Okoliczności powstania skargi

1. Skarżący złożył niniejszą skargę jako przewodniczący Komitetu Pracowniczego Parlamentu Europejskiego i w jego imieniu.

2. Zgodnie z art. 13 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego:

„Rada dokonuje co dwa lata przeglądu stawek [dodatkowych diet dziennych i kosztów zakwaterowania w przypadku podróży służbowych]. Przegląd ten odbywa się w świetle sprawozdania Komisji w sprawie cen hoteli, restauracji i usług gastronomicznych, z uwzględnieniem wskaźników dotyczących zmian tych cen. Do celów tego przeglądu Rada stanowi na wniosek Komisji większością kwalifikowaną przewidzianą w art. 205 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze Traktatu WE.” (podkreślenie dodane).

3. W dniu 27 czerwca 2006 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1066/2006 dostosowujące od dnia 1 lipca 2006 r. skalę wyjazdów służbowych urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich do państw członkowskich [1]. Rozporządzenie zostało przyjęte na podstawie wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady (WE, Euratom) dostosowującego od dnia 1 maja 2006 r. skalę wyjazdów służbowych urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich do państw członkowskich [2].

4. W dniu 30 października 2008 r. skarżący zwrócił się pisemnie do sekretarza generalnego Parlamentu w związku z dwuletnimi dostosowaniami wysokości diet dziennych i kosztów zakwaterowania w przypadku podróży służbowych. Zwrócił uwagę na fakt, że skala ustalona w 2006 r. powinna była zostać poddana przeglądowi w 2008 r. Skarżący zwrócił się do sekretarza generalnego Parlamentu o skontaktowanie się z sekretarzem generalnym Komisji w celu bezzwłocznego rozpoczęcia procesu przeglądu.

5. W dniu 26 listopada 2008 r. dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej ds. Personelu (DG ds. Personelu) Parlamentu Europejskiego skontaktował się pismem ze skarżącym. Podkreślił, że w dniu 21 listopada 2008 r. zwrócił się do dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Personelu i Administracji [3] (DG ADMIN) z wnioskiem o przedłożenie Radzie sprawozdania zgodnie z art. 13 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

6. W dniu 11 lutego 2009 r. skarżący przesłał kolejne pismo do dyrektora generalnego DG ds. Personelu Parlamentu, w którym stwierdził, że oprócz wyżej wymienionej odpowiedzi z dnia 26 listopada 2008 r. komitet pracowniczy nie otrzymał żadnych informacji w tej sprawie. Skarżący zwrócił się zatem do dyrektora generalnego o ponowne skontaktowanie się z Komisją.

7. W dniu 17 lutego 2009 r. dyrektor generalny DG ds. Personelu Parlamentu poinformował skarżącego, że w dniu 22 grudnia 2008 r. dyrektor generalny DG ADMIN Komisji zwrócił się do Parlamentu o dostarczenie wszystkich danych niezbędnych Komisji do sporządzenia sprawozdania. Dyrektor generalny DG ds. Personelu dodał, że Parlament przekazał wymagane informacje i będzie uważnie śledzić wszelkie późniejsze działania podejmowane przez Komisję.

8. W dniu 26 lutego 2009 r. skarżący ponowił swój wniosek skierowany do dyrektora generalnego DG ds. Personelu Parlamentu.

9. W dniu 28 października 2009 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Przedmiot dochodzenia

10. W swojej skardze skarżący przedstawił następujące zarzuty i zarzuty.

Zarzut:

Rada nie przyjęła w odpowiednim czasie decyzji dotyczącej przeglądu z 2008 r. zgodnie z art. 13 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

Roszczenie:

Rada powinna przyjąć decyzję dotyczącą przeglądu w 2008 r. zgodnie z art. 13 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Niniejsza decyzja powinna mieć moc wsteczną od dnia 1 lipca 2008 r.

W przedmiocie dochodzenia

11. W dniu 2 grudnia 2009 r. Rzecznik wszczął dochodzenie i zwrócił się do Rady o wydanie opinii w sprawie skargi do dnia 31 marca 2010 r.

12. W dniu 12 marca 2010 r. Rada udzieliła odpowiedzi. Odpowiedź została przekazana skarżącemu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag.

13. W dniu 8 września 2010 r. skarżący zwrócił się o kopię całej dokumentacji swojej skargi.

14. W dniu 27 września 2010 r. Rzecznik przekazał skarżącemu kopię akt skargi. Ponowił również skierowane do skarżącego wezwanie do przedstawienia uwag w sprawie opinii przedstawionej przez Radę do dnia 31 października 2010 r. Skarżący nie przedstawił uwag.

Analiza i wnioski Rzecznika Praw Obywatelskich

A. Zarzut niepodjęcia działań w odpowiednim czasie

Argumenty przedstawione Rzecznikowi Praw Obywatelskich

15. Skarżący twierdził, że Rada powinna była przyjąć nową skalę ze skutkiem od dnia 1 lipca 2008 r. lub przynajmniej dokonać przeglądu stawek na początku 2008 r. w oparciu o sprawozdanie Komisji.

16. Rada nie przedstawiła żadnych argumentów co do istoty niniejszej sprawy, lecz zakwestionowała dopuszczalność zażalenia.

17. Rada odmówiła wydania opinii w sprawie skargi, ponieważ uznała ją za niedopuszczalną. W tym względzie Rada uznała, że skarga skarżącego do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 4 statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Rzecznik Praw Obywatelskich nie powinien był zatem uznać skargi za dopuszczalną. W tym względzie Rada wskazała, że skarżący nie podjął wcześniej żadnych działań administracyjnych wobec Rady w odniesieniu do przedmiotu swojej skargi. Ponadto Rada podkreśliła, że zgodnie z postanowieniami art. 228 TFUE Rzecznik Praw Obywatelskich jest uprawniony do przyjmowania skarg dotyczących przypadków niewłaściwego administrowania w działalności instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii. Rada uznała, że dostosowanie do skali określającej diety dzienne i koszty zakwaterowania w przypadku podróży służbowych, zgodnie z przepisami art. 13 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, stanowi część działalności prawodawczej Rady i w związku z tym nie wchodzi w zakres mandatu Rzecznika Praw Obywatelskich.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

18. Rzecznik nie zgadza się ze stanowiskiem Rady. Składający petycję uważa skargę za dopuszczalną z następujących powodów.

19. Art. 228 TFUE nie stanowi, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie może przyjmować skarg od organizacji takich jak komitety pracownicze instytucji UE. Rzecznik Praw Obywatelskich podkreśla, że chociaż przedmiotowa skarga została złożona przez urzędnika, została ona złożona w imieniu Komitetu Pracowniczego. Rzecznik uważa zatem, że skarga ta jest skargą actio popularis, w której broni się zbiorowego interesu urzędników, aby ich koszty podróży służbowych odpowiadały rzeczywistym kosztom lokalnym związanym z podróżami służbowymi.

20. Zgodnie z art. 2 ust. 4 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich każda skarga złożona do Rzecznika Praw Obywatelskich musi być poprzedzona odpowiednim uprzednim podejściem administracyjnym do danej instytucji. Uważa on jednak, że wcześniejsze podejścia administracyjne nie są uważane za odpowiednie w przypadku skarg actio popularis, jeżeli instytucja jest świadoma danej kwestii i skorzystała już z okazji, aby określić swoje stanowisko. W niniejszej sprawie oczywiste jest, że Rada była świadoma tej kwestii.

21. Rzecznik Praw Obywatelskich przypomina ponadto, że zgodnie z definicją zawartą w sprawozdaniu rocznym za 1997 r. „niewłaściwe administrowanie ma miejsce, gdy organ publiczny nie działa zgodnie z regułą lub zasadą, która jest dla niego wiążąca”. Konsekwentnie uważał, że niewłaściwe administrowanie jest pojęciem szerokim i że dobra administracja wymaga m.in. przestrzegania przepisów i zasad prawnych. Rzecznik zauważa, że niniejsza skarga nie dotyczy zasadności przepisów dotyczących stawek diet dziennych i kosztów zakwaterowania związanych z podróżami służbowymi, lecz raczej nieprzestrzegania przez Radę obowiązku przestrzegania ustawowych terminów stanowienia prawa w odniesieniu do powyższych stawek, zgodnie z art. 13 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Skarga odnosiła się do spoczywającego na Radzie obowiązku stanowienia prawa w konkretnej sprawie przewidzianej w art. 13 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Jeżeli skarga dotyczy organizacji działalności ustawodawczej, kontrola Rzecznika Praw Obywatelskich niekoniecznie jest wyłączona zgodnie z art. 228 TFUE.

22. W związku z powyższym Rzecznik uznał skargę za dopuszczalną.

23. Rzecznik wyraża ubolewanie, że Rada odmówiła przedstawienia swojego stanowiska co do istoty niniejszej sprawy. Niemniej jednak zwraca on uwagę, że zgodnie z art. 13 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego Rada powinna stanowić na podstawie wniosku przedłożonego przez Komisję. W tym względzie wydaje się, że Komisja nie przedłożyła jeszcze Radzie takiego wniosku [4]. W tych okolicznościach Rzecznik uważa, że dalsze dochodzenie w sprawie niniejszej skargi nie jest uzasadnione. W związku z tym zamyka sprawę.

B. Wnioski

Na podstawie dochodzenia w sprawie tej skargi Rzecznik zamyka je następującym wnioskiem:

Dalsze dochodzenia nie są uzasadnione.

Skarżący i Rada zostaną poinformowani o tej decyzji.

P. Nikiforos Diamandouros

Sporządzono w Strasburgu dnia 13 grudnia 2010 r.

[1] Dz.U. 2006, L 194, s. 1.

[2] COM(2006) 143 wersja ostateczna z 29.3.2006.

[3] Dyrekcja Generalna Komisji ds. Personelu i Administracji (DG ADMIN) jest obecnie Dyrekcją Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa. W niniejszej decyzji zostanie jednak umieszczone odniesienie do „DG ADMIN”, która była prawidłową nazwą w czasie, gdy miały miejsce istotne fakty.

[4] Zob. decyzja Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie skargi 2659/2009/(BU)RT, dostępna na jego stronie internetowej.