Strasburg, 26 listopada 2003 r.

Szanowny Panie,

W dniu 30 lipca 2002 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą rzekomej odmowy udzielenia Panu informacji przez Komisję Europejską.

W dniu 30 sierpnia 2002 r. Rzecznik przekazał skargę przewodniczącemu Komisji Europejskiej. Komisja przesłała swoją opinię w dniu 12 grudnia 2002 r. Rzecznik przekazał je Panu w dniu 16 grudnia 2002 r. wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 14 stycznia 2003 r.

W dniu 24 stycznia 2003 r. Rzecznik przekazał Komisji kopię Pańskich uwag i zwrócił się do Komisji o przedstawienie uwag w tej sprawie. Komisja przesłała swoją dalszą opinię w dniu 25 lutego 2003 r. Rzecznik przekazał je Panu w dniu 4 marca 2003 r. wraz z wezwaniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 5 marca 2003 r.

W dniu 21 maja 2003 r. przedłożyłem Komisji propozycję polubownego rozwiązania. Komisja przesłała swoją odpowiedź w dniu 14 lipca 2003 r. Przekazałem go Panu w dniu 21 lipca 2003 r. z zaproszeniem do przedstawienia uwag. W dniu 25 lipca 2003 r. przesłałem Panu tłumaczenie odpowiedzi Komisji na język niemiecki.

W dniu 19 sierpnia 2003 r. przesłał mi Pan swoje uwagi dotyczące odpowiedzi Komisji.

W dniu 3 września 2003 r. zwróciłem się do Komisji o udzielenie dalszych informacji w związku z Pańską skargą. Komisja przesłała swoją odpowiedź w dniu 29 września 2003 r., a ja przekazałem ją Panu w dniu 6 października 2003 r. z wezwaniem do przedstawienia uwag najpóźniej do dnia 15 listopada 2003 r.

Nie otrzymano od Pana żadnych uwag. W rozmowie telefonicznej z moim biurem w dniu 17 listopada 2003 r. podkreślił Pan, że żałuje Pan, iż musiał Pan zwrócić się do mnie w celu uzyskania stosownych informacji. Potwierdził Pan jednak, że wypracowano przyjazne rozwiązanie.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Skarżący jest brukselskim korespondentem niemieckiego tygodnika „Stern”. Od lutego 2002 r. publikacja obejmuje szereg domniemanych nieprawidłowości finansowych dotyczących Komisji Europejskiej, w szczególności w Eurostacie, Urzędzie Statystycznym Wspólnot Europejskich (jednej z dyrekcji generalnych Komisji). Skarżący przedłożył kopie pisemnych pytań i pism, które przesłał Komisji w dniach 12 marca 2002 r., 26 marca 2002 r., 28 marca 2002 r., 5 kwietnia 2002 r., 8 lipca 2002 r., 22 lipca 2002 r., 26 lipca 2002 r. i 7 sierpnia 2002 r., jak również niektóre odpowiedzi Komisji. Kilka z tych pytań dotyczyło umów, które przedsiębiorstwo o nazwie Eurogramme zawarło z Eurostatem.

Skarżący twierdził, że Komisja wielokrotnie odmawiała udzielenia informacji, uzasadniając to tym, że istotne pytania dotyczyły toczących się dochodzeń prowadzonych przez OLAF, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych. Według skarżącego Komisja czasami odmawiała nawet udzielenia podstawowych informacji, takich jak umowy, które Komisja zawarła z konkretnym przedsiębiorstwem. Skarżący uznał, że zachowanie Komisji było nieprawidłowe i utrudniło publikację w celu poinformowania opinii publicznej o istotnych kwestiach.

