Szanowna Pani B.,
W dniu 7 września 1997 r. złożyła Pani skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą sposobu, w jaki Komisja rozpatrywała skargi dotyczące niemieckiego ustawodawstwa w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych. Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał również podobną skargę od innego skarżącego (819/97/IJH). Aby jak najskuteczniej i jak najszybciej rozpatrywać skargi, dochodzenia były prowadzone wspólnie.
W dniu 18 października 1997 r. przekazałem skargi przewodniczącemu Komisji. W dniu 10 lutego 1998 r. Komisja przekazała mi swoją opinię. Przekazałem Panu opinię Komisji wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 20 marca 1998 r. W dniu 9 września 1998 r. zwróciłem się do Komisji z prośbą o ustosunkowanie się do kwestii poruszonych w uwagach. W dniu 9 listopada 1998 r. Komisja przesłała mi swoją odpowiedź, a w dniu 19 listopada 1998 r. podległe mi służby skontaktowały się z Panem telefonicznie w sprawie odpowiedzi Komisji.
Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczyły sposobu, w jaki Komisja rozpatrywała skargi dotyczące niemieckich przepisów w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych z 1991 r. (Verordnung über die Vermeidung von Verpackungsabfällen), które zostały skierowane do Komisji w latach 1991 i 1992. W skargach skierowanych do Rzecznika stwierdzono, że chociaż Komisja nadała skargom numer referencyjny, nie dostarczyła następnie skarżącym żadnych dalszych informacji i że takie zachowanie było niedopuszczalne.

WNIOSEK

Opinia Komisji Podsumowując,
opinia Komisji była następująca. Niemieckie przepisy dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych były przedmiotem 47 skarg, które Komisja zarejestrowała i rozpatrzyła łącznie w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego 91/4489 w celu zbadania ewentualnego naruszenia art. 30 Traktatu. Po 1996 r. procedura przybrała nowy obrót, ponieważ kwestia ta podlegała obecnie dyrektywie 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych. Biorąc pod uwagę tę nową okoliczność, Komisja postanowiła przekazać sprawę wraz ze skargami do właściwej służby, DG XI. Komisja bada obecnie ustawodawstwo niemieckie w świetle tych nowych ram prawnych, aby sprawdzić, czy doszło do naruszenia dyrektywy lub traktatu, w szczególności art. 30.
Komisja stwierdziła ponadto, że ogólnie rzecz biorąc, ma następujące obowiązki wobec skarżących:
(i) Aby wysłać potwierdzenie odbioru.
(ii) Informowanie skarżącego o działaniach podjętych w celu rozpatrzenia skargi, w tym o oświadczeniach złożonych władzom krajowym lub organom wspólnotowym.
(iii) Informowanie skarżącego o wszelkich postępowaniach w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które wszczyna przeciwko państwu członkowskiemu, lub o wszelkich działaniach prawnych, które zamierza podjąć przeciwko przedsiębiorstwu w wyniku skargi.
W odniesieniu do rozpatrywanej sprawy Komisja wskazała, że potwierdziła otrzymanie skarg. W lipcu 1994 r. Komisja podjęła decyzję o skierowaniu do władz niemieckich wezwania do usunięcia uchybienia. W październiku 1994 r. Komisja skontaktowała się ze skarżącymi, którzy wydawali się najbardziej zaniepokojeni, w celu uzyskania ich opinii. W dniu 12 grudnia 1995 r. Komisja wystosowała wezwanie do usunięcia uchybienia. Komisja nie uznała za konieczne informowania każdego z 47 skarżących o tym działaniu, zwłaszcza ze względu na znaczną reklamę tej kwestii. Komisja poinformowała jednak każdą zainteresowaną osobę na jej wniosek. Zorganizowała również spotkanie w czerwcu 1997 r., a także kolejne spotkania dla poszczególnych sektorów.
Komisja oświadczyła wreszcie, że poinformuje skarżących o wszelkich dalszych decyzjach, które podejmie w tej sprawie.

Uwagi skarżącego W swoich uwagach skarżący byli usatysfakcjonowani wyjaśnieniami udzielonymi przez Komisję, z wyjątkiem jednego punktu. Obaj skarżący wskazali, że Komisja nie wspomniała o swoim zobowiązaniu do poinformowania skarżących o zamiarze zamknięcia sprawy, dając im tym samym możliwość przedstawienia opinii i krytyki dotyczącej punktu widzenia Komisji, zanim Komisja zobowiąże się do ostatecznego wniosku.

