Strasburg, dnia 1 lipca 2005 r.

Szanowna Pani!

W dniu 26 lipca 2004 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą dokonanej przez Europejski Urząd Doboru Kadr korekty egzaminu pisemnego d) w konkursie otwartym EPSO/A/1/03.

W dniu 4 października 2004 r. przekazałem skargę dyrektorowi Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (zwanego dalej „EPSO”). EPSO przesłało swoją opinię w dniu 22 grudnia 2004 r., a ja przekazałem ją Panu wraz z zaproszeniem do zgłaszania uwag, jeśli Pan sobie tego życzy. Wydaje się, że nie otrzymano od Pana żadnych uwag.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Według skarżącego istotne fakty są, w skrócie, następujące:

Uczestniczyła w konkursie otwartym EPSO/A/1/03 w dziedzinie prawa. Otrzymawszy wynik egzaminu pisemnego d), który był tuż poniżej wymaganej liczby punktów (19/20), odwołała się do komisji konkursowej od uzyskanej liczby punktów, ponieważ była głęboko przekonana, że napisany przez nią esej jest wysokiej jakości i powinien uzyskać co najmniej wymaganą liczbę punktów.

Zgodnie z ogłoszeniem o konkursie każdy kandydat ma prawo odwołać się od każdej decyzji komisji konkursowej na dowolnym etapie konkursu, w tym od uzyskanej oceny. W przypadku gdy kandydat nie zgadza się z oceną przyznaną w którymkolwiek z testów, wyraźnie stwierdza się, że może wystąpić o ponowną ocenę. Podczas rozmów telefonicznych z różnymi urzędnikami EPSO skarżąca miała pewność, że jej test pisemny zostanie opatrzony nowym i niezależnym znacznikiem. Termin „ponowna ocena” w ogłoszeniu o konkursie został zatem zinterpretowany przez urzędników EPSO jako stanowiący „uwagę” egzaminu. Skarżącej poinformowano, że nowa markerka zwróci uwagę na jej test pisemny d) i że nowa marka zostanie przekazana komisji konkursowej, która przystąpi do przeglądu jej sprawy.

W dniu 9 lipca 2004 r. skarżąca otrzymała wreszcie odpowiedź komisji konkursowej na swoje odwołanie, w której podano wynik odwołania i „wyjaśniono” decyzję komisji konkursowej. W piśmie komisji konkursowej wyraźnie stwierdzono, że nie zgłoszono uwag do egzaminu pisemnego. Komisja konkursowa ograniczyła się do oceny, czy kryteria określone dla korekty egzaminu zostały prawidłowo zastosowane przez oceniających. Zdaniem skarżącej ten sposób działania pozbawił ją zadeklarowanego prawa, tj. prawa do ponownego zbadania jej testu pisemnego przez trzeci niezależny marker. Ograniczając się do sprawdzenia, czy kryteria oceny zostały prawidłowo zastosowane, komisja konkursowa podążała drogą zasadniczo odmienną od tej, która była przewidywana, ogłaszana i ogłaszana.

Procedura zastosowana przez komisję konkursową jest oczywiście nieprzejrzysta, ponieważ kryteria korekty egzaminów nie są znane kandydatom. Ponadto procedura ta zakłada, że początkowy znacznik jest jedyną osobą, która jest w stanie ocenić normę osiągniętą przez kandydata w teście pisemnym. Założenie to jest całkowicie sprzeczne z faktem, że to, co kandydat kwestionuje wnosząc odwołanie, jest właśnie decyzją markera. Skarżący zastanawia się, w jaki sposób można odwołać się od przyznanego znaku, jeśli nowy znak nie skoryguje testu. Jeżeli początkowa ocena jest jedynie potwierdzona, orzeczenie wydane przez początkową ocenę jest niepodważalne, co pozbawia kandydata prawa do odwołania.

Ponadto zgodnie z pismem komisji konkursowej test pisemny został oceniony na podstawie porównawczej, co zdaniem skarżącego stanowi postępowanie z natury nieuczciwe, jeżeli nie zostało przeprowadzone prawidłowo. Metoda oceny porównawczej byłaby uczciwa, gdyby jeden znacznik oznaczał wszystkie testy pisemne, ponieważ byłby on w stanie porównać wszystkie odpowiedzi. Jednak zgodnie z pismem komisji konkursowej ten sam znacznik nie oznaczał wszystkich testów. Ponadto rzekome stosowanie obiektywnych kryteriów przy ocenianiu testów jest sprzeczne z oceną porównawczą, która jest subiektywną metodą oceny.

Wreszcie, skarżąca otrzymała bardzo niewystarczające wyjaśnienie znaku uzyskanego w jej teście pisemnym d), ponieważ uwagi znacznika nie zostały napisane w czytelny sposób. Ponieważ skarżąca nie była w stanie zapoznać się z uwagami zawartymi w arkuszu oceny, nie otrzymała ważnego wyjaśnienia swojego znaku. W tym samym dniu, w którym otrzymała nieczytelne uwagi, tj. w dniu 9 lipca 2004 r., wysłała e-maile na różne adresy e-mail EPSO z prośbą o bardziej czytelne wyjaśnienie. W chwili składania skargi do Rzecznika nie otrzymała jeszcze żadnej odpowiedzi, co stanowi zarówno brak uzasadnienia decyzji, jak i możliwe do uniknięcia opóźnienie.

Skarżący twierdzi, że EPSO nie zdołało:

1. zapewnienie jej prawa do odwołania poprzez brak niezależnego znacznika wskazującego na jej test pisemny d);
2. rzetelną ocenę testów w konkursie poprzez brak jednego markera przeprowadzającego ocenę porównawczą;
3. rzetelną ocenę testów poprzez stwierdzenie, że do ich oznaczania zastosowano obiektywne kryteria, a jednocześnie zastosowano ocenę porównawczą, która jest subiektywną metodą oceny; oraz
4. przedstawić jej, w rozsądnym terminie, czytelne wyjaśnienie znaku, który uzyskała w teście pisemnym d).

Skarżąca twierdzi, że należy zwrócić uwagę na jej egzamin pisemny d) oraz że w przypadku uzyskania wymaganej liczby punktów powinna ona zostać dopuszczona do następnego etapu konkursu.

WNIOSEK

Opinia EPSO
Kontekst

Skarżąca uczestniczyła w konkursie otwartym EPSO/A/1/03, a ponieważ zdała testy a)–c) i spełniła warunki określone w ogłoszeniu o konkursie, komisja konkursowa przystąpiła do egzaminu pisemnego d). Ponieważ jednak nie uzyskała wymaganego minimum w teście d) – uzyskała 19 punktów na 40, przy czym wymagane minimum wynosi 20 – jej test e) nie został skorygowany i została wykluczona z dalszego udziału w procedurze naboru.

Skarżąca zwróciła się o ponowne rozpatrzenie na podstawie argumentu, że uważa swój esej za dobrej jakości, a tym samym spełniający wymagany wysoki standard. Pismem z dnia 17 czerwca 2004 r. EPSO poinformowało skarżącą, że po dokładnym zapoznaniu się z jej aktami komisja konkursowa potwierdziła ocenę, jaką uzyskała w teście pisemnym d). Skarżącemu przypomniano, że test nie był klasycznym rodzajem egzaminu, ale raczej konkursem, w którym wyniki wnioskodawców zostały porównawczo ocenione. Skarżący został również poinformowany, że każdy test pisemny był korygowany przez co najmniej dwa znaczniki zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi ustanowionymi przez komisję konkursową. Skarżącej dostarczono kopię egzaminu pisemnego d) oraz arkusz oceny sporządzony przez komisję konkursową.

W odpowiedzi skarżący zwrócił się o bardziej czytelną kopię arkusza oceny. Jednocześnie wyraziła niezadowolenie z przeglądu swoich wyników, ponieważ jej test pisemny nie został odnotowany. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2004 r. EPSO podkreśliło, że komisja konkursowa ponownie zbadała egzamin pisemny d) skarżącej, a następnie potwierdziła jej pierwotną ocenę. Skarżącemu dostarczono również maszynową wersję arkusza oceny.

W przedmiocie skargi

W odniesieniu do procedury korekty egzaminów pisemnych EPSO podnosi, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału komisja konkursowa dysponuje szerokim zakresem uznania przy ocenie egzaminów (1). W związku z tym komisja konkursowa może w całości, w granicach określonych w ogłoszeniu o konkursie, zdecydować, w jaki sposób egzaminy zostaną ocenione i czy powinny zostać ocenione po raz trzeci. Zgodnie z załącznikiem do spornego ogłoszenia o konkursie kandydaci mogli złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie ich kandydatur przez komisję konkursową. W żadnym miejscu nie wskazano jednak, że kandydaci mają prawo do trzeciego oznaczenia egzaminów pisemnych. Po ponownym rozpatrzeniu kandydatury kandydata, z uwzględnieniem jego twierdzeń, do komisji konkursowej należy decyzja, czy dysponuje ona wszystkimi elementami niezbędnymi do podjęcia decyzji, czy też potrzebuje więcej informacji, a mianowicie trzeciego zdania egzaminu.

Jeżeli chodzi o wykorzystanie przez komisję konkursową punktów, to również w jej gestii leży decyzja, czy w celu skorygowania egzaminów pisemnych potrzebna jest współpraca oceniających. Jest to wyraźnie określone w art. 3 ust. 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego, który stanowi, że „Komisja konkursowa może, w przypadku niektórych egzaminów, korzystać z pomocy co najmniej jednego egzaminatora pełniącego funkcję doradczą”. Jeżeli chodzi o rolę i wpływ egzaminatorów, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „komisje selekcyjne mogą korzystać z pomocy egzaminatorów, gdy uznają to za konieczne. Nie ma nieprawidłowości, jeżeli metody oceny nie różnią się w zależności od kandydata, a komisja konkursowa zachowuje uprawnienia do dokonania ostatecznej oceny.”(2)

W niniejszej sprawie komisja konkursowa działała w ramach swoich kompetencji, ustanawiając obiektywne wytyczne, których asesorzy powinni przestrzegać przy korygowaniu egzaminów. Niesłuszne jest zatem twierdzenie, że nie istniały obiektywne kryteria. Wszystkie testy pisemne zostały poprawione anonimowo przez co najmniej dwa różne markery na podstawie szczegółowych kryteriów i wytycznych wcześniej ustalonych przez komisję konkursową. Aby komisja konkursowa mogła nadzorować pracę oceniających i zapewnić spójność, przed egzaminami pisemnymi odbyło się posiedzenie. Podczas tego spotkania markerom dostarczono kryteria korekcji i otrzymano szczegółowe instrukcje umożliwiające im wykonywanie pracy. Komisja konkursowa sprawdziła następnie, czy instrukcje te były prawidłowo przestrzegane, i uważnie zapoznała się ze wszystkimi uwagami osób oceniających.

EPSO podkreśla ponadto, że to wyłącznie komisja konkursowa decyduje o ocenach przyznawanych wszystkim kandydatom, zapewniając tym samym jednolite stosowanie kryteriów oceny. Oczywiście ta sama procedura została zastosowana w odniesieniu do skarżącego. Po przeanalizowaniu uwag korektorów i zaproponowanych przez nich ocen komisja konkursowa podjęła decyzję o przyznaniu oceny.

EPSO wskazuje również, że w pkt B.2 ogłoszenia o konkursie określono obiektywne kryteria oceny testu d): wiedza specjalistyczna, umiejętności rozumienia i umiejętność analizowania i podsumowywania oraz umiejętność sporządzania projektów.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że ocena egzaminu pisemnego na podstawie porównania była nieuczciwa, EPSO twierdzi, że dokonanie wyboru między kandydatami jest samą naturą konkursu, co nieuchronnie pociąga za sobą porównanie między nimi. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów wspólnotowych prace komisji konkursowej, w szczególności etap badania umiejętności kandydatów na stanowisko, które ma zostać obsadzone, obejmują zadania, które mają przede wszystkim charakter porównawczy (3).