Skarżący przedstawił szereg argumentów na poparcie swojej sprawy. Po pierwsze, uznał on, że Komisja nie wyjaśniła, w jaki sposób dostarczenie żądanych informacji mogło wpłynąć na dochodzenia prowadzone przez OLAF. Jego zdaniem wydaje się raczej, że publikacje w prasie przyspieszyły takie dochodzenia. Po drugie, skarżący stwierdził, że nie ma dowodów na to, że OLAF zwrócił się do Komisji o utajnienie istotnych informacji. Po trzecie, skarżący twierdził, że dochodzenia prowadzone przez OLAF czasami trwały wyjątkowo długo. Według niego niektóre zarzuty dotyczące Eurostatu były badane od 1998 r. Skarżący podkreślił, że w związku z tym Komisja będzie mogła ukrywać podstawowe informacje przez lata, nie wspominając już o późniejszych dochodzeniach karnych lub administracyjnych, które mogłyby być również wykorzystywane jako powód nieujawniania informacji. Po czwarte, skarżący twierdził, że Komisja zachowała się w sposób arbitralny, biorąc pod uwagę, że w niektórych przypadkach odpowiadała na pytania dotyczące kwestii będących przedmiotem dochodzeń prowadzonych przez OLAF, podczas gdy w innych przypadkach odmawiała tego. Ponadto skarżący twierdził, że Komisja czasami arbitralnie zmieniała powody odmowy udzielenia żądanych informacji. Według skarżącego w jednym przypadku Komisja najpierw poinformowała go, że odpowiednie kwestie są weryfikowane, a następnie napisała, że „obecnie” nie można udzielić odpowiedzi na odpowiednie pytania, zanim ostatecznie poinformowała go, że nie może dostarczyć istotnych informacji, „ponieważ częściowo odnoszą się one do trwającego dochodzenia OLAF-u”.

Skarżący twierdził, że Komisja powinna odpowiedzieć na pytania, które zostały jej przedstawione bezskutecznie od marca 2002 r.

WNIOSEK

Opinia Komisji

W swojej opinii Komisja przedstawiła następujące uwagi:

Kodeks dobrego postępowania administracyjnego Komisji miał zastosowanie zarówno do wniosków o udzielenie informacji składanych przez obywateli, jak i do wniosków o udzielenie informacji składanych przez media. Media (tj. dziennikarze) nie były uprawnione na mocy niniejszego kodeksu do żadnych szczególnych lub dodatkowych praw wykraczających poza to, co kodeks przewiduje w odniesieniu do rozpatrywania zapytań od ogółu społeczeństwa.

Dział Prasy i Komunikacji skrupulatnie przestrzegał ustalonych terminów, tj. odpowiedź musi zostać wysłana w ciągu piętnastu dni roboczych od otrzymania zapytania. Komisja przyznała jednak, że nie udzieliła odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 5 kwietnia 2002 r. i przeprosiła za to pominięcie.

Postrzeganie arbitralności Komisji przy podejmowaniu decyzji dotyczących wniosków o udzielenie informacji szczególnie chronionych wynikało z konieczności indywidualnego podejścia do każdego przypadku. Komisja udzieliła prawidłowej odpowiedzi na pytania skarżącego dotyczące informacji faktycznych. Większość dochodzeń przytoczonych w skardze nie dotyczyła jednak bezpośrednio istniejących informacji, lecz wymagała od Komisji zajęcia w replice formalnego stanowiska w bardzo konkretnych kwestiach. W tym względzie Komisja dysponowała uprawnieniami dyskrecjonalnymi w odniesieniu do stanowiska, które chciała zająć, i terminu jego przyjęcia, w związku z czym mogła zastrzec sobie prawo do nieskładania oświadczeń w danej sprawie.

W odniesieniu do zarzutu, zgodnie z którym Komisja odmówiła udzielenia odpowiedzi na pytania ze względu na to, że informacje dotyczyły dochodzenia OLAF-u, Komisja chciała zauważyć, że pytania dotyczące sprawy będącej przedmiotem takiego dochodzenia powinny być kierowane do OLAF-u.

Wszystkie wnioski o udostępnienie dokumentów były rozpatrywane na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 w sprawie dostępu do dokumentów. Komisja była zdania, że szczegółowe dochodzenie skarżącego – w którym zwrócono się o wykaz wszystkich istniejących umów zawartych z konkretnym przedsiębiorstwem – wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia. Nie istniała żadna baza danych zawierająca wyczerpujący wykaz umów. Istnieje jednak wykaz „zobowiązań” wobec przedsiębiorstw o nazwie „Eurogramme”, który został wykorzystany do ręcznego sporządzenia wykazu umów we współpracy z różnymi dyrekcjami generalnymi. Komisja uznała, że w tym konkretnym przypadku wnioskowany wykaz nie stanowi dokumentu, który wchodziłby w zakres jednego z wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu i w związku z tym mógłby zostać udostępniony skarżącemu.

Do opinii Komisji dołączono kopię wykazu umów z Eurogramme.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący podtrzymał skargę i przedstawił następujące dalsze uwagi:

Obowiązek informowania spoczywający na organach publicznych został zapisany w prawie prasowym państw członkowskich i opierał się również na zasadzie wolności prasy uznawanej w całej Unii. W Karcie praw podstawowych wspomniano również o prawie do „wolności informacji”.

Komisja miała oczywiście swobodę decydowania o tym, w jaki sposób i kiedy powinna zająć stanowisko. Pytania skierowane do Komisji nie dotyczyły jednak żadnego wyrażenia opinii przez Komisję, lecz dotyczyły faktów takich jak decyzje Komisji, akty administracyjne i zarzuty, które zostały podane do wiadomości publicznej lub zawarte w dokumentach i w odniesieniu do których zwrócono się o potwierdzenie lub obalenie. Kwestia, jakie wnioski Komisja wyciągnęła z przypadków niewłaściwego zarządzania funduszami wspólnotowymi, nie była kwestią mającą na celu wyrażenie opinii, lecz miała na celu ustalenie, co Komisja faktycznie zrobiła. Jeśli Komisja nie powinna była nic zrobić, był to również fakt, o którym opinia publiczna miała prawo się dowiedzieć.

Sugestia Komisji, że dochodzenia mogą być kierowane bezpośrednio do OLAF-u, była myląca. OLAF praktycznie zawsze odmawiał udzielenia informacji dotyczących toczących się dochodzeń. Ponadto istotne pytania nie dotyczyły dochodzeń prowadzonych przez OLAF, lecz faktów wchodzących w zakres kompetencji Komisji.

Wprowadzające w błąd było również twierdzenie, że Komisja, poza jednym wyjątkiem, zawsze przestrzegała swojego kodeksu dobrego postępowania administracyjnego. W rzeczywistości Komisja często pozostawiała bez odpowiedzi pytania dotyczące drażliwych kwestii (takich jak system rachunkowości Komisji lub prawnie kwestionowane elementy wynagrodzenia członków Komisji). Dotyczyło to dochodzeń z dnia 7 czerwca 2002 r., 16 czerwca 2002 r. i 22 lipca 2002 r. (dotyczących przedłożenia sprawozdania) w całości oraz części dochodzenia z dnia 2 czerwca 2002 r.

Skarżący twierdził, że Komisja powinna zmienić swoją praktykę administracyjną i odpowiedzieć na jego pytania.

Kopie pytań z dnia 2 czerwca 2002 r., 7 czerwca 2002 r., 16 czerwca 2002 r. i 22 lipca 2002 r.(1) zostały załączone do uwag skarżącego.

Dalsze zapytania

Po dokładnym rozważeniu opinii Komisji i uwag skarżącego okazało się, że konieczne są dalsze dochodzenia. W związku z tym Rzecznik zwrócił się do Komisji o ustosunkowanie się do uwag skarżącego.

Druga opinia Komisji

W swojej drugiej opinii Komisja przedstawiła następujące uwagi:

Skarżący nie sprecyzował, do którego artykułu Karty się odniósł, wspominając o prawie do „wolności informacji”. Komisja założyła jednak, że skarżący odniósł się do art. 11 („wolność wypowiedzi i informacji”) i art. 42 („prawo dostępu do dokumentów”) Karty.

Artykuł 42 karty miał dokładnie takie samo brzmienie jak art. 255 traktatu WE. Zasady i ograniczenia publicznego prawa dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji zostały określone w rozporządzeniu nr 1049/2001.

Kodeks dobrego postępowania administracyjnego Komisji zawierał zobowiązanie do udzielania odpowiedzi na zapytania w najbardziej odpowiedni sposób i tak szybko, jak to możliwe. Nie zobowiązywała ona pracowników Komisji do dostarczenia wszystkich wymaganych informacji. Zgodnie z kodeksem pracownik mógł uznać, że ujawnienie informacji nie leży w interesie Wspólnoty. W takim przypadku odmowa udzielenia informacji powinna być uzasadniona.

Jeżeli chodzi o rzekomy brak uzasadnienia odmowy udzielenia informacji, Komisja była zdania, że zarówno istnienie toczących się dochodzeń OLAF-u, jak i dochodzeń wewnętrznych Komisji stanowią wystarczające podstawy odmowy.

Na wszystkie zapytania skarżącego dotyczące czysto faktycznych informacji udzielono prawidłowej odpowiedzi lub wskazano, że są one obecnie przedmiotem dochodzenia, w związku z czym Komisja nie mogła udzielić odpowiedzi w tym konkretnym momencie.

Pytania dotyczące kwestii będących przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez OLAF należy kierować do OLAF-u. Należy jednak stwierdzić, że OLAF nigdy nie wypowiadał się na temat toczących się dochodzeń. Podobnie Komisja uznała, że nie jest właściwe dostarczanie informacji, które mogłyby zagrozić prawidłowemu prowadzeniu dochodzeń. Ponadto ochrona celu dochodzenia stanowiła szczególny wyjątek od prawa dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001.

W odniesieniu do dochodzeń z dnia 2 czerwca 2002 r., 7 czerwca 2002 r., 16 czerwca 2002 r. i 22 lipca 2002 r. na pierwsze z nich udzielono odpowiedzi na piśmie w dniu 5 czerwca 2002 r. Na pytania postawione w notatkach z dnia 7 czerwca i 22 lipca 2002 r. udzielono odpowiedzi ustnej drogą telefoniczną. W odniesieniu do pisma z dnia 16 czerwca 2002 r. skarżący został poproszony o zwrócenie się do pana M., odpowiedzialnego rzecznika, z pytaniami dotyczącymi współczynników korygujących. Pan M. nie otrzymał pytań i osobiście ich nie znał. To był powód, dla którego nie wysłano odpowiedzi. Komisja zauważyła jednak, że pytania skarżącego były niemal identyczne z niektórymi pytaniami podniesionymi przez posłankę Gabriele Stauner w pytaniach P-1805/02 i E-2807/02.

Fragmenty odpowiedzi Komisji na pytania E. Stauner zostały załączone do drugiej opinii Komisji.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach dotyczących drugiej opinii Komisji skarżący przedstawił następujące uwagi:

Gdyby Komisja była zdania, że na szczeblu europejskim nie ma obowiązku informowania dziennikarzy, wskazałaby na znaczną lukę w prawie wspólnotowym, a Komisja zostałaby wezwana do przedłożenia wniosku ustawodawczego w celu zlikwidowania tej luki. Z drugiej strony nie zwalniałoby to Komisji z obowiązku działania w oparciu o jasne i spójne zasady, gdy udzielała informacji.

W chwili obecnej nie miało to jednak miejsca. Komisja w arbitralny sposób wykorzystała odniesienie do dochodzeń prowadzonych przez OLAF. W niektórych przypadkach Komisja przedstawiała informacje, a w innych nie. Dokonano tego nie z powodu toczących się dochodzeń prowadzonych przez OLAF, ale z przyczyn, które nie zostały wyjaśnione.

Komisja miała oczywiście prawo odmówić udzielenia informacji w pewnych jasno określonych przypadkach (na przykład w postępowaniu dyscyplinarnym) w celu ochrony na przykład dóbr osobistych. Należy jednak podać szczegółowe uzasadnienie takich odmów zamiast zwykłego odniesienia do dochodzenia prowadzonego przez OLAF.

Warto zauważyć, że udzielono odpowiedzi na jedno z pytań – pytanie dotyczące Eurogramme. Był to jednak powód do krytyki, że skarga do Rzecznika Praw Obywatelskich była konieczna do osiągnięcia tego rezultatu.

Ani na pytania z dnia 7 czerwca 2002 r., ani na pytania z dnia 22 lipca 2002 r. nie udzielono odpowiedzi w formie pisemnej ani ustnej. Wskazywała ona, że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że udzieliła odpowiedzi na te pytania, ani nie wskazała osoby, która na nie odpowiedziała, ani dnia, w którym miało to miejsce. W notatce z dnia 22 lipca 2002 r. odniósł się on do faktu, że na dochodzenie z dnia 7 czerwca 2002 r. nie udzielono jeszcze odpowiedzi. W tamtym czasie Komisja nie zaprzeczyła temu.

W odniesieniu do dochodzenia z dnia 16 czerwca 2002 r. założył on, że istotne pytania zostaną przekazane panu M.

Na dochodzenie z dnia 2 czerwca 2002 r. rzeczywiście udzielono odpowiedzi. Odpowiedź pozostawiła jednak otwartą większość pytań. Wskazał na to w swoich przesłaniach z dnia 7 czerwca 2002 r. i 22 lipca 2002 r.

Skarżący podsumował, twierdząc, że należy przesłać pisemne odpowiedzi na odpowiednie pytania.

SKUTKI OMBUDSMANA DO OSIĄGNIĘCIA PRZYJAZNEGO ROZWIĄZANIA

Po dokładnym rozpatrzeniu opinii i uwag Rzecznik nie był przekonany, że Komisja odpowiednio zareagowała na wszystkie zarzuty skarżącego.

Propozycja rozwiązania polubownego

Art. 3 ust. 5 Statutu Rzecznika Praw Obywatelskich (2) zobowiązuje Rzecznika Praw Obywatelskich do poszukiwania, w miarę możliwości, rozwiązania z daną instytucją w celu wyeliminowania przypadku niewłaściwego administrowania i uwzględnienia skargi. Rzecznik wstępnie stwierdził, że odmowa udzielenia przez Komisję odpowiedzi na pytania skarżącego w zakresie, w jakim zwrócił się on do Komisji o udzielenie informacji, może stanowić przypadek niewłaściwego administrowania.

W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił Komisji następującą propozycję polubownego rozwiązania:

Komisja Europejska powinna rozważyć przekazanie informacji wymaganych przez skarżącego, chyba że istnieją uzasadnione powody, aby tego nie robić.

Wniosek ten opierał się na następujących przesłankach:

1 Na podstawie uwag skarżącego i opinii Komisji Rzecznik przyjmuje, że skarżący nadal pragnie otrzymać odpowiedź na pytania 6-9 dochodzenia z dnia 12 marca 2002 r., pytania 1-8 i 10 dochodzenia z dnia 26 marca 2002 r., pytania 1-4 dochodzenia z dnia 28 marca 2002 r., pytania 2-8 dochodzenia z dnia 2 czerwca 2002 r., dochodzenia z dnia 7 czerwca 2002 r. oraz dochodzenia (dotyczącego przedłożenia sprawozdania) z dnia 22 lipca 2002 r.

2 Rzecznik uważa, że dobrą praktyką administracyjną jest dostarczanie przez administrację informacji, o które zwrócili się obywatele, chyba że istnieją uzasadnione powody odmowy. Warto przypomnieć, że art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że decyzje powinny być podejmowane z możliwie najwyższym poszanowaniem zasady otwartości i jak najbliżej obywatela. Rzecznik Praw Obywatelskich jest zdania, że jedynie przejrzysta i usłużna administracja spełni ten wymóg. W tym kontekście należy ponadto wziąć pod uwagę kluczową rolę mediów w informowaniu obywateli o pracach UE, umożliwiając tym samym obywatelom pociąganie instytucji i organów UE do odpowiedzialności.

