Skarżący, konsorcjum producentów oliwy z oliwek z Włoch, złożył skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w związku z decyzją Komisji o współfinansowaniu, na różnych warunkach, dwóch jednoczesnych programów promujących sprzedaż oliwy z oliwek poza UE. Zdaniem skarżącego niespójności między warunkami tych programów doprowadziły do uzyskania przewagi konkurencyjnej przez hiszpańskich producentów oliwy z oliwek.

W toku dochodzenia Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdziła, że prawodawca UE przyjął nowe rozporządzenia zawierające przepisy dotyczące lepszej koordynacji obu programów finansowania, co oznacza, że przypadki takie jak obecne nie będą miały miejsca w przyszłości. Rzecznik uznał zatem, że systemowy aspekt skargi został rozwiązany. Rzecznik stwierdziła jednak, że nie jest w stanie odnieść się do indywidualnej sytuacji skarżącego. W związku z tym zamknęła sprawę.

Sprawa ta dotyczyła rozpatrzenia przez Komisję Europejską skargi o naruszenie przepisów w związku z wykorzystaniem w Polsce unijnego Funduszu Spójności w dziedzinie infrastruktury i środowiska naturalnego. Skarżący, właściciel ekologicznego gospodarstwa rolnego, wyraża zaniepokojenie kwestią ochrony lokalnego środowiska naturalnego oraz odpowiedniego wykorzystaniem funduszy unijnych. Skierował on do Komisji skargę o naruszenie przepisów, argumentując, że w Polsce nie przeprowadzono zadowalająco konsultacji społecznych. Skarży się on, że Komisja zamknęła jego skargę, nie przeanalizowawszy jej właściwie.

Rzecznik przeprowadziła dochodzenie w sprawie skargi i zasugerowała, by Komisja Europejska dokonała przeglądu swego podejścia do weryfikacji, czy państwa członkowskie w pełni wywiązują się z wymogów dotyczących konsultacji społecznych, realizując projekty wspierane z funduszy unijnych. Zaproponowała ona również przeprowadzenie analizy dokumentów załączonych przez skarżącego do skargi skierowanej do Rzecznika z punktu widzenia środowiskowego, a także zorganizowanie przez przedstawicielstwo Komisji w Polsce spotkania ze skarżącym, aby pomóc mu lepiej zrozumieć poglądy Komisji, a jednocześnie umożliwić tej ostatniej lepsze zrozumienie obaw skarżącego. Rzecznik wyraziła zadowolenie z odpowiedzi Komisji na dwie pierwsze sugestie. W przypadku trzeciej z nich (spotkanie ze skarżącym) Rzecznik przyjęła pogląd Komisji, że tego rodzaju spotkanie może nie być skutecznym wykorzystaniem zasobów w odniesieniu do już zakończonych skarg. Zachęciła ona jednak Komisję do skorzystania z tej możliwości w przypadku, gdyby skarżący zgłaszał nowe problemy w przyszłości. W oparciu o te fakty Rzecznik zamknęła sprawę.

Dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich wynikało z dwóch powiązanych skarg, złożonych przez irlandzkiego posła do Parlamentu Europejskiego i irlandzkiego rolnika, dotyczących zatwierdzenia przez Komisję Europejską zmiany wprowadzonej przez władze irlandzkie w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności do przyznania pomocy hodowcom zwierząt gospodarskich znajdującym się na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Skarżący twierdzili, że Komisja, zatwierdzając zmiany, nie uznała, że władze irlandzkie były zobowiązane do przestrzegania zasad uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

Rzecznik zbadał tę kwestię i stwierdził, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła metody obliczania wskaźnika jakości pszenicy durum, na podstawie którego do 2009 r. w ramach wspólnej polityki rolnej wypłacano rolnikom w UE premię. Premia została wypłacona jedynie w przypadku pszenicy durum nadającej się do wykorzystania w produkcji semoliny i makaronów. Skarżący napisał do Komisji i argumentował, że kwestionowana metoda była błędna i miała zakłócający wpływ, ale Komisja jej nie zmieniła. Skarżył się przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich, że Komisja nie udzieliła mu odpowiedniej odpowiedzi. Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i nie stwierdził niewłaściwego administrowania ze strony Komisji.