Jeżeli chodzi o zarzut skarżącego, że testy pisemne nie zostały ocenione rzetelnie, ponieważ zostały ocenione na podstawie różnych punktów, EPSO ponownie odwołuje się do orzecznictwa sądów, zgodnie z którym „nie istnieje żadna reguła ani wyższa zasada prawa wymagająca od komisji konkursowej, aby wszystkie kategorie prac egzaminacyjnych zostały ocenione przez tego samego egzaminatora. Nieprawidłowość nie występuje, jeżeli metody oceny nie różnią się w zależności od kandydata, a komisja konkursowa zachowuje uprawnienia do dokonania ostatecznej oceny”(4). Zasada ta została zastosowana w danym konkursie, ponieważ to komisja konkursowa ustaliła oceny dla wszystkich kandydatów.

EPSO przypomina ponadto, w odpowiedzi na zarzut skarżącego dotyczący czytelności arkusza oceny, że pismem z dnia 3 sierpnia 2004 r. skarżący otrzymał wersję maszynową, która niestety nie dotarła do niego przed złożeniem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.

Jeśli chodzi o informowanie o kryteriach oceny ustalonych przez komisję konkursową w celu ukierunkowania pracy kandydatów, EPSO przypomina zasady dotyczące obowiązku uzasadnienia określone zarówno w regulaminie pracowniczym, jak i w orzecznictwie sądów wspólnotowych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem spoczywający na komisji konkursowej obowiązek uzasadnienia jej decyzji należy pogodzić z tajemnicą, której należy przestrzegać w odniesieniu do jej pracy, na mocy art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego. W związku z tym, zgodnie z orzecznictwem, kryteria oceny przyjęte przez komisję konkursową przed egzaminami stanowią integralną część oceny porównawczej poszczególnych osiągnięć kandydatów i w związku z tym są objęte tajemnicą postępowania w taki sam sposób jak oceny komisji konkursowej (5). Skarżącemu dostarczono jednak kopię arkusza oceny, który odzwierciedla ocenę dokonaną przez komisję konkursową na podstawie uwag zgłoszonych przez osoby oceniające.

Rzecznik zwrócił się do skarżącego o przedstawienie uwag na temat opinii EPSO. Wydaje się, że skarżący nie przedstawił żadnych uwag.

DECYZJA

1 W przedmiocie rzekomego braku prawa do odwołania

1.1 Skarga dotyczy korekty egzaminu pisemnego d) skarżącego w konkursie otwartym EPSO/A/1/03. Skarżąca, która nie uzyskała wymaganego minimum punktów w teście d), zwróciła się o ponowną ocenę testu, jak przewidziano w ogłoszeniu o konkursie. Zdaniem skarżącej różni urzędnicy EPSO zapewnili ją, że jej test pisemny zostanie oznaczony nowym i niezależnym znacznikiem. Termin „ponowna ocena” w ogłoszeniu o konkursie został zatem zinterpretowany przez urzędników EPSO jako stanowiący „uwagę” egzaminu. Jednak odpowiedź komisji konkursowej na jej odwołanie „wyjaśniła” decyzję komisji konkursowej. W piśmie komisji konkursowej wyraźnie stwierdzono, że nie zgłoszono uwag do egzaminu pisemnego. Komisja konkursowa ograniczyła się do oceny, czy kryteria określone dla korekty egzaminu zostały prawidłowo zastosowane przez oceniających. Zdaniem skarżącej ten sposób działania pozbawił ją zadeklarowanego prawa, tj. prawa do ponownego zbadania jej testu pisemnego przez trzeci niezależny marker. Skarżący zastanawia się, w jaki sposób można odwołać się od przyznanego znaku, jeśli nowy znak nie skoryguje testu. Jeżeli początkowa ocena jest jedynie potwierdzona, orzeczenie wydane przez początkową ocenę jest niepodważalne, co pozbawia kandydata prawa do odwołania. Skarżąca twierdzi zatem, że EPSO nie zapewniło jej prawa do odwołania, ponieważ nie dysponowała niezależnym znacznikiem wskazującym na jej egzamin pisemny d).

