Sprawa ta dotyczyła rozpatrzenia przez Komisję Europejską wniosku dziennikarza o publiczny dostęp do dokumentów związanych z podróżą służbową do Izraela koordynatora Komisji ds. zwalczania antysemityzmu i wspierania życia żydowskiego. Komisja odmówiła potwierdzenia lub zaprzeczenia istnieniu takich dokumentów, powołując się na unijne przepisy o ochronie danych. Twierdziła ona, że nawet uznanie istnienia takich dokumentów stanowiłoby przekazanie danych osobowych, bez konieczności realizacji konkretnego celu leżącego w interesie publicznym, czego, jak stwierdziła, skarżący nie wykazał.

Podczas dochodzenia Komisja potwierdziła zespołowi dochodzeniowemu Rzecznika Praw Obywatelskich, że podróż miała miejsce i że pokryła koszty tej podróży, rozwiązując w ten sposób główne obawy dotyczące przejrzystości zgłoszone przez skarżącego.

Rzecznik stwierdziła, że istnieje interes publiczny w publicznej kontroli działalności zawodowej koordynatora, biorąc pod uwagę widoczność roli i wrażliwość tematu. Po potwierdzeniu przez Komisję wyjazdu służbowego i pokryciu kosztów zgodnie z obowiązującymi przepisami Rzecznik Praw Obywatelskich uznał jednak, że interes publiczny związany z kontrolą działalności zawodowej koordynatora został zaspokojony.

Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował jednak Komisji wprowadzenie usprawnień, a mianowicie proaktywne publikowanie streszczeń oficjalnych działań koordynatora, w tym informacji na temat podróży służbowych, w celu zwiększenia przejrzystości.

Rzecznik zamknęła sprawę, stwierdzając, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do protokołów posiedzeń zarządu Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol). Europol zidentyfikował dwa dokumenty jako objęte zakresem wniosku i udzielił częściowego dostępu. Powołała się przy tym na sześć wyjątków przewidzianych w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, argumentując, że pełne ujawnienie mogłoby naruszyć ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i stosunków międzynarodowych, prywatności i integralności osoby fizycznej, porady prawnej, celu audytów oraz trwających i zamkniętych procesów decyzyjnych Europolu.

Rzecznik wszczęła dochodzenie, a jej zespół dochodzeniowy zbadał przedmiotowe dokumenty. W wyniku tej kontroli Rzecznik nie był przekonany co do zastosowania wyjątków od publicznego dostępu, na które powołuje się Europol. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Europolu o ponowne rozważenie jego stanowiska w sprawie wniosku w celu przyznania szerszego dostępu i przedstawienia dalszego uzasadnienia wszelkich pozostałych utajnień.

W odpowiedzi Europol zobowiązał się do zwiększenia poziomu szczegółowości publicznie dostępnych podsumowań wyników posiedzeń zarządu i przekazał Rzecznikowi Praw Obywatelskich podsumowanie posiedzenia zarządu w dniach 25–26 czerwca 2025 r., które jest zgodne z nowym podejściem Europolu. Europol nie udzielił jednak szerszego dostępu do spornych szczegółowych protokołów ze spotkań, ponieważ uznał, że ogólne domniemanie nieujawniania miałoby do nich zastosowanie w celu ochrony poufności dyskusji. 

Rzecznik Praw Obywatelskich z zadowoleniem przyjął wyższy poziom proaktywnej przejrzystości w odniesieniu do podsumowań posiedzeń zarządu publikowanych przez Europol. Rzecznik wyraziła jednak ubolewanie, że Europol nie udzielił szerszego dostępu do spornego protokołu posiedzenia ani nie uzasadnił, dlaczego nie można udzielić dalszego dostępu w odpowiedzi na jej propozycję rozwiązania. Zamiast tego Europol zastosował ogólne domniemanie nieujawniania, z którym Rzecznik się nie zgodził. Chociaż Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że dalsze dochodzenia w tej sprawie nie są uzasadnione, przypomniała, że Europol powinien zapewnić wnioskodawcom ubiegającym się o publiczny dostęp wystarczająco szczegółowe uzasadnienie, umożliwiające im zrozumienie, dlaczego nie można udzielić (pełnego) dostępu. Zwróciła się również do Europolu o dalsze przeprowadzanie indywidualnej oceny szczegółowych protokołów posiedzeń zarządu w odpowiedzi na przyszłe wnioski o publiczny dostęp na podstawie rozporządzenia 1049/2001.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do wymiany informacji między Komisją, organizacją z siedzibą w USA a Europolem na temat niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. Skarżący przedłożył swój wniosek Komisji w listopadzie 2024 r.

Komisja udzieliła pierwszej odpowiedzi w marcu 2025 r. Komisja wskazała 14 dokumentów jako objęte zakresem wniosku, udzielając częściowego dostępu do 11 dokumentów i odmawiając dostępu do trzech dokumentów w całości. Czyniąc to, Komisja argumentowała, że ujawnienie mogłoby naruszyć prywatność, interes publiczny w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i jej własny proces decyzyjny.

Skarżący zakwestionował decyzję Komisji, składając w kwietniu 2025 r. „wniosek potwierdzający”. Wobec braku odpowiedzi skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich w lipcu 2025 r.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie dorozumianej odmowy udzielenia publicznego dostępu przez Komisję i w pierwszej kolejności zwrócił się do Komisji o jak najszybsze przyjęcie wyraźnej odpowiedzi na ponowny wniosek skarżącego. Wobec braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał przedmiotowe dokumenty.

W marcu 2026 r. Komisja udzieliła skarżącemu odpowiedzi, udzielając (szerszego) częściowego dostępu do wszystkich 14 dokumentów. Skarżący w swoich uwagach do decyzji potwierdzającej Komisji nie zakwestionował pozostałych utajnień. Rzecznik uznał zatem, że skarga dotycząca dorozumianej odmowy Komisji została rozstrzygnięta poprzez częściowy dostęp, który został obecnie przyznany. Niemniej jednak Rzecznik wyraża ubolewanie z powodu opóźnienia Komisji w rozpatrywaniu wniosku o udzielenie dostępu złożonego przez skarżącą, które utrzymywało się nawet po wszczęciu przez nią dochodzenia. Rzecznik Praw Obywatelskich nadal uważnie monitoruje kwestię opóźnień na podstawie złożonych do niej skarg.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do dokumentów będących w posiadaniu Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) dotyczących jej współpracy z organami państw członkowskich, Zjednoczonym Królestwem i Fronteksem w zakresie zwalczania przemytu w kanale La Manche. Europol uznał 197 dokumentów za objęte zakresem wniosku i odmówił dostępu do wszystkich z nich. Odmawiając dostępu, Europol podniósł, że ujawnienie dokumentów naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i jego stosunków międzynarodowych. 

Zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał próbki spornych dokumentów i spotkał się z przedstawicielami Europolu. Na tej podstawie i biorąc pod uwagę szeroki margines swobody, jakim dysponują instytucje i agencje UE, gdy uznają, że bezpieczeństwo publiczne i stosunki międzynarodowe są zagrożone, Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że decyzja Europolu o odmowie publicznego dostępu nie była oczywiście błędna.

Biorąc pod uwagę, że wchodzący w grę interes publiczny nie może zostać zastąpiony innym interesem publicznym, który uznaje się za ważniejszy, Rzecznik zamknęła dochodzenie, stwierdzając, że Europol nie dopuścił się niewłaściwego administrowania.

Sprawa dotyczyła czasu poświęconego przez Komisję Europejską na zapewnienie wykonania przez Hiszpanię wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego hiszpańskich przepisów krajowych w zakresie odpowiedzialności państwa za naruszenia prawa UE. Skarżący był zaniepokojony, że Komisja nie podjęła terminowych i skutecznych działań w celu zapewnienia wykonania wyroku przez Hiszpanię.  

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Komisja zasadniczo aktywnie śledziła tę sprawę od momentu przyjęcia wyroku. Chociaż okres około jednego roku nie wykazał żadnych udokumentowanych śladów jakichkolwiek działań podjętych przez Komisję, czas potrzebny na rozpatrzenie sprawy można częściowo przypisać sytuacji w Hiszpanii. Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich uznał za uzasadnione stanowisko Komisji, zgodnie z którym w przypadku gdy państwo członkowskie wykaże gotowość do podjęcia działań, dialog może być najskuteczniejszym rozwiązaniem.

Rzecznik stwierdziła zatem, że biorąc pod uwagę kroki podjęte do tej pory przez Komisję, w tym niedawne wezwanie do usunięcia uchybienia skierowane do Hiszpanii, oraz biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, które wyjaśniają harmonogram działań Komisji, żadne dalsze dochodzenia nie były uzasadnione w tym momencie i zamknęła sprawę.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do wystąpienia zastępcy dyrektora wykonawczego Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol). Europol stwierdził, że notatka informacyjna zawierająca odnośne przemówienie wchodzi w zakres wniosku skarżącego o udzielenie dostępu. Udzieliła szerokiego dostępu do dokumentu, ale utajniła część przemówienia dotyczącą propozycji organizacyjnych i punktów dyskusji związanych z przyszłością agencji. W tym celu Europol oparł się na dwóch wyjątkach przewidzianych w przepisach Unii dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, argumentując, że ujawnienie ich naruszyłoby interes publiczny w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i procesu decyzyjnego. 

Skarżący zwrócił się do Europolu o dokonanie przeglądu swojej decyzji (poprzez złożenie „wniosku potwierdzającego”), ale Europol podtrzymał swoją opinię, że nie można ujawnić informacji dotyczących przyszłości Agencji, w sprawie których toczą się nadal obrady.

Na podstawie kontroli żądanego dokumentu Rzecznik nie był przekonany wyjaśnieniem Europolu, że jego dalsze ujawnienie naruszyłoby interes publiczny w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego lub procesu decyzyjnego dotyczącego przyszłości agencji. Rzecznik zauważył jednak, że bardzo podobna dyskusja na temat przyszłości Europolu została zorganizowana w ramach grupy ds. wspólnej kontroli parlamentarnej (GWKP) w sprawie Europolu i była transmitowana na żywo przez Parlament Europejski. W tym kontekście Rzecznik nie dostrzegła użytecznego celu w kontynuowaniu dochodzenia. Zasugerowała jednak, aby Europol ponownie rozważył swoje stanowisko w świetle jej uwag i treści publicznej dyskusji na forum GWKP w celu udzielenia dalszego dostępu do wnioskowanego dokumentu.