Sprawa dotyczyła odmowy udzielenia przez Komisję Europejską częściowego lub szerszego dostępu do dwóch dokumentów związanych z projektem finansowanym we współpracy z UNICEF-em. Odmawiając dostępu, Komisja oparła się na pięciu wyjątkach przewidzianych w przepisach Unii dotyczących dostępu do dokumentów, a mianowicie na konieczności ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych oraz polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego, a także ochrony jej procesu decyzyjnego, interesu handlowego osoby trzeciej oraz prywatności i integralności osób fizycznych, w tym ich danych osobowych.

Na podstawie kontroli spornych dokumentów Rzecznik nie był przekonany argumentami Komisji, zgodnie z którymi częściowe lub szersze ujawnienie naruszyłoby (poważnie) ochronę powołanych interesów. Rzecznik zaproponował rozwiązanie, zwracając się do Komisji o ponowne rozważenie jej stanowiska w sprawie wniosku w celu udzielenia jak najszerszego dostępu do spornych dokumentów. Przypomniała również Komisji o jej obowiązku podejmowania decyzji w rozsądnym terminie i uzasadniania swoich decyzji.

Komisja zaakceptowała propozycję Rzecznika dotyczącą rozwiązania i zapewniła skarżącemu częściowy i szerszy dostęp do dokumentów. Rzecznik z zadowoleniem przyjęła pozytywną reakcję Komisji na jej wniosek dotyczący rozwiązania, w wyniku którego skarga została rozpatrzona.  

Skarżący pracował jako ekspert dla zewnętrznego wykonawcy UE przy projekcie finansowanym przez UE w Tanzanii, zarządzanym przez delegaturę Unii Europejskiej w Tanzanii i we Wspólnocie Wschodnioafrykańskiej. Skarżący twierdził, że wykonawca naruszył prawo Tanzanii, nie rejestrując się w Tanzanii, uniemożliwiając mu uzyskanie ważnego pozwolenia na pracę. Następnie wykonawca poinformował skarżącego o swojej decyzji o rozwiązaniu umowy, biorąc pod uwagę obawy dotyczące pracy skarżącego zgłoszone przez delegaturę UE.

Rzecznik wszczął dochodzenie w sprawie obaw skarżącego dotyczących sposobu, w jaki delegatura zajęła się obiema sprawami. W tym względzie Rzecznik odniosła się do jej konsekwentnego stanowiska, zgodnie z którym w przypadku gdy instytucje UE ubiegają się o zastąpienie ekspertów pracujących nad projektami UE, osoby te powinny zostać wysłuchane przed ich zastąpieniem. Chociaż Komisja argumentowała, że nie zwróciła się o zastąpienie eksperta, Rzecznik stwierdził, że Komisja była zaangażowana w decyzję o zastąpieniu. Rzecznik stwierdził zatem, że Komisja nie zapewniła przestrzegania prawa skarżącego do bycia wysłuchanym przed jego zastąpieniem, co stanowiło niewłaściwe administrowanie.  Zaproponowała ulepszenie mające na celu zapobieżenie pojawieniu się problemu w przyszłości. 

Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że ponieważ umowa skarżącego została rozwiązana, nie uzasadniono żadnych dalszych dochodzeń w sprawie wydania pozwolenia na pracę. Zwróciła się jednak do Komisji z propozycją poprawy, zwracając się do niej o zweryfikowanie tej kwestii, ponieważ może ona mieć wpływ na innych ekspertów pracujących nad projektem UE.