1.2 EPSO twierdzi, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału komisja konkursowa dysponuje szerokim zakresem uznania przy ocenie testów (6). W związku z tym komisja konkursowa może w całości, w granicach określonych w ogłoszeniu o konkursie, zdecydować, w jaki sposób egzaminy zostaną ocenione i czy powinny zostać ocenione po raz trzeci niektóre egzaminy, z których wszystkie zostały skorygowane za pomocą co najmniej dwóch różnych znaczników. Zgodnie z załącznikiem do spornego ogłoszenia o konkursie kandydaci mogli złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie ich kandydatury przez komisję konkursową. Nigdzie jednak nie wskazuje ona, że kandydaci mają prawo do trzeciego stopnia zaliczenia egzaminów pisemnych. Po ponownym rozpatrzeniu kandydatury kandydata, z uwzględnieniem jego twierdzeń, do komisji konkursowej należy decyzja, czy dysponuje ona wszystkimi elementami niezbędnymi do podjęcia decyzji, czy też potrzebuje więcej informacji, a mianowicie trzeciego zdania egzaminu. EPSO podkreśla również, że o przyznaniu oceny decyduje wyłącznie komisja konkursowa, po przeanalizowaniu uwag zgłoszonych przez korektorów i zaproponowanych przez nich ocen.

1.3 Rzecznik zauważa, że w załączniku do przedmiotowego ogłoszenia o konkursie wspomniano, że istnieją pewne dostępne procedury "[j]eżeli na każdym etapie konkursu [kandydaci] uważają, że [ich] interesy zostały naruszone przez konkretną decyzję". Wydaje się, że skarżąca skorzystała z jednej z tych procedur, a mianowicie z wniosku o ponowne rozpatrzenie jej kandydatury przez komisję konkursową.

1.4 Rzecznik przyjmuje do wiadomości wyjaśnienie EPSO, zgodnie z którym jedynie komisja konkursowa podejmuje decyzję w sprawie oceny, która ma zostać przyznana kandydatowi, po przeanalizowaniu uwag zgłoszonych przez co najmniej dwóch korektorów i zaproponowanych przez nich ocen. Wydaje się, że skarżąca nie zakwestionowała tego, że ta procedura znakowania została faktycznie przeprowadzona w jej przypadku. W związku z powyższym i w świetle brzmienia załącznika do ogłoszenia o konkursie Rzecznik uważa, że "szczególną decyzją", w odniesieniu do której skarżąca złożyła odwołanie w niniejszej sprawie (7), była decyzja komisji konkursowej w sprawie jej oceny z egzaminu pisemnego d), a nie ocena zaproponowana przez korektorów. Rzecznik nie uważa zatem, że procedura powołana przez skarżącego w niniejszej sprawie wymaga koniecznie, aby inny korektor lub korektorzy zwrócili uwagę na test.

1.5 Jak zauważono w pkt 1.3 powyżej, procedura zastosowana przez skarżącą w celu zakwestionowania oceny przyznanej jej przez komisję konkursową na egzamin pisemny d) polegała na złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie jej kandydatury. Słowo „ponowna ocena”, wspomniane przez skarżącą w jej skardze, nie wydaje się być nigdzie użyte w ogłoszeniu o konkursie ani w załączniku do niego. Skarżąca nie przedstawiła również żadnych dowodów na poparcie swojego twierdzenia, zgodnie z którym urzędnicy EPSO obiecali jej, że zwróci uwagę na przedmiotowy test.

1.6 W związku z powyższym i biorąc pod uwagę szeroki zakres uznania, jakim dysponuje komisja konkursowa przy ocenie testów, Rzecznik uznaje za rozsądną procedurę stosowaną przez EPSO przy rozpatrywaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie w odniesieniu do oceny, tj. że to do komisji konkursowej należy decyzja, czy do właściwego rozpatrzenia wniosku potrzebna jest trzecia ocena egzaminu. W niniejszej sprawie Rzecznik nie uważa, że sam fakt, iż skarżąca uważa, że dobrze poradziła sobie w teście pisemnym d), stanowi wystarczający powód, aby zobowiązać komisję konkursową do zorganizowania uwagi do testu przez trzeci niezależny podmiot oceniający. Rzecznik nie stwierdza zatem niewłaściwego administrowania przez EPSO w odniesieniu do tego aspektu skargi.

