Strasburg, 30 marca 2006 r.

Szanowna Pani R.,

W sierpniu 2004 r. pańska córka, pani R., złożyła skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (nr referencyjny 2505/2004/TN) przeciwko Komisji Europejskiej dotyczącą między innymi wypłaty jej wynagrodzenia jako byłego urzędnika.

Skarga R. została uznana za niedopuszczalną w dniu 16 września 2004 r., ponieważ nie wyczerpała ona wewnętrznych środków odwoławczych zgodnie z art. 2 ust. 8 statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. W momencie składania przez nią skargi do Rzecznika nie upłynął jeszcze termin udzielenia przez Komisję odpowiedzi na jej skargę na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

Po upływie terminu na udzielenie przez Komisję odpowiedzi na skargę R. złożoną zgodnie z regulaminem pracowniczym, w dniu 15 grudnia 2004 r. złożył Pan nową skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w imieniu R. Skarga została uznana za dopuszczalną pod numerem referencyjnym 106/2005/TN.

W dniu 19 stycznia 2005 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 11 maja 2005 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 22 czerwca 2005 r.

W dniu 5 lipca 2005 r. skierowałem pismo do Komisji z prośbą o udzielenie dalszych informacji dotyczących Pańskiej skargi. Otrzymałem odpowiedź Komisji w dniu 13 października 2005 r. Przekazałem Panu odpowiedź wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r. Do tego dnia nie otrzymano od Pana żadnych uwag na piśmie.

Kiedy w dniu 27 stycznia 2006 r. podległe mi służby skontaktowały się z Panem telefonicznie, wyjaśnił Pan, że uważa sprawę za rozstrzygniętą.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Skarga 2505/2004/TN:

W 1995 r. R., obywatelka Szwecji, rozpoczęła pracę jako urzędnik Komisji Europejskiej. Dość szybko po podjęciu obowiązków zachorowała, z bólem w ramionach i szyi. Po tym, jak przez jakiś czas była na liście chorych, stało się jasne, że jej sytuacja jest poważna i długoterminowa. Następnie Komisja uznała za nieważny wynik badania lekarskiego, które przeprowadziła przed objęciem stanowiska. Zdaniem Komisji musiała ona być chora już w czasie badania lekarskiego. Sprawa została wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji, który stwierdził nieważność decyzji Komisji, a R. została przywrócona na stanowisko urzędnika. Ponieważ jednak nadal była chora, nie mogła pracować i ostatecznie od listopada 2002 r. przyznano jej rentę inwalidzką. Jednakże Komisja nie wypłaciła pani R. żadnego wynagrodzenia za okres od maja 2001 r. do października 2002 r., w związku z czym złożyła ona zażalenie w tej sprawie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. R. złożyła również skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w tej sprawie, ale jej skarga została uznana za niedopuszczalną, ponieważ nie wyczerpała wewnętrznych środków odwoławczych zgodnie z art. 2 ust. 8 Statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. W momencie składania przez nią skargi do Rzecznika nie upłynął jeszcze termin udzielenia przez Komisję odpowiedzi na jej skargę na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

W przedmiocie niniejszej skargi:

W grudniu 2004 r. matka R. złożyła do Rzecznika Praw Obywatelskich nową skargę w tej sprawie. Według skarżącego istotne fakty są, w skrócie, następujące:

Komisja nie odpowiedziała na zażalenie R. złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, co stanowi dorozumianą decyzję oddalającą odwołanie.

Komisja odmówiła wypłaty R. wynagrodzenia za okres od maja 2001 r. do października 2002 r., podnosząc, że R. nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że jej nieobecność była spowodowana względami medycznymi. Jednakże Komisja dysponowała już informacjami niezbędnymi do stwierdzenia, że była chora w rozpatrywanym okresie.

W listopadzie 2000 r. R. przekazała Komisji zaświadczenie lekarskie wskazujące, że jej niezdolność do pracy stanowi niezdolność do pracy. Na podstawie tych informacji jej sprawa została wniesiona do Komitetu ds. Inwalidztwa Komisji w październiku 2001 r. Komitet podjął decyzję w sprawie jej inwalidztwa w dniu 5 września 2002 r. Decyzja Komisji o uznaniu nieobecności pani R. w okresie od maja 2001 r. do października 2002 r. za „niedozwoloną” jest zatem nieracjonalna, ponieważ jej zaświadczenie lekarskie oraz obrady i dokumenty przedstawione przez Komitet ds. Inwalidztwa Komisji wyraźnie wykazały, że była ona chora w tym okresie.

