Strasburg, 28 listopada 2007 r.

Szanowny Panie,

W dniu 20 października 2006 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą domniemanej dyskryminacji ze względu na wiek ze strony Komisji Europejskiej (skarga 3269/2006/WP). Biorąc pod uwagę, że pomimo licznych kontaktów z Komisją nie podniósł Pan tej kwestii przed zwróceniem się do mnie, poinformowałem Pana, że nie mogę rozpatrzyć Pańskiej skargi, ponieważ nie wydaje się, aby podjął Pan odpowiednie wcześniejsze działania administracyjne wobec Komisji, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 4 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich.

W e-mailu z dnia 4 grudnia 2006 r. poinformował mnie Pan, że wysłał Pan 154 e-maile do Dyrekcji Generalnej ds. Personelu i Administracji Komisji oraz 103 do Dyrekcji Generalnej ds. Eurostatu, co Pana zdaniem świadczy o tym, że podjął Pan odpowiednie działania administracyjne wobec Komisji. Biorąc jednak pod uwagę, że nie wskazał Pan, czy którykolwiek z Pańskich e-maili dotyczył domniemanej dyskryminacji ze względu na wiek, poinformowałem Pana, że nie mogę rozpatrzyć Pańskiej skargi, chyba że wyraźnie poruszył Pan tę kwestię z Komisją.

W piśmie z dnia 20 marca 2007 r. poinformował mnie Pan, że w dniu 23 lutego 2007 r. skontaktował się Pan z Komisją w sprawie domniemanej dyskryminacji ze względu na wiek, ale nie otrzymał Pan jeszcze odpowiedzi. Załączył Pan kopię Pańskiego pisma z dnia 23 lutego 2007 r. i poprosił mnie o wszczęcie dochodzenia w sprawie Pańskiej skargi.

Biorąc pod uwagę, że podjął Pan już wymagane wcześniejsze działania administracyjne, zarejestrowałem Pańskie pismo z dnia 20 marca 2007 r. jako nową skargę (skarga 1206/2007/WP). W dniu 14 maja 2007 r. przekazałem tę skargę przewodniczącemu Komisji. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 5 września 2007 r. W dniu 11 września 2007 r. przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, które przesłał Pan w dniu 15 września 2007 r.

W dniu 6 listopada 2007 r. w rozmowie telefonicznej z prawnikiem odpowiedzialnym za Pana sprawę wyjaśnił Pan jeden aspekt swoich uwag.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Skarżący, który w latach 1980–1990 pracował na własny rachunek dla Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich („OPOCE”) oraz dla Dyrekcji Generalnej Eurostatu Komisji, uznał, że Komisja powinna była zatrudnić go jako pracownika pomocniczego w następstwie wniosków złożonych przez niego począwszy od grudnia 2003 r. Stwierdził on, że na stronie internetowej Komisji dowiedział się, iż młodsi pracownicy, których szkolił w trakcie pracy w OPOCE, zostali w międzyczasie urzędnikami. Skarżący twierdził, że nie został zatrudniony ze względu na swój wiek. Stwierdził, że należy mu się odszkodowanie za tę dyskryminację.

Zgodnie z radą Rzecznika, skarżący zwrócił się do Komisji pismem z dnia 23 lutego 2007 r., informując ją o tych obawach. Skarżący nie otrzymał jednak odpowiedzi na to pismo.

Zarzuty skarżącego wydawały się następujące:

(1) Nie zatrudniając go jako pracownika pomocniczego, Komisja dyskryminowała go ze względu na wiek.

(2) Komisja nie odpowiedziała na jego pismo z dnia 23 lutego 2007 r.

