Kontekst skargi

1. W czerwcu 2024 r. skarżący złożył wniosek o publiczny dostęp [1] do „wszystkich informacji na temat spotkania Europolu w Den Haag w dniu 2 czerwca 2016 r. z Niemcami, Finlandią, Swedenem, Austrią i Szwajcarią w związku z molestowaniem Silvester 2015/16. Pierwsze spotkanie w ramach wojny z Europolem w dniu 26 stycznia 2016 r.”[sic]

2. Jeszcze w czerwcu 2024 r. Europol poinformował skarżącego, że nie zidentyfikował żadnego dokumentu wchodzącego w zakres jego wniosku. Skarżący zwrócił się do Europolu o ponowne rozpatrzenie jego decyzji poprzez złożenie „wniosku potwierdzającego”. Skarżący nalegał, aby dokumenty istniały, ponieważ miały potwierdzenie, że przedmiotowe spotkanie miało miejsce.

3. W sierpniu 2024 r. Europol udzielił odpowiedzi. Komisja wskazała dwa dokumenty jako wchodzące w zakres wniosku skarżącego o publiczny dostęp. Europol udzielił częściowego dostępu do danych osobowych i informacji, które mogłyby zagrozić interesowi publicznemu w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego.

4. Skarżąca, niezadowolona ze sposobu, w jaki Europol rozpatrzył jej wniosek o publiczny dostęp do dokumentów, zwróciła się do Rzecznika Praw Obywatelskich.

W przedmiocie dochodzenia

5. Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie odmowy udzielenia przez Europol pełnego publicznego dostępu do dwóch dokumentów wskazanych w skardze.

6. W toku dochodzenia zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał niezredagowane kopie spornych dokumentów.

Przedstawione argumenty

7. W decyzji potwierdzającej Europol udzielił częściowego dostępu do dwóch wskazanych przez siebie dokumentów. Utajniono w nim dane osobowe, a także informacje na temat sposobu działania, działań operacyjnych państw członkowskich i państw trzecich, metod i strategii egzekwowania prawa, a także wewnętrznych aspektów organizacyjnych Europolu.

8. Europol argumentował, że ujawnienie takich informacji szczególnie chronionych zagroziłoby obecnym i przyszłym dochodzeniom i działaniom operacyjnym organów ścigania państw członkowskich i państw trzecich w walce z przestępczością zorganizowaną, terroryzmem i innymi formami poważnej przestępczości. Ponadto Europol stwierdził, że ujawnienie mogłoby mieć negatywny wpływ na jego wewnętrzne procesy robocze i podważyć zaufanie jego partnerów, co ma zasadnicze znaczenie dla jego działalności, uniemożliwiając tym samym Europolowi wypełnianie jego zadań.

9. Skarżący twierdził, że utajnienia dokonane przez Europol były tak obszerne, że ograniczały przydatność informacji i utrudniały zrozumienie dokumentów. Uważają one, że pełne ujawnienie dokumentów nie naruszyłoby interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego, biorąc pod uwagę znaczny czas, jaki upłynął od wydarzeń, których dotyczą dokumenty.

Ocena Rzecznika Praw Obywatelskich

10.  Kontrola przeprowadzona przez zespół dochodzeniowy Rzecznika Praw Obywatelskich potwierdziła, że oba sporne dokumenty zawierają dane osobowe oraz że niektóre utajnienia zastosowane przez Europol dotyczą tych danych osobowych. Skarżący nie zakwestionował tego aspektu sprawy.

11. Jeśli chodzi o pozostałe utajnienia, instytucje Unii dysponują szerokim zakresem uznania przy ustalaniu, czy ujawnienie dokumentu naruszyłoby ochronę interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa publicznego [2].

12. W związku z tym dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich miało na celu ocenę, czy Europol popełnił oczywisty błąd w ocenie, na którym oparł swoją decyzję o odmowie dostępu do części dokumentów, które uznał za objęte wnioskiem.

13. Przegląd przeprowadzony przez Rzecznika Praw Obywatelskich potwierdził, że oba dokumenty zawierają informacje, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu publicznemu. Utajnienia dotyczą informacji szczególnie chronionych w odniesieniu do egzekwowania prawa oraz działań operacyjnych państw członkowskich i państw trzecich. Chociaż skarżący twierdzi, że czas, jaki upłynął od wystąpienia zdarzeń, powinien oznaczać, że zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego już nie istnieje, stanowisko Europolu jest odmienne, a Rzecznik Praw Obywatelskich uważa swoje stanowisko za uzasadnione.

14. Interes publiczny, na który powołuje się Europol, nie może być nadrzędny w stosunku do innego interesu publicznego, który uznaje się za ważniejszy. Oznacza to, że jeżeli instytucja uzna, że interes publiczny w zakresie bezpieczeństwa publicznego zostałby naruszony, musi odmówić udzielenia dostępu. W związku z tym, chociaż skarżący podniósł interes publiczny w odniesieniu do tych incydentów, nie można tego uwzględnić w tym przypadku.

15. W świetle powyższego Rzecznik stwierdza, że Europol nie popełnił oczywistego błędu, odmawiając publicznego dostępu do (odpowiednich części) spornych dokumentów.

16. Ponadto przegląd wykazał, że tylko pierwszy punkt protokołu wchodził w zakres wniosku o publiczny dostęp. Pozostała część protokołu dotyczy innych operacji/kwestii Europolu i nie wchodzi w zakres wniosku.

Wnioski

Na podstawie dochodzenia Rzecznik zamyka sprawę z następującym wnioskiem [3]:

Nie doszło do niewłaściwego administrowania.

Skarżący i Europol zostaną poinformowani o tej decyzji.

Rosita Hickey
Dyrektor ds. zapytań

Strasburg, 27 września 2024 r.

[1] Na mocy decyzji zarządu Europolu ustanawiającej zasady stosowania rozporządzenia 1049/2001 w odniesieniu do dokumentów Europolu („decyzja zarządu w sprawie publicznego dostępu”) dostępnej pod adresem: https://www.europol.europa.eu/sites/default/files/documents/decision_of_the_mb_rules_applying_reg_1049_2001.pdf

[2] Zob. art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji zarządu w sprawie publicznego dostępu,

Zob. na przykład wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r., ClientEarth/Komisja, T-644/16: http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=203913&pageIndex=0&doclang=EN&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=46943.

[3] Skarga ta została rozpatrzona w ramach procedury delegowanej zgodnie z decyzją Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych.