Strasburg, 17 grudnia 2004 r.

Szanowny Panie,

W dniu 16 listopada 2003 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą postępowania na etapie poprzedzającym zawarcie umowy w ramach projektu Euro-Alert TEN Telecom C27266.

W dniu 9 grudnia 2003 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 2 marca 2004 r. Przekazałem go Panu z zaproszeniem do zgłaszania uwag. W e-mailu z dnia 30 czerwca 2004 r. poinformował mnie Pan, że otrzymał Pan moje pismo zawierające opinię dopiero w tym dniu. W dniu 16 lipca 2004 r. przedstawił Pan swoje uwagi.

W swoich uwagach zwrócił się Pan z prośbą, aby korespondencja elektroniczna załączona do Pańskich uwag była traktowana jako poufna i nie była przesyłana do Komisji lub była wysyłana wyłącznie selektywnie. W dniu 1 września 2004 r. poinformowałem Pana, że nie jestem w stanie spełnić Pańskiego wniosku o zachowanie poufności w odniesieniu do Komisji. Moja decyzja opierała się na fakcie, że dochodzenia Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich opierają się na zasadzie uczciwej procedury, co oznacza między innymi poszanowanie prawa obu stron do bycia wysłuchanym. Prawo to nie byłoby przestrzegane, gdyby zainteresowanej instytucji wspólnotowej uniemożliwiono zapoznanie się z dokumentami, które skarżący przedkłada w celu oceny swoich zarzutów.

W dniu 16 września 2004 r. przesłał mi Pan nowe uwagi.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Skarga złożona przez przedsiębiorstwo dotyczyła obsługi etapu poprzedzającego zawarcie umowy w ramach projektu Euro-Alert TEN Telecom C27266. Projekt miał być realizowany przez konsorcjum, w którym skarżący był jednym z partnerów.

Jeżeli wniosek konsorcjum zostanie rozpatrzony pozytywnie, partnerzy otrzymają zaliczki od Komisji. Pojawiło się pytanie, czy skarżący powinien otrzymać zaliczkę Komisji i wykupić gwarancję bankową na jej pokrycie, czy też powinien całkowicie zrezygnować z zaliczki. Zdaniem skarżącego ten ostatni wariant został zaakceptowany.

Według skarżącego negocjacje zakończono w dniu 31 maja 2001 r., a konsorcjum zakończyło wszystkie przygotowania do zawarcia umowy do dnia 19 lipca 2001 r.

Dnia 5 października 2001 r. skarżący został poinformowany, że Komisja rozpoczęła kontrolę finansową projektu w październiku 2001 r. Jednym z rezultatów było odrzucenie umowy, zgodnie z którą skarżący mógł zrezygnować z zaliczki Komisji i nie wypłacić gwarancji bankowej. Zamiast tego Komisja zażądała, aby skarżący zaakceptował zaliczkę i wykupił gwarancję bankową na jej pokrycie. Według skarżącego Komisja została poinformowana, że wymóg ten został zaakceptowany tylko dlatego, że Komisja nalegała. Stwierdziła ona, że skorzystanie z gwarancji bankowej kosztowało ją 1 401,11 EUR.

W dniu 22 października 2001 r. koordynator konsorcjum wystosował pismo do właściwego dyrektora generalnego INFSO, wyrażając swoje obawy w tej sprawie. W piśmie stwierdzono, że „jesteśmy bardzo zaniepokojeni i zaniepokojeni opóźnieniami w rozpoczęciu projektu TEN Telecom EURO-Alert oraz bardzo spóźnionymi zmianami podejścia Komisji. ... Bardzo chcielibyśmy zakończyć wszystkie pozostałe przygotowania w październiku, abyśmy mogli rozpocząć je 1 listopada i mamy nadzieję, że pomożecie nam w osiągnięciu tego celu”. W odpowiedzi na pismo nie udzielono żadnej odpowiedzi. Skarżący przedstawił następujące zarzuty i twierdzenia:

1) Komisja działała niesprawiedliwie, zmuszając skarżącego do rozpoczęcia drugiej rundy negocjacji prawie pięć miesięcy po zakończeniu negocjacji przez umawiające się strony i zobowiązując go do wykupu gwarancji bankowej;

2) Komisja nie odpowiedziała na pismo wysłane w dniu 22 października 2001 r. do DG INFSO.

