Szanowny Panie,

Niedawno złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą sposobu, w jaki Komisja Europejska rozpatrzyła Pana skargi z 2 czerwca 2023 r. i 6 lipca 2023 r. dotyczące stosowania umów na czas określony w hiszpańskim Ministerstwie Obrony.

W swoich skargach skierowanych do Komisji twierdzi Pan, że ustawa 8/2006 z dnia 24 kwietnia 2003 r. w sprawie Tropy i Marynarki (zwana dalej „odpowiednimi przepisami krajowymi”) jest sprzeczna z klauzulą 5 Porozumienia w sprawie pracy na czas określony, załączonego do dyrektywy 1999/70 z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (zwanej dalej „dyrektywą”).

W swojej skardze do Rzecznika Praw Obywatelskich wydaje się Pan twierdzić, że Komisja niesłusznie zamknęła Pana skargi.

Po wnikliwej analizie wszystkich informacji, które dostarczył Pan wraz ze skargą, postanowiliśmy zamknąć dochodzenie następującym wnioskiem:

Komisja Europejska nie dopuściła się niewłaściwego administrowania.

Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania przy podejmowaniu decyzji, czy i kiedy wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.[1] Jej polityka w zakresie naruszeń prawa UE została określona w komunikacie „Prawo Unii: Lepsze wyniki dzięki lepszemu stosowaniu.[2]

Rola Rzecznika Praw Obywatelskich w takich przypadkach ogranicza się do sprawdzenia, czy Komisja przedstawiła jasne i racjonalne wyjaśnienia swojej decyzji i czy nie wystąpił oczywisty błąd w ocenie.

W replice Komisja wskazała, że wprowadzenie przez właściwe przepisy krajowe maksymalnego łącznego czasu trwania pierwotnego stosunku pracy na czas określony stanowi środek mający na celu zapobieganie nadużywaniu umów o pracę na czas określony, co jest zgodne z klauzulą 5 porozumienia w sprawie pracy na czas określony załączonego do dyrektywy 1999/70.

Ponadto Komisja wskazała, że fakt, iż przepisy regulujące umowy o pracę na czas określony w sektorze prywatnym w Hiszpanii mają różny maksymalny łączny czas trwania lub różne konsekwencje w przypadku osiągnięcia tych maksymalnych okresów, nie stanowi naruszenia dyrektywy. Zgodnie z orzecznictwem Unii [3] klauzula 5 porozumienia w sprawie pracy na czas określony załączonego do dyrektywy nie stoi co do zasady na przeszkodzie odmiennemu traktowaniu kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony w zależności od tego, czy te umowy lub stosunki są zawierane z pracodawcą w sektorze prywatnym czy publicznym. Ponadto Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśnił również, że różnice w traktowaniu pracowników zatrudnionych na czas określony nie wchodzą w zakres dyrektywy [4].

Ponadto Komisja wyjaśniła, że niepewność lub krótki czas trwania stosunku pracy, który często charakteryzuje niepewność zatrudnienia pracowników zatrudnionych na czas określony, nie występują w umowach długoterminowych przewidzianych w odpowiednich przepisach krajowych, które mogą trwać co najmniej 10 lat, a maksymalnie 22 lata. Chociaż rozwiązanie takich umów jest związane z wiekiem pracownika, Komisja podkreśliła, że taka granica wieku, nawet jeśli ogranicza czas trwania umowy, nie stoi na przeszkodzie uznaniu umowy za umowę na czas nieokreślony lub nieokreślony. W związku z tym Komisja stwierdziła, że umowy długoterminowe przewidziane w odpowiednich przepisach krajowych nie są objęte pojęciem stosunku pracy na czas określony, którego nadużywania należy unikać zgodnie z klauzulą 5 Porozumienia w sprawie pracy na czas określony załączonego do dyrektywy.

 Uważamy, że Komisja przekazała Panu jasne informacje, dlaczego uważa, że nie ma kompetencji do interweniowania w Pana sprawie i że jej odpowiedź jest uzasadniona.

Nic nie wskazuje zatem na to, by popełniła ona oczywisty błąd w ocenie.

Zdaję sobie sprawę, że ta decyzja może Państwa rozczarować, ale mam nadzieję, że te wyjaśnienia okażą się dla Państwa przydatne. Dziękuję za skontaktowanie się z Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich.

Z poważaniem,

Tina Nilsson
Kierownik Działu Rozpatrywania Spraw

Strasburg, 5 października 2023 r.

[1] Wyrok Trybunału z dnia 14 lutego 1989 r., Starfruit przeciwko Komisji, sprawa 247/87, dostępny pod adresem: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:61987CJ0247.

[2] https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/PDF/?uri=CELEX:52017XC0119(01)&from=EN

[3] Zob. wyroki Trybunału z dnia 7 września 2006 r., Marrosu i Sardino, 53/04, pkt 48; z dnia 7 września 2006 r.,

Vassallo, 180/04, pkt 33; oraz z dnia 14 września 2016 r., C-184/15 i 197/15, Martínez Andrés

oraz ww. wyrok w sprawie Castrejana López, pkt 40.

[4] Zob. na przykład wyrok Trybunału z dnia 14 września 2016 r., De Diego Porras, C-596/14, pkt 38.