Sprawa dotyczyła osiemnastu wniosków o dostęp do dokumentów złożonych zgodnie z rozporządzeniem 1049/2001. Żądane dokumenty dotyczyły procedury zastosowanej przy zmianie rozporządzenia 540/2011. W sumie wnioski obejmowały prawie 300 dokumentów. Wnioski złożyła międzynarodowa grupa działająca m.in. w zakresie rozwiązań ochrony roślin. Uznając, że rozpatrywanie wniosków spowodowałoby znaczne obciążenie administracyjne i utrudniłoby jej wykonywanie innych zadań, Komisja zaproponowała, na podstawie art. 6 ust. 3 rozporządzenia, ujawnienie żądanych dokumentów przez pewien okres. Skarżący uznał proponowany harmonogram za nieracjonalny. Rzecznik Praw Obywatelskich zbadał tę kwestię i stwierdził, że wobec braku porozumienia w sprawie rozłożonego w czasie ujawniania informacji skarżący miał prawo uznać, że Komisja odmówiła udzielenia dostępu. Chociaż Komisja nie rozpatrzyła wniosków w odpowiednich terminach, Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają czas potrzebny Komisji na rozpatrzenie wniosków. Rzecznik stwierdził zatem, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. Rzecznik Praw Obywatelskich, w drodze kolejnej uwagi, zauważył, że niektóre z żądanych dokumentów wydawały się być sporządzone w trakcie procesu legislacyjnego i jako takie powinny być bezpośrednio dostępne. Gdyby tak się stało, skarżący nie musiałby składać specjalnych wniosków o udzielenie dostępu do tych dokumentów na podstawie rozporządzenia 1049/2001.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską publicznego dostępu do dokumentu dotyczącego zapasów włoskiej oliwy z oliwek w roku gospodarczym 2013-2014.

Rzecznik przeprowadził kontrolę przedmiotowego dokumentu, którą przeprowadziła Komisja. Uznała ona, że dokument ten zawiera szczególnie chronione dane handlowe, w związku z czym Komisja słusznie odmówiła jego ujawnienia. W związku z tym zamknęła sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczy decyzji Komisji Europejskiej o zamknięciu dwóch skarg w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Włochom w związku z prawidłowym wdrożeniem przepisów UE dotyczących wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych. Kluczową kwestią było to, czy osoba, która spóźniła się z ubieganiem się o odnowienie zatwierdzenia danej odmiany w katalogu, powinna być zobowiązana do złożenia nowego wniosku lub do przyjęcia wniosku o późne odnowienie. Złożenie nowego wniosku, w przeciwieństwie do wniosku o przedłużenie, wiązałoby się z dość znacznym wysiłkiem i kosztami; w szczególności wymagałoby to poddania się nowemu testowi "wartości do uprawy i stosowania" (VCU). Skarżący, zainteresowana strona włoskiego przedsiębiorstwa rolnego, twierdził, że argumenty przedstawione przez Komisję na poparcie jej decyzji nie były przekonujące.

Po przeprowadzeniu szczegółowego dochodzenia Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że argumenty, na które powołuje się Komisja, są przekonujące. Jej głównym argumentem było to, że zwrócenie się o nowy test VCU w przypadku spóźnionych wniosków o odnowienie zatwierdzenia odmiany roślin w katalogu krajowym byłoby nieproporcjonalne. Rzecznik zauważył również, że domniemane naruszenie dotyczyło bardzo szczególnego przypadku dwóch odmian pszenicy durum oraz że kwestia prawna leżąca u podstaw skargi była wysoce kontrowersyjna. We wszystkich okolicznościach, a także biorąc pod uwagę zakres uznania, jakim dysponuje Komisja w przypadku skarg dotyczących naruszenia, stanowisko przyjęte przez Komisję przekonało Rzecznika. W związku z tym zamknęła sprawę, stwierdzając, że nie doszło do niewłaściwego administrowania.