Strasburg, 25 września 2007 r.

Szanowny Panie,

W dniu 13 czerwca 2006 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą postępowania Komisji Europejskiej z pismami, które skierował Pan do niego w styczniu 2006 r. W dwóch e-mailach z dnia 19 i 24 lipca 2006 r. przesłał Pan dalsze informacje dotyczące Pańskiej skargi.

W dniu 9 sierpnia 2006 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji.

W dniach 23 października i 7 listopada 2006 r. poinformował mnie Pan o zmianie adresu pocztowego. W odpowiedzi na Pana wniosek podległe mi służby potwierdziły otrzymanie tych informacji odpowiednio w dniach 24 października i 8 listopada 2006 r.

W wiadomości e-mail z dnia 12 grudnia 2006 r. prosił Pan o informację, na jakim etapie znajduje się moje dochodzenie w sprawie Pańskiej skargi.

W dniu 14 grudnia 2006 r. Komisja poinformowała podległe mi służby, że jej opinia w sprawie Pańskiej skargi, która miała zostać wydana w dniu 30 listopada 2006 r., wkrótce się zakończy. Poinformowałem Pana o tym pismem z dnia 20 grudnia 2006 r.

W dniu 12 stycznia 2007 r. Komisja przesłała oryginalną angielską wersję swojej opinii, a w dniu 19 stycznia 2007 r. przetłumaczyła ją na język niemiecki. W dniu 23 stycznia 2007 r. przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, które przesłał Pan w dniu 28 lutego 2007 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Skarżący, obywatel Austrii mieszkający w Stanach Zjednoczonych, poinformował, że w styczniu 2006 r. wysłał pisma do przewodniczącego Komisji Europejskiej oraz do wszystkich urzędujących wówczas komisarzy. Uwagi te wydawały się dotyczyć głównie domniemanego niewłaściwego zachowania ze strony niektórych austriackich władz i polityków. Skarżący wspomniał również o dwóch skargach dotyczących domniemanych naruszeń prawa wspólnotowego przez Austrię, które złożył do komisarza ds. sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa oraz komisarza ds. konkurencji. Skarżący twierdził, że przewodniczący i wszyscy komisarze nie zajęli się odpowiednio jego uwagami.

Podniósł on w szczególności, że przewodniczący Komisji nie odpowiedział na skargę, którą skarżący skierował do niego jako do przewodniczącego, ani na pisma, które skierował do niego jako do premiera Portugalii. W odniesieniu do komisarza ds. sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa oraz komisarza ds. konkurencji twierdził, że jego skargi dotyczące naruszenia przepisów nie zostały rozpatrzone. Stwierdził, że Rzecznik Praw Obywatelskich powinien zwrócić się do komisarza ds. sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa o wystąpienie do właściwych organów austriackich o oświadczenia dotyczące kwestii, którą poruszył w swojej skardze w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Jeżeli chodzi o komisarza ds. stosunków zewnętrznych, skarżący twierdził, że komisarz nie odpowiedział na jego pisma, w których zwrócił się do niej o skomentowanie jego podejrzenia, że jest ona zaangażowana w sprawę karną. Twierdził również, że w czasie, gdy komisarz była ministrem spraw zagranicznych Austrii, jej służby nie przyjmowały jego listów wysłanych listem poleconym. Stwierdził, że komisarz powinien udzielić mu pełnej i uczciwej odpowiedzi na jego zarzuty. Jeżeli chodzi o komisarza ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów, skarżący poinformował, że otrzymał jedynie wiadomość z jej biura informującą go, że jego pismo zostało przekazane do gabinetu komisarza ds. sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa. Skarżący uznał tę odpowiedź za niezadowalającą, ponieważ zwrócił się do komisarz o wywarcie wpływu na komisarza ds. stosunków zewnętrznych bezpośrednio na poziomie osobistym. W odniesieniu do komisarza ds. handlu skarżący oświadczył, że został poinformowany pocztą elektroniczną, że informacje, o które wnioskował, zostaną mu przesłane tak szybko, jak to możliwe. Twierdził jednak, że nigdy nie przekazano mu takich informacji. W odniesieniu do komisarza ds. zdrowia skarżący poinformował, że otrzymał pocztówkę informującą go, że jego uwagi zostały przekazane Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości i że w odpowiednim czasie zostanie mu przesłana odpowiednia odpowiedź. Skarżący twierdził jednak, że jego adres pocztowy widniejący na pocztówce był niekompletny; że nie było jasne, do którego z jego pism się odnosi; i że nigdy nie otrzymał odpowiedniej odpowiedzi.