Skarżący twierdził, że powinien otrzymać rekompensatę za dyskryminację, której doświadczył.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja przedstawiła krótkie podsumowanie wydarzeń, które doprowadziły do złożenia niniejszej skargi. Stwierdziła, że pismo skarżącego z dnia 23 lutego 2007 r. zostało zarejestrowane we właściwej jednostce w dniu 19 marca 2007 r. oraz że odpowiedź merytoryczna została wysłana w dniu 29 marca 2007 r. Komisja wyjaśniła, że dział otrzymał pismo skarżącego dopiero po upływie zwykłego terminu na udzielenie odpowiedzi zgodnie z kodeksem dobrego postępowania administracyjnego Komisji. Na dowód tego stwierdzenia Komisja załączyła kserokopię wewnętrznego dowodu obiegowego wraz z odpowiednimi pieczęciami rejestracyjnymi. Komisja wskazała, że art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego stanowi, iż każda osoba, do której stosuje się regulamin pracowniczy, może oczekiwać uzasadnionej odpowiedzi w terminie czterech miesięcy. Zdaniem Komisji termin ten miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Uznał on, że skarżący był w pełni świadomy wspomnianego terminu, biorąc pod uwagę, że zastosował się do wyraźnej porady Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącej złożenia skargi zgodnie z tym przepisem regulaminu pracowniczego. Komisja stwierdziła, że w związku z tym odpowiedziała skarżącemu w odpowiednim czasie. Dodała, że skarżący powinien był poinformować Rzecznika o swojej odpowiedzi przed wszczęciem przez niego dochodzenia, biorąc pod uwagę, że skarżący podpisał potwierdzenie odbioru w dniu 2 kwietnia 2007 r. Komisja stwierdziła, że zarzut skarżącego dotyczący braku odpowiedzi był zatem bezpodstawny.

Komisja argumentowała, że – jak wyjaśniła skarżącemu w piśmie z dnia 29 marca 2007 r. – merytoryczny aspekt skargi również był bezpodstawny. W piśmie tym, jak również w swojej opinii, Komisja wskazała, że nie istnieje żadne ustalone prawo gwarantujące rekrutację przez instytucję europejską. Jednakże z uwagi na ciążący na niej obowiązek staranności i w interesie dobrej administracji za każdym razem odpowiadała ona na spontaniczne wnioski skarżącego i informowała go o możliwościach zatrudnienia przez Komisję. Wielokrotnie zwracała również jego uwagę na stronę internetową Europejskiego Urzędu Doboru Kadr („EPSO”). Komisja dodała, że skarżący ani razu nie powołał się na wolne stanowisko w Komisji, które odpowiadałoby jego profilowi. Ponieważ skarżący nigdy nie brał udziału w konkursie na wolne stanowisko, nie mógł powoływać się na żadną dyskryminację w zakresie rekrutacji.

W odniesieniu do pisma skarżącego z dnia 23 lutego 2007 r. Komisja dodała, że uznała tę skargę za niedopuszczalną z następujących względów: Ponieważ skarżący nie miał ustalonego prawa do zatrudnienia, nie mógł zwrócić się do Komisji o podjęcie decyzji w zastosowaniu takiego „prawa” jedynie na podstawie faktu, że jego wnioski o zatrudnienie nie zostały uwzględnione. Komisja wskazała, że zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego można wnieść zażalenie na akt zaskarżalny niekorzystny dla adresata. Samo odesłanie do odrzuconych wniosków o zatrudnienie nie uprawniało jednak do odwołania. Ponadto Komisja wskazała, że ponieważ, jak wyjaśniła skarżącemu, postanowiła nie zatrudniać już personelu pomocniczego od dnia 1 stycznia 2005 r., wszystkie skargi dotyczące rekrutacji personelu pomocniczego uległy przedawnieniu ze względu na termin określony w art. 90 regulaminu pracowniczego.

Podsumowując, Komisja stwierdziła, że nie dostrzegła żadnej dyskryminacji w kontaktach ze skarżącym ani żadnego przypadku niewłaściwego administrowania w rozpatrywaniu jego skargi na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W związku z tym Komisja nie mogła przyjąć wniosku skarżącego o odszkodowanie. Ponownie zaleciła, aby skarżący postępował zgodnie z procedurami rekrutacyjnymi, o których został poinformowany.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący podtrzymał skargę. Twierdził on, że Komisja niesłusznie stwierdziła, iż składał on jedynie wnioski spontaniczne. W grudniu 2003 r. Dyrekcja Generalna ds. Personelu i Administracji Komisji zwróciła się do niego o wypełnienie dowodu tożsamości („personalbogen”) i kwestionariusza określającego służby, którymi byłby zainteresowany, oraz o odesłanie tych dokumentów do Komisji wraz ze szczegółowym życiorysem. Według skarżącego jego karta identyfikacyjna została przekazana do Eurostatu. Jednocześnie został on również poproszony o samodzielne skontaktowanie się z poszczególnymi służbami, co czynił od stycznia 2004 r. W związku z tym skarżący stwierdził, że odpowiedź Komisji z dnia 29 marca 2007 r. była bezzasadna.

Skarżący utrzymywał, że jego zarzut dyskryminacji ze względu na wiek jest uzasadniony. Jego zdaniem na podstawie art. 3 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników możliwe było zatrudnienie bez obsadzania oficjalnie wakującego stanowiska. Podniósł on, że Komisja powinna była uznać, najpóźniej w grudniu 2003 r., kiedy złożył on swój wniosek, że spoczywa na niej obowiązek staranności w stosunku do niego, biorąc pod uwagę, że pracował on już dla Komisji przez około 2200 dni roboczych i był w pełni zintegrowany z jej służbami.

Skarżący dodał, że w piśmie z dnia 20 marca 2007 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich nie powtórzył, jak stwierdziła Komisja w swojej opinii, swojego wniosku o zatrudnienie w charakterze pracownika pomocniczego. Stanowiło to przypisanie ze strony Komisji. Ponadto nigdy nie twierdził, że Komisja nie odpowiedziała na jego pismo z dnia 23 lutego 2007 r. Stwierdził on jedynie, że jego odpowiedź nie dotarła do dnia 20 marca 2007 r. Zarzut braku odpowiedzi również stanowił przypisanie.

W odniesieniu do swojego pisma z dnia 23 lutego 2007 r. skarżący wskazał również, że pismo to miało na celu umożliwienie Komisji ustosunkowania się do jego zarzutu dyskryminacji ze względu na wiek, zgodnie z art. 2 ust. 4 statutu Rzecznika Praw Obywatelskich. W związku z tym nigdy nie twierdził, że Komisja naruszyła art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, co było kolejnym zarzutem wysuniętym przez Komisję.

Rozmowa telefoniczna z dnia 6 listopada 2007 r.

Jednym z zarzutów, w odniesieniu do których Rzecznik zwrócił się do Komisji o wydanie opinii, był zarzut braku odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 23 lutego 2007 r. Ponieważ jednak skarżący wskazał w swoich uwagach, że nie chciał, aby odpowiednie oświadczenie zawarte w jego skardze stanowiło zarzut, nie było jasne, czy skarżący chciał, aby Rzecznik zbadał tę kwestię.

W dniu 6 listopada 2007 r. pełnomocnik prowadzący sprawę wezwał skarżącego w celu uzyskania wyjaśnień w tym zakresie. Skarżący oświadczył, że chciałby, aby Rzecznik uwzględnił tę kwestię w swojej ocenie.

DECYZJA

1 Uwagi wstępne

1.1 Skarżący, który w latach 1980-1990 pracował na własny rachunek dla Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich ("OPOCE") oraz dla Dyrekcji Generalnej Eurostatu Komisji, uznał, że Komisja powinna była zatrudnić go jako pracownika pomocniczego w następstwie wniosków złożonych przez niego począwszy od grudnia 2003 r. Stwierdził on, że na stronie internetowej Komisji dowiedział się, iż młodsi pracownicy, których szkolił w trakcie pracy w OPOCE, zostali w międzyczasie urzędnikami. Skarżący twierdził, że nie został zatrudniony ze względu na swój wiek. Stwierdził, że należy mu się odszkodowanie za tę dyskryminację.

