Zaniepokojenie zgłoszone Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu

1. W kwietniu 2020 r. skarżący złożył wniosek o pracę na stanowisku Associate Credit Risk Model Officer w Europejskim Banku Inwestycyjnym (EBI). Odpowiednie ogłoszenie o naborze wymagało m.in. „co najmniej trzyletniego wysoce odpowiedniego doświadczenia zawodowego w zakresie opracowywania modelu ryzyka kredytowego lub roli walidacyjnej w banku A-IRB, krajowym organie regulacyjnym lub dostawcy usług doradczych”.

2. Po przejściu poszczególnych etapów procedury wyboru skarżący otrzymał od EBI warunkową ofertę zatrudnienia. Oferta była uzależniona od potwierdzenia zdolności medycznych i zadowalającego zakończenia „badań przesiewowych przed zatrudnieniem”. Skarżący został poproszony o przyjęcie lub odrzucenie oferty oraz, jeżeli ją zaakceptował, o wypełnienie odpowiednich dokumentów kontroli wstępnej i odesłanie ich do EBI. Skarżący następnie przyjął ofertę i przesłał odpowiednie dokumenty do EBI.

3. W sierpniu 2020 r. EBI poinformował skarżącego, że warunkowa oferta zatrudnienia musi zostać wycofana. Wynikało to z faktu, że na podstawie dodatkowych informacji, które skarżący przedstawił na temat swojego czasu pracy w Europejskim Banku Centralnym (EBC), EBI nie uznał go już za kwalifikującego się do objęcia tego stanowiska. W formularzu zgłoszeniowym skarżący wskazał, że jego doświadczenie zawodowe w EBC było na stanowiskach w pełnym wymiarze czasu pracy (100%), podczas gdy odcinki wynagrodzenia wskazywały, że niektóre z nich były stanowiskami w niepełnym wymiarze czasu pracy (50%).

4. Skarżący zwrócił się do EBI z pytaniem, czy może on ponownie rozważyć jego kandydaturę. Skarżący wyjaśnił, że nie jest dla niego jasne, dlaczego jego doświadczenie zawodowe nie zostało uznane za wystarczające na to stanowisko. Podkreślił, że ma w sumie około ośmiu lat doświadczenia w pełnieniu różnych ról. Stwierdził ponadto, że jego staż doktorancki i tytuł magistra w dziedzinie finansów powinny być cenne dla tego stanowiska. Przyznał, że jego dwa kontrakty w EBC zostały oficjalnie ustalone na poziomie 50 %, ale w praktyce często przekraczały nawet 100 %, biorąc pod uwagę intensywność pracy. Ponadto skarżący zasugerował, że aby zrekompensować pozornie niewystarczające doświadczenie zawodowe w EBC, mógłby rozpocząć pracę w EBI na podstawie umowy krótkoterminowej ‑ i po zdobyciu wystarczającego dodatkowego doświadczenia zawodowego przejść do pierwotnie proponowanej umowy długoterminowej.

Odpowiedź EBI na skargę

5. We wrześniu 2020 r. EBI udzielił skarżącemu odpowiedzi. Wyjaśniła, że zgodnie ze swoimi przepisami wewnętrznymi musi wycofać ofertę warunkową. Aby kwalifikować się do rekrutacji po przeprowadzeniu procedury naboru, kandydaci muszą w pełni spełnić wymogi kwalifikowalności. EBI nie mógł ponownie rozpatrzyć wniosku skarżącego, ponieważ w oparciu o swoją metodykę obliczania tego, co uważa za odpowiednie doświadczenie zawodowe, nie mógł uwzględnić niektórych doświadczeń zawodowych wymienionych przez skarżącego w jego wniosku. EBI podkreślił, że nie oznacza to, iż jego doświadczenie nie było cenne, ale ścisła definicja EBI musi być konsekwentnie stosowana do wszystkich kandydatów. Gdyby z formularza zgłoszeniowego jasno wynikało, że niektóre stanowiska wynosiły 50%, nie zostałby zaproszony na rozmowę kwalifikacyjną. Ponieważ te same wymogi kwalifikowalności miałyby zastosowanie do krótkoterminowego kontraktu ‑ na to stanowisko, nie mogło ono pozostać otwarte dla skarżącego, ale dodał, że z przyjemnością rozważy jego kandydaturę w przyszłości.