3 Rzecznik uważa, że w tym kontekście należy dokonać rozróżnienia między wnioskiem o udzielenie informacji a wnioskiem o zajęcie stanowiska w określonej kwestii. Biorąc pod uwagę, że skarżący przyznaje, iż Komisja ma swobodę decydowania o tym, w jaki sposób i kiedy powinna zająć stanowisko w konkretnej kwestii, w tym miejscu należy omówić jedynie domniemany brak odpowiedzi Komisji na wnioski o udzielenie informacji. Komisja twierdzi, że wiele pytań nie odnosiło się do prostych istniejących informacji, lecz wymagało od niej zajęcia stanowiska w bardzo konkretnych kwestiach. Z analizy dokumentów przedłożonych przez skarżącego wynika, że argument ten nie jest bezpodstawny. Rzecznik zauważa jednak, że istnieją również różne pytania wymagające prostych informacji, na przykład pytanie 10 dochodzenia z dnia 26 marca 2002 r. (w którym skarżący zapytał, czy prawdą jest, że zadania wykonywane wcześniej przez określone przedsiębiorstwo za 1,5 mln EUR rocznie zostały teraz powierzone innemu przedsiębiorstwu za 500 000 EUR rocznie) lub pytanie 3 dochodzenia z dnia 28 marca 2002 r. (w którym zapytał, co Komisja zrobiła, aby odzyskać dług należny jej od określonego przedsiębiorstwa).

4 Jeżeli obywatel zwraca się o informacje, które zdaniem administracji nie mogą mu zostać przekazane, dobrą praktyką administracyjną jest informowanie wnioskodawcy o powodach, dla których żądane przez niego informacje nie mogą zostać mu przekazane. W niniejszej sprawie Komisja ograniczyła się do stwierdzenia, że nie można dostarczyć istotnych informacji, ponieważ dotyczyły one sprawy będącej przedmiotem dochodzenia OLAF-u.

5 Rzecznik uważa, że administracja ma prawo odmówić udzielenia informacji, które mogłyby zagrozić prawidłowemu prowadzeniu dochodzeń, niezależnie od tego, czy są one prowadzone przez OLAF, czy przez samą Komisję. Składający petycję nie jest jednak przekonany, że Komisja wykazała, iż miała prawo odmówić udzielenia wszystkich informacji, o które zwrócił się skarżący na podstawie tej analizy. Aby przytoczyć tylko jeden przykład oprócz tych wymienionych już w pkt 1.5 powyżej, w pytaniu 8 dochodzenia z dnia 2 czerwca 2002 r. zwrócono się do Komisji o określenie, ile osób jest upoważnionych do obsługi systemu Sincom i jakie są ich imiona i nazwiska. Nie wyjaśniono, w jaki sposób udzielenie odpowiedzi na takie pytania mogłoby zakłócić prawidłowy przebieg dochodzenia prowadzonego przez OLAF. Rzecznik Praw Obywatelskich przyznaje, że mogą zaistnieć przypadki, w których administracja nie może przedstawić bardziej szczegółowego uzasadnienia, ponieważ zagrażałoby to już celowi uzasadniającemu odmowę udzielenia informacji. Nie wydaje się jednak, aby miało to miejsce w przypadku wszystkich wniosków o udzielenie informacji złożonych przez skarżącego w niniejszej sprawie.

6 W swoich uwagach dotyczących drugiej opinii Komisji skarżący przyznał, że mogą istnieć inne powody uzasadniające odmowę udzielenia informacji. Rzecznik zauważa jednak, że Komisja nie oparła się na żadnych innych powodach, aby uzasadnić odmowę udzielenia żądanych informacji.

Odpowiedź Komisji

W swojej odpowiedzi Komisja stwierdziła, że docenia propozycję polubownego rozwiązania. Komisja zauważyła, że dokonała przeglądu wszystkich pytań skierowanych do niej przez skarżącego oraz że załączono pełny wykaz odpowiedzi Komisji na te pytania.