1.2 W skardze do Rzecznika skarżący oświadczył, że nie otrzymał odpowiedzi na pismo, które skierował do Komisji w dniu 23 lutego 2007 r. i w którym umożliwił jej ustosunkowanie się do swoich obaw. Rzecznik zinterpretował to jako dodatkowy zarzut braku odpowiedzi ze strony Komisji. Pismem z dnia 14 maja 2007 r. skarżący został poinformowany, że zarzut ten został uwzględniony w dochodzeniu Rzecznika Praw Obywatelskich. Skarżący nie wyraził sprzeciwu, a Komisja skomentowała tę kwestię w swojej opinii. W swoich uwagach skarżący stwierdził jednak, że nigdy nie zarzucał braku odpowiedzi. Biorąc pod uwagę, że nie było zatem jasne, czy skarżący chciał, aby Rzecznik zbadał tę kwestię, urzędnik prawny odpowiedzialny za jego sprawę wezwał skarżącego w celu uzyskania wyjaśnień. Skarżący oświadczył, że chciałby, aby Rzecznik uwzględnił tę kwestię w swojej ocenie. W związku z tym niniejsza decyzja będzie również dotyczyć tego proceduralnego aspektu sprawy.

1.3 W swoich uwagach skarżący poruszył również dwie inne kwestie. Po pierwsze, wyjaśnił on, że w piśmie z dnia 20 marca 2007 r. skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich nie powtórzył, jak wskazała Komisja w swojej opinii, swojego wniosku o zatrudnienie w charakterze pracownika pomocniczego. To prawda. Ponieważ jednak Rzecznik nie uwzględnił takiego twierdzenia w swoim dochodzeniu, wydaje się, że kwestia ta nie ma żadnych konsekwencji dla celów niniejszej decyzji.

Po drugie, skarżący stwierdził, że nigdy nie zarzucał naruszenia art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Kwestia ta dotyczy kwestii, czy Komisja udzieliła prawidłowej odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 23 lutego 2007 r. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich ustosunkuje się do tej kwestii w kontekście swojej oceny rzekomego braku odpowiedzi ze strony Komisji. Uważa on, że należy najpierw zająć się tym zarzutem, a następnie ocenić sporną kwestię materialną, a mianowicie podnoszoną dyskryminację ze względu na wiek.

2 Rzekomy brak odpowiedzi

2.1 W skardze z dnia 20 marca 2007 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący oświadczył, że nie otrzymał jeszcze odpowiedzi na swoje pismo do Komisji z dnia 23 lutego 2007 r. Rzecznik zinterpretował to jako zarzut braku odpowiedzi.

2.2 W swojej opinii Komisja stwierdziła, że właściwe służby otrzymały pismo skarżącego dopiero w dniu 19 marca 2007 r., czyli po upływie zwykłego terminu na udzielenie odpowiedzi zgodnie z Kodeksem dobrego postępowania administracyjnego. Komisja podniosła jednak, że rozpatrzyła pismo zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, w związku z czym była zobowiązana do udzielenia odpowiedzi w terminie czterech miesięcy. Odpowiedź merytoryczna została przesłana w dniu 29 marca 2007 r. Według Komisji skarżący był w pełni świadomy terminu czterech miesięcy, biorąc pod uwagę, że zastosował się do wyraźnej porady Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącej złożenia skargi na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Komisja stwierdziła zatem, że udzieliła skarżącemu odpowiedzi w odpowiednim czasie. Ponadto stwierdził, że skarżący powinien był poinformować Rzecznika Praw Obywatelskich o otrzymaniu odpowiedzi Komisji.