2 W przedmiocie podnoszonego nieuczciwego oznakowania

2.1 Skarżący uważa, że ocena testu pisemnego na podstawie porównawczej jest procedurą, która jest z natury nieuczciwa, jeśli nie została przeprowadzona prawidłowo. Zdaniem skarżącego metoda oceny porównawczej byłaby uczciwa, gdyby jeden znacznik oznaczał wszystkie testy pisemne, ponieważ byłby on w stanie porównać wszystkie odpowiedzi. Zdaniem komisji konkursowej ten sam znacznik nie oznaczał jednak wszystkich testów. Ponadto rzekome stosowanie obiektywnych kryteriów przy ocenianiu testów jest sprzeczne z pojęciem oceny porównawczej, która jest subiektywną metodą oceny. Skarżący twierdzi, że EPSO nie dokonało rzetelnej oceny testów w ramach konkursu, nie posiadając ani jednego markera dokonującego oceny porównawczej i twierdząc, że obiektywne kryteria zostały użyte do oceny testów jednocześnie z zastosowaniem oceny porównawczej, co jest dla nas subiektywną metodą oceny.

2.2 EPSO twierdzi, że do kompetencji komisji konkursowej należy decyzja, czy konieczna jest współpraca oceniających w celu skorygowania egzaminów pisemnych. Jest to wyraźnie określone w regulaminie pracowniczym. Wszystkie testy pisemne zostały poprawione anonimowo przez co najmniej dwa różne markery na podstawie szczegółowych kryteriów i wytycznych wcześniej ustalonych przez komisję konkursową. Orzecznictwo sądów stanowi, że „nie istnieje żadna reguła ani wyższa zasada prawa wymagająca od komisji konkursowej, aby wszystkie kategorie prac egzaminacyjnych były oceniane przez tego samego egzaminatora. Nieprawidłowość nie występuje, jeżeli metody oceny nie różnią się w zależności od kandydata, a komisja konkursowa zachowuje uprawnienia do dokonania ostatecznej oceny”(8). Następnie komisja konkursowa sprawdziła, czy kryteria i wytyczne były prawidłowo przestrzegane, i uważnie zapoznała się ze wszystkimi uwagami osób oceniających. O ocenach przyznawanych wszystkim kandydatom decyduje wyłącznie komisja konkursowa, zapewniając w ten sposób jednolite stosowanie kryteriów oceny. Po przeanalizowaniu uwag korektorów i zaproponowanych przez nich ocen komisja konkursowa podjęła decyzję o przyznaniu oceny.

2.3 EPSO twierdzi ponadto, że sam charakter konkursu polega na dokonaniu wyboru między kandydatami, co nieuchronnie pociąga za sobą porównanie między nimi. EPSO twierdzi, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów wspólnotowych prace komisji konkursowej, w szczególności etap badania umiejętności kandydatów na stanowisko, które ma zostać obsadzone, obejmują zadania, które mają przede wszystkim charakter porównawczy (9).

2.4 Rzecznik przypomina, że - jak zauważyło EPSO - orzecznictwo sądów wspólnotowych zezwala różnym markerom na korygowanie testów w konkursie, o ile metody oceny są takie same dla wszystkich kandydatów, a komisja konkursowa zachowuje uprawnienia do dokonywania oceny końcowej. W orzecznictwie uznaje się również, że przeprowadzana przez komisję konkursową analiza osiągnięć kandydatów obejmuje zadania, które mają przede wszystkim charakter porównawczy.

2.5 Rzecznik uważa, że obiektywne kryteria są ustanowione w celu zapewnienia, że metody oceny są takie same dla wszystkich kandydatów, gdy ich testy są korygowane przez różne markery, podczas gdy komisja konkursowa, dokonując oceny końcowej dla każdego kandydata, przeprowadza analizę porównawczą. Rzecznik nie uważa zatem, że praktyki oznaczania opisane przez EPSO są niespójne lub sprzeczne. Skarżący nie przedstawił Rzecznikowi żadnych powodów, aby wątpić, że obiektywne kryteria zostały faktycznie zastosowane przez różne markery w niniejszej sprawie. Skarżący nie zakwestionował również oświadczenia EPSO, zgodnie z którym jedynie komisja konkursowa podjęła decyzję o przyznaniu kandydatom punktów i tym samym dokonała oceny końcowej. Rzecznik nie stwierdza zatem niewłaściwego administrowania przez EPSO w odniesieniu do tego aspektu skargi.