Poza wspomnianymi wyżej komisarzami skarżący rozszerzył również swoją skargę na wszystkich pozostałych komisarzy, którzy jego zdaniem również nie rozpatrzyli odpowiednio jego pism.

Wraz ze skargą skarżący załączył szczegółowe wykazy obszernej korespondencji i załączników, które przesłał Komisji. Załączył także płytę CD-ROM zawierającą bardzo dużą liczbę plików.

WNIOSEK

Uwagi Rzecznika
Praw Obywatelskich

Rzecznik zauważył, że w zakresie, w jakim skarga dotyczyła przewodniczącego Komisji w czasie, gdy był premierem Portugalii, oraz komisarza ds. stosunków zewnętrznych w czasie, gdy był ministrem spraw zagranicznych Austrii, skarga nie była skierowana przeciwko instytucji lub organowi wspólnotowemu. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 1 Statutu Rzecznika Praw Obywatelskich nie jest uprawniony do badania tych aspektów skargi.

Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się do Komisji o opinię w sprawie następującego zarzutu i twierdzenia:

Skarżący twierdzi, że przewodniczący Komisji i wszyscy komisarze nie rozpatrzyli odpowiednio jego uwag.

Skarżący twierdzi, że różne służby Komisji powinny udzielić odpowiednich odpowiedzi na jego uwagi.

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja stwierdziła, że zasadnicza część licznych uwag przedstawionych jej przez skarżącego wydaje się dotyczyć domniemanego naruszenia przez Austrię zasady praworządności. Zdaniem Komisji obawy skarżącego wydawały się wynikać z rzekomego braku odpowiedzi niektórych organów publicznych i polityków na jego wnioski w odpowiedni sposób. Komisja dodała, że kilka konkretnych przypadków, które można było zidentyfikować jako leżące u podstaw wniosków skarżącego, obejmowało domniemane sfałszowanie jego zaświadczenia o odprawie celnej; uwagi prokuratora okręgowego dotyczące nazwiska skarżącego, które uznał on za antysemickie; przypadek śmierci danej osoby kilka miesięcy po zwolnieniu jej z aresztu; oraz proces przeciwko dziennikarzowi, który rzekomo był maltretowany przez policję. Komisja poinformowała, że na podstawie tych zarzutów skarżący zwrócił się do niej o wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Austrii. Ponadto skarżący zaprotestował przeciwko łotewskiej ustawie o obywatelstwie, którą uznał za dyskryminującą wobec mniejszości rosyjskiej na Łotwie. Zwrócił się on do Komisji o zniesienie przedmiotowej ustawy.

W przypisie do swojej opinii Komisja dodała, że uznała uwagi skarżącego za niezwykle trudne do przyjęcia, biorąc pod uwagę, że wspomniał on o różnych kwestiach, z których wiele było niejasnych i powtarzalnych. Ponadto załączył on do swoich żądań długie wykazy załączników, które jednak nie zostały powtórzone. Zamiast tego czytelnik został skierowany do publikacji na stronie internetowej skarżącego za pomocą linków internetowych.

Komisja wyraziła ubolewanie z powodu opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi skarżącemu. Komisja przeprosiła za to, że nie rozpatrzyła skargi skarżącego zgodnie z kodeksem dobrego postępowania administracyjnego.

Jeżeli chodzi o treść uwag skarżącego, Komisja uznała, że zarzuty wobec austriackich władz publicznych i polityków, w sposób przez niego przedstawiony, a także zarzuty wobec łotewskiej ustawy o obywatelstwie nie wchodzą w zakres kompetencji Komisji.

Komisja oświadczyła, że skierowała pismo do skarżącego w celu przeprosin za opóźnienie i poinformowania go o zakresie swoich kompetencji w odniesieniu do kwestii, które go dotyczą. Jeżeli chodzi o wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Austrii, Komisja przedstawiła mu wyjaśnienie dotyczące zakresu i funkcji odpowiednich środków zaradczych na mocy traktatów UE i WE. Jeżeli chodzi o jego zarzut dotyczący zniesienia ustawy o obywatelstwie na Łotwie, Komisja poinformowała skarżącego, że kwestia nabycia i utraty obywatelstwa państw członkowskich UE wchodzi w zakres wyłącznych kompetencji państw członkowskich. Wraz ze swoją opinią Komisja załączyła kopię pisma, które skierowała do skarżącego.