2.3 Rozumowanie Komisji nie przekonuje Rzecznika. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że Rzecznik Praw Obywatelskich nigdy nie doradzał skarżącemu wniesienia skargi na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Rzecznik Praw Obywatelskich regularnie doradza urzędnikom i innym osobom, do których stosuje się regulamin pracowniczy, o konieczności wyczerpania przez nich odpowiednich wewnętrznych procedur rozpatrywania skarg, w szczególności procedur przewidzianych w art. 90 regulaminu pracowniczego, zanim będzie mógł rozpatrzyć ich skargę. W takich przypadkach Rzecznik Praw Obywatelskich uznaje jednak skargę za niedopuszczalną na podstawie art. 2 ust. 8 swojego statutu, który wyraźnie przewiduje sprawy pracownicze. W niniejszej sprawie Rzecznik Praw Obywatelskich jedynie w sposób bardzo ogólny doradził skarżącemu, aby umożliwił Komisji ustosunkowanie się do jego zarzutów i żądań, oraz oparł swoją decyzję o niedopuszczalności na art. 2 ust. 4 swojego statutu. W związku z tym Rzecznik nie rozumie, w jaki sposób Komisja mogła założyć, że skarżący powinien być świadomy, że Komisja zajmie się jego pismem na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, a w szczególności terminem przewidzianym w tym przepisie.

2.4 Ponadto, jak wskazała sama Komisja, treść pisma skarżącego nie czyni go odpowiednim przedmiotem zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Skarżący nie zwrócił się przeciwko niekorzystnemu aktowi, lecz oparł się na domniemanym prawie do zatrudnienia w ogólności. Komisja wykorzystała to rozumowanie, aby uznać skargę za niedopuszczalną. Zaniedbała jednak fakt, że skarżący nigdy nie zamierzał, aby jego pismo stanowiło taką skargę.

2.5 Rzecznik uważa zatem, że Komisja powinna była traktować pismo skarżącego nie jako skargę na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, lecz jako regularną korespondencję. Rzecznik zauważa, że nawet dokument obiegu wewnętrznego załączony do opinii Komisji zawiera instrukcję w tym zakresie: „Gabinet przewodniczącego zwraca się do odpowiednich służb o podjęcie decyzji w sprawie odpowiedniego trybu postępowania w przypadku pisma w terminie 15 dni roboczych. Podjęte działania powinny być zgodne z kodeksem dobrego postępowania administracyjnego." Dlatego Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że tym trudniej jest zrozumieć, dlaczego Komisja nie podjęła odpowiednich działań.

2.6 Jak słusznie wskazuje dokument obiegowy, Kodeks dobrego postępowania administracyjnego Komisji przewiduje okres 15 dni roboczych, w którym należy udzielać odpowiedzi na pisma obywateli. Zgodnie z tym samym dokumentem pismo skarżącego dotarło do Komisji w dniu 27 lutego 2007 r. W związku z tym odpowiedź musiałaby zostać udzielona do dnia 20 marca 2007 r. W związku z tym stwierdzenie Komisji, że pismo dotarło do właściwych służb dopiero po upływie terminu, nie wydaje się prawidłowe. Wydaje się raczej, że pismo dotarło tam dzień przed upływem terminu, tj. w dniu 19 marca 2007 r. W każdym razie, biorąc pod uwagę instrukcje podane w dokumencie obiegowym, Rzecznik nie rozumie, dlaczego przydzielenie pisma służbom w celu udzielenia odpowiedzi zajęło Komisji 14 dni roboczych. Ponadto Rzecznik uważa, że dobrą praktyką administracyjną byłoby, aby Komisja, po wykryciu tego ewidentnego nieprawidłowego działania administracji, jak najszybciej przygotowała odpowiedź i przeprosiła skarżącego za opóźnienie. Komisja nie uczyniła tego ani w odpowiedzi z dnia 29 marca 2007 r., ani w opinii wydanej w ramach dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich.