3) Komisja powinna zapłacić kwotę 1 401,11 EUR tytułem kosztów drugiej rundy negocjacji;

4) Komisja powinna przeprosić za zachowanie DG INFSO i brak odpowiedzi na pismo.

Skarżący złożył wniosek o przeprosiny zarówno w odniesieniu do pierwszego, jak i drugiego zarzutu. Skarżący stwierdził, że chce, aby przeprosiny zostały złożone całemu konsorcjum.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii w sprawie skargi Komisja poczyniła w skrócie następujące uwagi:

Zgodnie z przepisami, po pozytywnej ocenie projektów (przeprowadzonej przez Komisję przy wsparciu zespołu niezależnych ekspertów), Komisja poinformowała konsorcjum (pismem do koordynatora) o „korzystnej opinii” Komitetu Finansowego TEN-Telecom („Komitet”) w sprawie „projektu wniosku Komisji” dotyczącego wyboru listy projektów, które mają otrzymać wkład finansowy Wspólnoty. Po uzyskaniu pozytywnej opinii „Komitetu” w sprawie „projektu wniosku Komisji” Komisja przyjęła ostateczną decyzję w sprawie wyboru projektów, która dopiero na tym etapie umożliwiła formalne rozpoczęcie negocjacji umownych. Pismem z dnia 26 kwietnia 2001 r. skierowanym do koordynatora Komisja, w ramach pierwszego etapu procedury wyboru, poinformowała konsorcjum (w tym skarżącego), że „Komitet” wydał pozytywną opinię w sprawie „projektu wniosku Komisji” dotyczącego wyboru projektu EURO-ALERT. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2001 r. poinformowano koordynatora, że „Komitet Finansowy TEN-Telekomunikacja wydał pozytywną opinię w sprawie projektu wniosku Komisji dotyczącego wyboru listy 35 projektów do pomocy finansowej Wspólnoty...” i odnotowano, co następuje: „Planuje się, że Komisja przyjmie decyzję w sprawie wyboru projektów zgłoszonych do finansowania wspólnotowego, co umożliwi formalne rozpoczęcie negocjacji umownych [...]. Bez uszczerbku dla wewnętrznych procedur decyzyjnych Komisji i z zastrzeżeniem ich zakończenia przesyłam Panu z wyprzedzeniem dostępne informacje na temat procesu negocjacji umowy...”.

Zgodnie z warunkami niniejszego pisma formalne negocjacje umowne mogły rozpocząć się dopiero po przyjęciu przez Komisję decyzji o wyborze projektu. Pismem z dnia 3 sierpnia 2001 r., zatytułowanym „Negocjacja umowy”, Komisja poinformowała konsorcjum, że decyzja o wyborze jego projektu została podjęta (1 sierpnia 2001 r.).

W następstwie pisma z dnia 26 kwietnia 2001 r. Komisja przeprowadziła kontrolę rentowności finansowej wszystkich potencjalnych partnerów konsorcjum w celu sprawdzenia, czy posiadali oni środki finansowe niezbędne do pokrycia swojego udziału w przewidywanej inwestycji (zgodnie z „rozporządzeniem finansowym TEN”). Skarżący nie przeprowadził kontroli rentowności finansowej.