Komisja stwierdziła, że nie jest w stanie podjąć żadnych działań w związku z uwagami skarżącego, ani w odniesieniu do jego zarzutów wobec Austrii, ani w odniesieniu do jego zarzutów dotyczących Łotwy.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący podtrzymał swoją opinię, że komisarz ds. konkurencji jest właściwy do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Austrii. Na poparcie tego poglądu argumentował, że skoro właściciele mediów wywierali presję na członków rządu w związku z planowanymi fuzjami, zagrożona jest demokracja jako całość. Przypomniał, że w swoim liście do komisarza wyjaśnił to, co nazwał "teorią wymuszenia". W swoich spostrzeżeniach cytował z artykułu prasowego, który uważał za kolejny dowód na poparcie swojej teorii. W związku z tym skarżący twierdził, że komisarz powinien podjąć działania w tym zakresie.

Skarżący nie przedstawił żadnych uwag dotyczących żadnej z pozostałych podniesionych przez niego kwestii.

DECYZJA

1 Rzekomy brak prawidłowego prowadzenia korespondencji

1.1 Skarżący, obywatel Austrii mieszkający w Stanach Zjednoczonych, twierdził, że przewodniczący Komisji Europejskiej oraz wszyscy komisarze nie zajęli się odpowiednio pismami, które skierował do nich w styczniu 2006 r., w tym dwiema skargami dotyczącymi domniemanych naruszeń prawa wspólnotowego przez Austrię. Skarżący przedstawił szczegółowe uwagi dotyczące postępowania z jego uwagami przez niektórych komisarzy i załączył szczegółowe wykazy wszelkiej korespondencji i załączników, które przesłał Komisji. Załączył także płytę CD-ROM zawierającą bardzo dużą liczbę plików. Twierdził, że różne służby Komisji powinny udzielić odpowiednich odpowiedzi na jego uwagi.

1.2 W swojej opinii Komisja przedstawiła w zarysie kwestie poruszone przez skarżącego w jego korespondencji. Komisja dodała, że uznała uwagi skarżącego za niezwykle trudne do naśladowania, biorąc pod uwagę, że wspomniał on o różnych kwestiach, z których wiele było niejasnych i powtarzalnych. Ponadto skarżący załączył do swoich wniosków długie wykazy załączników, które jednak nie zostały powtórzone. Zamiast tego czytelnik został skierowany do publikacji na stronie internetowej skarżącego za pomocą linków internetowych. Komisja wyraziła ubolewanie z powodu opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi skarżącemu. Komisja przeprosiła za to, że nie rozpatrzyła skargi skarżącego zgodnie z kodeksem dobrego postępowania administracyjnego. Jeżeli chodzi o treść uwag skarżącego, Komisja uznała, że poruszone przez niego kwestie nie wchodzą w zakres jej kompetencji. Komisja oświadczyła, że skierowała pismo do skarżącego w celu przeprosin za opóźnienie i poinformowania go o zakresie swoich kompetencji w odniesieniu do kwestii, które go dotyczą. Komisja stwierdziła, że nie jest w stanie podjąć żadnych kroków w związku z uwagami skarżącego. Wraz ze swoją opinią Komisja załączyła kopię pisma, które skierowała do skarżącego w dniu 15 grudnia 2006 r.

1.3 W swoich uwagach skarżący podtrzymał swoją opinię, że komisarz ds. konkurencji jest właściwy do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Austrii. Przedstawił on dalsze informacje w związku ze skargą złożoną do wyżej wymienionego komisarza, która wydaje się dotyczyć rzekomego nadmiernego wpływu właścicieli mediów na członków rządu austriackiego w związku z fuzjami. Skarżący twierdził, że komisarz powinien podjąć działania w tym zakresie. Nie przedstawił uwag dotyczących żadnej z pozostałych kwestii, które poruszył.

