Szanowny Panie X,
w dniu 10 sierpnia 1996 r. złożył Pan skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą zachowania urzędnika Komisji podczas stażu w Służbie Tłumaczeniowej Komisji w Luksemburgu. W dniu 12 grudnia 1996 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 5 marca 1997 r., a ja przekazałem ją Panu wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 21 kwietnia 1997 r.
Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone. Przepraszam za czas potrzebny na rozpatrzenie Pana skargi.

WNIOSEK

Wydaje się, że w 1994 r. skarżący otrzymał staż w Komisji i że już na początku stażu skarżący zachorował. Skarżący przekazał Komisji niezbędne zaświadczenia lekarskie. W styczniu 1995 r. kierownik służby skarżącego zadzwonił do lekarza skarżącego we Włoszech, który wydał zaświadczenia, i zapytał o sytuację skarżącego. Skarżący uznał, że szef służby zachował się niewłaściwie i skierował do Komisji pismo zawierające skargę. Skarżący nie otrzymał odpowiedzi na niniejsze pismo.
W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich stwierdzono:

(i) zachowanie danego kierownika służby było nieprawidłowe. Zasadniczo skarżący twierdził, że szef służby ostrzegł lekarza, aby nie wydawał bezpodstawnych zaświadczeń lekarskich.

(ii) Komisja powinna była odpowiedzieć na pismo skarżącego.

WNIOSEK

W odniesieniu
do pierwszego zarzutu skarżącego Komisja uznała, że szef służby skontaktował się z lekarzem skarżącego w styczniu 1995 r. w celu "wyjaśnienia sytuacji". Zdaniem Komisji interwencja szefa służby ograniczała się wyłącznie do pytań niezbędnych do tego celu i nie próbował on wpływać na ocenę lekarza. Przypomniał jej jedynie, że zaświadczenia lekarskie są wymagane w celu uzasadnienia wszystkich nieobecności. Komisja uznała również, że szef służby poinformował lekarza o sytuacji skarżącego w zakresie zakwaterowania w Luksemburgu. Według Komisji informacje te były istotne dla dyskusji z lekarzem i nie zawierały żadnych elementów zniesławienia. W związku z tym Komisja stwierdziła, że przez cały czas szef służby zachowywał się zgodnie z normalną praktyką i etyką zawodową.
W odniesieniu do drugiego zarzutu skarżącego Komisja stwierdziła, że odpowiedź na pismo została sporządzona, ale nie została wysłana ze względu na nadzór administracyjny.
Uwagi skarżącego
W uwagach skarżący podtrzymał skargę.

DECYZJA

1 Twierdzenie, że kierownik służby nie powinien był kontaktować się z lekarzem skarżącego.
1.1 Przepisy dotyczące doskonalenia zawodowego w Komisji przewidują procedurę obowiązującą w przypadku nieobecności z powodu choroby (1). Wydaje się, że art. 33 regulaminu zapewnia administracji odpowiednie zabezpieczenia jej interesów. Stażysta, który jest chory dłużej niż trzy dni, musi być w stanie udowodnić to zaświadczeniem lekarskim; jeżeli nie jest on w stanie przedstawić takich dowodów, administracja może pominąć chorobę. Jeżeli poświadczenie pozostawia Komisji pytania bez odpowiedzi, zapewnia się specjalną procedurę: tj. od stażysty można wymagać poddania się badaniu lekarskiemu.
1.2 Jak uznał Trybunał Sprawiedliwości, między pacjentem ubiegającym się o leczenie a jego lekarzem (2) tworzy się poufny związek, który należy chronić. Zasady dobrej administracji wymagają od Komisji poszanowania poufności relacji lekarz-pacjent.
1.3 W niniejszej sprawie kierownik służby skarżącego skontaktował się bezpośrednio i bez zgody skarżącego z lekarzem, który wydał skarżącemu zaświadczenie lekarskie. Niezależnie od dokładnego charakteru poszukiwanych lub dostarczonych informacji na temat sytuacji skarżącego oczywiste jest, że działanie to wiązało się z ryzykiem naruszenia poufności relacji lekarz-pacjent. Gdyby Komisja uznała, że konieczne jest wyjaśnienie sytuacji, można by było zastosować procedurę wyraźnie przewidzianą w art. 33 przepisów regulujących kształcenie ustawiczne.
2 Brak odpowiedzi na pismo skarżącego
2.1 Według Komisji odpowiedź na pismo skarżącego została sporządzona, ale nie została wysłana z powodu nadzoru administracyjnego. Właściwe byłoby, aby Komisja również wyraziła ubolewanie z powodu tego nadzoru.
3 Wnioski Na
podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się konieczne sformułowanie następujących uwag krytycznych:

1. Jak uznał Trybunał Sprawiedliwości, między pacjentem ubiegającym się o leczenie a jego lekarzem powstaje poufny związek, który należy chronić. Zasady dobrej administracji wymagają od Komisji poszanowania poufności relacji lekarz-pacjent. W niniejszej sprawie kierownik służby skarżącego skontaktował się bezpośrednio i bez zgody skarżącego z lekarzem, który wydał skarżącemu zaświadczenie lekarskie. Niezależnie od dokładnego charakteru poszukiwanych lub dostarczonych informacji na temat sytuacji skarżącego oczywiste jest, że działanie to wiązało się z ryzykiem naruszenia poufności relacji lekarz-pacjent. Gdyby Komisja uznała, że konieczne jest wyjaśnienie sytuacji, można by było zastosować procedurę wyraźnie przewidzianą w art. 33 przepisów regulujących kształcenie ustawiczne.

2. Według Komisji odpowiedź na pismo skarżącego została sporządzona, ale nie została wysłana z powodu nadzoru administracyjnego. Właściwe byłoby, aby Komisja również wyraziła ubolewanie z powodu tego nadzoru.

Biorąc pod uwagę, że oba aspekty sprawy dotyczą procedur związanych z konkretnymi wydarzeniami w przeszłości, nie należy dążyć do polubownego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.
Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.
Z poważaniem
Jacob Söderman

---

(1) "W przypadku choroby stażyści muszą niezwłocznie powiadomić swoich doradców; w przypadku nieobecności dłuższej niż trzy dni muszą przedstawić zaświadczenie lekarskie wskazujące prawdopodobną długość nieobecności, które doradca przekaże Wydziałowi Szkoleń. Mogą być zobowiązani do poddania się badaniu lekarskiemu w interesie służby".

(2) Sprawa 155/78 M. przeciwko Komisji, Rec. 1980, s. 1797.