6. Niezadowolony z odpowiedzi EBI skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich, twierdząc, że EBI błędnie ocenił jego doświadczenie zawodowe i w rezultacie błędnie stwierdził, że nie kwalifikuje się on do objęcia tego stanowiska. Na poparcie swojego stanowiska skarżący argumentował ponadto, że fakt, iż został następnie zaproszony do udziału w innych podobnych rozmowach w EBI (z poprawionym życiorysem), potwierdza, że decyzja była arbitralna oraz że wymóg posiadania trzyletniego wysoce odpowiedniego doświadczenia zawodowego nie jest konsekwentnie stosowany we wszystkich procedurach wyboru organizowanych przez EBI.

Ustalenie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich

7. Zgodnie z odpowiednim orzecznictwem‑ instytucje UE dysponują szerokim marginesem swobody przy ocenie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego kandydata w procedurach naboru pracowników.^[1] Rola Rzecznika ogranicza się zatem do ustalenia, czy komisja selekcyjna popełniła oczywisty błąd w ocenie ^[2].

8. W tym względzie obowiązkiem kandydatów jest dostarczenie komisji selekcyjnej pełnych i dokładnych informacji w ich zgłoszeniach, aby umożliwić jej sprawdzenie, czy spełniają oni warunki kwalifikowalności określone w ogłoszeniu o naborze.^[3] Osobiste przekonanie kandydata o znaczeniu jego doświadczenia nie może podważyć oceny komisji selekcyjnej i nie stanowi dowodu oczywistego błędu komisji selekcyjnej ^[4].

9. W niniejszej sprawie skarżący, poza tym, że nie zgadza się z dokonaną przez EBI oceną swojego doświadczenia zawodowego, nie przedstawił żadnych elementów pozwalających przypuszczać, że EBI popełnił oczywisty błąd. Ponadto stanowisko EBI jest uzasadnione w tym sensie, że musiał on stosować te same wcześniej ustalone kryteria kwalifikowalności do oceny wszystkich kandydatów. Gdyby EBI udzielił skarżącemu krótkoterminowej umowy na dane stanowisko, naruszyłby zasadę równego traktowania.

10. Rzecznik Praw Obywatelskich nie znajduje w tym przypadku niczego, co sugerowałoby arbitralność i niespójność z innymi procedurami selekcji. Każda procedura naboru jest wyjątkowa i obejmuje ocenę porównawczą wszystkich otrzymanych wniosków pod kątem określonych wcześniej kryteriów naboru dla danej procedury naboru. Kryteria kwalifikowalności i wyboru mogą być różne w przypadku różnych procedur wyboru. Ponadto, jak wskazano powyżej, komisje konkursowe dysponują swobodą uznania przy ocenie doświadczenia zawodowego kandydatów i jego znaczenia dla stanowiska do obsadzenia.

11. W związku z powyższym Rzecznik nie stwierdza niewłaściwego administrowania w przedmiotowej sprawie ^[5].

Tina Nilsson

Kierownik Działu ds. Rozpatrywania Spraw

Strasburg, 21 czerwca 2022 r.

[1] Wyrok Sądu w sprawie T-244/97 Mertens przeciwko Komisji, pkt 44: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/HR/TXT/?uri=CELEX:61997TJ0244; wyrok Sądu w sprawie T-25/03, De Stefano przeciwko Komisji, pkt 34: http://curia.europa.eu/juris/celex.jsf?celex=62003TJ0025&lang1=en&type=TXT&ancre=.  

[2] Wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-294/03, Gibault przeciwko Komisji, pkt 41: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/ALL/?uri=CELEX:62003TJ0294.

[3] Postanowienie Sądu w sprawach połączonych T-95/00 i T-96/00, Zaur-Gora i Dubigh przeciwko Komisji, pkt 55 i 56: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/en/TXT/?uri=CELEX:62000TO0095.

[4] Wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawach połączonych T-17/90, T-28/91 i T-17/92, Camara Alloisio i in. przeciwko Komisji, pkt 90: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/GA/TXT/?uri=CELEX:61990TJ0017; wyrok Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-53/00, Angioli przeciwko Komisji, pkt 94: http://curia.europa.eu/juris/document/document.jsf?text=&docid=47998&pageIndex=0&doclang=FR&mode=lst&dir=&occ=first&part=1&cid=5568.  

[5] Skarga ta została rozpatrzona w ramach procedury delegowanej zgodnie z decyzją Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych.