Szanowny Panie,

W dniu 25 marca 2002 r. złożył Pan skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą sposobu, w jaki Parlament Europejski, jego przewodniczący, a w szczególności Wydział Korespondencji z Obywatelami, rozpatrywali Pana pisma.

W dniu 15 kwietnia 2002 r. przekazałem skargę przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego. Parlament Europejski przesłał swoją opinię w dniu 4 lipca 2002 r. Przekazałem go Panu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag, które przesłał Pan w dniu 20 lipca 2002 r.

Piszę teraz, aby poinformować Cię o wynikach zapytań, które zostały złożone.

WNIOSEK

Skarżący skierował pismo do pana Coxa, przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. W swoim piśmie zapytał, czy fakt, że Francja nadal używała waluty francuski frank pacyficzny lub XPF w Nowej Kaledonii, jest zgodny z protokołem 13 traktatu z Maastricht, który wymienia jedynie franki francuskie (Françaises du Pacifique). Jego zdaniem "władze francuskie nie mogą wymyślać różnych nazw, a nawet drukować różnych rodzajów walut tych małpich walut pieniężnych (...)". Skarżący wspomniał również, że złożył skargę przeciwko X w tej sprawie i poinformował prezydenta, że sprawa jest rozpatrywana przez prokuratora generalnego w Paryżu. Skarżący oczekiwał, że przewodniczący Parlamentu Europejskiego podejmie działania i poprze jego sprawę, aby zapobiec doznaniu przez euro ogromnego skandalu z powodu działań władz francuskich.

Skarżący otrzymał odpowiedź podpisaną przez kierownika Wydziału Korespondencji z Obywatelami Parlamentu Europejskiego. Podsumowując, zauważył on, że pan Cox jest przewodniczącym Parlamentu Europejskiego, a nie Komisji Europejskiej, jak błędnie stwierdził skarżący w swoim piśmie. Poinformował skarżącego o adresie Komisji Europejskiej i stwierdził, że Parlament Europejski nie będzie mógł interweniować w sprawach toczących się przed sądem (Tribunal de Grande Instance de Paris).

Skarżący uznał odpowiedź za niewłaściwą i niegodną Parlamentu Europejskiego. W związku z tym złożył skargę do pana Coxa, twierdząc, że pismo zawierało nieścisłości i nie odniosło się odpowiednio do ważnej kwestii podniesionej przez skarżącego, a mianowicie możliwego naruszenia traktatu z Maastricht przez Francję.

W dniu 25 marca 2002 r. pan Cox odpowiedział osobiście na to pismo i potwierdził, że skarżący otrzymał stosowną odpowiedź od kierownika wydziału ds. korespondencji z obywatelami. Skarżący postanowił zatem złożyć skargę do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, w której twierdził, że przewodniczący Parlamentu Europejskiego nie udzielił mu prawidłowej odpowiedzi ani odpowiedniej porady. Uznał, że Parlament Europejski jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na jego zapytanie.

WNIOSEK

Opinia Parlamentu Europejskiego w sprawie skargi była w skrócie następująca:

Skarżący wielokrotnie zwracał się do Parlamentu Europejskiego. Skarżący został poinformowany przez kierownika Wydziału Korespondencji z Obywatelami, że Parlament Europejski nie był w stanie interweniować w sprawach toczących się przed sądem. Ponadto poinformowano go, że Cox jest przewodniczącym Parlamentu Europejskiego, a nie Komisji Europejskiej. Na koniec wygłosił przemówienie do Komisji.

Skarżący zwrócił się do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego w celu złożenia skargi na szefa Wydziału Korespondencji z Obywatelami w sposób obraźliwy. Po przeprowadzeniu wewnętrznego dochodzenia przewodniczący potwierdził odpowiedź przesłaną przez kierownika Wydziału Korespondencji z Obywatelami.

Parlament Europejski stwierdził, że normalną praktyką jest nieinterweniowanie w sprawach zawisłych przed sądem. Instytucja powinna przestrzegać zasady rozdziału władzy ustawodawczej i sądowniczej.

Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich przekazał opinię Parlamentu Europejskiego skarżącemu wraz z zaproszeniem do przedstawienia uwag. W swojej odpowiedzi skarżący podtrzymał skargę i w skrócie stwierdził, co następuje:

Ani szef Wydziału Korespondencji z Obywatelami, ani przewodniczący Parlamentu Europejskiego nie odpowiedzieli na jego pytania. Aby uniknąć odpowiedzi merytorycznej, skupili się na drobnym błędzie w adresie pierwszego pisma, tj. przewodniczącego Komisji Europejskiej zamiast przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, podczas gdy wszystkie inne informacje były prawidłowe (nazwa, ulica, miasto, numer faksu). Nawet w opinii skierowanej do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich przewodniczący Parlamentu Europejskiego pozostał niejasny w głównej kwestii.

W odniesieniu do domniemanej sprawy sądowej, która uniemożliwiła Parlamentowi Europejskiemu udzielenie odpowiedzi co do istoty sprawy, skarżący zauważył, że była to zwykła skarga złożona do prokuratora państwowego, która została złożona w dniu 5 marca 2002 r. w ramach „braku działania”. Nic zatem nie przeszkodziłoby przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego w udzieleniu odpowiedzi na pytania skarżącego w jego odpowiedzi z dnia 25 marca 2002 r. lub w jego opinii skierowanej do Rzecznika Praw Obywatelskich.

DECYZJA

1.1 Skarżący twierdził, że Parlament Europejski nie udzielił mu prawidłowej odpowiedzi lub odpowiedniej porady. Uznał, że Parlament Europejski jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na jego zapytanie.

1.2 Parlament Europejski jest zdania, że ponieważ kwestia podniesiona przez skarżącego w jego pismach została skierowana do Tribunal de Grande Instance de Paris, normalną praktyką jest nieinterweniowanie w sprawach zawisłych przed sądem. Instytucja powinna przestrzegać zasady rozdziału władzy ustawodawczej i sądowniczej.

1.3 Rzecznik zauważa, że w swoim pierwszym piśmie skarżący zadał dwa pytania przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego. W drugim piśmie skarżący zakwestionował, czy Francja nie naruszyła w sposób rażący traktatu z Maastricht i czy traktat ten nie uniemożliwia Francji utrzymania Franc des Colonies Françaises du Pacifique w Nowej Kaledonii.

1.4 Chociaż pismo skarżącego można było uznać za petycję, Parlament Europejski, korzystając z przysługującego mu uznania, uznał je raczej za wniosek o udzielenie informacji, który w związku z tym został rozpatrzony przez Wydział Korespondencji z Obywatelami.

1.5 W niektórych sytuacjach Traktat stanowi, że Parlament Europejski powinien powstrzymać się od podejmowania działań, gdy dana kwestia jest rozpatrywana przez sąd i nadal jest przedmiotem postępowania sądowego (1). Biorąc pod uwagę fakt, że skarżący wspomniał, iż przedmiotowa kwestia jest przedmiotem postępowania sądowego, oraz że nie poinformował Parlamentu Europejskiego o umorzeniu tego postępowania, odpowiedź tego ostatniego wydaje się rozsądna.

1.6 Na podstawie kwestii poruszonych przez skarżącego w jego pismach Parlament Europejski mógł doradzić skarżącemu złożenie formalnej petycji do Parlamentu Europejskiego lub wniesienie skargi do Komisji Europejskiej jako strażniczki Traktatu. Jednakże, biorąc pod uwagę treść drugiego pisma skierowanego do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego przez skarżącego, odpowiedź przesłana przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego w dniu 25 marca 2002 r. nie wydaje się nierozsądna.

Na podstawie dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie tej skargi wydaje się, że Parlament Europejski nie dopuścił się niewłaściwego administrowania. W związku z tym Rzecznik Praw Obywatelskich zamyka sprawę.

DODATKOWE PORADY

W związku z omawianymi kwestiami skarżący może rozważyć złożenie skargi do Komisji Europejskiej (rue de la Loi 200, B-1049 BRUXELLES, tel.: +(32-2) 299 11 11). W załączeniu znajduje się formularz skargi.

Przewodnicząca Parlamentu Europejskiego zostanie również poinformowana o tej decyzji.

Z poważaniem,

Jacob SÖDERMAN

(1) W celu zbadania domniemanych naruszeń we wdrażaniu prawa wspólnotowego art. 193 Traktatu stanowi, że Parlament Europejski może powołać tymczasową komisję śledczą. Jest to jednak zabronione, gdy domniemane fakty są badane przez sąd i gdy sprawa jest nadal przedmiotem postępowania sądowego.