Zgodnie z „Wytycznymi dotyczącymi przygotowywania umów TEN-Telecom” gwarancja bankowa jest wymagana, jeżeli potencjalny wykonawca nie przejdzie testu wartości netto. Gwarancja bankowa jest wymagana w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot. Po przeprowadzeniu kontroli rentowności i zgodnie z „wytycznymi”, jeżeli organizacja nie przejdzie testu wartości netto, koordynator powinien omówić tę kwestię ze służbami Komisji przydzielonymi do projektu. W związku z tym służby Komisji przedstawiły „pierwszą wstępną propozycję” w celu częściowego rozwiązania problemu kontroli rentowności finansowej skarżącego. Zaproponowały one skarżącemu ustanowienie gwarancji bankowej na kwotę równą sumie zaliczki lub alternatywnie rezygnację z tej zaliczki. Ta „pierwsza wstępna propozycja” została zaproponowana w ramach nieformalnych negocjacji umownych. Skarżący opowiedział się za drugą opcją. Ta „pierwsza sugestia” była jedynie tymczasowa, ponieważ została zasugerowana w kontekście nieformalnych negocjacji. Następnie właściwe służby finansowe Komisji wybrały gwarancję bankową ze względu na fakt, że sytuacja finansowa skarżącego była słaba. Wydawało się, że skarżący nie był tak silny finansowo, jak powinien.

Z tego powodu oraz w kontekście wewnętrznych procedur Komisji, które w momencie „pierwszej tymczasowej propozycji” nie zostały zakończone, Komisja wyraziła swoją ostateczną opinię, żądając gwarancji bankowej od skarżącego. W dniu 18 października 2001 r. wystawiono gwarancję bankową pokrywającą zaliczkę skarżącego (19 827 EUR). Projekt umowy został przesłany do podpisania konsorcjum pocztą elektroniczną w dniu 27 listopada 2001 r. oraz oficjalnym pismem w dniu 28 listopada 2001 r.

W związku z powyższym Komisja odrzuciła pierwszy zarzut skarżącego.

W odniesieniu do drugiego zarzutu Komisja potwierdziła, że otrzymała pismo, które koordynator skierował do DG INFSO w dniu 22 października 2001 r. W świetle wymogu Komisji, aby skarżący zaciągnął gwarancję bankową, koordynator wyraził w niniejszym piśmie obawy co do możliwości terminowego zakończenia procedur udzielania zamówień. Nie było dowodów na to, że Komisja udzieliła odpowiedzi na to pismo. Kwestie poruszone w tym piśmie były jednak przedmiotem trwających negocjacji w sprawie umowy, które następnie zostały pomyślnie zakończone, a umowa została podpisana przez Komisję w dniu 30 listopada 2001 r.

Komisja przyznała, że zasadniczo niezbędne jest terminowe i dokładne udzielanie odpowiedzi konsorcjom podczas negocjacji umów oraz że bardziej odpowiednie byłoby przesłanie wyraźnej odpowiedzi na pismo koordynatora z dnia 22 października 2001 r. Podniosła ona jednak, że obawy wyrażone przez koordynatora w piśmie z dnia 22 października 2001 r. zostały uwzględnione w momencie przekazania zamówienia konsorcjum do podpisania w dniu 27 listopada 2001 r.

Komisja uznała zatem drugi zarzut skarżącego za nieuzasadniony.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący stwierdził, że argumenty i poglądy Komisji są legalistyczne, stwierdzając, że „sformalizowane podejście opisane przez Komisję maskuje zupełnie inną praktykę. Normalną praktyką w przypadku takich projektów w rzeczywistym okresie "negocjacyjnym" (którego zazwyczaj jest tylko jeden!) jest następowanie bezpośrednio po wydaniu "korzystnej opinii" przez Komitet (tj. w okresie opisanym przez Komisję [opinia] jako "nieformalny")". Aby było jasne, rutynową (i niesprawiedliwą) praktyką Komisji jest utrzymywanie fikcji podczas prawdziwych "negocjacji", że podejmowane są tylko wstępne i nieoficjalne kroki i że nie podjęto jeszcze żadnej formalnej decyzji. „Działanie formalne (tj. to, co w dokumencie z dnia 2.3.2004 r. określa się jako „otwarcie” negocjacji) jest zarezerwowane do czasu osiągnięcia pełnego porozumienia zadowalającego Komisję”.

Skarżący rozwinął te uwagi i stwierdził, że „Uważamy, że takie podejście polegające na wstrzymaniu potwierdzenia ostatecznego przyjęcia projektu prowadzi do jednostronnych i egzekwowanych »negocjacji« i jest rażąco niesprawiedliwe...”.

Skarżący podtrzymał zatem swoje zarzuty i twierdzenia.