2.7 W odniesieniu do argumentu Komisji, zgodnie z którym skarżący powinien był poinformować Rzecznika o swojej odpowiedzi w momencie jej otrzymania, Rzecznik uważa, że posiadanie tych informacji byłoby dla niego użyteczne. Uważa on jednak również, że fakt, iż Komisja przesłała odpowiedź w dniu 29 marca 2007 r., nie zmienia faktu, że nie udzieliła ona odpowiedzi skarżącemu w odpowiednim czasie.

2.8 W świetle powyższych rozważań Rzecznik stwierdza, że Komisja nie odpowiedziała na pismo skarżącego z dnia 23 lutego 2007 r. w odpowiednim czasie. W tym względzie poniżej zostanie poczyniona uwaga krytyczna.

3 Rzekoma dyskryminacja ze względu na wiek i powiązane roszczenia

3.1 Skarżący twierdził, że Komisja nie zatrudniła go jako pracownika pomocniczego, ze względu na jego wiek, na podstawie wniosków złożonych przez niego począwszy od grudnia 2003 r. Stwierdził, że powinien otrzymać odszkodowanie za tę dyskryminację.

3.2 W swojej opinii Komisja wskazała, że nie ma ustalonego prawa gwarantującego rekrutację przez instytucję europejską. Jednakże ze względu na spoczywający na niej obowiązek staranności oraz w interesie dobrej administracji Komisja każdorazowo odpowiadała na spontaniczne wnioski skarżącego i informowała go o możliwościach zatrudnienia. Komisja dodała, że skarżący ani razu nie powołał się na wolne stanowisko w Komisji, które odpowiadałoby jego profilowi. Ponieważ nigdy nie brał udziału w konkursie na wolne stanowisko, nie mógł powoływać się na żadną dyskryminację w zakresie rekrutacji.

3.3 W swoich uwagach skarżący stwierdził, że Komisja niesłusznie stwierdziła, iż składał on jedynie wnioski spontaniczne. W grudniu 2003 r. Dyrekcja Generalna ds. Personelu i Administracji Komisji zwróciła się do niego o wypełnienie materiałów aplikacyjnych i przekazała je Eurostatowi. Jednocześnie zwróciła się do niego o samodzielne skontaktowanie się z poszczególnymi służbami, co czynił od stycznia 2004 r. Według skarżącego, zgodnie z art. 3 lit. a) warunków zatrudnienia innych pracowników, możliwe było zatrudnienie bez obsadzania oficjalnie wakującego stanowiska. Podniósł on, że najpóźniej w grudniu 2003 r. Komisja powinna była uznać, że ma wobec niego obowiązek dochowania należytej staranności, biorąc pod uwagę, że pracował on dla Komisji już od dłuższego czasu i że był w pełni zintegrowany z jej służbami.

3.4 Rzecznik zgadza się, że - jak zauważyła Komisja - nie ma zagwarantowanego prawa do zatrudnienia w instytucji europejskiej. Fakt, że kandydat pracował dla instytucji wcześniej, nawet przez długi czas i regularnie, nie zmienia tej sytuacji. Skarżący wydawał się twierdzić, że był dyskryminowany w porównaniu z młodszymi kolegami, którzy w międzyczasie zostali urzędnikami. Rzecznik przypomina jednak, że osoby mogą zostać mianowane urzędnikami tylko wtedy, gdy pomyślnie przeszły konkurs organizowany wewnętrznie przez daną instytucję lub konkurs otwarty organizowany przez Europejski Urząd Doboru Kadr („EPSO”). Skarżący nie zakwestionował twierdzenia Komisji, że nigdy nie uczestniczył w takim konkursie. W związku z tym Rzecznik nie dostrzega, w jaki sposób skarżący mógł być dyskryminowany w porównaniu z młodszymi kolegami, którzy zostali urzędnikami.