NASTĘPUJĄCE PYTANIA

Rzecznik zwrócił się do Komisji o ustosunkowanie się do kwestii poruszonej w uwagach skarżącego. W replice Komisja wskazała najpierw, że w żadnym momencie nie miała zamiaru zamknąć sprawy. Poinformowała również Rzecznika, że postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jest nadal w toku i że w sierpniu 1998 r. wystosowała kolejne pismo do władz niemieckich.
Komisja stwierdziła również:

„Z wyżej wymienionej decyzji Komisji wynika, że nie było potrzeby wcześniejszego informowania skarżących. Niezależnie od tej sprawy Komisja korzysta jednak z okazji, aby powtórzyć swoje zobowiązanie do poinformowania skarżącego w odpowiednim czasie przed podjęciem decyzji o zamknięciu sprawy dotyczącej skargi.

Skarżący są informowani o wyżej wymienionej decyzji. Komisja potwierdza również swoje zobowiązanie do poinformowania skarżących o wszelkich dalszych decyzjach, jakie Komisja podejmie w tej sprawie, zgodnie z regulaminem wewnętrznym wskazanym skarżącym w uznaniu ich skarg.”

W rozmowie telefonicznej ze służbami Rzecznika skarżący stwierdzili, że są zadowoleni z odpowiedzi Komisji.

DECYZJA

1 Skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich odnoszą się do rozpatrywania przez Komisję skarg wniesionych do niej w 1991 i 1992 r. dotyczących niemieckich przepisów w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych.
2 W kwietniu 1997 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął z własnej inicjatywy dochodzenie w sprawie możliwości poprawy jakości procedur administracyjnych Komisji w zakresie rozpatrywania skarg dotyczących naruszeń prawa wspólnotowego przez Państwa Członkowskie (1). W toku dochodzenia z własnej inicjatywy Komisja wskazała, że przyjęła wewnętrzny regulamin, zgodnie z którym decyzję o zamknięciu sprawy bez podejmowania żadnych działań lub o wszczęciu oficjalnego postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego należy podjąć w odniesieniu do każdej skargi w terminie maksymalnie jednego roku od daty jej zarejestrowania, z wyjątkiem szczególnych przypadków, w których należy podać uzasadnienie.
3 Ponadto Komisja zobowiązała się, że poza przypadkami, w których skarga jest oczywiście bezpodstawna, oraz przypadkami, w których skarżący nie ma dalszych wyjaśnień, Komisja dopilnuje, aby skarżący został poinformowany o zamiarze zamknięcia sprawy. Wydaje się zatem, że w przypadkach, w których Komisja stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa wspólnotowego, skarżący powinni mieć możliwość przedstawienia opinii i krytyki dotyczącej punktu widzenia Komisji, zanim Komisja zobowiąże się do ostatecznego stwierdzenia, że nie doszło do naruszenia.
4 Skarżący twierdzili, że Komisja przez długi czas nie informowała ich o jakichkolwiek działaniach podjętych w związku ze skargami skierowanymi do Komisji. W swojej opinii Komisja wyjaśniła swoje postępowanie w tej sprawie.
5 W swoich uwagach skarżący wskazali, że są usatysfakcjonowani odpowiedzią Komisji, z wyjątkiem faktu, że Komisja nie wspomniała o zobowiązaniu, o którym mowa w pkt 2 powyżej.
6 W odpowiedzi na dalsze pytania Komisja powtórzyła zobowiązanie, o którym mowa w pkt 2 powyżej. Skarżący poinformowali Rzecznika, że są zadowoleni z tej odpowiedzi.
Wnioski Z
uwag Komisji´s i uwag skarżących wynika, że Komisja podjęła kroki w celu rozstrzygnięcia sprawy i tym samym usatysfakcjonowała skarżącego. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.
Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.
Z poważaniem
Jacob Söderman

---

(1) 303/97/PD, przedstawione w sprawozdaniu rocznym Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich za 1997 r., s. 270-274 i zob. 15. sprawozdanie roczne Komisji z kontroli stosowania prawa wspólnotowego (1997 r.), wprowadzenie, s. III-IV (COM (1998) 317 wersja ostateczna).