Skarżący twierdził, że decyzja Komisji o uznaniu nieobecności pani R. w okresie od maja 2001 r. do października 2002 r. za nieupoważnioną była nieuzasadniona.

Skarżący twierdził, że Komisja powinna wypłacić R. wynagrodzenie za przedmiotowy okres.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja przedstawiła w skrócie następujące uwagi:

R. została zatrudniona jako urzędnik w dniu 1 lipca 1995 r. Bezpośrednio po zakończeniu okresu próbnego przebywała na zwolnieniu lekarskim przez dłuższy czas. Służba medyczna uznała, że przed zatrudnieniem dostarczyła nieścisłych informacji podczas badania lekarskiego, co ostatecznie doprowadziło do unieważnienia jej zatrudnienia ze skutkiem od dnia 1 lutego 1999 r. Pani R. skutecznie zaskarżyła tę decyzję, w związku z czym Komisja przywróciła ją do pracy.

Począwszy od dnia 1 listopada 2002 r. R. została uznana za niezdolną do pracy w wyniku decyzji komisji ds. inwalidztwa. Jednakże przed wydaniem tej decyzji R. była nieobecna w pracy od dnia 1 stycznia 2001 r., nie posiadając zezwolenia ani zaświadczenia lekarskiego. Ponadto w pewnym momencie wspomnianego okresu nieupoważnionej nieobecności R. powróciła do Szwecji, co wymagałoby zgody na podstawie art. 60 regulaminu pracowniczego, nawet gdyby nieobecność ta była objęta zaświadczeniem lekarskim. W konsekwencji Komisja zawiesiła wypłatę wynagrodzenia R. z dniem 1 maja 2001 r.

Pismem z dnia 17 maja 2004 r. R. zwróciła się do Komisji o wypłacenie jej zaległego wynagrodzenia za okres od maja 2001 r. do października 2002 r. W dniu 23 lutego 2004 r. Komisja potwierdziła zawieszenie płatności.

W dniu 17 maja 2004 r. R. złożyła zażalenie na decyzję Komisji z dnia 23 lutego 2004 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. R. podniosła, że ponieważ przedłożyła zaświadczenie lekarskie w listopadzie 2000 r., nie musiała przedstawiać dodatkowych zaświadczeń lekarskich na kolejne nieobecności. R. podniosła, że skoro w listopadzie 2000 r. zachorowała, a od dnia 1 listopada 2002 r. została uznana za niezdolną do pracy, Komisja uznała jej nieobecność w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 30 października 2002 r. za niedozwoloną.

Dnia 14 grudnia 2004 r. Komisja podjęła decyzję o przyjęciu skargi złożonej przez panią R. na podstawie art. 90 ust. 2. W dniu 16 lutego 2005 r. Komisja wypłaciła R. kwotę 52 065,63 EUR odpowiadającą jej zaległemu wynagrodzeniu za okres od maja 2001 r. do października 2002 r.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach z dnia 22 czerwca 2005 r. skarżąca przyznała, że zaległe wynagrodzenie za okres od maja 2001 r. do października 2002 r. zostało wypłacone R. w lutym 2005 r. Skarżący uznał jednak za godne uwagi, że Komisja nie zapłaciła odsetek.

Dalsze zapytania

Po dokładnym rozważeniu opinii Komisji i uwag skarżącego okazało się, że konieczne są dalsze dochodzenia.

Rzecznik zauważył, że Komisja wypłaciła pani R. zaległe wynagrodzenie za okres od maja 2001 r. do października 2002 r., ale wydaje się, że nie zostały wypłacone żadne odsetki. Rzecznik zauważył ponadto, że w skardze złożonej do Komisji na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego pani R. nie tylko domagała się wypłaty zaległego wynagrodzenia, ale także zapłaty przez Komisję odsetek. Ponieważ Komisja wyjaśniła w swojej opinii w sprawie skargi skierowanej do Rzecznika Praw Obywatelskich, że podjęła decyzję o „przyjęciu skargi [R.] na podstawie art. 90 ust. 2”, wydaje się właściwe zwrócenie się do Komisji z pytaniem, dlaczego nie zapłaciła Pani R. żadnych odsetek od tej kwoty.

Odpowiedź Komisji

W odpowiedzi z dnia 13 października 2005 r. Komisja przyznała, że należało zapłacić odsetki od należnego wynagrodzenia, zgodnie z żądaniem zawartym w zażale złożonym przez panią R. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W związku z tym należało dokonać dodatkowej płatności w wysokości 4 147,58 EUR.

