Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να παράσχει στο κοινό πρόσβαση σε έγγραφα που σχετίζονται με την προετοιμασία ανακοίνωσης σχετικά με την «αντιμετώπιση υβριδικών απειλών από τη χρήση της μετανάστευσης ως όπλου και την ενίσχυση της ασφάλειας στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ». Η Επιτροπή προσδιόρισε έξι έγγραφα ως εμπίπτοντα στο πεδίο εφαρμογής της αίτησης και παρέσχε ευρεία πρόσβαση σε τέσσερα από αυτά, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της ανακοίνωσης, η οποία είχε ήδη δημοσιευθεί. Η Επιτροπή απέκλεισε την πρόσβαση σε «σύνοψη ταχείας διαδικασίας» και σε προηγούμενο σχέδιο της ανακοίνωσης. Στο πλαίσιο αυτό, επικαλέστηκε εξαιρέσεις βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα, υποστηρίζοντας ότι η δημοσιοποίηση θα μπορούσε να υπονομεύσει τις διεθνείς σχέσεις και την εσωτερική διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ο καταγγέλλων ζήτησε από την Επιτροπή να επανεξετάσει τις αποφάσεις της (υποβάλλοντας «επιβεβαιωτική αίτηση»), μετά την οποία η Επιτροπή χορήγησε πλήρη πρόσβαση του κοινού στο προηγούμενο σχέδιο, αλλά όχι στην ταχεία σύνοψη.

Η Διαμεσολαβήτρια κίνησε έρευνα και επιθεώρησε την ταχεία σύνοψη. Λαμβανομένης υπόψη της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που διαθέτουν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης κατά τον καθορισμό του δημόσιου συμφέροντος όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις, έκρινε ότι η απόφαση της Επιτροπής να αρνηθεί την πρόσβαση δεν ήταν προδήλως εσφαλμένη. Δεδομένου ότι έγινε βασίμως επίκληση της εξαιρέσεως που αφορά τις διεθνείς σχέσεις, παρέλκει η εκτίμηση του βασίμου των επιχειρημάτων της Επιτροπής σχετικά με την προστασία της λήψεως αποφάσεων.

Η Διαμεσολαβήτρια περάτωσε την έρευνα διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε κακοδιοίκηση.