Skarżący podsumował swoje uwagi, stwierdzając, że „...zaleciłby Rzecznikowi Praw Obywatelskich zbadanie (rzeczywistych) praktyk Komisji [...] w zakresie postępowania z konsorcjami w celu zapewnienia większej sprawiedliwości... Lepsza równowaga negocjacyjna zapewniłaby również, że kluczowy podmiot oceniający i ... Decyzje komisji nie są podważane w celu spełnienia wewnętrznych priorytetów i uprzedzeń Komisji”. Skarżący wydawał się proponować, aby Komisja miała mniejszy wpływ po wydaniu zalecenia przez komisję oceniającą oraz aby rozważyła zniesienie „nieformalnego” okresu negocjacji w celu zapewnienia większej przejrzystości.

DECYZJA

1 Uwagi wstępne

1.1 Skarżący był partnerem konsorcjum, które negocjowało z Komisją umowę dotyczącą projektu telekomunikacyjnego. Według skarżącego negocjacje zostały formalnie zakończone w dniu 31 maja 2001 r. Mimo to zdaniem skarżącego uzgodniono, że może on zrezygnować z zaliczki od Komisji i w związku z tym nie musi pobierać gwarancji bankowej. Jednakże w dniu 5 października 2001 r. Komisja przeprowadziła kontrolę finansową projektu i zwróciła się do skarżącego o przyjęcie zaliczki od Komisji i zaciągnięcie gwarancji bankowej w tym zakresie. Według skarżącego koszt ten wyniósł 1 401,11 EUR. Skarżący stwierdził ponadto, że Komisja nie odpowiedziała na pismo wysłane przez koordynatora konsorcjum do DG INFSO w dniu 22 października 2001 r. W skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich skarżący przedstawił następujące zarzuty i roszczenia:

1) Komisja działała niesprawiedliwie, zmuszając skarżącego do rozpoczęcia drugiej rundy negocjacji prawie pięć miesięcy po zakończeniu negocjacji przez umawiające się strony i zobowiązując go do wykupu gwarancji bankowej;

2) Komisja nie odpowiedziała na pismo wysłane w dniu 22 października 2001 r. do DG INFSO.

3) Komisja powinna zapłacić kwotę 1 401,11 EUR tytułem kosztów drugiej rundy negocjacji;

4) Komisja powinna przeprosić za zachowanie DG INFSO i brak odpowiedzi na pismo.

Skarżący złożył wniosek o przeprosiny zarówno w odniesieniu do pierwszego, jak i drugiego zarzutu. Skarżący stwierdził, że chce, aby przeprosiny zostały złożone całemu konsorcjum.

1.2 W swoich uwagach skarżący przedstawił dodatkowe zarzuty i twierdzenia. Twierdziła, że w praktykach negocjacyjnych Komisji dotyczących etapu przed zawarciem umowy doszło do systemowego niewłaściwego administrowania, i zwróciła się do Rzecznika o przeprowadzenie dochodzenia w tym zakresie.

1.3 Po dokładnym zbadaniu uwag skarżącego Rzecznik stwierdził, że nie ma wystarczających podstaw do wszczęcia dochodzenia w sprawie tych dodatkowych zarzutów i twierdzeń, ponieważ skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów potwierdzających systemowe niewłaściwe administrowanie, o którym mowa w jego uwagach. Dowody przedstawione w niniejszym dochodzeniu są przede wszystkim związane z konkretnymi wydarzeniami, które doprowadziły do złożenia niniejszej skargi.

1.4 Skarżący może jednak złożyć nową i odrębną skargę dotyczącą kwestii, o których mowa w jego uwagach. W tym względzie Rzecznik zwraca uwagę na warunek, zgodnie z którym skarga musi być poprzedzona odpowiednim uprzednim podejściem administracyjnym (art. 2 ust. 4 statutu Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich).