Uwagi skarżącego

Rzecznik zwrócił się do skarżącego o przedstawienie uwag do odpowiedzi Komisji. Skarżący nie przedstawił żadnych pisemnych uwag.

W dniu 27 stycznia 2006 r. służby Rzecznika zadzwoniły do skarżącej, która wyjaśniła, że pani R. otrzymała zaległe odsetki i że uznała sprawę za rozstrzygniętą przez Komisję w sposób zadowalający ją i panią R. Podziękowała służbom Rzecznika Praw Obywatelskich za pomoc w rozwiązaniu tej sprawy.

DECYZJA

1 W przedmiocie rzekomo nieuzasadnionej decyzji i związanego z nią roszczenia

1.1 Skarga została złożona w imieniu pani R., byłej funkcjonariuszki Komisji, która zachorowała wkrótce po objęciu obowiązków. Po pewnym czasie pobytu na liście chorych stało się jasne, że sytuacja pani R. jest poważna i długoterminowa. Następnie Komisja uznała za nieważny wynik badania lekarskiego, które przeprowadziła przed objęciem stanowiska. Sprawa została wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji, który stwierdził nieważność decyzji Komisji, a R. została przywrócona na stanowisko urzędnika. Ponieważ jednak nadal była chora, nie mogła pracować i ostatecznie od listopada 2002 r. przyznano jej rentę inwalidzką. Komisja nie wypłaciła jednak R. żadnego wynagrodzenia za okres od maja 2001 r. do października 2002 r., podnosząc, że R. nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na jej nieobecność z przyczyn medycznych. Skarżący twierdził, że Komisja posiadała już informacje niezbędne do stwierdzenia, że pani R. była chora w przedmiotowym okresie. R. złożyła zażalenie w tej sprawie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Komisja nie odpowiedziała na zażalenie R. złożone na podstawie regulaminu pracowniczego w wyznaczonym terminie, co stanowi dorozumianą decyzję oddalającą odwołanie. Skarżący złożył zatem skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w imieniu pani R., twierdząc, że decyzja Komisji o uznaniu nieobecności pani R. w okresie od maja 2001 r. do października 2002 r. za niedozwoloną była nieuzasadniona i twierdząc, że Komisja powinna wypłacić pani R. wynagrodzenie za przedmiotowy okres.

1.2 W swojej opinii Komisja poinformowała Rzecznika, że podjęła decyzję o przyjęciu skargi pani R. na podstawie art. 90 ust. 2 i że wypłaciła pani R. kwotę 52 065,63 EUR, odpowiadającą jej zaległemu wynagrodzeniu za okres od maja 2001 r. do października 2002 r.

1.3 Skarżący przyznał, że zaległe wynagrodzenie za okres od maja 2001 r. do października 2002 r. zostało wypłacone pani R. w lutym 2005 r. Skarżący uznał jednak za godne uwagi, że Komisja nie zapłaciła odsetek.

1.4 Rzecznik zauważył, że w swojej skardze do Komisji na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego pani R. nie tylko domagała się wypłaty zaległego wynagrodzenia, ale także zapłaty odsetek przez Komisję. Ponieważ Komisja wyjaśniła w swojej opinii w sprawie skargi skierowanej do Rzecznika Praw Obywatelskich, że podjęła decyzję o „przyjęciu skargi [R.] na podstawie art. 90 ust. 2”, Rzecznik Praw Obywatelskich przeprowadził dalsze dochodzenia w celu ustalenia od Komisji, dlaczego nie zapłacił Pani R. żadnych odsetek.

1.5 W odpowiedzi na dalsze dochodzenia Rzecznika Komisja przyznała, że należało zapłacić odsetki od należnego wynagrodzenia, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze złożonej przez panią R. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W związku z tym należało dokonać dodatkowej płatności w wysokości 4 147,58 EUR.

1.6 W dniu 27 stycznia 2006 r. służby Rzecznika zadzwoniły do skarżącej, która wyjaśniła, że pani R. otrzymała zaległe odsetki i że uznała sprawę za rozstrzygniętą przez Komisję w sposób zadowalający ją i panią R. Podziękowała służbom Rzecznika Praw Obywatelskich za wszelką pomoc w rozwiązaniu tej sprawy.

1.7 W związku z powyższym Rzecznik uważa, że Komisja podjęła odpowiednie kroki w celu rozstrzygnięcia sprawy i tym samym usatysfakcjonowała skarżącego.

2 Wnioski

Z informacji dostarczonych przez Komisję i skarżącego wynika, że Komisja podjęła kroki w celu rozstrzygnięcia sprawy i tym samym usatysfakcjonowała skarżącego. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS