Sprawa dotyczyła decyzji delegatury Unii Europejskiej w Papui-Nowej Gwinei o odrzuceniu oferty skarżącego jako rażąco niskiej. Skarżący twierdził, że delegatura nie zwróciła się o szczegółowe wyjaśnienia, nie uzasadniła swojej decyzji i oparła odrzucenie na elementach niezwiązanych z ceną podaną w ofercie.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że delegatura powinna była być bardziej konkretna, gdy zwracała się do skarżącego o wyjaśnienia dotyczące ceny, i powinna była ustalić wyraźny związek między ceną a wszystkimi elementami uwzględnionymi w jej ocenie. Delegacja nie uzasadniła również w wystarczającym stopniu swojej decyzji o odrzuceniu oferty jako rażąco niskiej, co stanowi naruszenie obowiązku uzasadnienia. Niedociągnięcia te są równoznaczne z niewłaściwym administrowaniem.

Chociaż Komisja przedstawiła dodatkowe wyjaśnienia w trakcie dochodzenia, Rzecznik stwierdziła, że wyjaśnienia te nie wyeliminowały w wystarczającym stopniu stwierdzonych niedociągnięć.

Rzecznik Praw Obywatelskich uznał, że w tym przypadku nie byłoby właściwe wydanie odpowiedniego zalecenia, ponieważ zamówienie zostało udzielone. Przedstawiła jednak trzy sugestie mające na celu zapobieżenie występowaniu takich problemów w podobnych przypadkach w przyszłości.

The case concerned a request for public access to documents drawn up in the context of a European Commission audit concerning compliance by farmers in Lithuania with environmental requirements that they have to meet to receive EU funding.

The Commission refused to give public access to the documents arguing that disclosure would put the successful completion of the audit at risk.

Based on the inspection of relevant documents, the Ombudsman found that the Commission was justified in refusing public access to the documents at issue. She thus closed the inquiry finding no maladministration.

That said, as the Commission has in the meantime confirmed that the audit has been concluded, the Ombudsman trusts that the Commission will grant the widest possible access to the documents, if the complainant were to pursue the matter.

Sprawa dotyczyła rozpatrywania przez Europejski Bank Centralny (EBC) aspektów proceduralnych związanych ze zgłoszeniem sygnalisty, które skarżący [1] przedłożył w 2022 r. Raport sygnalisty dotyczył rzekomych więzi rodzinnych między urzędnikiem zatrudniającym a osobą, która została zatrudniona.

Skarżący doświadczył zachowania domniemanych sprawców, które jego zdaniem stanowiło niewłaściwe zachowanie (w tym molestowanie). Skarżący wniósł o wszczęcie powiązanego dochodzenia administracyjnego.

EBC postanowił ocenić zgłoszenie sygnalisty łącznie z kwestią domniemanego niewłaściwego zachowania. Poinformowała również skarżącego, że przedstawione dowody nie uzasadniają wszczęcia dochodzenia administracyjnego. Skarżący zakwestionował obie kwestie w drodze skargi administracyjnej, którą EBC uznał za niedopuszczalną ze względu na brak indywidualnego interesu (wspólne rozpatrywanie obu kwestii) lub brak jakiejkolwiek decyzji podlegającej zaskarżeniu (niewszczęcie dochodzenia administracyjnego).

Skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, kwestionując decyzję EBC o niedopuszczalności. W trakcie dochodzenia Rzecznika skarżący zwrócił się również do Rzecznika o dokładniejsze przyjrzenie się rozpatrywaniu zgłoszeń i skarg sygnalistów w EBC.

Rzecznik uznał, że podane przez EBC powody uznania skargi administracyjnej skarżącego za niedopuszczalną nie były przekonujące.

Rzecznik zauważyła również, że podczas dochodzenia nastąpiły istotne zmiany w tej sprawie oraz że powiązane dochodzenia wewnętrzne wysokiego szczebla są nadal w toku. Ponadto EBC kończył z własnej inicjatywy przegląd swoich ram sprawozdawczych, dochodzeniowych i dyscyplinarnych. W tych okolicznościach Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że dalsze dochodzenia nie były w tym momencie uzasadnione, i zamknął dochodzenie.

 

[1] Ze względu na anonimowość, w tym w odniesieniu do płci skarżącego, tekst odnosi się do skarżącego jako „oni”/„ich”/„oni”.

 

Sprawa dotyczyła sposobu, w jaki Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu (EUAA) rozwiązała umowę z ekspertem zewnętrznym w związku z zarzutami dotyczącymi nieprofesjonalnego postępowania wobec tłumaczy ustnych podczas misji wsparcia w dziedzinie azylu. Skarżący twierdził, że decyzja nie była wystarczająco uzasadniona, że nie został należycie poinformowany o treści zarzutów, że jego prawo do obrony nie było przestrzegane oraz że podjęte środki były nieproporcjonalne. EUAA utrzymywała, że rozwiązanie umowy opierało się na wielu wiarygodnych doniesieniach o uchybieniu, że skarżący został poinformowany o obawach w drodze spotkań i innych komunikatów oraz że względy poufności ograniczały ujawnianie niektórych szczegółów.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że chociaż samo pismo o rozwiązaniu umowy nie zawierało jasnego i wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego leżącego u podstaw decyzji, szerszy kontekst pokazał, że AUEA kilkakrotnie kontaktowała się ze skarżącym przed rozwiązaniem jego umowy. Rzecznik uznał, że skarżący został poinformowany o charakterze obaw i miał możliwość udzielenia odpowiedzi. Przed przystąpieniem do rozwiązania umowy AUEA próbowała również zaradzić tej sytuacji za pomocą mniej surowych środków. Chociaż prowadzenie bardziej ustrukturyzowanej dokumentacji i przedstawienie bardziej szczegółowego uzasadnienia w piśmie o rozwiązaniu umowy byłoby bardziej zgodne z dobrą praktyką administracyjną, Rzecznik nie stwierdził oczywistego błędu w ocenie ani uchybienia proceduralnego na tyle poważnego, aby można je było uznać za niewłaściwe administrowanie.

Rzecznik zamknęła dochodzenie stwierdzeniem, że EUAA nie dopuściła się niewłaściwego administrowania przy rozpatrywaniu decyzji o rozwiązaniu umowy ze skarżącym.