίσης εις βάθος ανάλυση των μελετών που υπέβαλαν οι καταγγέλλοντες. Βάσει των αποτελεσμάτων αυτών, η Επιτροπή δεν μπόρεσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι πορτογαλικές αρχές υπερέβησαν τη διακριτική τους ευχέρεια βάσει της οδηγίας 85/337/ΕΟΚ.

Οι εικαζόμενες παρατυπίες αφορούσαν την αγορά του οικοπέδου για την κατασκευή της ASO

Η πτυχή αυτή δεν μπορεί να εξεταστεί από την Επιτροπή, η οποία έχει μόνο την υποχρέωση να αναλύσει το σχέδιο υπό το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου.

Τέλος, η Επιτροπή δήλωσε ότι στις 10 Οκτωβρίου 2000 κοινοποίησε στον καταγγέλλοντα στην υπόθεση 2000/4668 την πρόθεσή της να θέσει την υπόθεση στο αρχείο. Αντίγραφο της εν λόγω επιστολής, στην οποία η Επιτροπή παρείχε λεπτομερή εξήγηση της απόφασής της, διαβιβάστηκε στον Διαμεσολαβητή.

Οι δεύτερες παρατηρήσεις των καταγγελλόντων

Οι καταγγέλλοντες επισήμαναν εκ νέου την υποτιθέμενη απόκλιση μεταξύ του περιεχομένου των απαντήσεων που έδωσε η Επιτροπή στον κ. Pereira Azevedo και στον κ. P.

Όσον αφορά το επιχείρημα της Επιτροπής ότι το γεγονός ότι η Επιτροπή εξετάζει μια καταγγελία σχετικά με ένα σχέδιο δεν αποτελεί επαρκή λόγο για να εμποδίσει ή να αρνηθεί μια χρηματοδότηση, οι καταγγέλλοντες συμφώνησαν με την αρχή αυτή. Ωστόσο, επισήμαναν ότι το γεγονός ότι η Επιτροπή ανέστειλε προσωρινά τη χρηματοδότηση κατέδειξε ότι θεωρούσε ότι το σχέδιο ενείχε παρατυπία ή σημαντική μεταβολή που επηρέαζε τη φύση του. Η Επιτροπή δεν έπρεπε να αλλάξει τη θέση της.

Όσον αφορά τη φύση του σχεδίου και τον ρόλο που διαδραμάτισε η Επιτροπή στην υπόθεση, οι καταγγέλλοντες ενέμειναν στην καταγγελία τους.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ

Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

Για να αποφευχθούν παρανοήσεις, είναι σημαντικό να υπενθυμιστεί ότι το άρθρο 195 της συνθήκης ΕΚ εξουσιοδοτεί τον Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή να διερευνά πιθανές περιπτώσεις κακοδιοίκησης μόνο στο πλαίσιο της δράσης των κοινοτικών θεσμικών οργάνων και οργανισμών. Το καταστατικό του Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή (5) προβλέπει ρητά ότι καμία ενέργεια οποιασδήποτε άλλης αρχής ή προσώπου δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο καταγγελίας στον Διαμεσολαβητή.

Ως εκ τούτου, οι έρευνες του Διαμεσολαβητή σχετικά με την καταγγελία αποσκοπούν στην εξέταση του κατά πόσον υπήρξε κακοδιοίκηση στις δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

1 Η απόφαση της Επιτροπής να χρηματοδοτήσει το σχέδιο

1.1 Οι καταγγέλλοντες ισχυρίστηκαν ότι η Επιτροπή δεν έλαβε δεόντως υπόψη τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις προτού αποφασίσει να χρηματοδοτήσει μέσω του Ταμείου Συνοχής την κατασκευή του «Aterro sanitário de Oeste», στην Πορτογαλία.

1.2 Στη γνώμη της, η Επιτροπή ανέφερε ότι το εν λόγω σχέδιο περιλαμβάνεται στο παράρτημα ΙΙ της οδηγίας 85/337. Ως εκ τούτου, συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που υποβάλλονται σε εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων όταν τα κράτη μέλη θεωρούν ότι το απαιτούν τα χαρακτηριστικά τους. Οι πορτογαλικές αρχές εκπόνησαν μελέτες σχετικά με τις επιπτώσεις του σχεδίου. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των μελετών αυτών, φαίνεται ότι το έργο δεν ήταν πιθανό να έχει σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δέχθηκε το αίτημα των πορτογαλικών αρχών και αποφάσισε να χρηματοδοτήσει το σχέδιο.

1.3 Το άρθρο 8 του κανονισμού αριθ. 1164/94 του Συμβουλίου, για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Συνοχής, προβλέπει ότι τα έργα χρηματοδοτούνται «σύμφωνα με τις διατάξεις των Συνθηκών, με τις πράξεις που θεσπίζονται δυνάμει αυτών και με τις κοινοτικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος (...)». Αυτό δημιουργεί την υποχρέωση για την Επιτροπή να λαμβάνει υπόψη, μεταξύ άλλων, την κοινοτική περιβαλλοντική νομοθεσία κατά τη χρηματοδότηση στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Συνοχής.