3.5 Jeśli chodzi o twierdzenie skarżącego, że rekrutacja była możliwa również bez obsadzenia oficjalnie nieobsadzonego stanowiska, skarżący nie odniósł się do żadnych dowodów na poparcie tego poglądu. Rzecznik uważa jednak, że nie musi wyjaśniać tej kwestii, biorąc pod uwagę, że skarżący odniósł się jedynie do młodszych kolegów, którzy zostali urzędnikami, i nie wyjaśnił, w porównaniu z kim czuł się dyskryminowany przy ubieganiu się o status pracownika pomocniczego. W związku z tym Rzecznik uważa, że skarżący nie udowodnił, iż był dyskryminowany ze względu na swój wiek. Rzecznik nie stwierdza niewłaściwego administrowania w odniesieniu do tego aspektu skargi.

3.6 Warto dodać, że Rzecznik dokładnie przeanalizował wszystkie materiały przedłożone mu przez skarżącego, nie tylko w ramach niniejszej sprawy, ale także w odniesieniu do jego wcześniejszych skarg 3269/2006/WP, 2960/2006/WP i 2478/2006/WP (1). W materiałach tych Rzecznik nie znalazł niczego, co potwierdzałoby stanowisko skarżącego, zgodnie z którym miał on prawo oczekiwać, że zostanie zatrudniony przez Komisję. Wręcz przeciwnie, w odpowiedzi na liczne pytania skarżącego wydaje się, że Komisja kilkakrotnie wyjaśniła mu odpowiednie procedury i wskazała dalsze źródła informacji. Jeżeli chodzi o twierdzenie skarżącego, że w grudniu 2003 r. został poproszony o przesłanie pełnego wniosku, skarżący nie przedstawił Rzecznikowi żadnych dowodów na poparcie swojego poglądu, że fakt ten uprawnia go do oczekiwania, że zostanie zatrudniony przez Komisję. Wręcz przeciwnie, w piśmie z dnia 3 grudnia 2003 r. skierowanym do skarżącego Komisja wyraźnie poinformowała go, że kopia jego życiorysu została przekazana jako "spontaniczny wniosek"(2) do tych dyrekcji generalnych, w których wyraził on zainteresowanie. W związku z tym Rzecznik uważa, że dla skarżącego powinno być jasne, że nie może on polegać na zatrudnieniu na tej podstawie.

3.7 Biorąc pod uwagę, że skarżący nie udowodnił zarzutu dyskryminacji ze względu na wiek, Rzecznik nie musi omawiać jego roszczenia odszkodowawczego.

4 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi należy poczynić następującą uwagę krytyczną:

W swoim Kodeksie dobrego postępowania administracyjnego Komisja zobowiązała się do udzielenia odpowiedzi na korespondencję obywateli w terminie 15 dni roboczych od daty otrzymania korespondencji. Rozpatrując pismo skarżącego z dnia 23 lutego 2007 r., Komisja nie dotrzymała tego terminu. Nie dostarczyła ona ważnego wyjaśnienia ani przeprosin za ten fakt. W związku z tym nieudzielenie przez Komisję w odpowiednim czasie odpowiedzi skarżącemu stanowi niewłaściwe administrowanie.

Biorąc pod uwagę, że ten aspekt sprawy dotyczy procedur związanych z konkretnymi wydarzeniami w przeszłości oraz że skarżący otrzymał następnie odpowiedź na swoje pismo, nie należy dążyć do polubownego rozstrzygnięcia sprawy.

Jeśli chodzi o rzekomą dyskryminację ze względu na wiek, wydaje się, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Skarga 2478/2006/WP dotyczyła rzekomo sprzecznych informacji na temat możliwości zatrudnienia w charakterze pracownika pomocniczego przez Eurostat. Skarga 2960/2006/WP dotyczyła rzekomego braku odpowiedzi Komisji na korespondencję.

(2) "Eine Kopie Ihres Lebenslaufes leite ich als spontane Bewerbung den Generaldirektionen zu, die Sie in der Anlage zu Ihrem Personalbogen angeben haben."(wyróżnienie dodane)