1.4 Dobrą praktyką administracyjną jest udzielanie przez administrację odpowiedzi na korespondencję obywateli w rozsądnym terminie i w odpowiedni sposób. Dokładniej rzecz ujmując, w odniesieniu do skarg dotyczących naruszeń prawa wspólnotowego zastosowanie ma "Komunikat Komisji w sprawie stosunków ze skarżącym w zakresie naruszeń prawa wspólnotowego"(1). Punkt 4 (Potwierdzenie odbioru) niniejszego komunikatu stanowi, że „Sekretariat Generalny Komisji wydaje wstępne potwierdzenie wszelkiej korespondencji w ciągu 15 dni roboczych od jej otrzymania.” Punkt 3 akapit drugi (Rejestracja skarg) komunikatu odnosi się do powodów, na podstawie których Komisja może podjąć decyzję o nierejestrowaniu skargi w centralnym rejestrze skarg. Uzasadnienie to obejmuje przypadki, w których skarga „wskazuje zarzut, który wyraźnie nie wchodzi w zakres prawa wspólnotowego”. W tym przypadku zastosowanie ma ust. 4 pkt 4, który stanowi, co następuje:

„Jeżeli służby Komisji postanowią nie rejestrować korespondencji jako skargi, powiadamiają o tym autora zwykłym pismem, podając co najmniej jeden z powodów wymienionych w pkt 3 akapit drugi.”;

1.5 W omawianym przypadku Komisja przyznała, że nie odpowiedziała na uwagi skarżącego w odpowiednim czasie. Rzecznik z zadowoleniem odnotowuje, że Komisja przeprosiła skarżącego za to opóźnienie i przesłała mu pismo, w którym przedstawiła szczegółowe wyjaśnienia dotyczące kwestii, które uznała za sedno uwag skarżącego. W odniesieniu do jego wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Austrii Komisja wyjaśniła, że sprawa podniesiona przez skarżącego nie wchodzi w zakres jej kompetencji.

1.6 Rzecznik zauważa, że skarżący nie skomentował nowego pisma Komisji. Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że w szczególności ze względu na ilość i złożoną organizację materiałów przesłanych Komisji przez skarżącego (2) wydaje się, że Komisja dołożyła rzeczywistych i dokładnych starań, aby odpowiednio rozwiać obawy skarżącego.

1.7 Rzecznik zauważa jednak, że w swoich uwagach skarżący stwierdził, iż Komisja nie odpowiedziała na jego skargę skierowaną do Komisarza ds. Rzecznik Praw Obywatelskich sprawdził, że materiały załączone do skargi skarżącego rzeczywiście zawierają kopie korespondencji przesłanej do Komisarza ds. Konkurencji w tej sprawie. Wydaje się, że Komisja nie zajęła się tą kwestią ani w swojej opinii, ani w piśmie do skarżącego z dnia 15 grudnia 2006 r., w którym odniosła się jedynie do jednej skargi dotyczącej naruszenia.

1.8 Rzecznik zwraca również uwagę na ilość i złożoność uwag przedstawionych Komisji przez skarżącego oraz jego znaczne wysiłki na rzecz udzielenia skarżącemu zadowalającej odpowiedzi. W związku z powyższym Rzecznik uważa, że nierozwiązanie przez Komisję jednej z kwestii poruszonych przez skarżącego nie uzasadnia obecnie dalszych dochodzeń z jego strony. Zamiast tego Rzecznik ufa, że Komisja, w rozsądnym terminie po otrzymaniu niniejszej decyzji, ponownie wystosuje pismo do skarżącego, odnosząc się w odpowiedni sposób do kwestii poruszonej przez niego w skardze do komisarza ds. konkurencji. Jeżeli jednak Komisja, wbrew oczekiwaniom, tego nie uczyni, skarżący może oczywiście ponownie zwrócić się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

2 Wnioski

Z powodów podanych powyżej Rzecznik uważa, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione w odniesieniu do kwestii poruszonych w piśmie Komisji do skarżącego z dnia 15 grudnia 2006 r.

W odniesieniu do kwestii, której Komisja nie poruszyła w tym piśmie, Rzecznik ufa, że Komisja ponownie wystosuje pismo do skarżącego. W związku z tym składający petycję uważa, że żadne dalsze dochodzenie w odniesieniu do tego aspektu sprawy nie jest obecnie uzasadnione i zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) COM(2002) 141 wersja ostateczna.

(2) Płyta CD-ROM skarżącego załączona do jego skargi zawiera folder zatytułowany „EU Kommission”, zawierający 388 plików. Na przykład skarga skarżącego do komisarza ds. konkurencji składa się z 44-stronicowego pisma wraz z 290 załącznikami, które jednak nie są dołączone do pisma, ale są dostępne za pośrednictwem linków internetowych.