1.4 Ο Διαμεσολαβητής θεωρεί ότι, βάσει των ερευνών που διενεργήθηκαν, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η Επιτροπή υπερέβη τη διακριτική της ευχέρεια ή παραβίασε τυχόν κανόνες που την δεσμεύουν όταν αποφασίζει να χρηματοδοτήσει τα έργα.

Φαίνεται ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή όσον αφορά αυτή την πτυχή της υπόθεσης.

2 Η απόφαση της Επιτροπής να αποδεσμεύσει κεφάλαια για το δεύτερο στάδιο του σχεδίου

2.1 Στις πρώτες παρατηρήσεις τους, οι καταγγέλλοντες επισήμαναν ότι η Επιτροπή δεν εξήγησε τους λόγους για τους οποίους, στις 5 Σεπτεμβρίου 2001, αποφάσισε να αποδεσμεύσει κεφάλαια για το δεύτερο στάδιο του σχεδίου, ενώ η καταγγελία 2000/46 εξακολουθούσε να αποτελεί αντικείμενο έρευνας. Οι καταγγέλλοντες διερωτήθηκαν γιατί η Επιτροπή δεν θεώρησε σκοπιμότερο να αναμείνει την περάτωση της υπόθεσης προτού αποφανθεί επί του αιτήματος, λαμβανομένου επίσης υπόψη του γεγονότος ότι αυτή ήταν η πρώτη προσέγγιση που ακολούθησε το θεσμικό όργανο.

Η Διαμεσολαβήτρια ζήτησε από την Επιτροπή δεύτερη γνώμη επί του σημείου αυτού.

2.2 Η Επιτροπή υποστήριξε ότι το γεγονός ότι η Επιτροπή εξετάζει μια καταγγελία σχετικά με ένα σχέδιο δεν αποτελεί επαρκή λόγο για να εμποδίσει ή να αρνηθεί μια χρηματοδότηση. Εάν η Επιτροπή μπλοκάρει ή αρνείται να χρηματοδοτήσει ένα έργο κάθε φορά που υποβάλλεται καταγγελία σχετικά με το εν λόγω έργο, ο στόχος του Ευρωπαϊκού Ταμείου Συνοχής θα τεθεί σε σοβαρό κίνδυνο. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 24 του κανονισμού 2082/93, η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να μειώσει ή να αναστείλει τη συνδρομή για τη συγκεκριμένη ενέργεια ή μέτρο, εάν διαπιστωθεί παρατυπία ή σημαντική μεταβολή που επηρεάζει τη φύση για την οποία δεν ζητήθηκε η έγκριση της Επιτροπής.

2.3 Βάσει των ανωτέρω, φαίνεται ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η Επιτροπή υπερέβη τη νομική της εξουσία όταν αποφάσισε να αποδεσμεύσει τα κονδύλια για το δεύτερο στάδιο του έργου. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση από την Επιτροπή όσον αφορά αυτή την πτυχή της υπόθεσης.

3 Συμπέρασμα

Βάσει των ερευνών του Διαμεσολαβητή σχετικά με την εν λόγω καταγγελία, δεν φαίνεται να υπήρξε κακοδιοίκηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ως εκ τούτου, ο Διαμεσολαβητής περατώνει την υπόθεση.

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα ενημερωθεί επίσης για την απόφαση αυτή.

Με εκτίμηση,

 

Jacob SÖDERMAN

---

(1) Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1164/94 του Συμβουλίου, της 16ης Μαΐου 1994, για την ίδρυση του Ταμείου Συνοχής, ΕΕ L 130 της 25ης Μαΐου 1994, σ. 0001-0013.

(2) Οδηγία 85/337/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον, ΕΕ L 175 της 5ης Ιουλίου 1985, σ. 0040-0048.

(3) Κατά τη διαβίβαση της γνώμης της, οι υπηρεσίες της Επιτροπής εξέτασαν τις συμπληρωματικές πληροφορίες που παρείχαν οι εθνικές πορτογαλικές αρχές.

(4) Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ. 2082/93 του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 1993, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 4253/88 για τις διατάξεις εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2052/88 όσον αφορά το συντονισμό των παρεμβάσεων των διαφόρων διαρθρωτικών ταμείων μεταξύ τους καθώς και με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και των άλλων υφιστάμενων χρηματοδοτικών οργάνων, που δημοσιεύθηκε στην ΕΕ L 193 της 31ης Ιουλίου 1993, σ. 0020 - 0033.

(5) Απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τους κανονισμούς και τους γενικούς όρους άσκησης των καθηκόντων του Διαμεσολαβητή