Uwagi skarżącego

W swoich uwagach skarżący zauważył, że ubolewa nad faktem, iż na wiele jego pytań udzielono odpowiedzi dopiero teraz. Skarżący podkreślił, że poważnie utrudniło to jego pracę jako dziennikarza. Wymienił również szereg pytań, na które jego zdaniem nadal nie udzielono odpowiedzi.

Dalsze zapytania

Po dokładnym rozważeniu opinii Komisji i uwag skarżącego okazało się, że konieczne są dalsze dochodzenia. W związku z tym Rzecznik zwrócił się do Komisji o ustosunkowanie się do opinii skarżącego, zgodnie z którą nadal nie udzielono odpowiedzi na niektóre pytania.

Odpowiedź Komisji

W odpowiedzi na pismo Rzecznika Komisja przedłożyła zmieniony wykaz odpowiedzi na pytania skarżącego.

Uwagi skarżącego

Nie otrzymano żadnych pisemnych uwag dotyczących tej odpowiedzi od skarżącego. W rozmowie telefonicznej z biurem Rzecznika w dniu 17 listopada 2003 r. skarżący podkreślił, że żałuje, iż musiał zwrócić się do Rzecznika w celu uzyskania stosownych informacji. Skarżący potwierdził jednak, że wypracowano rozwiązanie polubowne.

DECYZJA

1 Niedostarczenie informacji wymaganych przez skarżącego

1.1 Skarżący, brukselski korespondent niemieckiego tygodnika "Stern", twierdził, że Komisja odmówiła udzielenia informacji, o które wielokrotnie wnioskował, uzasadniając to tym, że istotne kwestie dotyczyły toczących się dochodzeń prowadzonych przez OLAF, Europejski Urząd ds. W swoich uwagach dotyczących opinii Komisji skarżący twierdził ponadto, że na niektóre dochodzenia w ogóle nie udzielono odpowiedzi.

1.2 Komisja uznała, że przestrzegała kodeksu dobrego postępowania administracyjnego i że jej służba prasowa i komunikacyjna, odpowiedzialna za kontakty z mediami, skrupulatnie udzielała odpowiedzi w wyznaczonym terminie, tj. w ciągu piętnastu dni roboczych od otrzymania zapytań. Komisja przyznała jednak, że nie udzieliła odpowiedzi na wiadomość wysłaną przez skarżącego w dniu 5 kwietnia 2002 r. i przeprosiła za to pominięcie. Ponadto Komisja przekazała skarżącemu wykaz umów, które zawarła z przedsiębiorstwem o nazwie Eurogramme, o które wnioskował skarżący.

1.3 Rzecznik doszedł do wniosku, że odmowa udzielenia przez Komisję odpowiedzi na pytania skarżącego w zakresie, w jakim zwrócił się on do Komisji o udzielenie informacji, może stanowić przypadek niewłaściwego administrowania. W związku z tym w dniu 21 maja 2003 r. przedłożył on Komisji propozycję polubownego rozwiązania, zgodnie z którą Komisja powinna rozważyć dostarczenie informacji wymaganych przez skarżącego, chyba że istnieją uzasadnione powody, aby tego nie robić.

1.4 W odpowiedzi na niniejszy wniosek oraz w odpowiedzi na kolejne wezwanie do udzielenia dalszych informacji Komisja przedłożyła zmieniony wykaz swoich odpowiedzi na pytania skarżącego.

1.5 W rozmowie telefonicznej z biurem Rzecznika w dniu 17 listopada 2003 r. skarżący podkreślił, że żałuje, iż musiał zwrócić się do Rzecznika w celu uzyskania stosownych informacji. Skarżący potwierdził jednak, że wypracowano rozwiązanie polubowne.

2 Wnioski

Z inicjatywy Rzecznika Praw Obywatelskich wydaje się, że Komisja i skarżący uzgodnili polubowne rozwiązanie skargi. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

Z poważaniem,

 

P. Nikiforos DIAMANDOUROS

---

(1) Należy zauważyć, że pytanie to nie jest tożsame z pytaniem o tej samej dacie, o którym mowa w skardze.

(2) Decyzja 94/262 Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich, Dz.U. L 113, s. 15.