2 W przedmiocie rzekomego wznowienia negocjacji i gwarancji bankowej

2.1 Skarżący twierdził, że Komisja działała niesprawiedliwie, zmuszając ją do rozpoczęcia drugiej rundy negocjacji prawie pięć miesięcy po zakończeniu negocjacji przez umawiające się strony i zobowiązując ją do wykupu gwarancji bankowej. Wniosła ona o zapłacenie przez Komisję kwoty 1 401,11 EUR tytułem kosztów drugiej rundy negocjacji. Twierdził on również, że Komisja powinna przeprosić całe konsorcjum za jego zachowanie.

2.2 W swoich uwagach Komisja wskazała, że formalne negocjacje rozpoczęły się dopiero w dniu 3 sierpnia 2001 r. Poprzedni okres był fazą nieformalnych negocjacji. Komisja stwierdziła, że skarżący był tego świadomy, powołując się na pismo, które wysłała do koordynatora konsorcjum w dniu 26 kwietnia 2001 r. W piśmie tym poinformowano koordynatora, że „Komitet Finansowy TEN-Telekomunikacja wydał pozytywną opinię w sprawie projektu wniosku Komisji dotyczącego wyboru listy 35 projektów do wspólnotowej pomocy finansowej... „i odnotowała, co następuje:

„Planuje się, że Komisja przyjmie decyzję w sprawie wyboru projektów zgłoszonych do finansowania wspólnotowego, co umożliwi formalne rozpoczęcie negocjacji umownych [...]. Bez uszczerbku dla wewnętrznych procedur decyzyjnych Komisji i z zastrzeżeniem ich zakończenia przesyłam Państwu z wyprzedzeniem dostępne informacje na temat procesu negocjacji umowy...”.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2001 r. Komisja poinformowała konsorcjum, że postanowiła wybrać propozycję przedstawioną przez konsorcjum.

2.3 Skarżący podtrzymał swój zarzut w swoich uwagach, argumentując, że argumenty i poglądy Komisji są legalistyczne.

2.4 Z dowodów przedstawionych Rzecznikowi wynikało, że konsorcjum, w którym skarżący był partnerem, zostało poinformowane pismem z dnia 26 kwietnia 2001 r., że Komisja rozpocznie nieformalne negocjacje w sprawie wniosku złożonego przez konsorcjum oraz że formalne negocjacje rozpoczną się dopiero po przyjęciu przez Komisję decyzji o wyborze wniosku. Decyzja ta została przekazana konsorcjum w dniu 3 sierpnia 2001 r.

2.5 Na podstawie dowodów przedstawionych Rzecznikowi okazało się, że Komisja na wczesnym etapie poinformowała konsorcjum w piśmie z dnia 26 kwietnia 2001 r. w sposób jasny i spójny, że początkowo przeprowadzi nieformalne negocjacje, a następnie formalne negocjacje, jeżeli Komisja podejmie decyzję o wyborze projektu. Z dowodów przedstawionych Rzecznikowi nie wynika, że Komisja nie podjęła działań zgodnych z informacjami zawartymi w piśmie z dnia 26 kwietnia 2001 r.

2.6 Na podstawie powyższych ustaleń Rzecznik nie uważa, że skarżący uzasadnił swoje twierdzenie, iż Komisja działała niesprawiedliwie, rozpoczynając formalne negocjacje w dniu 3 sierpnia 2001 r.

2.7 W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że Komisja działała niesprawiedliwie, zobowiązując go do wystawienia gwarancji bankowej, Komisja wyjaśniła, że jej wniosek o udzielenie gwarancji bankowej opierał się na wynikach kontroli rentowności finansowej przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem finansowym TEN.

2.8 Stanowisko skarżącego, zgodnie z którym nie powinien był on zostać poproszony o zaciągnięcie gwarancji bankowej, wydaje się opierać na jego przekonaniu, że ostateczne i wiążące porozumienie w tej kwestii zostało już osiągnięte podczas nieformalnych negocjacji.

2.9 Komisja stwierdziła, że "porozumienie", do którego odnosi się skarżący, było jedynie tymczasowym porozumieniem osiągniętym podczas nieformalnych negocjacji, a zatem otwartym (podobnie jak wszystkie inne kwestie) na ponowną ocenę w trakcie formalnych negocjacji.

2.10 W świetle powyższych ustaleń Rzecznika Praw Obywatelskich wydaje się, że Komisja nie została pozbawiona możliwości ponownego zajęcia się kwestią konieczności ustanowienia gwarancji bankowej w trakcie formalnych negocjacji.

2.11 Co się tyczy istoty decyzji Komisji, Rzecznikowi Praw Obywatelskich nie przedstawiono dowodów ani argumentów wskazujących na to, że Komisja działała poza swoimi uprawnieniami prawnymi, zwracając się do skarżącego o zaciągnięcie gwarancji bankowej.

2.12 Rzecznik nie uważa zatem, że skarżący uzasadnił swoje twierdzenie, iż Komisja działała niesprawiedliwie.

2.13 Na podstawie powyższych ustaleń Rzecznik uważa, że Komisja nie dopuściła się niewłaściwego administrowania w odniesieniu do pierwszego zarzutu.

2.14 Z powyższego wynika, że należy odrzucić żądanie skarżącego, aby Komisja zapłaciła kwotę 1401,11 EUR, jak również jego żądanie przeprosin.

3 Brak odpowiedzi

3.1 Skarżący twierdził, że Komisja nie odpowiedziała na pismo wysłane dnia 22 października 2001 r. do DG INFSO. W piśmie tym koordynator stwierdził, że „jesteśmy bardzo zaniepokojeni i zaniepokojeni opóźnieniami w rozpoczęciu projektu TEN Telecom EURO-Alert oraz bardzo spóźnionymi zmianami podejścia Komisji. ... Bardzo chcielibyśmy zakończyć wszystkie pozostałe przygotowania w październiku, abyśmy mogli rozpocząć je 1 listopada i mamy nadzieję, że pomożecie nam w osiągnięciu tego celu”. Skarżący twierdził, że Komisja powinna przeprosić całe konsorcjum za brak odpowiedzi na pismo.

3.2 W swojej opinii Komisja przyznała, że na ogół niezbędne jest udzielenie terminowych i dokładnych odpowiedzi podczas negocjacji umów oraz że bardziej odpowiednie byłoby wysłanie wyraźnej odpowiedzi na pismo koordynatora z dnia 22 października 2001 r. Uznała ona jednak, że obawy wyrażone w piśmie koordynatora zostały skutecznie rozwiane, gdy Komisja przesłała umowę do podpisania w dniu 27 listopada 2001 r.

3.3 Z pisma z dnia 22 października 2001 r. wynika, że koordynator zwrócił się do dyrektora generalnego o podjęcie działań w celu umożliwienia rozpoczęcia projektu w dniu 1 listopada 2001 r., czyli około tygodnia po otrzymaniu pisma. Na tej podstawie wydaje się, że skarżący faktycznie oczekiwał odpowiedzi przed końcem października 2001 r.

3.4 Rzecznik uważa, że Komisja powinna była udzielić odpowiedzi na pismo koordynatora z dnia 22 października 2001 r. w rozsądnym terminie. Odpowiednią normę dotyczącą rozsądnego terminu określono w części 4 Kodeksu dobrego postępowania administracyjnego (1) Komisji. Stanowi on, że „odpowiedź na pismo skierowane do Komisji jest przesyłana w ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania pisma przez właściwy departament Komisji. W odpowiedzi należy wskazać osobę odpowiedzialną za daną sprawę i wskazać, w jaki sposób można się z nią skontaktować. Jeżeli odpowiedź nie może zostać wysłana w ciągu 15 dni roboczych i we wszystkich przypadkach, w których odpowiedź wymaga innych prac nad nią, takich jak konsultacje międzyresortowe lub tłumaczenie, odpowiedzialny członek personelu powinien przesłać wstrzymaną odpowiedź, wskazując datę, do której adresat może spodziewać się odpowiedzi w świetle tej dodatkowej pracy, biorąc pod uwagę względną pilność i złożoność sprawy”.

3.5 Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Komisja nie udzieliła odpowiedzi bezpośrednio w odpowiedzi na pismo koordynatora z dnia 22 października 2001 r. Nawet jeśli obawy wyrażone w piśmie koordynatora zostały skutecznie rozwiązane w momencie, gdy Komisja przesłała konsorcjum umowę do podpisania, nastąpiło to około dziesięciu dni po upływie 15-dniowego terminu określonego w części 4 Kodeksu dobrego postępowania administracyjnego Komisji. W związku z tym Komisja nie odpowiedziała na pismo koordynatora w rozsądnym terminie. Stanowi to przypadek niewłaściwego administrowania, w związku z czym Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawia poniżej uwagę krytyczną.

4 Wnioski

4.1 Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi należy poczynić następującą uwagę krytyczną:

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Komisja nie udzieliła odpowiedzi bezpośrednio w odpowiedzi na pismo koordynatora z dnia 22 października 2001 r. Nawet jeśli obawy wyrażone w piśmie koordynatora zostały skutecznie rozwiązane w momencie, gdy Komisja przesłała konsorcjum umowę do podpisania, nastąpiło to około dziesięciu dni po upływie 15-dniowego terminu określonego w części 4 Kodeksu dobrego postępowania administracyjnego Komisji. W związku z tym Komisja nie odpowiedziała na pismo koordynatora w rozsądnym terminie. Stanowi to przypadek niewłaściwego administrowania.

4.2 Twierdzenie skarżącego, że Komisja powinna przeprosić za brak bezpośredniej odpowiedzi na pismo koordynatora z dnia 22 października 2001 r., należy rozpatrywać w świetle faktów i argumentów przedstawionych w pkt 3 powyżej. Rzecznik zauważa przede wszystkim, że chociaż nie otrzymano żadnej odpowiedzi bezpośrednio w odpowiedzi na pismo z dnia 22 października 2001 r., stanowisko Komisji, zgodnie z którym obawy wyrażone w piśmie zostały skutecznie rozwiane, gdy Komisja przesłała umowę do podpisania w dniu 27 listopada 2001 r., wydaje się uzasadnione. Rzecznik zauważa ponadto, że nie można było racjonalnie oczekiwać od Komisji udzielenia odpowiedzi w terminie w sposób dorozumiany sugerowanym w piśmie koordynatora (por. pkt 3.2 powyżej). Wreszcie, w trakcie niniejszego dochodzenia Komisja przyznała, że bardziej właściwe byłoby wysłanie wyraźnej odpowiedzi na pismo koordynatora z dnia 22 października 2001 r. Na tej podstawie Rzecznik uważa, że zwrócenie się do Komisji o przeprosiny nie byłoby ani właściwe, ani konieczne. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Przewodnicząca Komisji Europejskiej zostanie również poinformowana o tej decyzji.

DODATKOWE UWAGI

Z faktów i uwag przedstawionych w sprawie jasno wynika, że główna kwestia sporna w trakcie formalnych negocjacji dotyczyła wniosku Komisji o zaciągnięcie przez skarżącego gwarancji bankowej. Podczas nieformalnych negocjacji Komisja zaproponowała, aby skarżący mógł albo przedstawić gwarancję bankową na kwotę równą sumie zaliczki, która ma zostać wypłacona przez Komisję, albo zrezygnować z tej zaliczki. Wydaje się, że późniejsza zmiana stanowiska Komisji została dokonana przy założeniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy gwarancja bankowa była wymagana na mocy odpowiednich przepisów finansowych. Nie wydaje się, aby Komisja zmieniła swoje stanowisko ze względu na nowe informacje na temat skarżącego, do których wcześniej nie miała dostępu.

W świetle kwestii, które zostały ujawnione w tym dochodzeniu, Rzecznik uważa, że byłoby przydatne, gdyby Komisja w przyszłości wyjaśniła potrzebę gwarancji bankowej już podczas nieformalnych negocjacji. W ten sposób zwiększy się pewność prawa zarówno dla samej Komisji, jak i dla osób, z którymi prowadzi ona negocjacje, a ponadto przyczyni się to do większej skuteczności formalnych negocjacji.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) art. 4 kodeksu, znajdujący się w załączniku do regulaminu wewnętrznego Komisji Europejskiej, Dz.U. 2000, L 308, s. 32.