3 W przedmiocie zarzucanego braku czytelnego wyjaśnienia uzyskanego znaku towarowego

3.1 Skarżąca uważa, że otrzymała bardzo nieadekwatne wyjaśnienie znaku uzyskanego w teście pisemnym d), ponieważ uwagi znaku nie zostały napisane w czytelny sposób. W tym samym dniu, w którym otrzymała nieczytelne uwagi, tj. w dniu 9 lipca 2004 r., wysłała e-maile na różne adresy e-mail EPSO z prośbą o bardziej czytelne wyjaśnienie. W chwili składania skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich nadal nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Skarżący zarzuca EPSO, że nie przedstawiło mu w rozsądnym terminie czytelnego wyjaśnienia dotyczącego oceny, którą uzyskała w ramach egzaminu pisemnego d).

3.2 EPSO twierdzi, że pismem z dnia 3 sierpnia 2004 r. skarżąca otrzymała maszynową wersję arkusza oceny, która niestety nie dotarła do niej przed złożeniem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.

3.3 Rzecznik zauważa, że zdaniem skarżącej zwróciła się ona o bardziej czytelne wyjaśnienie uzyskanego znaku w wiadomości e-mail wysłanej w tym samym dniu, w którym otrzymała oryginalną wersję arkusza oceny, tj. w dniu 9 lipca 2004 r. Rzecznik zauważa ponadto, że wydaje się, iż EPSO dostarczyło skarżącemu maszynową wersję arkusza oceny pismem z dnia 3 sierpnia 2004 r. Rzecznik uważa zatem, że EPSO przedstawiło skarżącemu czytelne wyjaśnienie uzyskanej oceny w rozsądnym terminie. Rzecznik nie stwierdza zatem niewłaściwego administrowania przez EPSO w odniesieniu do tego aspektu skargi.

4 Twierdzenie skarżącego

4.1 Skarżąca twierdzi, że jej egzamin pisemny d) powinien zostać ponownie oznaczony i że jeśli uzyska minimum punktów, powinna zostać dopuszczona do następnego etapu konkursu.

4.2 Na podstawie ustaleń zawartych w pkt 1.6 i 2.5 powyżej Rzecznik nie znajduje podstaw do dochodzenia roszczeń skarżącego.

5 Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że EPSO nie dopuściło się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Dyrektor EPSO zostanie również poinformowany o tej decyzji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Sprawa 40/86, Kolivas przeciwko Komisji, Rec. 1987, s. 2643.

(2) Sprawa T-132/89, Vincenzo Gallone przeciwko Radzie, Rec. 1990, s. II-549, sprawa 122/77, Agneessens przeciwko Komisji, Rec. 1978, s. 2085 i sprawa 40/86, Kolivas przeciwko Komisji, Rec. 1987, s. 2643.

(3) Sprawa C-254/95 P, Parlament przeciwko Innamorati, [1996] Rec. I-3423 oraz sprawa T-277/02, Athanacia-Nancy Pascall przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowana.

(4) Sprawa 40/86, Kolivas przeciwko Komisji, Rec. 1987, s. 2643.

(5) Sprawa C-254/95 P Parlament przeciwko Innamorati, Rec. 1996, s. I-3423.

(6) Sprawa 40/86, Kolivas przeciwko Komisji, Rec. 1987, s. 2643.

(7) Rzecznik zwraca uwagę, że procedura odwoławcza, o której mowa w załączniku, jest procedurą odmienną od procedury wniosku o ponowne rozpatrzenie.

(8) Sprawa 40/86, Kolivas przeciwko Komisji, Rec. 1987, s. 2643.

(9) Sprawa C-254/95 P, Parlament przeciwko Innamorati, [1996] Rec. I-3423 oraz sprawa T-277/02, Athanacia-Nancy Pascall przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowana.