Sprawa dotyczyła wniosku dziennikarza o publiczny dostęp do oświadczeń o braku konfliktu interesów składanych przez sędziów i rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości i Sądu od dnia 1 stycznia 2018 r. Oświadczenia obecnych członków Trybunału są publikowane na jego stronie internetowej, ale są usuwane po zakończeniu ich kadencji. Trybunał Sprawiedliwości odmówił dostępu do żądanych oświadczeń byłych członków, twierdząc, że stanowią one „dokumenty sądowe”, które nie wchodzą w zakres jego decyzji w sprawie publicznego dostępu do dokumentów administracyjnych Trybunału.

Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął dochodzenie w sprawie tej skargi i zwrócił się o wyjaśnienie, w jaki sposób Trybunał rozróżnia dokumenty sądowe i administracyjne między dokumentami będącymi w jego posiadaniu. Wkrótce po wszczęciu dochodzenia Trybunał poinformował jednak Rzecznika Praw Obywatelskich, że zmienił swoją praktykę i że obecnie udziela na wniosek dostępu do deklaracji o braku konfliktu interesów, z wyjątkiem poufnych załączników do tych deklaracji. Trybunał stwierdził również, że udostępni na żądanie wszystkie wcześniejsze oświadczenia swoich członków, których kadencja dobiegła końca.

Rzecznik Praw Obywatelskich z zadowoleniem przyjęła terminową decyzję Trybunału o zwiększeniu przejrzystości w tej dziedzinie. Uznała skargę za rozstrzygniętą i zamknęła sprawę. Jednocześnie podzieliła się z Trybunałem kilkoma uwagami dotyczącymi jej mandatu w odniesieniu do działalności administracyjnej Trybunału polegającej na rozpatrywaniu wniosków o publiczny dostęp.

Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) publicznego dostępu do siedmiu dokumentów dotyczących pobierania informacji z urządzeń komunikacyjnych migrantów. Odmawiając publicznego dostępu do części dokumentów, Eurojust oparł się na dwóch wyjątkach określonych w przepisach Unii dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, a mianowicie na potrzebie ochrony interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego oraz na potrzebie ochrony danych osobowych.

Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik Praw Obywatelskich nie był przekonany argumentami Eurojustu, że szersze ujawnienie dokumentów naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego. Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawiła propozycję rozwiązania, w której zwróciła się do Eurojustu o ponowne rozważenie jego stanowiska w sprawie wniosku w celu zapewnienia szerszego publicznego dostępu do spornych dokumentów. Zwróciła się przy tym do Eurojustu, aby skoncentrował się na trzech przedmiotowych dokumentach, a następnie dostosował dwa dodatkowe dokumenty.

Eurojust zaakceptował propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i zapewnił skarżącemu szerszy dostęp do prawie wszystkich dokumentów. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną odpowiedź Eurojustu na jej propozycję rozwiązania i zamknęła dochodzenie.

Sprawa dotyczyła przetargu zorganizowanego przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) na dostawę sprzętu odzieżowego dla funkcjonariuszy Fronteksu. Skarżący, przedsiębiorstwo, które również wzięło udział w procedurze przetargowej, wyraziło obawy wobec Fronteksu dotyczące udzielenia zamówienia zwycięskiemu przedsiębiorstwu. Dokładniej rzecz ujmując, skarżący twierdził, że Frontex powinien był odrzucić zwycięską ofertę ze względu na rzekome trudności finansowe oferenta i jego niedociągnięcia w realizacji innego zamówienia, a także dlatego, że złożona przez niego oferta była, zdaniem skarżącego, rażąco niska.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że Frontex prawidłowo przeprowadził kontrolę kwalifikowalności wybranego oferenta zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto stwierdziła, że ocena Fronteksu, zgodnie z którą wybrana oferta nie była rażąco niska, była rozsądna i zgodna z obowiązującymi przepisami.

Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem braku niewłaściwego administrowania.

Sprawa ta dotyczyła rozpatrzenia przez Komisję Europejską wniosku dziennikarza o publiczny dostęp do dokumentów związanych z podróżą służbową do Izraela koordynatora Komisji ds. zwalczania antysemityzmu i wspierania życia żydowskiego. Komisja odmówiła potwierdzenia lub zaprzeczenia istnieniu takich dokumentów, powołując się na unijne przepisy o ochronie danych. Twierdziła ona, że nawet uznanie istnienia takich dokumentów stanowiłoby przekazanie danych osobowych, bez konieczności realizacji konkretnego celu leżącego w interesie publicznym, czego, jak stwierdziła, skarżący nie wykazał.

Podczas dochodzenia Komisja potwierdziła zespołowi dochodzeniowemu Rzecznika Praw Obywatelskich, że podróż miała miejsce i że pokryła koszty tej podróży, rozwiązując w ten sposób główne obawy dotyczące przejrzystości zgłoszone przez skarżącego.

Rzecznik stwierdziła, że istnieje interes publiczny w publicznej kontroli działalności zawodowej koordynatora, biorąc pod uwagę widoczność roli i wrażliwość tematu. Po potwierdzeniu przez Komisję wyjazdu służbowego i pokryciu kosztów zgodnie z obowiązującymi przepisami Rzecznik Praw Obywatelskich uznał jednak, że interes publiczny związany z kontrolą działalności zawodowej koordynatora został zaspokojony.

Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował jednak Komisji wprowadzenie usprawnień, a mianowicie proaktywne publikowanie streszczeń oficjalnych działań koordynatora, w tym informacji na temat podróży służbowych, w celu zwiększenia przejrzystości.

Rzecznik zamknęła sprawę, stwierdzając, że dalsze dochodzenia nie są uzasadnione.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do protokołów posiedzeń zarządu Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol). Europol zidentyfikował dwa dokumenty jako objęte zakresem wniosku i udzielił częściowego dostępu. Powołała się przy tym na sześć wyjątków przewidzianych w przepisach UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, argumentując, że pełne ujawnienie mogłoby naruszyć ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i stosunków międzynarodowych, prywatności i integralności osoby fizycznej, porady prawnej, celu audytów oraz trwających i zamkniętych procesów decyzyjnych Europolu.

Rzecznik wszczęła dochodzenie, a jej zespół dochodzeniowy zbadał przedmiotowe dokumenty. W wyniku tej kontroli Rzecznik nie był przekonany co do zastosowania wyjątków od publicznego dostępu, na które powołuje się Europol. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Europolu o ponowne rozważenie jego stanowiska w sprawie wniosku w celu przyznania szerszego dostępu i przedstawienia dalszego uzasadnienia wszelkich pozostałych utajnień.

W odpowiedzi Europol zobowiązał się do zwiększenia poziomu szczegółowości publicznie dostępnych podsumowań wyników posiedzeń zarządu i przekazał Rzecznikowi Praw Obywatelskich podsumowanie posiedzenia zarządu w dniach 25–26 czerwca 2025 r., które jest zgodne z nowym podejściem Europolu. Europol nie udzielił jednak szerszego dostępu do spornych szczegółowych protokołów ze spotkań, ponieważ uznał, że ogólne domniemanie nieujawniania miałoby do nich zastosowanie w celu ochrony poufności dyskusji. 

Rzecznik Praw Obywatelskich z zadowoleniem przyjął wyższy poziom proaktywnej przejrzystości w odniesieniu do podsumowań posiedzeń zarządu publikowanych przez Europol. Rzecznik wyraziła jednak ubolewanie, że Europol nie udzielił szerszego dostępu do spornego protokołu posiedzenia ani nie uzasadnił, dlaczego nie można udzielić dalszego dostępu w odpowiedzi na jej propozycję rozwiązania. Zamiast tego Europol zastosował ogólne domniemanie nieujawniania, z którym Rzecznik się nie zgodził. Chociaż Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że dalsze dochodzenia w tej sprawie nie są uzasadnione, przypomniała, że Europol powinien zapewnić wnioskodawcom ubiegającym się o publiczny dostęp wystarczająco szczegółowe uzasadnienie, umożliwiające im zrozumienie, dlaczego nie można udzielić (pełnego) dostępu. Zwróciła się również do Europolu o dalsze przeprowadzanie indywidualnej oceny szczegółowych protokołów posiedzeń zarządu w odpowiedzi na przyszłe wnioski o publiczny dostęp na podstawie rozporządzenia 1049/2001.

Sprawa dotyczyła wniosku o publiczny dostęp do wymiany informacji między Komisją, organizacją z siedzibą w USA a Europolem na temat niegodziwego traktowania dzieci w celach seksualnych. Skarżący przedłożył swój wniosek Komisji w listopadzie 2024 r.

Komisja udzieliła pierwszej odpowiedzi w marcu 2025 r. Komisja wskazała 14 dokumentów jako objęte zakresem wniosku, udzielając częściowego dostępu do 11 dokumentów i odmawiając dostępu do trzech dokumentów w całości. Czyniąc to, Komisja argumentowała, że ujawnienie mogłoby naruszyć prywatność, interes publiczny w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego i jej własny proces decyzyjny.

Skarżący zakwestionował decyzję Komisji, składając w kwietniu 2025 r. „wniosek potwierdzający”. Wobec braku odpowiedzi skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich w lipcu 2025 r.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie dorozumianej odmowy udzielenia publicznego dostępu przez Komisję i w pierwszej kolejności zwrócił się do Komisji o jak najszybsze przyjęcie wyraźnej odpowiedzi na ponowny wniosek skarżącego. Wobec braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie zespół dochodzeniowy Rzecznika zbadał przedmiotowe dokumenty.

W marcu 2026 r. Komisja udzieliła skarżącemu odpowiedzi, udzielając (szerszego) częściowego dostępu do wszystkich 14 dokumentów. Skarżący w swoich uwagach do decyzji potwierdzającej Komisji nie zakwestionował pozostałych utajnień. Rzecznik uznał zatem, że skarga dotycząca dorozumianej odmowy Komisji została rozstrzygnięta poprzez częściowy dostęp, który został obecnie przyznany. Niemniej jednak Rzecznik wyraża ubolewanie z powodu opóźnienia Komisji w rozpatrywaniu wniosku o udzielenie dostępu złożonego przez skarżącą, które utrzymywało się nawet po wszczęciu przez nią dochodzenia. Rzecznik Praw Obywatelskich nadal uważnie monitoruje kwestię opóźnień na podstawie złożonych do niej skarg.